‪(ความเดิมตอนที่แล้ว)
‪สวัสดีค่ะ
‪คุณมาหาผมเหรอ
‪- น่าเสียดายที่ไม่ใช่ ‪- บาลากิน
‪เช่นเดียวกับอีกหลายๆ กลุ่ม ‪กองกําลังเลนคอฟเป็นกลุ่มเอกเทศ
‪(สเตาท์ไวน์)
‪ของคนไร้การศึกษาติดอาวุธครบครัน
‪ที่อ้างว่ามีเส้นสายระดับสูงสุดในเครมลิน
‪โรมัน เลนคอฟมีลูกกับผู้หญิงคนนึง ‪ที่แคป ดอนทีปส์
‪เขาจะไปที่นั่นวันที่ 30 เดือนนี้
‪- พวกนั้นเสนอเลนคอฟให้เรา ‪- รัสเซียไม่ได้เป็นคนทําเหรอ
‪- นายจะมาแทนแกนน่อนเหรอ ‪- พูดเรื่องบ้าอะไรเนี่ย
‪รัฐมนตรีต่างประเทศคนนี้ไม่รอด มันควรเป็นนาย
‪- เรายืนยัน ‪- เหมือนกัน
‪- นายกฯ ไม่ชอบใจแน่ ‪- เดี๋ยวก็ยอม
‪ประธานาธิบดีต้องการ ‪สิ่งที่ดีที่สุดสําหรับสหราชอาณาจักร
‪เขาเชื่อจริงๆ เหรอ ‪ว่าการจับมาเฟียรัสเซียโนเนมคนนึง
‪จะชดเชยการตายของทหาร 40 นายได้
‪- แล้วคุณพูดว่าไง ‪- ฉันก็ยืนอึ้งในห้องทํางานรูปไข่เหมือนยัยโง่
‪ยอมให้แกนน่อนหยามหน้าฉัน
‪ฉันต้องโทรหาเดนนิสัน ‪และบอกเขาว่าตอนนี้เราอยู่ขั้นไหน
‪คุณโทรหาเขาตอนเช้าก็ได้
‪ท่านทูต
‪มีเรื่องแปลกๆ เมื่อคืน ‪คุณคุยกับท่านนายกฯ แล้วใช่ไหม
‪- เรื่องจับกุมเลนคอฟ ‪- ใช่
‪- และเขาไม่พอใจสินะ ‪- ใช่
‪แล้วพอรุ่งขึ้น เขาก็ชอบมาก
‪- ถามจริง ‪- รักเลยแหละ
‪- กับการจับคนร้ายหนึ่งคน ‪- ไม่ใช่ถล่มกองทหารรัสเซีย
‪แปลก ว่าไหม
‪เขาว่าฉันหน้าขายหน้าตอนที่ฉันเสนอเรื่องนี้
‪จําเรื่องที่คุณเคยบอกเขา ‪ว่าผมคิดจัดฉากให้เขาเป็นรัฐบุรุษได้ไหม
‪- ซึ่งตัวผมเองไม่คิดแน่ๆ ‪- บทนั้นดีใช่ไหมล่ะ
‪เป็นงั้นจริง
‪คุณว่าเขาเห็นด้วยจริงหรือเปล่า
‪อาจจะ
‪รอยลินบอกว่าปัญหาจริงๆ ของเขา ‪คือการเลือกตั้งในสกอตแลนด์
‪นอกรอบ
‪- การเลือกตั้ง ‪- แผนนี้ช่วยเขาหรือเปล่า
‪การขึ้นศาลจะทําให้อังกฤษ ‪กลับมามีที่ยืนบนเวทีโลก
‪ดีทีเดียว
‪ดีมากต่างหาก
‪เราไม่ต้องทําสงครามกับรัสเซีย
‪ผมกับแกนน่อนจะเดินทาง ‪ไปปารีสเพื่อคุยกับฝรั่งเศส
‪เรื่องจับกุมน่ะเหรอ
‪ใช่ นายกฯ อยากใช้หน่วยรบพิเศษของอังกฤษ
‪ถือโอกาสเป็นข่าว
‪นักรบของเราติดอาวุธครบมือ ‪บุกไปจับเลนคอฟมาขึ้นศาล...
‪ฝรั่งเศสไม่ชอบแน่ๆ
‪ใช่ แต่พวกเขาจะยอมรับได้ในที่สุด
‪- ไง ‪- ไง
‪- อยากไปปารีสไหม ‪- กับคุณเหรอ
‪น่าเสียดายที่ไม่ใช่ ‪แต่เราไม่ต้องพูดถึงในตอนนี้หรอก
‪แต่เราก็พูดอยู่นี่ไง
‪อานู คาปัวร์
‪- จากกระทรวงตปท. น่ะเหรอ ‪- ใช่
‪หนุ่มน้อยขี้กลัวคนนั้นเนี่ยนะ
‪เขาไม่ใช่หนุ่มน้อย
‪ทําไมให้ฉันไปปารีสกับเขา
‪แกนน่อนคิดว่าเขากับเดนนิสันไม่ควรเป็นคนขอ
‪- เขาคิดว่าควรเป็นคุณ ‪- กับอานูเนี่ยนะ
‪เขาคงอยากให้อเมริกาออกหน้ามากขึ้น
‪และอังกฤษมีบทบาทน้อยลง ‪เพราะฝรั่งเศสจะได้ตอบรับ
‪ผมจะเตรียมเอกสารสรุปงานให้คุณ ‪ไว้ที่ฟอร์เนียร์ คนที่คุณจะไปพบ
‪รัฐมนตรีมหาดไทย
‪ฉันควรบอกเดนนิสัน
‪- ผมบอกให้ ‪- ฉันเพิ่งคุยกับเขา
‪เรื่องนี้ เรื่องเขากับแกนน่อนจะไปปารีส
‪โอเค
‪มันแปลกๆ นะ งานนี้เป็นฉัน ไม่ใช่เขา
‪แล้วฉันยังไม่บอกเขาอีก
‪เหรอครับ
‪คุณมีนัดสังสรรค์กับตัวแทน
‪สมาพันธ์ประมงแห่งชาติ
‪- ไง ‪- หวัดดี
‪- ฮาล ไวเลอร์ ‪- แลงลีย์...
‪ปัดตก
‪- ฉันว่าเขาช่วยได้ ‪- อะไรอีก
‪เขารู้บริบทเยอะ
‪หลายเรื่อง
‪อีดรา
‪เขาเคยทํางานกับคนที่ชื่อลูอิส เควนตัน
‪- พวกเขาบังเอิญเจอกันที่สถานทูต ‪- โอเค
‪เราคิดว่าเควนตันกําลังร่วมงานกับซาอุ
‪ไม่เป็นทางการนะ เขามาสถานทูตเพื่อคุย...
