Poprzednio...
Cricket.
Muszę wrócić do pracy.
Musisz też wyzdrowieć.
Jak, jeśli znów zacznę brać?
Wiesz, że tak będzie, jeśli nie znajdę zajęcia.
Latami udawałam, że to nic nie znaczy,
skoro w końcu wracasz do mnie.
Nie zasłużyłem na wybaczenie, ale ty – owszem.
Jeśli chcesz to naprawić, to ja też.
Nie wiem, czy chcę.
Halo?
Gorszej dziury już nie było?
Zamknięte. No dalej.
POLICJA W ATLANCIE
Przechodzisz.
Gratuluję i witam z powrotem, pani detektyw.
Dziękuję.
- Mam coś dla ciebie. - Oddasz mi Betty?
Będzie z nas zgrany duet, maleńka.
Wiesz, że za tobą nie przepada.
Ale możesz potrzymać smycz.
Mogę?
No dobrze.
Gdzie boli?
Will...
Przestań. Mnie nie oszukasz.
Na dole pleców.
No dobrze.
Wiem.
Ty mnie też nie oszukasz.
Tak?
Co masz na myśli?
Unikasz pracy.
Jak nigdy.
Rozmawiałeś z kimś o wybuchu?
Nie.
Powinieneś.
Możesz pogadać ze mną.
Trent.
Jasne. Już pędzę.
Widzisz? Nie unikam pracy.
Wszystkiego unikasz.
- Zabieram Betty. - Mowy nie ma.
Jadę do domu, podrzucę ją do ciebie.
- Zadzwoń do Nico. - Jasne.
Mam cię na oku.
Betty, ty wiesz co.
Lubi bitą śmietanę, nie?
Nie toleruje laktozy.
Gadasz. Serio?
Gdzie Mitchell?
Myślałem, że tutaj.
Jest niewidzialna?
Pani dyrektor, agencie Trent. Detektyw Collier.
Po co was wezwali?
Za tydzień zaczyna się tu przebudowa warta 500 milionów.
Nikogo tu nie chcą.
Co macie?
Wykonawca przyjechał na inspekcję i znalazł ciało.
Włóżcie.
Wyglądasz jak grzyb.
Ofiarę zaatakowano tutaj. Potem wbiegła po schodach.
Jest na piętrze,
ale śledczy zamknęli schody. Sprawdzają ślady.
Jak mamy wejść na górę?
Podnośnik. Wiem, jak to działa.
No to odpalaj.
Zaczekajmy na wykonawcę.
Zasady BHP raczej...
Ja nie czekam.
Przekaż to Faith, gdy już raczy się zjawić.
Masz dwie sekundy.
To twoja wina.
Faith się od ciebie uczy.
Od tygodnia się spóźniasz i wychodzisz wcześniej.
Wszystkie sprawy już rozwiązałeś?
Nie masz po co przychodzić?
Koniec z nieobecnościami.
To dotyczy też Faith.
- Co tak długo? - Jak tu weszłaś?
Schodami, podałam się za biegłą.
Złomem bym nie ryzykowała.
Oto ofiara.
- No proszę. - Klamką w plecy.
Trzpień przebił serce.
Albo fart, albo umiejętności.
Klamka pasuje do pozostałych w budynku.
Zakładam, że zabójca nie przyniósł
własnej klamki.
Nóż, glock.
Jakieś inne bronie?
Cały wachlarz.
Nóż motylkowy, nóż do tapet, nunczako,
sterta prezerwatyw, igły, smoczki, świetliki.
To pustostan od lat 90.
Odciski i płyny ustrojowe są wszędzie.
Co za entuzjazm.
Pomóż mi. Na trzy.
Obrócimy go. Gotów? Raz, dwa.
I do góry.
To nie jego krew.
Co?
Z rany niewiele wyciekło.
Ma też rozcięcie na ręce, nic poważnego.
Pani dyrektor, Victor Carrey czeka na zewnątrz.
Radny? Czego chce?
Facet raz przyszedł na zbiórkę i myśli, że wszystko mu wolno.
- Dokąd idziesz? - Tropem krwi.
To nie krew ofiary. Ktoś inny schodził po schodach.
Ślady pasywne,
ale niekonsekwentne.
