Poprzednio...
Antonio Miranda raczej się nie wychyla.
Bywa w klubie dla osób po przeszczepach.
Mam wiadomość dla Antonia Mirandy.
Jestem synem Lucy, twojej siostry.
Powiedziałeś Ginie o sprawie?
Tak. Nie wiem, co jej jest.
Jakby błądziła we mgle.
Na pewno wszystko gra?
Złapałam gumę.
A potem zgubiłam klucze.
- Halo? - Amando Wagner, nadszedł czas zapłaty.
CZAS ZAPŁATY
Amando, widziałaś już tę nową?
Widziałam.
Biedna utonie w tym mundurze. Czemu nam to robią?
Zajmiesz się nią. Jak kiedyś mną.
Agrafki.
Kobieto, agrafki rządzą.
Zdzwonimy się.
Wags, mam pytanie.
Co jest, Bishop?
Mitchell będzie się tak wykręcać dzieckiem,
żeby wziąć wolne?
Poszła na zebranie, kretynie.
Wiesz, kiedy rodzice kochają dziecko... A nie, nie wiesz, prawda?
Jędza. Fajnie mieć tatusia na stołku, co?
Odłącz się, muszę zgłosić kontrolę.
Długa noc.
Dokumenty do kontroli.
Po kolei. Gwóźdź przebił ci oponę.
Nie mijałaś budów.
Każdemu się zdarza, Will.
To wielkie miasto.
Później dostałaś groźby na numer prywatny.
To też każdemu się zdarza? Bo mnie nie. A tobie?
- Nie. - Właśnie.
A teraz to. W gmachu GBI.
Jesteś wicedyrektorką.
- Groźby kierowano do ciebie. - Nie mówiłaś.
Radziłam sobie.
„Jestem straszna Amanda Wagner, dam sobie radę”.
„Nie potrzebuję pomocy. Chyba że w środku nocy
trzeba zebrać odciski”.
Bez przerwy mam oko na setki zagrożeń.
Wybaczcie, że nie mówię wam o każdym gwoździu.
Informujcie mnie.
To dozorca.
Kontynuuj.
Kamera była odłączona.
Wchodziło tu dziś tylko sześć osób.
I tylko jedna z nich wyrzuca śmieci
i sprząta windy.
Dozorca na nocce.
- Masz kosę z panem Garzą? - Skądże.
Dzień dobry. To się może przydać.
To „skrzynka hejtu”.
Jak miło. Skargi na Amandę.
- Zmieściły się tu? - Nie, część zarchiwizowano.
Taka praca.
W większości nic osobistego.
Przeciwnie.
- Pan Garza zgłosił cię do kadr. - Za co?
Zapomnieliście, że to mnie tu grożono?
Wyrzuca śmieci, ale nie wymienia worka.
Może podniosłam głos raz czy dwa.
W to uwierzę.
Cudnie, wszystko jasne.
- To dozorca. Brawo. - No dobrze.
W takim razie pójdziemy z nim pomówić.
Dzięki, Caroline.
Pójdę z wami.
Nie chcę, żeby stracił pracę.
Pogadam z nim, przeproszę, jakoś to załagodzę.
Przebiłaś mi dłoń zszywaczem.
Oddałaś mojego chomika.
- Przeprosiła cię? - Gdzie tam.
Nie znacie się na żartach.
Chodźmy.
Na pewno nie chcesz się go stąd pozbyć?
Skąd u niej taka wyrozumiałość?
O co wam chodzi?
Jest mu przykro, bo na niego nawrzeszczałam.
Porozmawiam z nim i to wyjaśnię.
Co to było?
Will.
Stój, GBI!
To Garza?
Nic dziwnego, że uciekł.
Ale Garza tak nie biega.
To ktoś inny. Nie ucieszył go nasz widok.
Gdzie Amanda?
Amanda?
Próbowałam go ratować.
Garza.
Co jest?
Gówno, nie ekspres.
Max, Cooper, ruchy!
Tato, pomóż.
Rany, Cooper. Jak ty to zrobiłaś?
Przepraszam.
Już.
Proszę.
Są w modzie. Do boju, Braves.
Max, dawaj. Śniadanie.
Zjesz widelcem czy chochlą? Nie puściłem zmywarki.