‪- ใช้ฮาล ไวเลอร์ไม่ได้ ‪- ก็แค่คุยกันนิดหน่อยเอง
‪- ไม่มีอะไรซับซ้อน ‪- ไม่ได้
‪- ทําไม ‪- ไม่สําคัญ
‪- ขอบคุณ... ‪- ท่านคะ
‪ทําไม
‪ท่านทูตเป็นตัวเลือกต้นๆ
‪- เธอหรือเขา ‪- เธอ
‪- ตําแหน่งอะไร ‪- สูงมาก
‪ตําแหน่งที่เธอเป็นไม่ได้ ‪ถ้าสามีเธอเป็นสายซีไอเอ
‪ไปคุยกับเฮย์ฟอร์ด บอกเขาว่าฉันให้คุณรู้ด้วย
‪วางมือเรื่องฮาล
‪- หวัดดี ‪- ไง
‪ผมจะเตรียมสําเนารายงาน ‪ปฏิบัติการของเลนคอฟในมาลีให้คุณ
‪กระทรวงปล่อยออกมา
‪- โอเค ‪- เมื่อคุณไปคุยกับฝรั่งเศส
‪คุณจะได้ย้ําเรื่องที่พวกเขาเคยโดน ‪กองทหารของเลนคอฟยํามาแล้วในมาลี
‪ผมโทรหาเดนนิสันแล้ว
‪ผมอธิบายเรื่องทั้งหมดด้วย
‪ที่แกนน่อนอยากได้คนที่มี ‪ตําแหน่งสําคัญน้อยลง เลยเป็นคุณกับอานู
‪เดนนิสันบอกว่าแกนน่อนโทรบอกเขาแล้ว
‪ซึ่งเขาไม่ชอบความคิดของแกนน่อน
‪เขาเลยจะเดินทางไปด้วยตนเอง
‪กับคุณ
‪โอเค
‪- ไง ‪- พระเจ้าช่วย ฉันเปล่า
‪- ขอโทษค่ะ ‪- ไม่เป็นไร
‪ฉันกําลังเก็บของ ท่านทูตสั่งมาน่ะค่ะ
‪คุณไปด้วยไหมคะ ฉันจะได้เก็บของให้
‪- ไปไหน ‪- ปารีส
‪ไม่รู้สิ ไม่แน่
‪เธอมีนัดกับรัฐมนตรีมหาดไทย
‪ชุดนี้มากไปสําหรับนัดกับรัฐมนตรีมหาดไทย
‪จะมีงานเลี้ยงช่วงค่ําน่ะค่ะ
‪เธอใส่แต่ชุดสีดํา ‪กระทรวงอยากให้เธอแต่งตัวสดใสกว่าเดิม
‪- เธอจะชอบไหมคะ ‪- เธอไม่ใส่แน่
‪- มีข้อกําหนดว่ายังไง ‪- ฉันไม่แน่ใจนัก
‪แต่เห็นว่ารัฐมนตรีต่างประเทศ ‪จะใส่แจ็คเก็ตอาหารค่ํา
‪- นี่ พร้อมไหม ‪- นั่งสิ
‪- กินแซนด์วิชหรือยัง ‪- ยัง
‪เราไปหาอะไรกินแล้วค่อยกลับมาที่นี่ได้ไหม
‪นั่งแค่สามวินาทีก็ไม่ได้เหรอ
‪ท้องผมร้องลั่นแล้ว
‪บิลลี่อยากให้คุณสรุปเรื่องท่านทูต ‪และตัวเลือกต้นๆ ให้ฉันรู้
‪รัฐมนตรีต่างประเทศเหรอ
‪ไม่ใช่
‪รองประธานาธิบดี
‪โอเค สูงจริง
‪- ทําไมคุณทําหน้าแปลกๆ ‪- เธอบอกให้ผมบอกคุณเหรอ
‪ใช่
‪รองประธานาธิบดีกําลังถูกเขี่ยออก ‪พวกเขาอยากให้เคตเข้าไปแทน
‪เร็วๆ นี้
‪ใช่
‪มีหกคนที่รู้ ตอนนี้ก็รวมคุณด้วย
‪- กลัวว่าฉันจะปากโป้งเหรอ ‪- เปล่า
‪ทําไมเธอถึงบอกคุณ
‪- คุณคือหนึ่งในหกเหรอ ‪- ตอนนี้เจ็ดแล้ว
‪เพราะอะไร
‪เพราะเธอไม่เหมาะกับตําแหน่งรองปธน.
‪พวกเขาอยากให้คุณเป็นคนทํา
‪ใช่
‪ยอดมาก
‪ผมหิวมาก
‪ยินดีด้วย
‪ผมคงได้กลับไปดี.ซี.
‪ถ้างานนี้สําเร็จ
‪เมื่อไหร่
‪ไม่รู้
‪หนึ่งสัปดาห์ เดือน หรือปี
‪ไม่ น่าจะสี่เดือนมั้ง
‪ถ้าสําเร็จ
‪อย่างที่รู้ ท่านทูตโคตรคัดค้าน
‪ฉันได้ยินว่าเธอใส่สูทสีเทา
‪- ท่านทูต ‪- ใช่
‪ฝีมือคุณใช่ไหม
‪ผมหาสูทให้เธอ ไม่ใช่แหวน
‪คุณบอกฉันอย่าไปไคโร
‪มันไม่ใช่การคิดไว้ล่วงหน้า
‪ที่จะทําลายอาชีพฉันน่ะเหรอ
‪ขอโทษ ถ้าคุณคิดว่าผมจะหาทาง...
‪คุณอยากเปิดเผยความสัมพันธ์ที่กําลังจะจบลง
‪- คุณนั่งลงดีไหม ‪- คุณจะทําแบบนั้นทําไม
‪มันจะไม่จบ
‪- ฉันคิดว่าเพิ่งจบนะ ‪- อีดรา
‪ฮาร์เวิร์ด ขอคุยกับคุณเรื่องรายงานวันอังคาร
‪อีดรา
‪คุณต้องออกไปเดี๋ยวนี้
‪ผมคิดว่าเราคงไม่ลงเอยอย่างนั้น ‪แต่มันคุ้มที่จะพิจารณาก่อน...
