Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ตํารวจเยอรมันในฝั่งตะวันออกที่ถูกยึดครอง
ปี 1942
พวกเขามาที่นี่ เพื่อบังคับใช้การปกครองของเยอรมนี
ในดินแดนที่ถูกยึดครอง
พวกเขาทําตามคําสั่งอย่างขยันขันแข็ง
พวกเขาได้รับมอบหมายงานพิเศษ
ยิงชาวยิว
เป็นร้อยเป็นพัน
ยิงระยะเผาขน
นักประวัติศาสตร์และผู้เชี่ยวชาญ ศึกษาอย่างละเอียดเกี่ยวกับคนที่เหนี่ยวไกปืน
พวกเขาอยากรู้ว่า ฆาตกรรมหมู่แบบนั้นเกิดขึ้นได้ยังไง
พวกเขาค้นพบสิ่งที่น่าตกใจมาก
จริงๆ แล้วพวกเขาไม่จําเป็นต้องฆ่า
พวกเขาไม่ต้องทําตามคําสั่งก็ได้
ถ้าคุณกล้าพูดว่า "ฉันทําใจยิงไม่ได้"
คุณอาจจะถูกมองว่าขี้ขลาด
ในแฟ้มคุณอาจจะมีจดหมายบอกว่าคุณไม่เก่ง
แต่คุณไม่ได้ถูกลงโทษร้ายแรงแต่อย่างใด
ยี่สิบปีหลังเกิดสงคราม
มีการไต่สวนคดีฆาตกรรม ที่ก่อโดยหน่วยหนึ่งของตํารวจฮัมบวร์ก
แรงจูงใจของพวกเขาคืออะไร
ทําไมพวกเขาถึงยิง
พวกเขาไม่ใช่เพชฌฆาต ที่สมัครใจและขับเคลื่อนด้วยอุดมการณ์
พวกเขาไม่ใช่นักฆ่าที่ถูกฝึกมา
พวกเขามีอาชีพพลเรือน เช่น คนขับแท็กซี่ ช่างประปา
จะในแง่ไหนพวกเขาก็คือคนธรรมดา
ฮัมบวร์ก หน้าร้อนปี 1942
สามปีก่อนเข้าสู่ช่วงสงคราม
รัฐบาลเกณฑ์คนมาทํางานพิเศษ
ภายในปี 1942 แรงงานขาด
เพราะจํานวนคนตายที่กองทัพประสบในรัสเซีย
(คริสโตเฟอร์ บราวนิ่ง นักประวัติศาสตร์)
กับจํานวนแรงงานที่พวกเขาต้องการมากขึ้น เพื่อให้พอกับจักรวรรดิเยอรมันที่ขยายโตขึ้น
พวกเขาเกณฑ์ใครได้ก็เกณฑ์ เพื่อขจัดปัญหาแรงงานไม่พอ
ชายที่แก่แล้วและมีครอบครัว ซึ่งไม่ได้เหมาะกับกองทัพแวร์มัคท์เยอรมัน
ก็ยังถูกเรียก
หลายคนไม่ได้ฝักใฝ่พรรคนาซี
และไม่ได้เป็นปรปักษ์ต่อคนยิว
พื้นเพพวกเขามาจากสังคมประชาธิปไตยด้วยซ้ํา
มีตั้งแต่คนอบขนม ช่างฝีมือ
ไปจนถึงช่างไม้
และพ่อค้าที่เป็นเจ้าที่หน้าในสํานักงาน
คนในกองพันตํารวจ สะท้อนวัยทํางานโดยทั่วไปของฮัมบวร์ก
(สเตฟาน คืล นักสังคมวิทยา)
พวกเขาถูกเกณฑ์ไปเป็นตํารวจกองหนุน
ระยะเวลาฝึกของพวกเขาแทบไม่พอ
ที่จะทําให้พวกเขาพร้อมทําสิ่งที่รออยู่
วันที่ 21 มิถุนา 1942
พวกเขาบอกลาครอบครัว
และออกจากบ้าน
พวกเขาได้รับรายละเอียด ที่ค่อนข้างเป็นนามธรรมเกี่ยวกับภารกิจ
รายละเอียดรวมถึง การยึดคืนพื้นที่ของเยอรมนีที่ถูกยึดครอง
พวกเขาถูกพาไปที่โปแลนด์
วันที่ 25 มิถุนา
กองพันตํารวจหนุน 101 ไปถึงยังตอนใต้ของจังหวัดลูบลิน
ไม่มีการเตรียมตัวหรือเตรียมพร้อม
พวกเขาไม่รู้ว่า พวกเขาต้องทําแบบนั้นตอนถูกส่งไปโปแลนด์
พวกตํารวจไม่รู้
ทรัปป์ไม่...
ผู้พันทรัปป์ไม่รู้ว่าต้องทําอะไร
ไปรู้เอาหนึ่งวันก่อนหน้า
วันที่ 13 กรกฎา 1942
กองพันต้องรายงานตัวแต่เช้าตรู่
คนออกคําสั่งคือผู้พันทรัปป์
เขาอายุเยอะแล้ว
(ทรัปป์, วิลเฮล์ม พันตํารวจตรี)
เขาเป็นที่ชื่นชอบในหมู่ลูกน้อง
เพราะเขาไม่ใช่หัวหน้าเผด็จการแบบทั่วไป
(ฮาราลด์ เวลเซอร์ นักจิตวิทยาสังคม)
ลูกน้องเรียกเขาว่า "พ่อทรัปป์"
ซึ่งสื่อความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา
ผู้พันทรัปป์ยืนอยู่หน้าตํารวจในกองพันและพูดว่า
"วันนี้คําสั่งที่ผมจะให้พวกคุณไม่ดีนัก"
เสียงเขาสั่น
น้ําตาไหลอาบแก้ม
เขาพยายามอย่างมากที่จะควบคุมร่างกายตัวเอง
เขาพยายามจนมองออก
สําหรับเขา มันเป็นสิ่งที่แย่และยากมาก
แย่และยากที่จะอธิบายให้ลูกน้องฟัง ว่าสิ่งที่เขาจะขอให้พวกเขาทํานั้นคืออะไร
พวกเขาต้องยิงชาวยิว 1,500 คน
รวมทั้งเด็กและผู้หญิง
หลังจากนั้นเขาก็เสนอว่า
"ถ้าคนไหนไม่ใจเด็ดพอที่จะทํา
ให้ก้าวออกมา คุณไม่จําเป็นต้องเข้าร่วม"
การบอกให้ใครสักคนก้าวออกมา ถ้าคนคนนั้นไม่อยากเข้าร่วม
คือการต้องให้พวกเขาทําอะไรสักอย่าง
แต่เวลาเราต้องตัดสินใจ
แล้วเราไม่รู้ว่าอะไรกันแน่คือสิ่งที่ถูกต้อง
โดยปกติเราจะไม่ทําอะไร
มีคนหนึ่งก้าวออกไป
หัวหน้ากองอายมาก เพราะลูกน้องเขาเป็น "คนขี้ขลาด" คนแรก
ที่ไม่ยอมเข้าร่วม
ทีนี้หัวหน้าก็ตะคอกใส่เขา
ทรัปป์บอกให้หัวหน้าหยุดพูด แล้วก็ปกป้องลูกน้องคนนั้น
หลังจากนั้นประมาณอีก 12 คนก็ทําตาม
แถวตรง
เลิกแถว
ถ้ามองจากมุมประวัติศาสตร์ มันเป็นสถานการณ์ที่น่าสนใจมาก
เพราะมีการบันทึกคําสั่งไว้
และการออกคําสั่งแสดงให้เห็นอย่างชัดเจน ว่าพวกเขาไม่จําเป็นต้องฆ่า
ที่เล่ากันหลังเกิดสงครามคือ
เราต้องเข้าร่วม ไม่งั้นจะโดนยิงเอง