Rany postrzałowe.
Może z glocka.
Nie męcz się.
To nie jest słowo.
To skrót. „Co by zrobił Jezus?”
Torebka.
Są klucze albo portfel?
Właścicielka torebki uciekła.
Kwas foliowy.
Za dwa dni przecinają wstęgę.
Wiem.
Dzisiaj mieli montować platformy.
Wzrost przestępczości...
Pracują przy tym najlepsi. Będę informować.
Chcę to załatwić szybko i po cichu. Chętnie pomogę.
Przez Iana.
Oczywiście. Pan wybaczy.
Czego chce wścibski pan radny?
Buduje kapitał na policji.
Przechwala się spadkiem przestępczości w swoim okręgu.
Ta budowa to filar jego kampanii.
- Czyli wrzód na dupie. - Tak.
Ponoć macie drugie ciało.
W hali załadunkowej.
Wiem, że była tam też kobieta.
Sprawczyni?
Raczej pierwotny cel.
Była tutaj.
Gość ją zaatakował.
Broniła się.
Druga ofiara chciała jej pomóc.
Trup z góry postrzelił tamtego trzykrotnie.
Kobieta znalazła broń i wbiła ją facetowi w plecy.
Chciała pomóc drugiej ofierze uciec.
Stąd niekonsekwentne i nietypowe ślady krwi.
Zanim dotarli do wyjścia, facet stracił przytomność.
Był za ciężki. Zapewne już nie żył.
Musiała go zostawić.
Skoro uciekła, czemu nie powiadomiła policji?
Nie wiem.
Mamy coś jeszcze.
Sądząc po zawartości torebki, babka była w ciąży.
Gina gadała z tym gachem?
Nie wiem i mam to gdzieś. Żyje się dalej.
To już za nami.
No dobra.
W weekend idziemy na kolację. Mam już opiekunkę.
Wczoraj poszedłem do spożywczaka,
bo Cooperowi skończyły się pizzerinki.
A dziś rano Gina nie chciała wstać z łóżka.
Kto zawiózł dzieci?
Ten koleś.
Nie chciała wstać?
- Dobrze się czuje? - Tak.
To nie tak. Kiepsko spała.
- No dobra. - No.
Nie chciałaś wielkiego powitania.
- No nie? - Tak.
Mam cię.
Wesołego czwartego lipca.
Były na promce.
- Dobrze cię widzieć. - Dzięki.
Jestem silna jak nigdy. Fizjoterapia...
- Super. Mam to gdzieś. - Jasne.
W kostnicy czekają zwłoki.
Jakbym wcale prawie nie zginęła.
Sto lat, Louise
Louise.
Facet z klamką w plecach to Dale Sonson.
Cyngiel Tłoków Śmierci i wolny strzelec.
Tłoki Śmierci?
Każdy motocyklista to w sercu metalowiec.
- Jakiś związek z drugą ofiarą? - Na razie brak.
Druga ofiara to Conrad Warren.
Duszpasterz młodzieży we wspólnocie Nowy Początek.
A oto nasza zaginiona.
Isabella Altman. Samotna, 22 lata, pracuje w szkolnictwie.
W pracy potwierdzili ciążę.
- Zaawansowaną. - Krewni?
Jadą z Luizjany.
Ponoć nie wiedzieli o ciąży.
Ktoś zwabił Isabellę i wynajął Dale’a.
Zapewne to powtórzy.
To go powstrzymajcie.
Oczywiście.
Do roboty.
Przegapiłam jakąś ranę?
- Wygląda... - Uderzająco doskonale?
Tak.
Trup z takim tricepsem?
- Macie ciasto. - Pycha.
A dla mnie?
Wyrzućcie to.
- Przestań. - No dobra.
To Ted Burkle, makler.
Zmarł nagle w saunie w salonie spa Ruby Dreams.
Nagłe zatrzymanie krążenia.
- Co mu po nas? - Był okazem zdrowia.
Żadnych problemów z sercem w rodzinie. Szpital zlecił sekcję.
No i uwaga.
Wyjątkowo wysokie stężenie buprenorfiny.
Lek przeciwbólowy.
W nadmiarze może zabić.
- Miał receptę? - Nie. Otruto go.
Wiemy jak?