‪ขอโทษที ผมคุยเรื่องนี้ต่อหน้าคุณไม่ได้
‪ดารยาโทรมาและฉันไม่ได้โทรกลับไป สองครั้ง
‪- ให้จิลโทรหาเธอ ‪- จิลยุ่ง
‪คุณก็ยุ่ง
‪จิลพยายามตั้งคณะทูตของเรา ‪ในอัฟกานิสถานอีกครั้ง
‪จิลพยายามจะช่วยคนออกมา
‪กําลังทําทุกอย่างที่ฉันน่าจะเป็นคนทํา
‪- คุณอยากให้ผมโทรหาดารยา ‪- ไม่เชิง
‪- ก็ใช่แหละ แต่... ‪- แล้วจริงๆ คืออะไร
‪ฉันทอดทิ้งเธอ
‪เหมือนที่คนอื่นๆ ‪ทํากับชาวอัฟกันที่รักประชาธิปไตย
‪ตลอดเวลาที่ผ่านมา
‪คุณฝึกเธอมาแล้วนี่ เธอรู้วิธีสมัครขอลี้ภัย
‪เธอจะไม่ได้หรอก
‪- ทุกคนหันไปสนใจเรื่องอื่น ‪- ใช่
‪พยายามเลี่ยงการรบระหว่างรัสเซียกับนาโต้
‪คุณทําให้ยุ่งเหยิงไปหมด
‪- เปล่า ‪- จริง
‪พวกเขาจะไล่เราออกมา ‪ถ้ารู้ว่าเราเป็นคนป่วนที่นั่น
‪ผมว่าคุณไม่ควรกินครัวซองต์ห่วยๆ ของอังกฤษ
‪พรุ่งนี้คุณจะได้กินของดีจริงๆ
‪ในห้องหรูส่วนตัวที่ปารีส
‪ฉันรู้ แต่ฉันชอบของอังกฤษ
‪มันแอบเหมือนขนมปัง ฉันชอบ
‪ผมกับเพนซีเก็บของให้คุณ
‪ทริปปารีส
‪โอเค ขอบคุณ
‪เธอเลือกชุดที่ออกจะฉูดฉาด ‪ผมเลยคิดว่าจําเป็นต้องเข้าไปยุ่ง
‪- เหรอ ‪- ใช่
‪ชุดราตรีสีแดง
‪- ให้ตายสิ ‪- ทําไมไม่ดีล่ะ
‪นัดพบรัฐมนตรีมหาดไทยนะ สีแดงไม่เหมาะ
‪ผมคิดว่ามันเป็นชุดสําหรับงานเต้นรํา ‪ของคุณกับออสติน เดนนิสัน
‪ไม่ใช่งานเต้นรํา
‪ใช่สิ ชุดกระโปรงยาว
‪- สีแดงเหรอ ‪- ใช่
‪ผมบอกเธอให้เตรียมชุดสีดํา
‪เผื่อคุณอยากหรี่ความร้อนแรง
‪แสดงว่ามันไม่ใช่งานพรอม ฉันใส่สูทก็ได้
‪แต่เป็นผมคงไม่เลือกชุดสูท
‪มีอะไรอีกล่ะทีนี้
‪กับผมเหรอ เปล่า
‪ไม่มีอะไรเลย
‪โอเค
‪ผมเก็บกระเป๋าให้คุณ
‪ไม่มีใครขอให้คุณทํา
‪ฟรานเซสจะไปงานเชลซี ฟลาเวอร์ ‪โชว์เพื่อเลือกซื้อหลอดไฟ
‪เธอชวนผมไปด้วย
‪อย่าไป
‪ผมไม่มีงานอื่นให้ทํา
‪นี่ไม่ใช่งานที่ฉันเคยบอกว่าเราจะหาให้คุณทํา
‪คุณหมายถึงอะไร
‪ไม่รู้สิ ฉันยังไม่ได้คิดรายละเอียด
‪ตอนนี้ฉันไม่มีพื้นที่สมองเหลือมากนัก
‪คุณอยากไปด้วยไหม ทริปนี้
‪- ปารีสน่ะเหรอ ‪- ใช่
‪ให้ผมหุบปากในปารีส ‪แทนที่จะเป็นในลอนดอนเหรอ
‪ฮาล
‪นั่งรอในโรงแรม เอาคุณตอนคุณกลับห้องเหรอ
‪มันแย่นักเหรอ
‪คุณจะใส่ชุดสีแดงไหม
‪ฉันไม่อยากให้เราเปลี่ยนเป็นคู่รักเฒ่าชรา
‪ที่พยายามทําตัวดี๊ด๊า
‪- คุณคิดเองนะ ‪- ให้คุณไปด้วย
‪ไม่ใช่เรื่องชุดแดง
‪ไม่ดี
‪ฉันรู้ว่านี่เป็นความคิดที่แย่
‪- อะไร ‪- นั่งม้าหมุนอีกรอบ
‪ไปตายซะ เคต
‪พูดจริง
‪ผมไม่รู้ว่าเราจะแก้ปัญหาชีวิตคู่นี้ยังไง ‪แต่เราพยายามทํามาแล้ว
‪สามัญสํานึกบอกไว้ว่าถ้าเราจะไปกันรอด
‪คุณต้องไม่ร่ําร้อง "หย่า" ทุกครั้งที่ผมอ้าปาก
‪เรื่องที่คุณพูดงี่เง่ามาก
‪มุกน่ะ
‪ไม่ขํา
‪ฉันควรไปกล่าวสุนทรพจน์ที่ชัทแธมเฮาส์
‪แต่ทําไม่ได้เพราะทริปปารีสนี้
‪คุณควรไปพูดว่าคุณภูมิใจในตัวฉัน ‪เพราะฉันตกลงจะไปพูดแล้ว
‪- ฉันเกลียดสุนทรพจน์ ‪- งั้นเหรอ
‪ฉันตอบตกลงเพราะฉันฟังคุณ
‪ทําให้ทุกอย่างต่างจากเดิมเลย
‪คุณไปทํา
‪สุนทรพจน์
‪คุณจะทําได้ดีแน่ มีแต่ข้อดี
‪คุณไม่อยากให้ผมไป
‪ฉันอยาก จริงๆ
‪ฉันเคยทํางานที่ฉันถนัดสมัยคุณเป็นทูต
‪คุณไม่กลัวฉันข่มคุณ คุณชอบมาก
‪ฉันกําลังพยายามทํางานฉันให้ดี
‪คุณกําลังง้อผม
‪คงงั้น ได้ผลใช่ไหม
‪ไม่ยุติธรรม
‪มันได้ผล
‪คุณหว่านล้อมผมด้วยสุนทรพจน์ ‪ที่ชัทแธมเฮาส์ไม่ได้หรอก
‪มีหลักฐานเห็นทนโท่นี่ว่าตรงกันข้าม
‪ร่างหัวข้อคือ "สารถึงผู้ก่อการร้าย"
‪ซึ่งออกจะขัดกับนโยบายของสหรัฐฯ
‪ฉันเลยถามสํานักงานสื่อมวลชน ‪เขาเสนอ "การสื่อสารคือสิ่งสําคัญ"
‪นี่มันอะไร
‪สุนทรพจน์ที่ชัทแธมเฮาส์
‪เริ่มด้วยเรื่องทั่วไป ว่าการสื่อสารคือสิ่งสําคัญ