ตรงนี้เราแสดงให้เห็นได้ว่ามันไม่ใช่อย่างนั้น
พวกเขาเลือกตัดสินใจได้
หน่วยปลิดชีพทุกหน่วยเลือกได้
ถึงตอนนี้ยังไม่พบว่ามีคนใต้บังคับบัญชาคนไหน
ที่ชีวิตตกอยู่ในอันตราย หากปฏิเสธไม่ยิงพลเรือนที่ไม่มีอาวุธ
ทุกอย่างเริ่มขึ้นในเดือนกันยา ปี 1939
กองทัพแวร์มัคท์ของเยอรมนีบุกโปแลนด์
โปแลนด์พ่ายแพ้ในไม่กี่สัปดาห์
ชาวโปแลนด์หลายล้านคน ตกอยู่ในการควบคุมของเยอรมนี
และต้องถูกจับตาดูอย่างใกล้ชิด
รัฐบาลต้องการกองกําลังรักษาความปลอดภัย เพื่อควบคุมและจับตาดู
ในไรช์เยอรมัน
ชายหลายหมื่นคน สมัครเป็นตํารวจในดินแดนที่ถูกยึด
พวกเขาหวังที่จะเลี่ยงเป็นทหารต่อสู้อยู่แนวหน้า
ด้วยความที่มีคนสมัครหลายคน รัฐบาลจึงมีสิทธิ์เลือก
มีผู้ชาย 160,000 คนอาสาสมัครเป็นตํารวจ
และมีเพียง 26,000 ถึง 30,000 คนเท่านั้น ที่จะได้รับเลือก
(สเตฟาน เคลมป์ นักประวัติศาสตร์)
หลังจากนั้นก็ถูกนําไปฝึกหกเดือน
ที่สําคัญที่สุดคือฝึกทางด้านอุดมการณ์
ซึ่งทําให้พวกเขารู้แน่ชัดว่า อะไรคือสิ่งที่คาดหวังจากพวกเขา
พวกเขาถูกบอกว่า
ในฐานะชนชาติปกครอง
พวกเขาต้องทําให้นโยบายสังคมนิยมแห่งชาติ
ถูกนําไปใช้และถูกบังคับใช้
ในดินแดนที่ยึดครอง
หลังการฝึกจบลง ผู้ชายเหล่านั้นก็ได้รู้ว่าที่จริงแล้วมันคืออะไร
งานของพวกเขาคือช่วยนํานโยบายนาซีแสนโหด
ไปใช้ในดินแดนที่ยึดครอง
นี่คือเหตุผลที่รัฐบาล เลือกผู้ชายที่เห็นด้วยกับหลักการของนาซี
พวกเขาถูกรวมกลุ่มเป็นกองพันตํารวจ
และถูกส่งไปยังโปแลนด์
พวกเขาจะกดขี่ ข่มเหง และฆ่าพลเรือนที่นั่น
โดยเฉพาะชาวยิว
ประมาณช่วง...
ตุลาหรือพฤศจิกาปี 1939
หน่วยเหล่านั้นเริ่มยิงพลเรือน
นักต่อสู้ชาวโปแลนด์
นักบวช เหล่าปัญญาชน แม้กระทั่งชาวยิว
ให้ผู้คนออกจากพื้นที่ ขับไล่ผู้คนออกไป
โดยสรุปแล้วคือ
หน่วยตํารวจเหล่านั้น
นํานโยบายกําจัดของสังคมนิยมแห่งชาติไปปฏิบัติ
สองปีต่อมา โจมตีสหภาพโซเวียต
มันคือสงครามแห่งการพิชิตและการถูกทําลายล้าง
ตามแผนของเยอรมนี
ต้องมีชาวโซเวียต 30 คนตาย เพื่อให้มีพื้นที่สําหรับอยู่อาศัย
หน่วยสังหารเคลื่อนที่ ประกอบด้วยตํารวจกับหน่วยปฏิบัติการเอสเอส
ชื่อ "ไอน์ซัทซ์กรุพเพิน"
เป็นกําลังเสริมกองทหารในการรบ
วันที่ 27 มิถุนา 1941
กองพันตํารวจ 309 บุกเบียลีสตอก
ชายที่ถูกตั้งโปรแกรมทางอุดมการณ์ จับชาวยิว 800 ขังในโบสถ์ยิว
แล้วจุดไฟเผา
พวกเขาฆ่ามากกว่านั้น
วันต่อมาตํารวจได้รับรางวัล "กู้เมือง"
พวกเขาเรียกว่างั้น
ผู้ชายทั้งหมด 18,000 คน เดินอยู่หลังแนวหน้าไปยังหมู่บ้านและเมืองต่างๆ
(โปแลนด์ที่นาซียึดครอง 1941)
(โปแลนด์ที่สหภาพโซเวียตยึดครอง 1941)
มือปืนส่วนใหญ่ที่ยังหนุ่มและถูกปลูกฝังความเชื่อ ยิงชาวยิวทุกคนที่นั่นจนตาย รวมทั้งผู้หญิงและเด็ก
การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์เริ่มขึ้น
การสังหารหมู่ชาวยิวอย่างเป็นระบบ
มือปืนหลายคนรู้สึกสะเทือนใจจากการฆ่า
นี่คือหนึ่งเหตุผล ที่ค่ายกําจัดใหญ่อย่างเอาชวิทซ์
เกิดขึ้นในปลายปี 1941
(โปแลนด์ที่นาซียึดครอง 1941 - 1942)
กระบวนการสังหารหมู่ต้องมีประสิทธิผลกว่านี้
และอ่อนโยนต่อผู้กระทําผิดมากกว่านี้
ถ้าเราลอง...
หาสัดส่วนของเหยื่อการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์...
(คริสโตเฟอร์ บราวนิ่ง ผู้เชี่ยวชาญการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ยิว)
ในแง่การตายของพวกเขา
ตัวเลขคร่าวๆ ที่ใกล้เคียงที่สุดผมว่า
น่าจะประมาณเกือบๆ สามล้านที่ตายในค่ายมรณะ
ในห้องรมแก๊ส
เกือบหนึ่งล้านตายจากการถูกกักขัง
หิวโหยท่ามกลางโรคระบาด หิวโหยในชุมชน
การตายเกิดขึ้นจนสิ้นสงคราม
ซึ่งแปลว่ามากกว่าสองล้านคน
ถูกฆ่าโดยกองตํารวจที่ยิง
ตายจากการโดนสังหารหมู่
คนมากกว่าสองล้านคนถูกฆ่า
ประจันหน้ากับคนที่ฆ่าพวกเขา
ความจริงที่ไม่ค่อยมีคนรู้แม้กระทั่งในวันนี้
นั่นก็คือ "การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ที่ถูกลืม"
เลียปายา
ฤดูร้อน ปี 1941
ในพื้นที่ปฏิบัติการของไอน์ซัทซ์กรุพเพอเอ
นี่คือสารคดีเรื่องเดียว ที่มีฉากยิงชาวยิวตรงแนวรบตะวันออก
จริงๆ ทางการห้ามอัด
เพราะการฆ่าต้องถูกปิดเป็นความลับ
พวกเขาพลาดสองเรื่อง
หนึ่ง พวกเขาบันทึกทุกอย่าง
(เบนจามิน เฟเรนช์ ทนายสหรัฐฯ)
และ
บันทึกถูกส่งไปเบอร์ลิน
แล้วถูกรวมกับบันทึกอื่นจากบี ซี ดี
มัน...