Lek można różnie przyjmować. Doustnie, przez skórę, doodbytniczo.
Raczej by zauważył zabójcę z czopkiem.
Buprenorfina działa szybko, prawda?
Otruto go tuż przed śmiercią.
Czyli już w spa.
Zgadza się.
Mam coś dla ciebie.
Specjalistka od rozwodów.
Podziękujesz mi. To lwica.
Nie rozwodzę się.
- Nie? Przecież... - Kto ci to powiedział?
Chodź już.
Co było, to było. Idziemy. Dzięki, Pete.
Nie rozwodzę się.
Conrad i jego rodzice od lat należą do naszej wspólnoty.
Był przemiłym człowiekiem.
Dziękuję.
Czy Conrad wspominał kiedyś o niejakiej Isabelli Altman?
Należy do naszej wspólnoty.
Rozumiem. Czy państwa syn...
Nie był ojcem jej dziecka, jeśli o to pan pyta.
Pomagał jej. Nigdy by jej nie wykorzystał.
Dlaczego pan o nią pyta?
Zaginęła. Sądzimy, że próbował ją chronić.
- Mój synek. - Już.
Czy Isabella miała chłopaka? Może byłego?
Nie mówiła, kto jest ojcem.
Raczej ją zostawił.
- Chce sama wychować dziecko. - Dobrze.
Pastorze, możemy na chwilę wyjść?
Zapewniam, że chcę pomóc.
Rodzice Conrada nie ufają policji.
Rozumiem.
Ja z kolei nie ufam kaznodziejom.
Wie pastor, kto może być ojcem?
Może ktoś ze wspólnoty?
Nie sądzę.
Jesteśmy zżyci. Nie wstydzimy się.
Ojciec by się nie ukrywał.
Bez urazy, ale życie mnie nauczyło,
że w każdej wspólnocie są kłamcy i hipokryci.
Z pewnością.
Współczuję panu
i modlę się, by ta rana się zagoiła.
Mam dziś urodziny, uwierzycie?
To Teddy lubił chodzić do spa.
Zaprosił mnie z okazji urodzin.
Byłeś przy nim w chwili śmierci?
Siedziałem tuż obok.
Byliśmy tam chwilę. Nie wiedziałem, czy tak ma być.
Nigdy dotąd nie byłem w takiej saunie.
Pracownik przybiegł, sprawdził mu puls.
I zrozumiałem.
Czy wtedy w spa był ktoś,
kto mógłby chcieć go zabić?
Była dziewczyna, chłopak, współpracownik?
Możesz powiedzieć.
Kochałem brata.
Bywał bardzo hojny.
Ale też zapatrzony w siebie.
Przychodzi ci do głowy ktoś, kto mógł mieć motyw?
Nie do końca.
Ale dopuszczam taką opcję.
Rozmawiałem z kilkoma chórzystami i...
pomocnikami w banku jedzenia?
Żywności?
Nieważne.
Mówią...
Trent.
W domu Isabelli nie ma śladów włamania ani walki.
Zabiorę kilka rzeczy do sprawdzenia.
KARTA WJAZDU – EAST PLAZA
Jak w kościele?
Wszyscy są wstrząśnięci śmiercią Conrada.
Martwią się o Isabellę i uwielbiają pastora Reggiego.
- Dobrze słyszę? - Tak.
Facet coś ukrywa.
Widziałaś, jak się wtrącał.
Taką ma pracę.
Przyznaj, że masz jakiś problem,
jeśli chodzi o wiarę.
Nie wiem. Może po prostu jej nie rozumiem.
- Nie ufam jej. - Nie musisz jej rozumieć.
Na tym polega.
Musisz ulec.
Pomyślę o tym. Kończę.
Zjemy kiedyś razem kolację?
Lampa nie działa. Naprawię ją.
Zasługujesz, mijo.
Zasługujesz.
Czeka pan na mnie?
Zapraszam.
Sam na sam z młodą kobietą.
Często tak pastor ma?
Z Isabellą też?
Czasem na tym polega modlitwa.
Trzyletnie dziecko tej kobiety ma za sobą pięć operacji serca.
Przed nim kolejna.
Ja byłem świadkiem.
Pomagałem jej znieść ból, przetrwać kolejną minutę.