‪จากนั้นก็เจาะจงตั้งแต่ ‪การล่มสลายของโซเวียต การเจรจาที่บอสเนีย
‪รอนนี่ เธอจะไปปารีส ‪เธอไม่ได้กล่าวสุนทรพจน์ที่ชัทแธมเฮาส์
‪ไม่ เขาทํา
‪คุณไวเลอร์
‪งานนี้ถึงได้กลับมาอยู่ในกําหนดการ ‪เขาขอไม่ทําตามกฎชัทแธมเฮาส์
‪เขาขอให้ฉันส่งสําเนาถึงบิลลี่ แอปเพียห์
‪ฉันไม่อยากทําถ้าคุณไม่พอใจกับหัวข้อ
‪ท่านทูต มีเรื่องชวนสับสน
‪ผมเป็นคนรับผิดชอบ
‪ผมมัวแต่ยุ่งกับเรื่องปารีสและอื่นๆ
‪มีคนคิดว่าคงเป็นความคิดที่ดี
‪ที่จะให้คุณไวเลอร์กล่าวสุนทรพจน์แทนคุณ
‪สุนทรพจน์ที่ชัทแธมเฮาส์
‪ใช่ ฉันเอง
‪- ท่านทูต ‪- ฮาลเป็นเหมือนม้าแข่ง
‪ถ้าไม่ให้เขาวิ่ง เขาจะพังคอกแน่
‪คุณคุ้นเคยกับกฎชัทแธมเฮาส์หรือเปล่า
‪ทุกอย่างที่คุณพูดสามารถถูกใช้อ้างอิง
‪แต่ไม่สามารถอ้างว่าคุณพูด
‪มันไม่ดีต่อการสร้างภาพลักษณ์ออกสื่อ
‪โอเค
‪คุณไวเลอร์ขอไม่ทําตาม ‪กฎชัทแธมเฮาส์ในการพูดครั้งนี้
‪โอเค
‪เขาขอให้สําเนาสุนทรพจน์นี้ถึงบิลลี่ แอปเพียห์
‪ขอบคุณ
‪ท่านทูต ได้เวลาไปแล้ว
‪ผู้จะขึ้นมาพูดตามกําหนดการเดิมติดธุระกะทันหัน
‪ผู้ที่จะพูดแทนเธอคือ
‪สามีของเธอ ท่านทูตฮาล ไวเลอร์
‪ขอบคุณ
‪(ชัทแธมเฮาส์)
‪เราเริ่มที่การเจรจาในบอสเนีย
‪ไม่กี่วันหลังจากซัลจิกเริ่มแผนถล่ม
‪ซึ่งเกือบสังหารผู้หญิงคนนี้ที่ตอนนี้เป็นภรรยาผม
‪ผมมีหน้าที่อยู่ในห้องขังกับชายคนนั้น
‪นานยิ่งกว่าอยู่โรงพยาบาลเฝ้าเคต
‪ครั้งแรกที่ผมพบเขา ผมไม่ยอมจับมือทักทาย
‪ผมยังมือใหม่
‪ซึ่งน่าจะทําให้สันติภาพล่าช้าไปหนึ่งปี
‪การสื่อสารไม่ใช่สิ่งสําคัญ
‪การทูตไม่ได้เปิดโอกาสให้พลิกสถานการณ์
‪การทูตไม่เคยได้ผล
‪ไม่เคยได้ผลเลย
‪การทูตคือการอยู่ในโรงแรม ‪ที่เวียนนา 40 วัน 40 คืน
‪ฟังหัวข้อที่กําหนดไว้เดิมๆ ไร้ความหมาย
‪เมาที่มินิบาร์
‪และได้ฟังคําว่า "ไม่" ซ้ําแล้วซ้ําเล่า
‪คําตอบยังไงก็คือ "ไม่" ได้ยินแล้วก็อย่าหยุด
‪ขอให้ฉันออกจากห้อง ทีนี้มันจะได้คืบหน้า
‪พูดถึงเรื่องที่ฉันถูกส่งมาที่นี่ว่าเป็นการดูถูกคุณทั้งคู่
‪แต่คุณไม่ถือสา
‪การทูตไม่เคยได้ผล
‪(การสื่อสารคือกุญแจสําคัญ)
‪จนกระทั่งมันได้ผล
‪ผมให้เวลา 30 ปีของชีวิตไปกับสองเหตุการณ์
‪เมื่อศัตรูยืนอยู่บนพื้นที่นองเลือด
‪และจับมือกัน
‪ผมจะให้เลยอีก 30 ปี
‪การพูดคุยกับซัลจิกรอบสอง...
‪ผมจับมือเขา
‪สองปีให้หลัง เขาเกษียณและใฝ่หาสันติภาพ
‪และเรา...
‪ร่วมกันยุติสงคราม
‪หนึ่งในความเป็นจริงงี่เง่า ‪ของนโยบายต่างประเทศก็คือ
‪การคุยกับศัตรูคือการยอมรับศัตรู
‪คือการคุยกับทุกคน
‪คุยกับเผด็จการ อาชญากรสงคราม
‪คุยกับลูกน้องโง่เง่าน่าสงสาร ‪ที่โมโหกับการต้องนั่ง
‪รถคันที่สองของขบวน ‪เขาก็คงพร้อมเปลี่ยนเส้นทาง
‪คุยกับผู้ก่อการร้าย
‪คุยกับทุกคน
‪ล้มเหลวแล้วล้มเหลวอีก
‪ปัดฝุ่นใหม่ และล้มเหลวอีก คงเพราะ...
‪มันไม่แน่
‪ใช่
‪ฉันก็อยากช่วยได้
‪แต่เสียใจที่ต้องบอกว่า ‪สิ่งที่คุณร้องขอมันเป็นไปไม่ได้
‪ทําไมล่ะ
‪รัฐบาลของเราไม่พร้อมรับมือ ‪ความตึงเครียดกับรัสเซียไปยิ่งกว่านี้
‪- เราก็ด้วย ‪- แน่นอน
‪แต่เราอยากมีบทบาทสําคัญ ‪ในการยุติความขัดแย้งในภูมิภาคกับรัสเซีย
‪เราทุ่มเทเวลาไปมากกับการ ‪สานสัมพันธ์ระหว่างพรรค
‪เรารู้มาแน่ชัดแล้วว่าเรื่องนี้ ‪คงทําให้มอสโกยินดีเกินจําเป็น
‪ไม่ว่ามอสโกจะยินดีเป็นการส่วนตัวหรือไม่
‪ปฏิกิริยาที่ออกสื่อไม่น่าจะบ่งชี้อย่างนั้น
‪กองกําลังเลนคอฟใส่ร้ายทหารของคุณในมาลี
‪ในเหตุสังหารหมู่ที่พวกเขากระทําเอง
‪และตอนนี้ดูเหมือนพวกเขา ‪ใส่ร้ายว่าอิหร่านโจมตีอังกฤษ
‪ข้อเสนอนี้จะไม่น่าสนใจได้ยังไง...