ทําให้เห็นภาพรวมว่า พวกเขาฆ่าใครบ้างในนครใด
เมืองไหน หน่วยไหน โดยกองไหนตอนกี่โมง
พลาดเรื่องแรกคือเก็บบันทึกไว้
พลาดเรื่องที่สองคือผมเจอบันทึก
นูเรมเบิร์กหลังสงคราม
เมือง "ไรช์พันปี" พังไม่มีชิ้นดี
ฝ่ายสัมพันธมิตร ต้องการลงโทษอาชญากรรมของเยอรมนี
ในเมืองที่ครั้งหนึ่งนาซี เคยจัดปราศรัยหาเสียงพรรคนาซี
อาชญากรสงครามตัวสําคัญ ถูกนําตัวไปไต่สวนในทําเนียบยุติธรรมนูเรมเบิร์ก
พวกเขาเป็นคนสั่งให้ก่ออาชญากรรม และจะฟ้องร้องตามความผิดที่ทํา
ว่าแต่ใครล่ะเป็นคนฆ่า
ทนายอายุ 27 ปี ชื่อเบนจามิน เฟเรนช์
ได้รับมอบหมายให้ค้นหา
เขาออกตามหาเบาะแส
ทีมสืบสวนของเขาเจอเอกสารสําคัญในปี 1947
มีอยู่วันหนึ่งนักค้นคว้าของผมมาหา
แล้วพูดว่า "ดูสิครับ ผมหานี่เจอ"
เขายื่นเอกสารให้ผมปึกหนึ่ง
"เอไรก์นิสเมลดุงเง็น เอาส์ แดร์ ยูดีเอสเอสอาร์"
นี่คือรายชื่อผู้เสียชีวิตจากหน่วยสังหารเคลื่อนที่
เอสเอสไอน์ซัทซ์กรุพเพิน
การฆ่าคนหลายแสนถูกบันทึกไว้
เป็นบันทึกแห่งความสําเร็จ
ผมหยิบเครื่องบวกเลขเครื่องเล็กๆ มา
แล้วก็บวกตัวเลข ในรายงานของไอน์ซัทซ์กรุพเพอเอ
หนึ่งหมื่นคนถูกฆ่า
หนึ่งหมื่นห้าพันคนถูกฆ่า
สองหมื่นคนถูกฆ่า
ผมบวกเลขเข้าด้วยกัน
พอบวกไปจนเกินหนึ่งล้าน ผมก็ "พอละ"
เฟเรนช์ต้องการให้ชายในกองเอสเอสขึ้นศาล
แต่หัวหน้าเขาปฏิเสธ
พวกเขาไม่มีงบหรือเวลา
ผมโมโหนิดหน่อยและบอกว่า "คุณจะปล่อยให้คนพวกนี้ลอยนวลไม่ได้
ในมือผมมีการฆาตกรรมเป็นล้าน
คุณจะปล่อยให้พวกเขาลอยนวลไม่ได้"
เขาถามว่า "คุณทําเพิ่มจากงานอื่นได้มั้ยล่ะ"
ผมตอบว่า "ได้"
เขาก็บอกว่า "งั้นจัดไป"
ตั้งแต่ผมเป็นทนายมา
คดีนั้นเป็นคดีแรกเลย
ที่ผมได้เป็นหัวหน้าอัยการไต่สวนคดีฆาตกรรม ที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษย์
การแก้แค้นไม่ใช่เป้าหมายของเรา
(เบนจามิน เฟเรนช์ นูเรมเบิร์ก 1947)
และเราไม่ได้อยากจะแก้แค้นด้วยความเป็นธรรม
เราขอให้ศาล
ยืนยันว่าจะลงโทษตามหลักสากล
ว่าด้วยสิทธิของมนุษย์
ที่จะอยู่อย่างสันติและมีศักดิ์ศรี
ผู้ที่ถูกฟ้องคือคนในกองเอสเอส 24 คนจากไอน์ซัทซ์กรุพเพิน
พวกเขาคือหัวหน้าหน่วยสังหารเคลื่อนที่
พวกเขาไม่ได้เหมือนตัวร้ายนาซีในหนังฮอลลีวูด
ซึ่งภาพลักษณ์มักจะเป็นคนที่ไม่ค่อยฉลาด
และสนใจแต่จะฆ่าคนให้ได้มากที่สุด
แต่จริงๆ แล้วในประวัติศาสตร์ พวกเขาไม่ใช่แบบนั้น
หัวหน้าไอน์ซัทซ์กรุพเพินบางคน มีปริญญาเอกสองใบ
ส่วนใหญ่เป็นชนชั้นกลาง มีการศึกษา รอบรู้
เป็นคนที่สามารถคุย เกี่ยวกับโมสาร์ทหรือบีโธเฟ่นได้
เราจะเริ่มจากจําเลยชื่อโอเลนดอร์ฟ
หนึ่งในนั้นคืออ็อตโต้ โอเลนดอร์ฟ
อดีตหัวหน้าไอน์ซัทซ์กรุพเพอดี
เขาสั่งคน 600 คน
ให้ฆ่าคน 90,000 คนในหนึ่งปี
โอเลนดอร์ฟ...
ทําให้ผมอึ้ง
เขามีลูกห้าคน
(เบนจามิน เฟเรนช์ หัวหน้าอัยการไต่สวนคดีไอน์ซัทซ์กรุพเพิน)
เขาเป็นคนซื่อสัตย์
เขารูปร่างหน้าตาดี
หล่อ
พูดจาฉะฉาน
เขาในมั่นในตัวเอง...
(ฮิลารี่ เอิร์ล นักประวัติศาสตร์)
ซึ่งผู้คนมองว่ามีเสน่ห์
ฉันว่า
โลกคิดว่า...
คนที่เป็นผู้นํา...
คนที่เป็นหัวหน้าหน่วยสังหารเคลื่อนที่ น่าจะมีลักษณะอีกแบบ
พวกเขาคิดว่าน่าจะเป็นคนที่ไม่หล่อ แก่ บ้า
งี่เง่า ชอบความรุนแรง
และอาจจะโง่เขลา
คนที่แปลกแยก อะไรประมาณนั้น
แต่เขาเป็นคนที่ประสบความสําเร็จ
ผู้พิพากษาชอบเขา
ผู้พิพากษาพูดว่า "ผมชอบเขา เขาดูเป็นคนดี
แต่เขาฆ่าคน ผมไม่เข้าใจ"
โอเลนดอร์ฟทําให้ศาลประหลาดใจ ด้วยการพูดอย่างเปิดเผย
ผู้พิพากษาขอบคุณเขาหลายครั้ง สําหรับคําให้การของเขาต่อฝ่ายสัมพันธมิตร
ในระหว่างสอบสวนในปี 1946
พวกเขาถูกส่งไปยังสถานที่ประหารด้วยวิธีไหน
พวกเขาถูกขนไปด้วยรถบรรทุก
ขนไปมากเท่าที่จะฆ่าได้ในทันที
นั่นใช่ความคิดคุณมั้ย
ครับ
เหยื่อถูกยิงในขณะอยู่ท่าไหน
ยืน หรือคุกเข่า
เช่นเดียวกับในวันที่ 13 กรกฎา 1942
กองพันตํารวจหนุนฮัมบวร์ก 101 เดินทางไปยังสถานที่ฆ่าล้างครั้งแรก
ตํารวจไม่พร้อมทําสิ่งที่รอพวกเขาอยู่
พวกเขาไม่ได้ถูกสอนว่าต้องยิงสังหารหมู่ยังไง
ครั้งแรกที่ทําเป็นการทําเลย ณ ตอนนั้นล้วนๆ
พวกเขาถูกพาไปที่ป่าแห่งหนึ่ง
แล้วตํารวจก็พาเข้าไปในป่าทีละคน
บางคนก็เป็นผู้หญิง บางคนก็เป็นเด็ก
แทนที่จะแยกไม่ให้เหยื่อเห็นเพชฌฆาตตอนฆ่า
แทนที่จะให้เพชฌฆาตอยู่ห่างจากเหยื่อ
กลายเป็นว่าเห็นเลยว่าจะฆ่าใคร
และฆ่าในระยะเผาขน
ตํารวจหลายคนรายงานว่า พวกเขาคุยกับเหยื่อในขณะเดินเข้าไปในป่า
บางคนเป็นชาวยิวเชื้อสายเยอรมัน และออกจากเยอรมนีไปตั้งแต่แรกๆ แล้ว
สมาชิกครอบครัวชาวยิวคนหนึ่ง เป็นเจ้าของโรงหนังที่ฮัมบว์รก
ซึ่งเพชฌฆาตเคยไปดูหนังที่นั่น
เขาได้รู้ว่า เขากําลังจะฆ่าเจ้าของโรงหนังที่เขาเคยไป
ไม่ต้องพูดก็รู้กันว่า สิ่งนี้ส่งผลกระทบทางลบอย่างมากต่อจิตใจ
เหยื่อกลัวตาย
และรู้ว่าความตายกําลังใกล้เข้ามา
ตัวตํารวจเองก็ประสบวิกฤตทางอารมณ์
เพราะรู้ว่ากําลังจะฆ่าคนในระยะกระชั้นชิด
มันเป็นประสบการณ์ที่...