Serio?
Co na lunch?
Podpiszesz mi zgodę?
Zaczekaj.
Gdzie mama?
Wyjechała na weekend z koleżankami.
Jest wtorek.
- Angie! - Hej. Do boju, Braves.
Co tam?
Co tu robisz?
Zajrzyj czasem do telefonu. Mamy grubszą sprawę.
Co z lunchem?
O rany.
Macie.
- Proszę. - I już.
- Zamówcie na Grubhub. - Nie zapłacę gotówką.
To coś wymyśl.
Autobus wam zwieje.
- Wszystko gra? - Tak. Złap ją za rękę, Max.
Nie wiem, co robić.
- A gdzie Gina? - Odeszła.
Dokąd?
Zostawiła ogólnikowy liścik.
Nie mogę się do niej dodzwonić. Nie wiem.
- A było dobrze. - Dzieci wiedzą?
O wyjeździe z koleżankami.
Weź wolne i ją znajdź.
Poproszę Franklina, może...
Nie. Wszystkich obdzwoniłem.
Bierzmy się do roboty. O co chodzi?
Zabito dozorcę z GBI.
Też mi gruba sprawa.
Podejrzaną jest Amanda Wagner.
Obstawiałem, że gdyby Amanda kogoś zabiła, to ciebie, Trent.
Co tu robicie?
Przejmują sprawę, agencie. Edie Reynolds, dyrektorka GBI.
Przejmują? W jakim sensie?
- Polaski, tak? - Tak jest.
Komendant cię chwalił.
- I Michael Ormewood. - Miło panią poznać.
GBI podnosi poprzeczkę.
- To nasza sprawa. - Wejdźmy.
Zostawcie nas.
Zastaliście Wagner z ciałem pracownika GBI w ramionach.
Nie zabiła Garzy.
Wcale tak nie uważam,
ale obecność naszych agentów w niczym jej nie pomoże.
Policja przeprowadzi własne dochodzenie.
GBI udzieli służbom pełnego wsparcia.
Czy to jasne?
Dobrze słyszałem? Pełne wsparcie?
- Cicho bądź. Will... - Poszukam Amandy.
Chyba że potrzebujecie wsparcia.
- Nie mieszaj mi się... - Daruj. Daj mu chwilę.
Liczne rany cięte.
Stłuczenia.
Cios tępym narzędziem w głowę.
Garza dopiero zaparzył sobie kawę.
Wpuścił kogoś.
- Znał go? - Albo ją.
Doszło do kłótni.
Chciał uciec.
Został pochwycony od tyłu,
a następnie zabity.
Zabójca zabrał ze sobą broń.
To wygląda na uderzenie...
Młynkiem do kawy. Atrybut kawosza.
Ten był zabytkowy, ciężki.
Na blacie stoi podstawka.
- Możemy... - Wychodzę.
Wspaniale.
Wagner zabójczynią? Ale jaja.
Ani słowa. I pilnuj swojego nosa.
Amanda wspominała o groźbach?
Owszem.
Świetnie. Teraz chcesz współpracować.
- To nie twoja sprawa... - Nie moja, wiem.
Wie pani, że sprawca zbiegł?
- Widziałeś, jak wychodził? - Nie, ale to jasne, skąd...
Czyli ktoś zobaczył służby i zwiał.
Zdarzało ci się to już?
Tylko wtedy, gdy coś było na rzeczy.
Dlaczego utrudnia pani moje... czyjeś dochodzenie?
Mnie interesują fakty.
I porządek w wydziale, zanim nas to pogrąży.
A ja szukam poszlak, żeby nikt więcej nie zginął.
Mandy, szczerze.
Jakieś pomysły?
Lata temu zatrzymałam kogoś
za posiadanie.
Okazało się, że to gwałciciel. Kawał gnoja.
Niejaki Chuck Murray. Niedawno wyszedł. Nienawidzi mnie.
Aż tak?
Nie wiem, co go łączyło z Garzą,
ale owszem.
Każę go aresztować.
Uważaj na siebie.
Wiedziałaś, że to nie Garza. Czemu...
Liczyłam, że to jednak on.
Każdy, byle nie Murray.
Skąd te opory, skoro tak się go boisz?
Poważnie?
No dobra.