‪ถ้าเรายืนยันได้ว่า
‪มอสโกจะไม่ตําหนิการจับกุมครั้งนี้
‪คุณจะลองพิจารณาข้อเสนอนี้ ‪อย่างจริงจังกว่าเดิมได้ไหม
‪ในสถานการณ์แบบนี้ เราอยาก ‪ให้คุณยังเป็นสมาชิกของสหภาพยุโรปจริงๆ
‪เราคงช่วยกันหาทางแก้ได้
‪สําหรับฝรั่งเศสแล้ว ‪ถึงแม้เราเห็นใจความสูญเสียของคุณอย่างสุดซึ้ง
‪เกรงว่าคําตอบยังคง "ไม่"
‪- ชวนให้ฮึกเหิมมาก ‪- ขอบคุณครับ
‪- ดีใจที่คุณมา ขอบคุณครับ ‪- คุณไวเลอร์
‪- ยินดีด้วย ดีมาก ‪- ดูคุณแปลกใจนะ
‪พูดได้ยอดเยี่ยม น่าประทับใจ
‪ขอบคุณ ผู้ฟังที่นี่ก็ยอดเยี่ยม
‪ผมรบกวนเวลาคุณสักครู่ได้ไหมครับ
‪ได้สิ
‪เกรงว่าที่นี่ไม่เหมาะ
‪ไปหาอะไรกินหน่อยไหม
‪ฉันควรกลับโรงแรมจัดการงานบางอย่าง
‪ตกลง
‪ฉันรู้ว่าพูดไปก็เปล่าประโยชน์
‪แต่คงช่วยฉันได้หลายอย่าง
‪ถ้าฉันสามารถบอกทําเนียบขาวได้ว่า
‪ฉันทําสิ่งที่ทําได้แล้ว
‪- แล้วคุณเปล่าเหรอ ‪- ฉันว่าฉันดูเหมือนไม่เห็นด้วยน่ะ
‪ซึ่งเรารู้กันดีว่ามันสําคัญอย่างยิ่ง
‪แต่ถ้าฉันมีโอกาสได้พูด ไม่รู้สิ...
‪เธอจะไม่มีวันอ่อนข้อให้เราสองคน
‪อย่างที่คุณพูด ในการพูดคุยเมื่อกี้
‪เธอหาจังหวะกัดจิกผมเรื่องเบร็กซิต
‪- เธอจะตกลงเมื่อคุยตัวต่อตัว ‪- เยี่ยม
‪คุณดึงเธอออกมาคุยตัวต่อตัว ‪ในงานเลี้ยงคืนนี้ จบเรื่อง
‪ไม่ใช่ผม คุณต่างหาก
‪ผมเข้าไปขัดจังหวะเปล่า
‪ทําให้พวกคุณส่ายหัว
‪ทําให้สาวๆ โมโหเดือด
‪เธอก็รู้
‪คุณไม่ต้องพูดกันเลย
‪แต่พวกคุณจะแอบหงุดหงิดเรื่องเดียวกัน
‪เรื่องผม
‪ไปกินอาหารกันเถอะ
‪คุณไม่คิดเหรอว่ามันง่ายไปนิด
‪อะไร
‪ฉันเดินเข้าไปแล้วกลอกตาพูดว่า ‪"พวกผู้ชายนี่ช่าง"
‪แล้วเธอก็ตอบกลับว่า "ฉันรู้ ให้ตายสิ"
‪- พอคุณพูดมาแบบนี้... ‪- ฉันควรพูดยังไง
‪เช่น สหรัฐฯ ไม่มีปากเสียงในอียูอีกแล้ว
‪เราเคยมี แต่แล้วเราก็เบร็กซิต
‪ซึ่งเป็นการหาเรื่องใส่ตัวครั้งใหญ่ ‪ในประวัติศาสตร์ยุคใหม่
‪ตอนนี้เราเลยไม่ใช่คนวงใน ‪ไม่ใช่หูตาหรือกระบอกเสียง
‪ที่อียูน่ะเหรอ
‪ใช่
‪คุณไม่ใช่กระบอกเสียง
‪ไม่มีใครเรียกแบบนั้นเหรอเมื่อเราไม่อยู่
‪ก็อาจจะมี
‪เราไม่ใช่ช่องทางของคุณแล้ว
‪การเข้าสู่ยุโรป
‪อาจเป็นฝรั่งเศสก็ได้
‪ผมจะไม่เสียเวลาทําสิ่งที่คนอื่นทําแล้ว
‪เรย์เบิร์นพูดถึงเรื่องนี้ในสุนทรพจน์หลายวันก่อน
‪ใช่
‪ดังนั้น พวกเขาจะไม่ทําบางอย่างให้เรา
‪แต่พวกเขาจะทําบางอย่าง ‪เพื่อหุ้นส่วนใหม่ที่ปิดปากเงียบซึ่งก็คือคุณ
‪ว่ามาสิ
‪อะไร
‪ผมกําลังรอฟังความเห็นแย้งแรงๆ
‪ไม่ ฉันคิดว่าคุณพูดถูก ฉันเห็นด้วย
‪แสดงว่า คัดค้านต้องเสียงดังและโหมไฟ
‪ระหว่างที่เห็นด้วยให้เงียบๆ จะดีที่สุด
‪ฉันกินอยู่
‪ไม่มีอาหารคุณก็ทําแบบนั้น
‪ผมรู้ว่าตอนไหนคุณเห็นด้วย ‪เพราะคุณจะเดินหนีโดยไม่พูดสักคํา
‪เปล่า
‪ก็จริง
‪แย่จัง
‪น่ารักดี
‪เมื่อคุณรู้สถานการณ์แล้ว
‪แต่ถ้ายังไม่รู้ มันยากจะตามทัน
‪คุณเคยเป็นลูกน้องไหม
‪ฉันรู้คําตอบ
‪ฉันอ่านในอินเทอร์เน็ต คุณไม่เคยเป็น
‪ผมคงไม่เคย
‪คุณเริ่มที่ตําแหน่งผู้นํา ‪และก้าวขึ้นเป็นผู้นําระดับสูงขึ้น
‪ลูกน้องจะหัดพูดให้เร็ว
‪ลดรูปที่ซับซ้อนให้เหลือแค่วลี ‪เพื่อให้จดจําได้ ฉี่ไปด้วยท่องไปด้วยได้
‪แจ๋ว ผมจะจําไว้
‪จริง ไม่มีใครอยากฟังสรุปรายงาน ‪คุณต้องไล่ตามพวกเขาเข้าห้องน้ํา
‪โดยเฉพาะถ้ามีผู้หญิงสั่งให้พวกเขาหุบปาก
‪ทําให้หมดสนุก
‪ขอโทษที ฮาลน่ะ
‪เชิญครับ
‪ไง
‪เป็นไงบ้าง
‪ตามคาด