แย่และสยองมาก
บางคนเริ่มป่วย
เพราะเนื้อตัวเต็มไปด้วยเนื้อสมองกับเลือด
พวกเขาอาเจียน
พวกเขาใจไม่สู้แล้ว ไม่สามารถทําต่อได้
การสังหารหมู่ใช้เวลาหลายชั่วโมง
ในท้ายที่สุด
ผู้ชาย ผู้หญิง และเด็กชาวยิว 1,500 คนนอนตายในป่า
พอถึงบ้าน ก็มีเหล้าให้พวกเขาดื่ม
ส่วนใหญ่ก็เมากัน แต่ส่วนใหญ่ก็กินข้าวไม่ลง
อาหารถูกจัดไว้เรียบร้อย แต่พวกเขาส่วนใหญ่ไม่หิว
และคืนนั้นพวกเขาบางคนฝันร้าย
มีอยู่คนหนึ่งยิงปืนขึ้นเพดาน
ในขณะที่กําลังฝันร้าย
อีกคนบอกเจ้าหน้าที่ชั้นประทวนว่า
"ถ้าฉันต้องทําแบบนั้นอีก ฉันเป็นบ้าแน่"
มี...
สําหรับบางคนมันเป็นประสบการณ์ที่น่ากลัวมาก
พวกเขาไม่สามารถทําได้อีก
รัฐบาลรู้ว่าจะขอพวกเขานั้นต้องทํายังไง
ช่วงฤดูร้อนปี 1941
หัวหน้าเอสเอสระดับสูงพูดถึง
"การสนับสนุนทางจิตใจต่อคนที่ปฏิบัติงานนี้"
"ภาพและความรู้สึกในวันนั้นต้องถูกลืม
ด้วยการจัดให้มีการรวมตัวตอนเย็น เพื่อสานมิตรภาพ"
อ็อตโต้ โอเลนดอร์ฟเจอปัญหาเดียวกัน จากลูกน้องที่ปฏิบัติการสังหารหมู่
อ็อตโต้ โอเลนดอร์ฟพูดว่า
"ลูกน้องผมทรมานกว่าเหยื่ออีก"
หากมองจากมุมในปัจจุบัน
เป็นการตีความซ้ําที่ตลกเอามากๆ
ผู้กระทําผิดหาเครื่องมือทางจิตใจ
ที่ตัวเองใช้ได้เพื่อให้ตัวเองเป็นเหยื่อ
เพราะต้องทําสิ่งที่ทําให้ตัวเองทุกข์ทรมาน
เขาเห็นอกเห็นใจลูกน้องเวลาลูกน้อง...
ต้องทําสิ่งที่ทําให้พวกเขาเจ็บปวด
ทหารไอน์ซัทซ์กรุพเพินบางคน
จับหัวเด็กทารกฟาดกับต้นไม้
เพื่อประหยัดกระสุน
โอเลนดอร์ฟอธิบายว่า "ผมไม่ได้ให้ลูกน้องผมทําแบบนั้น
ถ้ามีเด็กทารก ผมบอกให้พวกเขาให้แม่อุ้มลูกไว้ที่อก
แล้วเล็งไปที่ตัวเด็ก
จะได้ยิงตายทีเดียวทั้งสองคน
จะได้ประหยัดกระสุน และแม่เด็กจะได้หยุดร้อง"
นั่นคือความเห็นอกเห็นใจลูกน้อง ไม่ใช่เหยื่อ
ในการไต่สวนคดีไอน์ซัทซ์กรุพเพิน
ศาลอยากรู้ว่าอะไร เป็นแรงจูงใจให้โอเลนดอร์ฟออกคําสั่งฆ่า
เขาอ้างว่าเขาแค่ภักดีต่อรัฐบาลเขา
คําสั่งฆ่า
มาจากผู้นําของไรช์
ดังนั้นในแง่นี้
มันคือนโยบายที่ผู้นํากําหนด
ด้วยโฆษณาชวนเชื่อของนาซี
โอเลนดอร์ฟเชื่อว่าชาวยิว ทําให้เกิดลัทธิคอมมิวนิสต์ในสหภาพโซเวียต
ดังนั้นพวกเขาคือศัตรูของไรช์เยอรมัน
ทําไมโอเลนดอร์ฟ ถึงเชื่อว่าโฆษณาชวนเชื่อคือความจริง
ฉันว่าเขาไม่ได้เชื่อว่ามันคือโฆษณาชวนเชื่อ
เขาถูกเลี้ยงมาในครอบครัวชาตินิยม
ตอนเรียนมหาลัย
มีอาจารย์สอนเขาเกี่ยวกับปัญหาของ...
ลัทธิบอลเชวิค
ปัญหาของพวกคอมมิวนิสต์ ปัญหาของชาวยิว
มีคนป้อนให้ ป้อนให้ แล้วก็ป้อนให้
มันทําให้เรายิ่งเชื่อสิ่งที่เราเชื่ออยู่แล้วเข้าไปอีก
แล้วรัฐบาลที่เข้ามามีอํานาจก็บอกว่า
"มันคือความจริง"
เขาเชื่อว่า
พวกบอลเชวิคคือชาวยิวและควรถูกฆ่า
ผู้รอดชีวิตคนหนึ่งจากการสังหารหมู่ ให้การในชั้นศาลหลังสงคราม
พวกเขาให้เรายืนเรียงแถวตรงขอบหลุม
ยืนอัดกัน
หลังจากนั้นก็เริ่มยิง
(ดิน่า โปรนีเชฟ่า ศาลทหารในเคียฟ ปี 1946)
ฉันหลับตา
กําหมัดแน่น
เกร็งกล้ามเนื้อทุกส่วนแล้วกระโดด
นานมากกว่าจะถึงข้างล่าง
ฉันตกลงไปสัมผัสกับศพ
ฉันไม่โดนกระสุน
หลังผ่านไปสักพักพวกเขาก็หยุดยิง
ฉันได้ยิน...
พวกเยอรมันเดินลงไปในหลุม
เพื่อยิงคนที่ยังร้องอยู่...
ให้ตายสนิท
บางคนยังดิ้นกระตุกและดิ้นชักอยู่
ด้วยความเจ็บปวดก่อนตาย
พวกเขาใช้ไฟฉายส่องหาคนที่ยังไม่ตาย
แล้วก็ยิงคนคนนั้น
ฉันแกล้งตาย
เพราะกลัวว่า
จะถูกจับได้
ตํารวจส่วนใหญ่ในกองพันตํารวจหนุน 101
ไม่ใช่นาซีด้วยหลักความเชื่อ
ยี่สิบปีหลังสงครามสิ้นสุด
พวกเขาเล่าให้เจ้าหน้าที่สืบสวนฟัง เกี่ยวกับประสบการณ์ฆ่าชาวยิวของพวกเขา
ภาพยังติดอยู่ในหัวผม
ผมจําได้ว่าตอนนั้นผมคิดว่า
เราไม่มีดินพอที่จะกลบศพที่มากขนาดนั้น
ผมโกรธที่เรากลายเป็นสัตว์
กลายเป็นฆาตกร
เราไม่เห็นชาวยิวเป็นมนุษย์
การสังหารหมู่ชาวยิวครั้งแรกที่ยูเซฟูฟ แย่และสะเทือนจิตใจมาก
(คริสโตเฟอร์ ตรวจสอบการสอบสวนตํารวจหลังสงคราม)
หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็ชิน
ความเร็วที่พวกเขาคุ้นชินกับสิ่งที่ทํา
ความเร็วที่พวกเขาชินกับการฆ่าเป็นกิจวัตร
คือหนึ่งในสิ่งที่น่าประหลาดใจมากสําหรับผม
ที่ได้รู้จากการสอบสวน
ตอนฆ่าในสองสามครั้งแรก
พวกเขาอธิบายได้ละเอียด
หลังจากนั้นคําอธิบายไม่ชัดเจนเลย
พวกเขาจําไม่ได้ด้วยซ้ําว่ามันเกิดขึ้นที่เมืองไหน
(กองพันตํารวจหนุน 101)
พฤติกรรมของคนเหล่านั้น ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากผู้นํากองพัน
ตอนนั้นหัวหน้ากองพันคือ พันตํารวจตรีวิลเฮล์ม ทรัปป์
เขาบัญชาคน 500 คน
เขาเป็นหัวหน้าที่เป็นที่ชื่นชอบและเป็นที่เคารพ
เขาพูดว่า "ถ้าเลือกได้ ผมจะไม่สั่งพวกคุณแบบนี้ แต่..."