A potem kolejną i kolejną.
Człowieczy los.
Bóg w końcu ma plan, prawda?
A czy to by pomogło?
Czasem dzieją się rzeczy okropne.
To prawda.
Możemy jedynie pozwolić Bogu, by uczynił nas swoimi narzędziami.
Być może mamy coś wspólnego.
Chcieliśmy mieć znaczenie.
Dorastaliśmy w poczuciu jego braku.
Tak działa trauma.
Każe nam poszukiwać, odwraca naszą uwagę,
pozwalając nam uniknąć wysiłku zaakceptowania swoich słabości i wartości.
Każdy człowiek jest coś wart.
Nawet zabójca?
Za proste.
Nie siedzę w tym od wczoraj.
Każdy wart jest więcej niż jego najgorszy uczynek
i najgorsze, co go spotkało.
Jeszcze się zobaczymy.
Cześć. Znalazłaś coś w mieszkaniu?
- Trzymaj windę. - Co?
Winda.
Dobra.
Czeka nas wycieczka?
Odpuść sobie pastora.
Pamiętasz radnego Carreya?
Tak.
Karta z mieszkania Isabelli to karta do jego biurowca.
Zna pan ją?
Tak. Pracowała tu.
Isabella Altman. Zeszłoroczna stażystka.
To ma związek z zabójstwem?
- Coś się jej stało? - Zaginęła.
Coś może jej grozić.
Ian, znów to samo.
Nie wiem, co robię źle, ale...
Co się dzieje?
Isabella zaginęła.
Stażystka.
Boże.
Wolicie porozmawiać na osobności?
Jesteśmy drużyną.
Niczego nie ukrywam przed żoną.
A Ianowi ufamy jak rodzinie, prawda?
Kiedy ostatni raz widzieliście Isabellę?
- Jeszcze tu pracowała. - Czyli kiedy?
Zeszłego lata. Zajmowała się transportem publicznym.
Nic nie rozumiem.
Te zabójstwa mają związek z Isabellą?
Potrzebne nam wszelkie informacje.
Znajomi, partnerzy, nawyki.
Oczywiście.
Ian, sprawdź, czy mamy coś na dysku.
Akta osobowe, maile, cokolwiek.
- Robi się. - Wszystko w porządku?
Tak.
Kochanie.
Biedaczysko.
Pomódlmy się za nią.
Tak.
Podajecie jedzenie i napoje?
Wodę, herbatę ziołową, organiczny koktajl z nasion i jagód.
Kto ma dostęp do produktów? Czy możliwe, że ktoś coś dodał?
Tak, ale bufet jest ogólnodostępny. Nie otruto by jednej osoby.
Co to jest?
Aufguss. Ceremonia naparzania.
Starożytny rytuał. Hydroterapia i medytacja.
Tylko my w całym kraju mamy go w ofercie.
Nie do wiary.
Czyli...
to podczas tego rytuału zmarł Ted Burkle?
Ted go uwielbiał.
Przychodził raz w tygodniu.
Wiem, że on i Wolfgang, nasz mistrz ceremonii,
chcieli otworzyć własne spa.
Pani to nie przeszkadzało?
Nie stanęłabym na drodze zdrowiu.
No tak.
I co się stało?
Nie dogadali się?
Sama nie wiem.
Chyba Ted się wycofał.
Trzeba przesłuchać Wolfganga.
Tak, ale nie teraz. Chcę popatrzeć.
Wciąż analizuję przelewy, ale pan radny wygląda mi na tatuśka.
Raport?
Mieliśmy rację.
Isabella wbiła klamkę.
Broń należała do kilera, a na nożu są odciski Conrada.
Ale nie tylko jego.
Też niejakiego Leonarda Parkera.
Kto to taki?
Miał całą kartotekę w Filadelfii 20 lat temu.
W tym nakaz zatrzymania, był kierowcą przy napadzie z bronią.
Zginął wtedy człowiek.
To pastor Reggie.
Owszem.
OLEJKI ETERYCZNE
Te olejki są używane w terapii?
Przy aromaterapii dodaję olejki do wody, którą polewam kamienie.
Proszę nie dotykać.
Tylko mnie wolno ich dotykać.
To niezwykle rzadkie kamienie.
