Poprzednio...
Wiecie,
mama ostatnio nie była sobą.
Pojechała gdzieś, gdzie jej pomogą.
Mam wiadomość dla Antonia Mirandy.
Jestem synem Lucy, twojej siostry.
Wiem, że popełniłam błędy.
- Przyznaję. - Wszyscy przez nie ucierpieliśmy.
Każdy, kto wie, co zrobiłaś.
Antonio.
Mieszkam w Atlancie.
Bardzo chętnie.
Ja też.
Spokojnie, Betty.
Nie ma się czym stresować.
Dlaczego tak drżysz?
Spokojnie, piesku.
Nie nastawiaj się.
To pewnie alkoholik z taniej kapeli.
Może nawet nie przyjdzie.
- To nic. - Will?
Antonio.
Tak jest. Wuj Antonio.
Chyba niestosownie się ubrałem.
Nie, skądże.
Zawsze się tak ubieram.
To coś jak mundur.
Nosisz mundur.
A co mam ja?
Mam psa. Portię.
Cześć, Portia.
A to Betty. Betty María White Trent.
Podają tu najlepsze taco w mieście. Menu znam na pamięć.
Polecam z krewetkami.
Wybacz.
Wyglądasz...
zupełnie jak twoja matka.
Mogę?
Kibicujesz Bravesom? Bo ja tak.
Jasne. Chodzę na mecze.
Poważnie? Ja też. Gdzie siedzisz?
Byłeś w nowym ogródku piwnym?
Nigdy nie byłem na meczu. Co ja gadam?
Nie szkodzi.
Olbrzymie to menu.
Carne Asada Burrito, 16 dolarów.
Aż tyle? Dają tam płatki złota?
Wiem, śmieszne.
Jestem dyslektykiem.
- Najłatwiej mi... - Dyslektykiem? Ja też.
Nie gadaj.
Nie wiem, gdzie jest lewa strona, jeśli nie mam zegarka.
Nienawidzę samogłosek.
A litery E i I? Cholerstwo.
Niby która jest pierwsza? A spółgłoski?
W życiu nie przeliteruję „gżegżółki”.
Na pewno masz masę pytań.
Lucy była dwa lata starsza.
Uwielbiałem ją. Mówię ci, cud dziewczyna.
Czego słuchała?
Boże, były lata 80.
Yazz, Elvis Costello. Zabrała mnie na R.E.M.
Poważnie?
Jak wyszedłem z bidula, złapano mnie na kradzieży.
Rozpoznała mnie Amanda Wagner, kapitan policji.
To ona znalazła mnie w śmieciach.
Opowiedz mi o Angie.
Ile mamy czasu?
Słabo mi idzie. Będziesz się śmiał.
W życiu. Jestem wykładowcą.
Spróbuj. W ramach praktyki.
No dobra.
Jak długo mieszkałeś
w Portoryko?
Przeniosłem się z Atlanty po śmierci Lucy.
Długo tam siedziałem. Wróciłem po huraganie Marii.
Byłeś tam?
Zwolnij, uczę się od pół roku.
Spodobałoby ci się. Jak w domu. Polecimy tam.
Chętnie.
Wielka duchem.
Tylko jej nie mów.
Myśli, że jest pitbullem.
Wiadomość o śmierci Lucy
złamała mi serce.
Czemu nie...
Z pracy.
Dzięki za spotkanie. Było miło.
Byłeś w Coqui Perdido?
Zwykle tam przesiaduję. Sami mili ludzie.
Wpadnij czasem, pogadamy.
Jasne. Dobranoc.
Dobranoc, Will.
Dobranoc, Betty.
Chodź.
Trent.
Nareszcie jesteś.
Tym razem musisz być o krok przed prasą.
- Ofiara? - Deirdre Ringgold.
Skąd ją kojarzę?
Sędzina. Konserwatywna i kontrowersyjna.
Ma zwolenników i wrogów.
- Zabójstwo polityczne? - To chcę wiedzieć.
Cześć.
W całym wydziale nie było nikogo innego?
Byli, ale to nudziarze.
A ona? Kulka w szyję.