เขาเรียกลูกน้องมาพบเพื่อสร้างความสมัครสมาน
เพื่อช่วยเขาทํางานนั้นให้บรรลุ
ซึ่งงานนั้นไม่ได้มาจากเขา
และเขาขอไม่ให้ลูกน้องทอดทิ้งเขา
เหมือนกึ่งบังคับกึ่งเจตจํานงเสรี
พวกเขาถูกบอกว่า
จะปฏิเสธไม่ทําก็ได้
แต่ต้องยอมให้สหายตํารวจด้วยกัน
เป็นคนทําแทน
การใช้สองอย่างนี้
"งานนี้ต้องทํา
กองพันตํารวจต้องทํางานนี้"
กับ "ถ้าอ่อนแอ ปฏิเสธได้นะ
แต่ต้องให้เพื่อนตํารวจด้วยกันทําแทน"
การใช้สองอย่างนี้ทําให้เกิดความกดดัน
ที่ทําให้พวกเขาส่วนใหญ่ตัดสินใจร่วมยิง
(วอมาซือ ประเทศโปแลนด์ 17 สิงหาคม 1942)
(การฆ่าชาวยิว 1,700 คน โดยกองพันตํารวจหนุน 101)
มีตํารวจไม่กี่คนที่ปฏิเสธไม่ฆ่าตามคําสั่ง
ไม่ เราอยากให้มันจบจะตายอยู่แล้ว
เอามันฝรั่งอีกมั้ย
ถ้าให้พูดตามความเป็นจริง
ไม่มีสิ่งเลวร้ายเกิดขึ้นกับคนที่คัดค้าน
พวกเขาถูกมอบหมาย
ให้ล้างส้วมหรืออะไรประมาณนั้นแทน
พวกเขาโดนด่าว่าเป็นไอ้กาก ไอ้กบฎ ไอ้ปอดแหก และอะไรประมาณนั้น
พวกเขาไม่ได้อยู่บ้าน
พอหมดวันพวกเขาก็ไม่ได้กลับบ้าน
พวกเขาอยู่ด้วยกันกับผู้ชายเป็นเวลานานมากๆ
อยู่กับคนหน้าเดิมๆ
ที่ทรมานพวกเขา ดูถูก และกีดกันพวกเขา
เราต้องมั่นใจในตัวเองมากๆ ถึงจะทนได้
มันอาจจะเป็นแค่การลงโทษทางสังคม ไม่ใช่การลงโทษบนร่างกาย
แต่สําหรับมนุษย์ การลงโทษทางสังคมคือหนึ่งในสิ่งที่ทนได้ยากที่สุด
หลักๆ พวกเขาคิดอะไร อะไรที่ขับเคลื่อนพวกเขา
ผมว่าพวกเขาไม่ได้หมกมุ่นอยู่กับเรื่องคนยิว
แรงจูงใจพวกเขามาจาก
ความเห็นของคนอื่นที่มีต่อพวกเขา
มากกว่าความเห็นของพวกเขาที่มีต่อชาวยิว
ผมว่าพวกเขาคิดถึงเรื่องตัวเองมากกว่า
คิดว่าจะผ่านเรื่องนี้ไปได้ยังไง
ผู้กองโวล์ฟกัง ฮอฟมันน์ เชื่อว่าตัวเองรับแรงกดดันได้
แต่เขาดันมีปัญหา
(ฮอฟมันน์, โวล์ฟกัง)
ร้อยตํารวจเอกคนหนึ่งเป็นโรคเครียด
เขาป่วยทุกครั้งที่กองตํารวจของเขาต้องลงมือฆ่า
เขาปวดท้องบิดนอนอยู่บนเตียง
ลุกจากเตียงไม่ได้
เขาต้องให้ลูกน้องคุมการฆ่าแทน
เขาอยากเป็นเพชฌฆาต
แต่ร่างกายเขาไม่ไหว
ตํารวจเหล่านั้นมองว่าเป็นอะไรที่ขี้ขลาดมาก
เขาอายจนจะแทรกแผ่นดินหนี
แต่สําหรับผู้กองยูลีอุส วูเลาฟ์แล้วไม่ใช่อย่างนั้น
เขาทะเยอทะยาน อยากสําเร็จในหน้าที่การงาน และทําหน้าที่ได้ดี
และเขามีความรัก
วูเลาฟ์แต่งงานที่ฮัมบวร์กในเดือนมิถุนา
ไม่นานก่อนการสังหารหมู่ครั้งแรก
ในฐานะเจ้าหน้าที่ เขาได้รับอนุญาตให้พาภรรยาโปแลนด์ด้วย
ไปยังพื้นที่ปฏิบัติการ
เขาอยากชดเชยช่วงฮันนีมูนที่พลาดไป
วูเลาฟ์พาเจ้าสาวที่กําลังท้องของเขา ไปดูการกวาดล้างชุมชนชาวยิวด้วย
การกวาดล้างชุมชนยิว ที่น่ากลัวที่สุดของปฏิบัติการทั้งหมด
จากคําให้การของตํารวจเกือบทุกคน
คือตอนที่พวกเขา จับชาวยิว 11,000 คนจากมีแยดชือเชตช์ไป
แล้วก็ยิงพันคนในการกวาดล้างชุมชนยิว
ถนนเต็มไปด้วยศพ
อีกหมื่นคนที่เหลือถูกจับขึ้นรถไฟไปแตรบลิงกา
คนแน่นรถไฟมาก จนพวกเขาต้องยัดคนเข้าไปแล้วตอกตะปูปิดประตู
ไม่งั้นคนทะลักออกมา
เธอยืนดูอยู่ที่จัตุรัส เห็นทุกอย่าง
ในแง่หนึ่งก็แสดงให้เห็น ว่าวูเลาฟ์ภูมิใจในสิ่งที่เขาทํา
เขาอยากอวดให้เจ้าสาวเขาดู
เขาไม่ละอายหรืออับอายแต่อย่างใด
ชุมชนยิวเริ่มผุดทั่วฝั่งตะวันออก
ผู้คนถูกกักบริเวณไว้ข้างในก่อนจะถูกฆ่า
มีการอัดวิดีโอและถ่ายภาพเหยื่อโดยคนทรมาน
ตํารวจคุ้มกันพวกเขา
และฆ่าพวกเขา
แต่เฉพาะตอนที่ กลุ่มชาติสังคมนิยมอยู่ในอํานาจปกครองเท่านั้น
ก่อนหน้าหรือหลังจากนั้น
ไม่มีตํารวจคนไหนตัดสินใจสังหารหมู่ยิว
ฉันไม่เชื่อว่าคนเราเกิดมาเป็นเพชฌฆาต
ในขณะเดียวกันฉันว่าเราเป็นเพชฌฆาตได้
หากสถานการณ์ส่งเสริม
เราต้องพิจารณาด้วยว่า ความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลกับรัฐคืออะไร
ถ้ารัฐนั้นกล่าวว่า
"นี่คือกลุ่มที่เราเกลียด
ผมอยากให้พวกคุณ...