‪เราจะตื๊อเธออีกทีคืนนี้
‪แล้วสุนทรพจน์เป็นไง
‪ก็ดี
‪ถ่อมตัวผิดวิสัย
‪ไม่ คุณพูดถูก ยอดเยี่ยมเลย
‪และมีสส.พรรคอนุรักษ์นิยมคนนึง
‪เข้ามาหาผม อยากคุยกับผมมาก
‪- คืนนี้ผมมีนัดดื่มกับเขา ‪- ใคร
‪เมอร์ริต โกรฟ
‪เกรฟ หรือโกรฟมั้ง
‪คุณนัดกับเขาเหรอ
‪- เขาว่าเรื่องด่วน ‪- ฮาล โธ่เอ๊ย
‪เขาอยากคุยกับคุณ แต่คุณไม่อยู่
‪ถ้าเขาขอคุยกับฉัน ‪ก็ไม่ใช่เพราะเขาอยากฟังมุมมองของไวเลอร์
‪เขาอยากได้ตัวแทนของประธานาธิบดีสหรัฐฯ
‪ช่วยใจเย็นหน่อย ผมบอกเขาไปแล้ว ตามนั้นเลย
‪ผมว่า "ฟังนะ ผมไม่ใช่คนสําคัญ ‪ผมอยู่ในตําแหน่งภรรยาทูต"
‪ผมเสนอให้เขาคุยสายกับบิลลี่
‪- แต่เขาไม่ต้องการ ‪- บอกมาว่าคุณเปล่าทํา
‪ผมเปล่า เขาไม่อยากคุยกับเธอ
‪บอกมาว่าคุณไม่ได้เสนอจะต่อสายตรง ‪กับเสนาธิการทําเนียบขาว
‪ให้ใครก็ไม่รู้ที่ประจบคุณในปาร์ตี้
‪- เคต ‪- คุณจะใช้กี่วิธีประจบเอาใจ
‪- บิลลี่ แอปเพียห์ ‪- ผมบอกคุณสองรอบแล้วและจะพูดอีก
‪เขาไม่อยากคุยกับบิลลี่ แอปเพียห์
‪คุณคิดจะไล่รัฐมนตรีต่างประเทศ
‪อะไรนะ
‪คุณบอกให้ฉันทําลายเขา
‪คุณบอกให้ฉันโค่นรัฐมนตรีต่างประเทศ
‪นี่เหรอเหตุผล
‪- คุณอยากเป็นรัฐมนตรีต่างประเทศ ‪- ให้ตายสิ
‪ฉันเป็นรองประธานาธิบดีคือเรื่องฆ่าเวลา
‪ระหว่างที่คุณหางานที่ดีกว่าเหรอ
‪- คิดไปเองทั้งนั้น ‪- ฟังนะ
‪- คุณจะไม่ไปพบเขา เข้าใจไหม ‪- ไม่
‪ผมไม่ฟังเพราะแบบนี้ ‪จะทําให้ผมดูเหมือนเครื่องมือ
‪- เขาชื่ออะไรนะ ขออีกที ‪- เมอร์ริต โกรฟ
‪จนท.ของฉันจะโทรยกเลิกนัดให้คุณ
‪คุณจะต้องไม่โทรหาเขา ‪ห้ามโทรหาใครทั้งนั้น ได้ยินไหม
‪- จะบอกให้นะ เคต ‪- ทุกคน
‪ตอนนี้เราเป็นเพื่อนซี้
‪- โทรคุยเล่นกันแล้วเหรอ ‪- โอเค
‪มีอะไร
‪ใครคือเมอร์ริต โกรฟ
‪เขาเป็นสส.
‪พรรคอนุรักษ์ ‪เรียกว่าเขาเป็นพวกหัวอนุรักษ์ไร้จิตใจก็ได้
‪เราเรียกเขาว่าหัวเก่า
‪คุณเคยทํางานกับเขาไหม
‪- ผิวเผิน ‪- โอเค
‪- คุณป่วยเหรอ ‪- เปล่า
‪ฮาลเจอเขาในงานนึง ‪และพยายามติดต่อเขาให้ทําเนียบขาว
‪เขาอยากคุยกับประธานาธิบดีเหรอ
‪ไม่รู้ เขาอยากคุยกับใครสักคนเรื่องด่วน
‪และฮาลเสนอจะติดต่อเสนาธิการทําเนียบขาว
‪ซึ่งเห็นชัดว่าแม้แต่คุณโกรฟก็รู้ว่ามันตลก
‪ฮาลก็เลยเสนอตัวเองไปคุย
‪ฉันเจอเขาไม่ได้ในสองสามวันนี้ ฉันอยู่ปารีส
‪หลายอย่างกับโกรฟเป็นเรื่องด่วนเสมอ ‪เขาเป็นพวกวิตกจริต
‪ฉันยกเลิกนัดเขาได้ไหมหรือส่งคนอื่นไปคุยกับเขา
‪ได้อยู่แล้ว ส่งคนไป
‪- ฉันไม่ได้เผาสะพานนะ ‪- ไม่
‪ขอให้โชคดี
‪ขอโทษที ฉันอยากเดินเล่นสักหน่อย
‪- เราไปเดินด้วยกันได้ ‪- ไม่ต้องหรอก
‪นั่นสิ
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจอย่างนั้น
‪ไปเดินเล่นกัน
‪วอร์เรน เราจะเดินไปคุยไป
‪ทุกอย่างเรียบร้อยไหม
‪ก็ดี ไม่ต้องห่วง
‪เรื่องส่วนตัวน่ะ ช่างเถอะ
‪ผมไม่ได้อยากจุ้นจ้าน
‪ไม่หรอก ฉันหมดสภาพต่อหน้าคุณนี่
‪เราควรคุยเรื่องฝรั่งเศส
‪นี่เหรอที่ว่าหมดสภาพ
‪- คุณไม่คิดงั้นเหรอ ‪- ไม่
‪ตอนที่คุณวิ่งเหงื่อแตกเข้ามาสั่งงานผมในออฟฟิศ
‪- แบบนั้นสิหมดสภาพ ‪- พระเจ้า
‪อีกครั้งที่จะบอกว่ามันดูน่ารักดี
‪ฉันเหงื่อออกง่าย
‪ไม่ได้สัมพันธ์กับสภาพอารมณ์
‪การแต่งงานของฉันจบแล้ว
‪อีกครั้ง
‪นึกว่าจบไปแล้ว
‪ใช่ จากนั้น...
‪ก็ไม่
‪พระเจ้า
‪ฉันอยากอ้วก
‪ฉันจะไม่เดินเล่นริมน้ําแซน ‪และบ่นเรื่องชีวิตคู่ของฉันหรอก
‪มันเหมือน...