Oboje wiemy, że nie mówisz mi wszystkiego.
Posłuchaj.
Mam już na dziś dość reprymend.
Chuckiego nie ma. I tak bym wam go nie wydał.
Raz już zniszczyliście mu życie.
To znaczy?
Panie Murray,
co się stało?
Policja się na niego uwzięła.
- Jak to? - Znam swojego syna.
Kiedy ta policjantka zaczęła mi chrzanić o narkotykach,
wiedziałem, że kłamie.
Pamięta pan jej nazwisko?
Drobna babka.
Pani wzrostu, młoda.
Ale minę miała taką, jakby chciała kogoś zabić.
Czarna.
Wtedy mało było czarnych policjantek.
Dlatego ją zapamiętałem.
Waxman, Wagstaff, jakoś tak.
Dobrze. Gdzie jest Chuck?
- Zadamy mu kilka pytań. - Nie wiem. Wyjdźcie stąd.
Chuckie melduje się u kuratora. Pracuje przy wyrębie.
Więcej nie powiem. Dajcie mu spokój.
Idziemy.
Dziękuję za pomoc, ale mam jeszcze kilka pytań.
Zostawię wizytówkę.
Twojego wzrostu, zabójczy wzrok?
Amanda Wagner jak malowana.
Albo każda znana mi policjantka w oczach facetów.
Potwierdzono obecność DNA Amandy.
Na ciele, na dywanie, we włosach w jego dłoni.
Pokaż.
Mówi, że ją chwycił, gdy go resuscytowała.
Nic dziwnego, że są ślady.
- Co z tym Murrayem? - Szukamy go.
Jego ojciec uważa, że Amanda go wrobiła w 1995.
Bo wszystkie dzieci to aniołki.
Byliście u Lee Anne, córki Garzy?
- Nie. - Wyprowadziła się.
Nie wyrobiła nowych dokumentów, więc nici z adresu.
Chciałam z nią pomówić po identyfikacji zwłok,
ale w tej sprawie też nie odbiera.
To nie w jej stylu.
Ojciec chodził z nią na mecze softballu między policją a strażą.
Sam nie wiem. Próbujcie.
I przeszukajcie mieszkanie Amandy.
- Rany, to... - Wiem.
Ale mieliśmy działać podręcznikowo.
Tak jest.
- Gina się odzywała? - Nie.
Ale jej siostra obiecała, że zajmie się dziećmi.
Przynajmniej chwilę odetchnę.
Zasmakuję luksusu.
- O kurczę. - Rany.
Jak się nie wydaje na żonę i dzieci...
Bary.
- I hazard. - Przyjąłem.
Miejmy to za sobą.
To nie wasze dochodzenie.
Jestem z rodziny.
Dopilnuję, żebyście niczego nie popsuli.
A mnie tu nie ma.
I dobrze.
Nie.
Co znalazłeś?
Nie radzę...
Nie widziałeś tego.
Widziałem.
POLICJA W ATLANCIE
Co tym razem przede mną ukrywasz?
Kobieto, agrafki rządzą.
Co z tymi dokumentami?
Jeśli pan ich nie ma, poproszę pana...
Dobrze wyglądasz.
Myślisz o mnie czasem?
Wtedy byliśmy blisko.
Idź na policję.
Wrócę tam.
Więzienie to biblioteka.
Dużo się nauczyłem.
Poznałem ludzi.
To nadal możliwe.
No to chodźmy.
Powiesz, co mi zrobiłaś, to się przyznam.
A jeśli nie,
będę dalej robić to,
co ty zrobiłaś mnie.
Twój wybór.
Odbierz, Gina.
Poczta głosowa jest pełna.
Co do...
Polaski.
Po co rozrzucasz te ciuchy? Co tam masz?
Narzędzie zbrodni.
Wiesz, że tego nie chcę.
- Znajdziemy Murraya. - Wiem.
Tymczasem jesteś jedyną podejrzaną.
Oficjalnie opuścisz stanowisko
na czas trwającego dochodzenia.
Oddaj broń i odznakę.
Współpracuj, a szybko to zakończymy.
Oczywiście.
Że też jest tak głupia, żeby schować to we własnym domu.
Nie umiesz rozpoznać ustawki, co?