หรือเราอยากให้พวกคุณกําจัดคนกลุ่มนี้"
นั่นคือความสัมพันธ์ที่สําคัญมาก
คนเหล่านี้ถึงจะมีอุดมการณ์เดียวกับรัฐ
ซึ่งสําหรับรัฐ พวกเขาคือตัวกระทํา คือเครื่องมือ
พอรัฐหมดอํานาจปกครอง
พอเปลี่ยนรัฐบาล
พวกเขาก็เลิกกระทําหรือไม่มีเหตุผล
ในการร่วมกระทําการที่รุนแรงของรัฐ
ฉันว่านี่คือหนึ่งในเหตุผล ที่การเข้าใจผู้กระทําผิดคือสิ่งสําคัญ
เราจะได้คิดวิเคราะห์ เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเรากับรัฐ
และสิ่งที่รัฐบอกให้เราทํา
ไรช์เยอรมันก่อนสงคราม
ปี 1933 นาซีเข้ามามีอํานาจ
และเปลี่ยนกฎหมาย ให้สอดคล้องกับมโนคติของตัวเอง
ความเกลียดชังอย่างรุนแรงต่อชาวยิว กลายเป็นหลักการของรัฐ
พวกเขาขับไล่ชาวยิว ออกจากสังคมเยอรมันในทันที
มีกฎหมายต่อต้านชาวยิว ประมาณ 2,000 ฉบับออกมา
คนกลุ่มหนึ่งถูกกีดกันอย่างเป็นระบบ
ถูกตราหน้าประณาม และถูกทําให้อับอาย
ก้าวแรกสู่การฆาตกรรมหมู่คือ
การแยกกลุ่มอย่างชัดเจน ระหว่าง "เรา" กับ "พวกเขา"
ทุกคนสังเกตเห็นว่ามีคนตกงาน
มีคนถูกบังคับให้ออกจากบ้าน
ข้าวของถูกนําไปประมูล
ธุรกิจของชาวยิวถูกปิด
ทั้งหมดเป็นกระบวนการสาธารณะ
ไม่ได้ทําแบบลับๆ
กระบวนการนั้นทําให้การแบ่งแยกหนักขึ้นไปอีก
นั่น "พวกเขา" นะ
ส่วน "เรา" คือเรา
ถ้าในทางทฤษฎีผมนิยามคนคนหนึ่ง...
ว่าแตกต่าง
และในทางปฏิบัติ ผมปฏิบัติต่อคนคนนั้นต่างออกไป
ความเต็มใจที่จะใช้ความรุนแรงกับคนคนนั้น
จะเกิดขึ้นโดยธรรมชาติ
ความรุนแรงทางกายรุนแรงขึ้นในช่วงสงคราม
ด้วยความที่เยอรมนีเข้ามายึดครอง การสังหารหมู่จึงเกิดขึ้นในฝั่งตะวันออก
ชาวยิวถูกพลเรือนทําร้ายร่างกาย
ภาพจากเลมแบร์กในฤดูร้อนปี 1941
ผู้ที่ยึดครองถิ่น ทําให้ความรุนแรงที่มีอยู่แล้วรุนแรงขึ้น
คนที่อยู่รอดชีวิตถูกชาวเยอรมันฆ่าในเวลาต่อมา
ผู้กระทําผิดคนหนึ่งในเลมแบร์ก ให้การในชั้นศาลหลังสงคราม
(ฮันส์ อีเซ็นมันน์ ศาลทหารในเคียฟ ปี 1946)
ผู้นําของเราบอกกลุ่มของเราที่มี 12 คน
เกี่ยวกับงานในอนาคต
เราต้องรวมตัวกัน...
ยิงชาวยิว
ขบวนรถจอดห่างจากหลุม ประมาณ 70 ถึง 90 เมตร
หัวหน้ากรุพเพิน
แบ่งลูกน้อง...
ตามนี้
หัวหน้ากรุพเพินแบ่งลูกน้องตามนี้
หกคนเฝ้าระวัง อีกหกคนยิง
ข้าพเจ้าได้รับมอบหมายให้ยิง
การยิงเป็นดังต่อไปนี้
แยกคนออกมาประมาณ 45 ถึง 50 คน
แล้วก็พาไปที่หลุม
พวกเขาถูกพาไปใกล้หลุม
พวกเขายืนเรียงแถวหันหน้าเข้าหาเรา
แล้วก็ถูกยิง
พวกเขามองว่าเป็นงาน เป็นหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย
เป็นงานที่ได้รับมอบหมาย
เป็นสิ่งที่พวกเขาต้องทํา
มันถูกทําให้กลายเป็นกิจวัตร
แต่ผมว่าพวกเขายังสัมผัสได้ถึงความยากของมัน
อย่างที่บอก พวกเขาตระหนักตลอดว่ามีงานไม่ดีต้องทํา
พวกเขาถูกขอให้ทําสิ่งที่ยากมากๆ
พวกเขาโชคร้ายที่ถูกเกณฑ์ให้ไปอยู่กองพันนั้น
และถูกส่งให้ไปทํางานนั้น
ผู้กระทําผิดแต่ละคน
หาเหตุผลให้กับสิ่งที่ตัวเองทํา
"ยังไงก็ต้องมีคนทํางานที่ไม่ดีนี้"
หรือไม่ก็แบบ "เรามีหน้าที่สืบเนื่องจากประวัติศาสตร์ที่ต้องทํา"
อีกปัจจัยหนึ่งอาจจะประมาณว่า
"ฉันทําแบบนี้ได้ดีกว่าคนอื่นๆ"
พวกเขาอ้างเหตุผล
เพื่อหาจุดประสงค์ในการฆ่า
สุดท้ายแล้วมันแสดงให้เห็นว่าการสังหารหมู่
ทําโดยคนที่คิดว่าตัวเอง ไม่ได้ทําตามคําสั่งเหมือนเครื่องจักร
แต่ทําเพราะคิดและเข้าใจสิ่งที่ตัวเองทํา
(ลูบนีย์ ประเทศยูเครน - 16 ตุลาคม 1941)
(ชาวยิวก่อนถูกประหาร)
ผมพยายามและยิงแต่เด็ก
คนที่อยู่ข้างผมยิงแม่ ส่วนผมยิงลูก
ผมบอกตัวเองว่า ยังไงเด็กก็มีชีวิตอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีแม่
เขาเปลี่ยนการกระทําที่เลวร้ายของตัวเอง
เป็นสิ่งที่ดีงามในแง่ศีลธรรม
เป็นการ "ไถ่บาป"
นี่คือกุญแจที่จะทําให้เข้าใจว่าทําไมพวกเขาถึงทํา
มันไม่ใช่การหลับหูหลับตาทําตามคําสั่ง
พวกเขาตีความคําสั่ง ให้เป็นไปในทิศทางที่พวกเขารับได้
และทําให้พวกเขา มองว่าตัวเองถูกต้องตามหลักศีลธรรม
ทําไมเด็กถึงถูกยิงด้วย
โอเลนดอร์ฟถูกขอให้อธิบาย
คําถามนี้สําคัญ ต่อการฟ้องร้องหัวหน้าไอน์ซัทซ์กรุพเพิน
ผมถามคําถามนั้น
เขาตอบว่า "เพราะถ้าเด็กโตขึ้น
แล้วรู้ว่าเราทําอะไรกับพ่อแม่พวกเขา
พวกเขาจะกลายเป็นศัตรูกับเยอรมนี
ผมอยากปกป้องบ้านเกิดเมืองนอนผมในระยะยาว
ดังนั้นจึงจําเป็นต้องฆ่าเด็กด้วย"
อ็อตโต้ โอเลนดอร์ฟ มีลูกห้าคน
ไม่แสดงความสํานึกผิดแม้แต่น้อย
แล้วผู้พันวิลเฮล์ม ทรัปป์ล่ะ
เขาเข้าใจการกระทําผิดของเขามั้ย
เขารู้ว่าสิ่งที่ตัวเองทํามันเลวร้ายมาก
มีอยู่ครั้งหนึ่งเขาพูดกับคนขับรถว่า
"ขออย่าให้เยอรมนีแพ้สงคราม