‪- เรายืนนิ่งก็ได้ ‪- ไม่
‪ผมขอแนะให้คุณระบายออกมา
‪เพราะที่จริงเหงื่อออกมันสัมพันธ์ ‪กับสภาพอารมณ์และเริ่มแล้ว
‪ฉันรู้สึกว่ามันเป็นสิ่งถูกต้อง
‪การให้โอกาสความสัมพันธ์ทุกครั้งที่ทําได้ ถูกไหม
‪เพราะมันมีความหมายเหมือนงานชั่วชีวิตของฉัน
‪ทุกอย่างคุยเพื่อปรับความเข้าใจกันได้
‪แน่นอน
‪แต่พอถึงจุดนึง
‪ฉันคือคนโง่ที่ลืมบทเรียนที่ฉันเจอมานับพันครั้ง
‪ไม่
‪ตอนนี้แหละ ฉันคือไอ้งั่ง
‪คุณอาจจะเป็นแค่คนดี
‪ที่มาอยู่ในเวลาที่จินตนาการสาธารณะ ‪สูญเสียจริยธรรมไปแล้ว
‪ที่แน่ๆ ห้องรับแขกเท่านั้น
‪ผมจะส่งคลิปไปให้
‪ผมต้องวางแล้ว
‪โอเค
‪- เธอโทรหาคุณเหรอ ‪- ใช่
‪ร้อนรนไหม
‪เธอพยายามจะระมัดระวัง
‪เธอคงขาดคาเฟอีน ไม่ดีต่อประเทศชาตินะ
‪ผมจะไปพบคนนั้นจากชัทแธมเฮาส์
‪รอนนี่จะไปด้วยเพื่อจดบันทึก ‪ทําให้เหมือนนี่เป็นธุระของสถานทูต
‪- เหรอ ‪- เป็นวิธีเรียนรู้งานที่ดีที่สุด ว่าไหม
‪ผมไปด้วยดีไหม แค่ส่งมอบงาน
‪วันนี้ผมมีเรื่องเข้ามาเยอะมาก ‪ขอจบแค่ตรงนี้ได้ไหมครับ
‪คุณคิดว่าการส่งมอบงานห้านาที ‪จะทําลายประเทศนี้ได้เหรอ
‪ก็ได้ ห้านาที
‪ทั้งองค์กรนี้มัน มีรอยรั่ว
‪โดยเจตนา
‪เราจัดปาร์ตี้ มีคนมาร่วมงาน
‪ผมเข้าสังคม พูดเรื่องคลี่คลายความขัดแย้ง
‪พร้อมดื่มไวน์ที่แสนจะเก่าและไม่อร่อย
‪แล้วมีคนอยากคุยด้วย
‪เราต้องการแบบนี้อยู่แล้วนี่
‪คุณฉลาดเป็นกรด วันนึงคุณจะได้คุมที่นี่
‪แต่พวกคนสําคัญหัวสูงจะไม่ปริปากสักคํา
‪เมื่อมีรอนนี่ 12 ขวบจดบันทึกอยู่
‪มีประโยคนึงว่า
‪มันรั่วก็จริง แต่ยังมีอยู่
‪และเมื่อคุณเขย่งอุดรอยรั่วจนสุดทาง
‪พวกเราที่เหลือชดเชยเวลาทั้งหมดให้
‪จากนั้นคนแบบรอนนี่ก็ต้องเข้าประชุมและจดบันทึก
‪เพื่อพิสูจน์ให้โลกรู้ว่า ‪ทําเนียบขาวไม่ใช่องค์กรที่เก็บค่าบริการ
‪ผมว่าคุณควรใช้เวลาสักครู่ตัดสินใจว่า ‪คุณอยากพูดจริงๆ ไหม
‪ว่าผมเก็บค่าบริการจริงๆ สจวร์ต
‪ผมบอกเขาแล้วว่าอย่าไป แต่เขาขอห้านาที
‪ผมขอโทษจริงๆ ผมยกเลิกนัดทั้งหมดนี้ได้นะ
‪ไม่เป็นไร
‪ห้านาทีแล้วเขาจะไป
‪ใช่ ขอให้เป็นอย่างนั้น
‪ขอบคุณครับ
‪ท่านทูต
‪ช่วยบอกรัฐมนตรีต่างประเทศไม่ต้องรอฉันได้ไหม
‪- ได้ครับ ‪- ขอบคุณ
‪ยินดีที่ได้พบ
‪ดีใจที่คุณมาร่วมงานได้
‪- ขอคุยสักครู่ได้ไหม ‪- ได้อยู่แล้ว
‪ฉันมางานพวกนี้และให้เวลา ‪พวกเขาแต่ละคนเล็กน้อย
‪ฉันพยายามมองพวกเขาเป็นบุคคล
‪ไม่ใช่ตัวแทน
‪เขาสถาปนาตัวเอง
‪นโปเลียน
‪ความเรียบง่ายสําคัญอย่างยิ่ง
‪จริง
‪คุณจะขอให้ฉันช่วย
‪แน่นอนว่าจะทําให้ชีวิตฉันดีขึ้น
‪คุณได้คิดเรื่องข้อเสนอนั้นเพิ่มไหมคะ
‪คิด แต่ที่อังกฤษขอร้องมาไม่ตรงตามที่คุณบอก
‪ทําไมคะ
‪โดยทั่วไป การจับกุมคนร้ายบนแผ่นดินฝรั่งเศส ‪จะเป็นงานของตํารวจฝรั่งเศส
‪ลอนดอนขอมาว่าหน่วยรบพิเศษของตนจะนําทีม
‪พวกเขาต้องการแก้แค้น ‪ให้ทหารเรือที่เสียชีวิต 41 นาย
‪หน่วยรบพิเศษของอังกฤษ ‪อยู่ในฉากที่เลนคอฟถูกจับกุม...
‪แค่ช่วงต้น
‪คําขอที่ผิดธรรมเนียมปฏิบัติอย่างยิ่งนี้
‪มาจากมิตรที่ดีและสหายเก่าแก่เช่นสหรัฐฯ
‪เราน่าจะพอฝืนอนุญาตได้
‪เราซาบซึ้งค่ะ
‪แต่เราต้องบอกว่าแปลกใจที่แม้จะประกาศชัดเจน
‪ว่าไม่ยินดีกับการกระทําในอดีต แต่รัฐบาลสหรัฐฯ
‪กลับล็อบบี้อย่างแข็งขันที่จะใช้ ‪วิธีนอกกฎหมาย เช่น การลอบสังหาร
‪เราพูดถึงการจับกุมค่ะ
‪เพื่อนร่วมงานในหน่วยข่าวกรองของฉัน
‪บอกว่าอังกฤษไม่คิดปล่อยให้ ‪โรมัน เลนคอฟรอดไปได้
‪เราชื่นชมที่คุณคืนผลงานประติมากรรม 26 ชิ้น
‪อังกฤษจะตามมา
‪ข้ออ้างมากมาย
‪กับการทุ่มเทให้ความเป็นผู้นํา ‪หรือมันคือผลของอดีต
‪- ขอตัวครับ ‪- โอเค
‪เคต
‪ท่านทูต
‪เธอตกลงแล้ว
‪เยี่ยมมาก
‪บนนั้นพวกเขามีแชมเปญ ดื่มสักแก้ว...