Czy to możliwe, że dodał pan czegoś do wody Teda?
Miałbym go skrzywdzić?
Mieliście ubić interes.
Nie marnuję energii na walkę z planami wszechświata.
Jeśli miało się nie udać, niech tak będzie.
Zabierzemy olejki do badań.
Dobrze, ale odrobinę.
- Co leży na tym kamieniu? - Gdzie?
Ten stopiony plastik.
Plastik?
Muszę wymienić kamienie.
Plastik szkodzi.
Ktoś tu próbuje zniszczyć dowody.
Wkładaj portki, Wolfuś.
Idziesz z nami.
Chodź.
Wiesz, kto to jest,
Leonardzie?
Słucham.
Guay Wong.
Zginął podczas napadu w Filadelfii.
Mówiłem, że coś ukrywasz.
Kłamiesz od ponad 20 lat.
Zmieniłem się.
Mam nowe życie.
Dlaczego na nożu były twoje odciski palców?
Bo to mój nóż.
Z kuchni wspólnoty.
Conrad mógł go wziąć do obrony.
Gdzie Isabella?
- Ty jesteś ojcem? - Nie.
- Wiesz, kto nim jest? - Nie. Przysięgam.
Ale wiesz, gdzie jest Isabella.
Prawda?
- Prawda? - Tak. Wiem.
Ale to jej wybór.
Jest przerażona.
Wierzę ci.
Wierzę, że chciałeś ją chronić.
My też chcemy, więc pozwól nam pomóc.
Po napaści przyszła do kościoła.
Była przerażona.
Dostała wiadomość od ojca dziecka.
Że tęskni, chce się spotkać.
Tylko w odludnym miejscu.
Isabella powiedziała Conradowi.
Pewnie poszedł za nią.
- Dalej wiecie. - Trzeba było wezwać policję.
Nie chciała tego.
Zabiła człowieka.
Conrad jej bronił.
Czuje się winna.
Boi się, że odbiorą jej dziecko.
Namawiałem ją, żeby się zgłosiła.
Znacie moją przeszłość.
Nie zmuszę jej.
Jeśli to prawda, zrobię wszystko,
by nikt nigdy nie odebrał jej dziecka.
Powiedz nam, gdzie ją znajdziemy.
Wspólnota ma mieszkanie.
Niezgłoszone.
To...
Ukrywamy ofiary przemocy domowej.
GBI!
Isabella?
Czysto.
Dopadli ją.
Twoje cenne olejki są czyste, misiek.
A ten plastik?
Plaster z buprenorfiną.
Ted miał na plecach ślady kleju.
Stąd środek we krwi.
Każdy lekarz poinformowałby pacjenta
o unikaniu saun.
Ted nie wiedział o plastrze albo myślał, że to co innego.
Ale ty wiedziałeś. Gdy tylko upadł,
zerwałeś plaster i wrzuciłeś go na kamienie.
Pani cierpi.
- Że co? - Widzę to.
Napięcie.
Odpycha pani kolejne fale.
- Długo to trwa? - Ejże.
Jej cierpienie to nie twoja sprawa.
Wróćmy do tematu.
Mieliście umowę, plany, spotykaliście się z inwestorami.
Z bogaczami jak Ted jest tak, że potrafią człowieka wodzić za nos,
nie wiedząc, że gdy zmienią zdanie,
zdepczą jego marzenia.
Nie byłem na niego zły.
To był kiepski moment, ojciec mu umierał.
Ustaliliśmy, że do tego wrócimy.
- Ojciec? To znaczy? - Ma raka.
Walczy z nim od lat,
ale Ted mówił, że niewiele mu zostało.
Śledczy wciąż są na miejscu.
Kazałem sprawdzić kamery w okolicy.
Podejrzewasz kogoś ze wspólnoty.
Z mieszkania korzystały dwie inne organizacje.
Zrobię listę ludzi, którzy o nim wiedzieli.
Sheltered Haven.
Wspólnota z nimi współpracuje?
- Owszem. - Co wiesz?
Radny Carrey jest w zarządzie.
Dzwoń do jego asystenta.
Kod 10-78.
Prosimy o wsparcie
w domu Victora Carreya.
Czego chcesz?