เพราะถ้าเราต้องขึ้นศาล เพราะสิ่งที่เราทําในโปแลนด์
พระเจ้าทรงเมตตาเราชาวเยอรมันด้วย"
พอจบเหตุการณ์แล้วผมถึงตระหนักว่ามันไม่ถูกต้อง
ไม่รู้จะเอาไงต่อ
มโนคติที่ชัดเจนในหัวหายไป
เลิกเถียงกันได้แล้ว
พวกเขาด้านชาจากการฆ่าซ้ําๆ
- หยุด - ก็เขาเริ่มก่อน
ให้ตายเถอะ
- ต้องการอะไร - อยากกลับบ้าน
สําหรับผม หนึ่งในข้อสรุปที่น่าตกใจที่สุดจากเรื่องนี้คือ
ตลอดระยะเวลานั้น เราแบ่งคนในกองพันได้ออกเป็นสามกลุ่ม
(คริสโตเฟอร์ บราวนิ่ง ผู้แต่งเรื่อง "คนธรรมดา: กองพันตํารวจหนุน 101)
กลุ่มหนึ่งคือกลุ่มที่สนุกกับการฆ่าคน
เวลาพวกเขากลับมาจากปฏิบัติการสังหาร
พวกเขาจะกินข้าวเที่ยงมื้อใหญ่ และคุยตลกเกี่ยวกับสิ่งที่ทํามา
ฮาร์ทวิก กนาเดอ คือหนึ่งในคนที่มีความสุขกับการฆ่าเป็นพิเศษ
เขากลายเป็นเพชฌฆาตที่โหดเหี้ยม ชอบใช้ความรุนแรง
และมีความสุขกับการทรมานเหยื่อก่อนยิง
ชาวยิวถูกบังคับให้เปลือย และคลานไปตามทางลงหลุม
แล้วกนาเดอก็จะสั่งให้ลูกน้องใช้ไม้ตะบองตีเหยื่อ
นี่คือคนที่ถูกเปลี่ยน ด้วยสิ่งที่ตัวเองทําและสิ่งที่ตัวเองเห็น
และกลายเป็นคนที่โหดร้ายในเวลาอันสั้น
ต่อไปคือกลุ่มที่อยู่กึ่งกลาง
เป็นกลุ่มที่ออกแนวว่าต้องสั่ง
เวลาพวกเขาถูกขอให้ปฏิบัติการ พวกเขาก็จะทําสิ่งตามคําสั่ง
แต่พวกเขาจะไม่ออกมาเองหรือทํามากขึ้นเอง
กลุ่มที่สามคือคนที่คัดค้าน
เช่น ผู้หมวดไฮนซ์ บูมันน์
เขาย้ายกลับฮัมบวร์กภายในไม่กี่สัปดาห์
แต่นั่นก็ไม่ได้ทําให้เขาเป็นฮีโร่
พวกเขาหาวิธีทําให้เครื่องจักรทํางานต่อได้เสมอ
บางคนบอกว่ารู้สึกไม่ไหว
รู้สึกว่าวันนั้นไม่มีแรง
มันไม่ใช่การต่อต้านนะ
มันคือการพยายามปลีกตัว
โดยไม่ตั้งคําถาม กับความชอบธรรมของกองพันตํารวจโดยรวม
สมาชิกกองพันตํารวจหนุนยิงชาวยิว 38,000 คน
แล้วก็ส่งชาวยิว 45,000 คนไปยังค่ายมรณะ
ประเด็นหลักที่น่ากลัวของกองพันตํารวจ 101 คือ
เราไม่จําเป็นต้องเชื่อถึงจะทําได้
ไม่ต้องมีแรงจูงใจจากอุดมการณ์ เราก็สังหารหมู่ได้
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มีกองพันตํารวจมากกว่า 130 กอง
จากทุกหน่วย กองพันฮัมบวร์กมีอัตราการฆ่าสูงสุดเป็นอันดับสี่
กองพันตํารวจหนุน 101 ไม่เหมือนกองอื่น
ซึ่งทําให้น่ากลัวขึ้น
เราเห็นเลยว่า กองพันแบบนี้ที่ไม่มีการฝึกความพร้อม
ไม่มีการคัดเลือก ไม่มีการปลูกฝัง ไม่โดนล้างสมองด้วยความเชื่อของนาซี
สามารถเป็นหนึ่งในหน่วยสังหาร ของกองตํารวจรักษาความสงบเยอรมัน
ที่ฆ่าคนมากที่สุดได้
นูเรมเบิร์ก วันที่ 10 เมษา 1948
วันตัดสินคดี
ประหารชีวิตด้วยการแขวนคอ
พวกเขาปล่อยมือ วางมันลง ผงกหัวให้ผู้พิพากษา แล้วก็ก้าวถอยหลัง
แล้วก็เข้าไปในลิฟต์
แล้วก็ลงนรก
ผมไปที่อาคารขังนักโทษที่รอประหารชีวิต
ซึ่งอยู่ชั้นล่างของศาล
ผมไปคุยกับเขา
ก่อนหน้านั้นผมไม่เคยคุยกับจําเลย นอกห้องพิจารณาคดีเลยแม้แต่คําเดียว
ผมหวังว่าเขาจะพูดกับผมว่า...
ตอนผมลงไปเจอเขา ผมรู้ว่าเขาจะต้องถูกแขวนคอ
"ให้ผมช่วยอะไรมั้ย"
ผมนึกว่าเขาจะพูดว่า "ฝากบอกลูกผมด้วยว่าผมรักพวกเขา
ฝากบอกภรรยาว่าผมขอโทษ"
ไม่มีคําพูดที่สื่อว่าสํานึกผิดหรือเสียใจเลย
เขาบอกว่าถ้าให้ยิงน้องสาวตัวเอง เขาก็จะยิงถ้าอยู่ในสถานการณ์คล้ายกัน
ผมบอกว่า "งั้นลาก่อน คุณโอเลนดอร์ฟ"
ผมปิดประตูใส่เขาเลย
(อ็อตโต้ โอเลนดอร์ฟ 7 มิถุนายน 1951)
ผมไปออกซีเอ็นเอ็น
พวกเขาถามว่า "ตอนคุยกับปีศาจรู้สึกยังไงบ้างครับ"
ผมตอบว่า "พวกเขาไม่ใช่ปีศาจ"
พวกเขาถามว่า "คือยังไง พวกเขาฆ่าเด็กหลายพันคน
ยังไม่เรียกว่าปีศาจอีกเหรอ"
ผมถามกลับว่า "แล้วคนที่ทิ้งระเบิดปรมาณูที่ฮิโรชิม่า
เป็นปีศาจด้วยมั้ย"
คนนั้นคือประธานาธิบดีทรูแมน
ผมไม่เคยได้คําตอบของคําถามนั้นเลย
ผมไม่สงสัยที่โอเลนดอร์ฟเป็นคนที่รักชาติเยอรมัน
และทําในสิ่งที่เขา คิดว่าเป็นผลประโยชน์ของประเทศ
แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่มนุษย์ธรรมคนหนึ่ง
ควรอ้างและลอยนวลไปอย่างหน้าตาเฉย
หลังสงครามสิ้นสุด ชาวเยอรมันอยากลืม
ตํารวจก็เช่นกัน
มีตํารวจ 60,000 คน ที่ร่วมปฏิบัติการยิงสังหารหมู่
หลายคนยังอยู่ในหน้าที่ต่อไปหลังปี 1945
จนกระทั่งปลายคริสต์ทศวรรษ 50
ถึงชัดเจนว่าปุถุชนชาวเยอรมัน มีส่วนร่วมในการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ขนาดไหน
ฝ่ายตุลาการสอบสวนชายกว่า 172,000 คน
รวมถึงสมาชิกเอสเอส เกสตาโพ
และตํารวจ
มีไม่ถึง 500 คนที่ถูกตัดสินว่ามีความผิด
โทษฐานฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
การดําเนินคดีแย่มาก
มีการรวบรวมข้อมูลและเอกสารมากมาย
มีหลักฐานหนาแน่น
สิ่งที่ขาดคือความอยากจะลงโทษ...