‪ฉันไม่ค่อยสบาย ฉันจะกลับโรงแรม
‪- ผมจะเดินไปส่งคุณ ‪- ไม่เป็นไร
‪เคต
‪รองทูตขอคุยกับคุณพาร์ก เธอว่างไหม
‪ไม่อยากจะเชื่อ
‪พอเธอว่างแล้ว ‪บอกเธอช่วยโทรกลับหาเราได้ไหม
‪ไม่มีทาง
‪เธออาจจะป่วยหรือเปล่า เธอไม่รับสายเราเลย
‪คุณไวเลอร์
‪คุณควรให้เวลาผมอยู่กับเขาลําพังสักครึ่งชั่วโมง
‪- ขอผมอธิบาย ‪- ไม่ได้ครับ
‪บอกคนนั้นว่าผมกําลังไป
‪ท่านทูต...
‪ท่านทูตโมโหทุกครั้งที่ผมอ้าปาก
‪- คุณอย่ากังวลเลย ‪- ฮาล
‪เธอทําให้คุณเชื่อว่าผมคือลิงถือปืน
‪แต่บางครั้งคําขอโทษก็แค่ขอโทษ
‪"ผมว่าจะเลี้ยงเหล้าคุณ ‪ตอนนี้ไม่เลี้ยงแล้ว เสียใจ"
‪- ผมจะเลี้ยงเหล้าเขาเอง ‪- เขาไม่อยากให้คุณเลี้ยง
‪คุณทํางานให้กระทรวงต่างประเทศ ‪คุณจะเลี้ยงเขาด้วยไวน์ถูกๆ สองครั้ง
‪คุณโกรฟ ฉันรอนนี่ บักเฮิร์ต ‪ฉันทํางานกับสจวร์ต เฮย์ฟอร์ด
‪- เขาติดสายอยู่ เดี๋ยวเขามาค่ะ ‪- ใครนะ
‪สจวร์ต เฮย์ฟอร์ด ‪รองทูตสหรัฐฯ ประจําสถานทูตลอนดอน
‪คุณไวเลอร์ล่ะ
‪คุณนายไวเลอร์คือทูต ‪เธอขอให้คุณเฮย์ฟอร์ดมาพบคุณ
‪ไม่
‪ฉันขออยู่คนเดียวจะดีมาก
‪อย่างน้อยรับโค้ตของผมไว้ มันหนาวมาก
‪ฉันสบายดี
‪ผมเห็นแล้ว
‪ก็ได้ ส่งโค้ตของคุณมา
‪- คุณหลอกฉันอยู่ใช่ไหม ‪- อะไรนะ
‪ขอจับกุมแต่ที่จริงคือการลอบฆ่า
‪ผมไม่รู้สักนิดว่าคุณพูดเรื่องอะไร
‪ลอบฆ่าเลนคอฟ
‪ตํารวจฝรั่งเศสได้รับคําสั่งให้อยู่เฉย
‪ขณะที่กองกําลังพิเศษของอังกฤษ ‪บุกแบบบิน ลาเดน
‪เพื่อกําจัดโรมัน เลนคอฟ
‪- เหลวไหล ‪- มันเป็นไปแล้ว
‪- เราไม่ลอบฆ่าคน ‪- เราก็ไม่
‪เว้นแต่ว่าเราทําอยู่
‪โทรว์บริดจ์คงไม่ทํา เขาเสียตําแหน่งแน่
‪แล้วทําไม
‪ถ้าเขาจับเลนคอฟได้
‪รู้ว่าใครจ้างเขา แล้วลงโทษบุคคลนั้น
‪แบบนี้สิถึงจะคุ้มค่า
‪เลนคอฟตายไม่ได้มีประโยชน์กับเขาเลย
‪เขาบอกว่ามันช้าเกินไป
‪- การจับกุม ‪- เขาเลยสั่งฆ่าเหรอ
‪- ก็เห็นอยู่ ‪- ไม่
‪เว้นแต่ว่าเขา...
‪- อะไร ‪- มีข้อยกเว้นนึง
‪ภายใต้กฎหมายหน่วยข่าวกรอง ‪แต่นั่นต้องขออนุญาต
‪- เขาสั่งเองไง ‪- ไม่ได้
‪- ต้องขออนุมัตพร้อมลายเซ็น ‪- จากใคร
‪ผม
‪อาจมีคําขอที่ผมมองข้ามไป
‪พวกเขาไม่ขอคําสั่งฆ่าทางอีเมลหรอก
‪การขอประชุมบางประเภทที่ต้องได้รับอนุญาต
‪- นี่โทรศัพท์เฉพาะงานเหรอ ‪- ใช่
‪- โทรศัพท์ที่รัฐบาลให้ ‪- คําสั่งมาทางนี้
‪- ส่งมา ‪- ขอเวลาเดี๋ยว
‪คุณจะทําอะไรเนี่ย
‪- วอร์เรน! ‪- อะไรกัน
‪ฟังนะ
‪เลนคอฟตายเป็นผลดีต่อคนที่จ้างเขาเท่านั้น
‪ถ้านายกนิโคล โทรว์บริดจ์อยากให้เขาตาย...
‪นิโคล โทรว์บริดจ์จ้างเขา
‪ผมคิดว่าจะได้เจอคุณไวเลอร์ เข้าใจไหม
‪ผมไม่อยากคุยกับคนจากสถานทูต
‪- คุณโกรฟ ขอโทษที่ผมมาสาย ‪- คุณโกรฟ เมอร์ริต
‪ถึงสถานีใดก็แล้วแต่ในช่องนี้
‪นี่คือดอลฟิน 3-6 ทําการส่งสัญญานแบบสุ่ม
‪ถึงสถานีใดก็แล้วแต่ในช่องนี้
‪นี่คือดอลฟิน 3-6 ทําการส่งสัญญานแบบสุ่ม
‪สถานีใดก็แล้วแต่ นี่คือดอลฟิน 3-6
‪เราคาดว่าระบบการสื่อสารอาจล้มเหลว ‪ทําการส่งสัญญานแบบสุ่ม
‪ดอลฟิน 3-6 ไม่ได้ยินเสียงใดๆ ออก
‪คําบรรยายโดย Kittipoan Eamkamoan