Dowody mówią co innego. Zostało podziwiać upadek wielkiej Wagner.
Powtórz to.
- Jest i niewinna, co zabija swoich. - Koleś.
Odwdzięczasz się za krycie?
Amanda nikogo nie zabiła. Ja tam byłem, a ty?
- Jestem tutaj. - To dawaj.
- Spokojnie. - Dość!
Wirth, O’Hara, przejdźcie się.
Dalej, O’Hara. Won.
Wirth, dalej.
- Nam też porysowali windę. - Japa.
O co chodzi?
Klucze Amandy.
Myślała, że je zgubiła.
Wtedy, kiedy najechała na gwóźdź.
Tak Murray podłożył jej młynek.
- Może. - Ormewood.
- Jedź do mieszkania... - To moja sprawa.
- Wiem, ale nadzór... - Poradzę sobie.
Co z adresem Lee Anne Garzy?
Uczy teraz w innej szkole,
pewnie stąd przeprowadzka.
Nie podadzą mi adresu przez telefon.
- Muszę tam jechać. - Dobra.
Dam znać, jak sąd wyda nakaz na Murraya.
Tymczasem zaczekamy, aż zniszczy dowody
i podłoży parę innych.
Mamy dalej czekać, aż facet zabije Amandę?
Odpuść.
Mandy.
Trzymasz się?
Staram się.
Jedź do mnie.
Nie.
Musimy pogadać.
Przed pani domem są dziennikarze.
Mówiłem. Jedź do mnie.
Od kiedy słuchasz Johnny’ego Casha?
Mam tę płytę.
Chcesz mnie przesłuchać?
O to chodzi?
- Śmiało. - Ekstra.
Sprawdziłem akta Murraya.
Domyślam się.
- A jak mam to rozwiązać? - Może nie masz.
Fakt, świetny pomysł. Zaczekam, aż znów kogoś zabije,
żeby zniszczyć ci życie.
Co ukrywasz?
No to zacznę.
Wzięłaś urlop w 1995 roku.
Ostatnią czynnością była kontrola,
ale bez mandatu.
Urlop trwał miesiąc.
W tym czasie zamknęli Murraya.
Dlaczego chce cię dopaść?
- Zostaw tę sprawę. - Nie.
To ma związek.
Kontrola, urlop
i bieżące wydarzenia.
Powiedz mi, co się dzieje.
Wiesz, że odkryję prawdę.
Próbowałam to zgłosić.
To miała być rutynowa kontrola,
ale wszystko się pochrzaniło.
To był Murray?
Tak.
Zaatakował mnie.
Pomyślałam,
że jest poszukiwany.
Nie był.
Odsłoń trochę ciałka, mała.
Ja też ci coś pokażę.
Zatrzymaj się.
Potrzebuję pomocy.
O tym nie było wzmianki.
- Dlaczego? - Bo jestem policjantką.
Córką kapitana Duke’a Wagnera.
Czekał mnie awans.
Musiałam się podwójnie wykazać.
- Nie rozumiem. - Jasne, że nie!
Jestem policjantką.
Pobił mnie zatrzymany mężczyzna!
Podarł mi mundur i prawie mnie zgwałcił!
Nie mogłam wrócić na komisariat
i wszystkim tego opowiedzieć.
Twój ojciec tam rządził.
Nie powiedziałaś mu?
Kazał mi milczeć.
Więc milczałam.
Znienawidziłam go za to.
Siebie też.
Ale...
Nie miałam wyboru.
Murray nie był byle koszmarem.
Był najgorszą marą.
Wybierał kobiety,
przebijał im oponę,
a potem śledził i czekał.
Czekał, aż...
aż się zatrzymają, żeby je pobić i zgwałcić.
Wiem o trzech jego ofiarach.
Nie siedział za to.
Owszem.
Gdy wróciłam na służbę, zaczęłam szukać dowodów.
Jedna z jego ofiar
bała się zeznawać.
Sędzia oddalił sprawę.
Murray był wolny.
Jakiś czas później znaleziono u niego 28 gramów koki.
Moment, 28 gramów?
To granica między posiadaniem na własny użytek i handel.
Tak.
Wiem.
Nie zrobiłaś tego.
Powiedz, że nie.
Zrobiłam.