คนที่ก่ออาชญากรรม
กองพันฮัมบวร์กถูกสอบสวนด้วยเช่นกัน
อดีตสมาชิก 210 คนถูกสอบสอบ
สิบสี่คนถูกตั้งข้อหาในปี 1967
การพิจารณาคดีประสบความสําเร็จ ในการเปิดเผยรายละเอียดของกระบวนการ
และรูปแบบพฤติกรรมในกองพัน
ยูลีอุส วูเลาฟ์ถูกฟ้องด้วยเช่นกัน
เขาคือคนที่พาภรรยาไปโปแลนด์ด้วย
พวกเขาหลายคน มองว่าตัวเองเป็นเหยื่อทั้งขาขึ้นขาล่อง
พวกเขาคือเหยื่อที่ได้รับเลือก ให้ทําหน้าที่ที่เลวร้ายที่สุดของไรช์ที่สาม
และพวกเขาคือเหยื่อ ของศีลธรรมชุดใหม่หรือกฎหมายใหม่
ที่มีผลย้อนหลังและบรรจุเข้ามาหลังสงคราม
พวกเขามองว่า การนํามาใช้กับพวกเขาไม่ยุติธรรม
เพราะตอนที่พวกเขาทํา
มัน "ไม่ผิดกฎหมาย"
มันคือสิ่งที่รัฐบาลสั่งให้ทํา
พวกเขาเลยสงสารตัวเอง
ไม่ได้รู้สึกผิด
"ฉันน่าสงสาร"
ไม่ใช่เหยื่อนะ
"ฉันน่าสงสาร ดูสิ่งที่ฉันถูกขอให้ทําและต้องทําสิ"
มีจําเลยแค่สองคนที่ต้องรับโทษจําคุก
หนึ่งในจําเลยสองคนนั้นคือยูลีอุส วูเลาฟ์
แปดหมื่นสามพันคนถูกฆ่า
แต่พวกเขาไม่มีใครรู้สึกว่าตัวเองผิด
พวกเขาเป็นหุ่นเชิดบนภาคสนาม
ตํารวจแต่ละคนเลือกได้
แต่ก็เลือกได้ไม่มาก
คนที่ไม่ได้ฆ่าเพราะความเชื่อ
พวกเขาแค่ทําตาม
ผมว่าน่าเศร้าที่มันทําให้เราเห็นว่า
คนทุกประเภท เป็นเพชฌฆาตได้ภายใต้สถานการณ์บางอย่าง
รัฐบาลที่ต้องการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์หรือสังหารหมู่
ยังไงก็ไม่มีทางไม่สําเร็จ ถึงจํานวนคนเหนี่ยวไกปืนจะไม่พอก็เถอะ
ตั้งแต่เกิดการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิว ก็มีการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ตามมาหลายครั้ง
มีการสังหารหมู่และฆาตกรรมหมู่เกิดขึ้น
มีบริบทอื่นที่เราเจอว่ามีกลไกเหล่านั้น
ที่ทําให้คนเราฆ่าคนอื่น โดยต้องไม่มีแรงจูงใจส่วนตัว
และแรงจูงใจทางจิตใจ
พอใครสักคน บอกตัวเองได้ว่า "ฉันเป็นแค่ฟันเฟือง
ฉันไม่ผิด"
ด้วยทัศนคติแบบนี้ เกือบทุกอย่างเป็นไปได้
การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิว เป็นอาชญากรรมที่มีการวางแผน
และการปฏิบัติให้ลุล่วงที่เฉพาะมากๆ
จนถึงปัจจุบันนี้ก็ยังมีคนที่ถูกฆ่าเพราะอยู่ต่างกลุ่ม
(เซรเบรนิสซา ประเทศบอสเนีย 1995 มากกว่า 8,000 คนถูกฆ่า)
(ประเทศรวันดา 1994 พลเรือนมากกว่า 800,000 ถูกฆ่า)
(หมีลาย ประเทศเวียดนาม 1968 พลเรือน 504 คนถูกฆ่า)
(173 คนเป็นเด็ก ซึ่ง 56 คนเป็นเด็กทารก)
เราชอบคิดว่าเราคือผู้กําหนดชะตาชีวิตตัวเอง
แต่ผมว่าจริงๆ แล้วเราถูกหล่อหลอม
ด้วยสิ่งที่เรา
ควบคุมไม่ค่อยได้มากกว่า
เราจะควบคุมได้มากขึ้นเมื่อตระหนักรู้ถึงสิ่งๆ นั้น
หนึ่งในเป้าหมาย ของการเขียนหนังสืออย่างเรื่องคนธรรมดา
ก็เพื่อให้ผู้คน ตระหนักมากขึ้นถึงความเปราะบางของเรา
การถูกชักจูงได้ง่ายของเรา
เพื่อที่เวลาเราเจอสถานการณ์แนวนั้น
เราจะได้ไม่ต้องตกใจ
จะได้ตัดสินใจอย่างมีสติมากขึ้น กว่าตอนที่ไม่ตระหนัก
คนธรรมดาคือปีศาจใช่หรือไม่
ฉันว่าทุกคนสามารถทําสิ่งที่
ตัวเองคิดว่าตัวเองทําไม่ได้
ฉันว่าเราอยากมองว่าผู้กระทําผิด
"ต่างจากเรา"
เช่น คนอย่างโอเลนดอร์ฟ
เพราะเราไม่อยากมองกระจก แล้วเห็นตัวเองเป็นแบบนั้น
พวกเขาใส่สูท มีการศึกษา เรียนระดับมหาวิทยาลัย
พูดได้หลายภาษา
ฉันว่าเราอยากเชื่อ
ว่าเราไม่มีทางทําสิ่งที่คนเหล่านั้นทํา
คุณไม่จําเป็นต้องมีอุดมการณ์
ไม่จําเป็นต้อง...
เกลียดชัง
ไม่ต้องเป็นอะไรทั้งนั้นก็ฆ่าได้
คําถามคือ "คนธรรมดาหรือคนทั่วไปเป็นปีศาจมั้ย"
ฉันว่าเราทุกคนมีความเป็นไปได้จะทําแบบนั้น
ประสบการณ์ในนูเรมเบิร์กหล่อหลอมเขายาวนาน
ตลอดชีวิตของเบนจามิน เฟเรนช์
เขาทํางาน เพื่อไม่ให้อาชญากรรมต่อมนุษยชาติซ้ํารอย
เขาเป็นคนริเริ่ม
ให้มีการก่อตั้ง ศาลอาญาระหว่างประเทศที่กรุงเฮก
ที่ที่ทุกวันนี้อาชญากรรมสงครามยังคงถูกฟ้อง
เราต่างก็เป็นผู้อาศัยอยู่ในดาวดวงเล็กๆ ด้วยกัน
แนวคิดคือเมื่อเราตระหนักได้ว่า
ไม่ใช่เพราะเราต่างศาสนา เป็นคนละชาติกัน หรือมีสีผิวต่างกัน
เรามนุษย์ทุกคนอาศัยอยู่ในดาวเล็กๆ นี้ด้วยกัน
ถ้าเราเดินทางเดียวกัน
เราจะประสบความสําเร็จ
แต่ถ้าไม่ การมีอยู่ของเราจะสิ้นลง
ผมทําในส่วนของผมแล้ว ผมอายุ 100 แล้ว
ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อได้อีกกี่ปี
แต่ตราบใดที่ยังทําได้อยู่ ผมจะทําต่อไป
ผมขอให้คนหนุ่มสาวสานต่อครับ
ยืนแถวตรง
ถ่ายให้ที่บ้านดู
อย่างนั้นแหละ กอดกันหน่อย
คําบรรยายโดยเฉลิมรัชฏ์ อัครไชยนนท์