- Na pomoc! - GBI! Ręce do góry!
Nie, to nie ja! Chciałem ją ratować.
- Żona. - Kochanie.
„Żona”. A żebyś wiedziała.
Już dobrze.
Jesteś ranna czy...
Rozumiem, kolejny skurcz.
Isabello.
Nazywam się Will Trent, jestem agentem GBI.
Położysz się?
Jasne, świetny pomysł. Już.
Już dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
Ty tu chodź.
Dobrze.
Przepraszam, wiem, że to trudne,
ale musimy być cicho.
Jeśli będziesz chciała krzyknąć, ściśnij moje dłonie. O tak.
Niech pan tam zajrzy.
Dobrze.
Oczywiście.
Muszę tam przejść. Do dzieła.
Powoli.
No dobrze.
Teraz tam zajrzę.
Właśnie pani rodzi.
Zdezynfekuję. Wiem, przepraszam.
Chcę przeć.
- Tak? - Przeć.
Wspaniale.
Zobaczę, jak pani idzie. Zerknę...
Widzę główkę, Isabello.
Boże, niesamowite.
Faith?
Poświęciłam dla niego wszystko.
Jesteś zatrzymana za zabójstwo męża.
- Mam ją! - Dobrze.
Isabella. Chcesz krzyczeć?
No to śmiało. Ile sił w płucach.
Głośno. Dajesz.
Tak jest.
Miał być gubernatorem.
Przyj. Jeszcze raz.
Przyj. Dasz radę.
Dasz radę. Dalej.
O rety.
Cześć.
No proszę.
Masz syna, Isabello.
Boże.
To twój syn.
Isabella. Nic jej nie jest?
Jest tylko wyczerpana.
Twojej mamusi nic nie grozi.
Nie może się doczekać.
Będzie cię bardzo kochać.
To państwo.
Coś nowego?
Sądzę, że tak.
Możemy wyjść?
Nie trzeba, jest nieprzytomny.
Jest w hospicjum od niedawna.
- Mieszkał z tobą? - Tak.
Wziąłem go do siebie dwa lata temu, gdy dostał przerzutów.
Opieka nad rodzicem to wielki stres.
Brat pomagał?
Nie.
Mówił, że nie radzi sobie z chorobami.
Ojciec stosuje plastry z buprenorfiną, prawda?
Kilka pewnie zostało.
Wiemy, że żyliście z funduszu powierniczego.
Trochę z niego skapnie, prawda?
Po śmierci ojca.
Proszę.
Nie chcę, żeby umarł.
- Ani się dzielić. - No bo czemu?
Ja wszystko robiłem.
Wszystko.
Lata wycięte z życiorysu.
Matka, potem ojciec.
A Ted jeździł sobie po spa
i po eleganckich siłowniach.
Prosiłem go o pomoc.
Gdyby choć jeden dzień...
Gdyby jeden dzień zajął się ojcem...
wiedziałby, co to za plaster.
Idziemy, Joel.
Mogę się pożegnać?
- Możesz. - Zaczekamy na zewnątrz.
Biedny staruszek.
Umrze sam.
Życie bywa okrutne.
Przyda mi się po tym piwko.
Nie piję, jełopie.
Nie powinieneś wracać do domu?
Nie ma pośpiechu, ale...
Racja.
Lepiej wrócę.
Dzięki, że mogłem ich zobaczyć.
Prokurator z Filadelfii obiecała,
że weźmie pod uwagę te lata pokuty.
Dziękuję.
Życzę panu pogodzenia się z przeszłością.
Ja staram się pogodzić ze swoją.
Ponoć zdobyłeś zeznania.
Tak. Erin Carrey zleciła zabójstwo Isabelli.
Nie udało się, więc wzięła sprawy w swoje ręce.
Radny chciał ją powstrzymać, więc zabiła i jego.
Poród, co?
Dziecko.
To pewnie było...
Zaparło mi dech.
„I byliśmy poza wszechświatem...
Niczym Bóg wyciągnęłam dłoń, by je zaprosić tu”.
To z wiersza Sharon Olds.
Tak.
Mniej więcej tak.
Co my właściwie robimy?
Jak zwał, tak zwał.
Siedzimy sobie.
Napisy: Konrad Szabowicz