Podłożyłam kokę i wezwałam oddział.
Zgarnęli go w jego domu jak zwierzę.
Dostał 30 lat.
Jak mogłaś?
Podłożyć narkotyki?
Złamać prawo?
Są rzeczy, których się nie robi.
Jestem tego świadoma.
Żyję z tym od 30 lat.
Wierz mi.
Nie było łatwo.
I sypiasz spokojnie.
Bo wiem, że nikogo już nie zgwałcił.
Dzień dobry.
Mowy nie ma.
Bez dyskusji.
Biegam dla spokoju.
Nie zamierzam z tobą rozmawiać.
Nie musimy rozmawiać.
To nawet lepiej.
Ale sama nie idziesz.
Agentka specjalna Faith Mitchell
Mitchell.
Polaski.
- Nie jestem wrogiem. - Jasne.
Nie prosiłam o tę sprawę.
Wybacz. Tylko że to...
Bo to Amanda.
Wiem.
Ormewood załatwił adres Lee Anne Garzy, córki dozorcy.
Wysłałam po nią ludzi.
- Chyba ją uprowadzono. - Murray?
Miał haka na Garzę.
Sprawdzamy odciski. Wkrótce zdobędziemy nakaz przeszukania.
- To nie twoja sprawa, ale... - Skądże.
Co powiesz na to, żeby ze mną nie jechać?
Ani mi się śni.
- Michael jedzie z nami? - Dojedzie.
Za bardzo mi ciąży twój wzrok.
Czuję go.
Przykro mi. Chcę ci tylko pomóc.
Nie prosiłam o pomoc.
- To się nie gap. - Dobrze.
Przykro mi.
Współczuję ci.
Przykro mi,
że byłaś z tym sama.
Już nie jesteś.
Teraz jesteś po prostu uparta.
Tylko ty umiesz obrazić, przepraszając.
Nauczyłaś mnie wszystkiego.
Zero kompromisów, dróg na skróty.
Podkładanie dowodów?
Ty?
Możesz mnie nazywać hipokrytką,
ale nigdy nie pojmiecie, co przeszłam.
Kto nie pojmie?
Mężczyźni! Ty, mój ojciec, kapitan Wagner!
Wszyscy, których przegoniłam w policji i w GBI.
Nie porównuj mnie z nimi.
- WIll. - Co znowu?
Kolimator.
Amando.
Nie ruszaj się.
Co jest? Prowadzę sprawę!
Ręce do góry i na ziemię!
- O co chodzi? - Gleba!
- Jestem z GBI! - Już!
- Odłóżcie broń! - Odsuń się!
To wicedyrektorka GBI! Kto wydał rozkaz?
Ktoś zgłosił kobietę mierzącą z broni do dzieci w parku.
Zadzwońcie do dyrektor Reynolds. To pomyłka.
Nie patrz tak, dzwoń!
Dyspozytor, kod 10-5. Mamy tu...
Przecież to jasne, że to pomyłka.
- W porządku. - Puśćcie mnie.
Wszystko gra.
Jesteś pewna?
W końcu go znajdziemy.
Potrzebuję czasu.
Wyznanie na konferencji prasowej?
Wybacz,
ale to głupota.
Nie musisz tego robić.
Tyle mi odebrał.
Tyle lat mu na to pozwalałam.
Robię to dla siebie.
Nie sądziłam,
że przyjdzie mi wybrać strój na pogrzeb własnej kariery.
Dobrze wyglądasz.
Lepiej ubranej szefowej nie znajdę.
Chodźmy.
Normalna sprawa.
Co się stało?
Chciałem uprzejmie pogadać z gościem,
który pieprzył mi żonę.
Też nie wie, gdzie jest. Ale siostrunia wie.
Wrócimy do tego.
Proszę ściszyć muzykę.
Chuckie mówi, że ma grać.
To na kojoty.
Mamy nakaz przeszukania domu
i zatrzymania pańskiego syna.
Co tam jest?
Warsztat Chuckiego.
Proszę stanąć przy ścianie.
Proszę wyjść i się obrócić.
Ręce.
Co, do diabła?
Lee Anne?
Jesteśmy z GBI, pomożemy ci.
Chwileczkę!
Cofnij się.
Już dobrze.
Znaleźliśmy Lee Anne. Zidentyfikuje Murraya.
W schowku na narzędzia i ofiary były klucze Amandy.
Miałeś rację, Will. Podłożył jej narzędzie zbrodni.
Wystarczy go znaleźć.
Dzięki, Ang.
Jest nasz.
Możesz sobie darować.
Nie mogę.
Nie zmieniłam zdania.
O Boże. Wilbur. Wil.
Boże, Will. Odezwij się.
O nie.
Nie.
Mam cię.
- Tata! - Moje maleństwo.
Cześć.
Czołem. Co za entuzjazm.
Idźcie na górę się ogarnąć.
Jesteśmy czyści.
To idźcie się ubrudzić.
Muszę pogadać z ciocią.
- Nie mam czasu. - Znajdź sekundę.
Znasz powód.
Rozmawiałem z Harrisem.
- Rozmawiałeś? - Gdzie Gina?
Przykro mi, nie mogę powiedzieć.
Wczoraj cię pytałem.
To moja żona. Dzieci się martwią.
Powiedz prawdę.
Jest w ośrodku zdrowia psychicznego.
A co, ma depresję?
Po co kłamać? Zabrałbym ją do lekarza.
- Mógłbym... - Dlatego nie mówiłam.
- A co w tym złego? - Musiała od ciebie odpocząć.
Ma poważne problemy, których sama nie rozumie.
Ostatnie, czego jej trzeba, to zgrywanie bohatera.
No pewnie. Lepiej, żebyśmy o niczym nie wiedzieli
i myśleli, że coś się stało.
Bo się stało.
Wiesz, o co mi chodzi.
Znalazłem tabletki.
Ja też.
Gina naczytała się artykułów w sieci.
Chciała sama się wyleczyć.
To tak nie działa.
Mogę ją odwiedzić?
Spytam.
Raczej jeszcze nie.
Jasne.
Pewnie nie.
No dobrze.
Długo tam będzie?
Możesz teraz jedynie zająć się dziećmi
i zadbać o to, by czekał na nią bezpieczny dom.
AMANDA WAGNER – WICEDYREKTOR
Faith.
Możemy pogadać?
Reynolds przywróciła mnie do służby.
Wspaniale.
Wpadnij na kolację.
Stawiam pizzę.
W połowie drogi do domu przypomniałam sobie,
że coś przekręciłam w zeznaniach, więc wróciłam.
Bo praca jest dla mnie ważna. I uczciwość.
Posłuchaj.
Wiem, że popełniłam błędy.
- Przyznaję. - Wszyscy przez nie ucierpieliśmy.
Zataiłaś prawdę, a ja odczuwam tego skutki.
Wszyscy przez to cierpimy.
Każdy wie, co zrobiłaś.
I wszyscy będą cię kryć.
No cóż.
Zachowasz stołek.
Gratulacje.
Moja mama by się ucieszyła.
Hej, Coop.
Wskakuj do gniazdka.
Tak jest.
Gdzie jest mama?
Tak naprawdę.
Wiecie,
mama ostatnio nie była sobą.
Pojechała gdzieś, gdzie jej pomogą.
Przez jakiś czas jej nie będzie.
Jak długo?
- Jest na nas zła? - No coś ty.
To problemy dorosłych.
Czasami
nawet my nie mamy odpowiedzi.
Mama...
potrzebuje czasu, żeby sobie pomóc.
Potem wróci i znów będzie z nami.
Wtedy wszyscy będziemy się o siebie troszczyć, jak rodzina.
Muszę dalej nosić te czapki?
Coś wymyślę.
- Ale wróci, prawda? - Wróci.
Will, możesz podejść...
- Chciałam... - Betty, daj jej spokój.
- Już. - Nie przeszkadza.
- Chciałam tylko... - Trzeba było powiesić.
Zostawiłam parę rzeczy w praniu, spieszyłam się.
- Posłuchaj... - Nie musimy.
Will.
Trent.
Antonio.
Cześć.
Nie.
Nie przeszkadzasz.
Wiem, że taka wiadomość od rzekomego siostrzeńca
to spore zaskoczenie.
Mieszkam w Atlancie.
Szok, co?
Bardzo chętnie.
Ja też.
Napisy: Konrad Szabowicz