Długo nie pożyła.
- Góra dziesięć minut. - Tak.
Jak tam pierwsza randka z wujaszkiem?
Trochę ciszej, co?
Nie wszyscy muszą wiedzieć.
Jesteśmy tu tylko we troje.
Ona nikomu nie powie.
- Wiesz co? - No?
Antonio to dyslektyk.
Poważnie? Jak słodko.
Załóżcie klub fanów audiobooków.
- Opowiesz mi o sprawie? - Tak.
To samochód ofiary?
Tak. Postrzelono ją gdzieś, wsadzono tu i wywieziono.
- Kiedy go poznam? - Daruj.
Przestań, nie jesteś z porcelany.
Daj się czasem dotknąć.
Pete. Na karku są jakieś włókna.
- Zbierzesz? - Jasne.
Może to zabójcy.
Myślisz, że się broniła?
Po postrzale w szyję? Mogła nie mieć siły.
Może to był uścisk.
Po co przytulać zabójcę?
Ja bym cię przytulił.
A po co miałabym cię zabić?
Za włożenie noży do łyżek.
- Ano. - Gdzie jej telefon?
Nie ma telefonu, torebki i czegoś jeszcze.
Jesteś spostrzegawczy?
Kolczyków i naszyjnika.
- Stary, dobry rabunek. - Możliwe.
To nie rabunek.
Torebka była w śmietniku.
Z pieniędzmi.
Babka była dziana.
Biżuterii ani śladu.
Pete, poświeć jej na dłoń.
Ofiara lubiła zabalować?
Ma sens, to w jej stylu.
Musimy znaleźć telefon i sprawdzić, gdzie była.
Jasne.
Telefon jest w zaułku przy Lexington.
Wozy transmisyjne nas zastawiły.
Kto idzie pogadać z pismakami?
Pojedziemy moim autem.
To twoje? Już masz nową furę?
- Otrzepcie buty. - O co?
Gdzie Faith?
Gada z Lukiem Sullivanem.
Z tym dziennikarzem?
Komunikat będzie później.
Ależ ty seksownie wyglądasz w pracy.
Nie mogę się skupić. Jak oni mogą przy tobie pracować?
Na pewno wydział nie ma lekko.
- O czym rozmawiają? - Pewnie o szczegółach sprawy.
No dobra. Luke Sullivan, fajny.
Chociaż ona dziś zaliczy.
Może posłuchamy muzyki?
Mój wóz, moje radio.
Przestań, co ty...
Nie dotykaj Winony.
Winony?
Odezwę się.
Ormewood, nie waż się tu jeść.
Konam z głodu.
W tym aucie panują zasady.
Musiałem pomóc Cooper. Nie jadłem obiadu.
Ogarniasz coś z trzeciej klasy?
Tabliczkę mnożenia. Pytaj.
Siedem razy osiem.
O coś innego.
- Suń się. - Jasne, że z tej strony.
- Rany! Słyszałam, Amando. - Co tak długo?
To na pewno tu?
Co ona tu robiła?
Kupowała dragi?
Spotkanie AA?
Jest i telefon.
Kałuża krwi.
Czyli to tu zginęła.
Powiadomię techników.
Will, a ty dokąd?
- Pieczątka z dłoni. - Tak jest.
WYJDŹ Z SZAFY
Co Ringgold tu robiła?
Powitajmy prowadzącą, Glindę Velvet.
Panie i osoby pozostałe,
cudowna, apetyczna, kusząca Bonbon Chiffon.
Urocza, prawda?
Mamcia musi odpocząć.
Tak że dawajcie napiweczki i całuski,
łapcie drineczki, a ja migusiem do was wrócę.
Dzień dobry. Agent Will Trent, detektyw Angie Polaski.
Miło, że wysłali kogoś eleganckiego.
- Dziękuję. - Nie prowokujmy go.
Trochę wam to jednak zajęło.
Złożyłam skargę całe miesiące temu.
Zapraszam.
No dobrze.
Oto wszystkie dokumenty. Oprócz gróźb dotyczących bomb.
Były przez telefon.
Zatrzymałyśmy listy, mamy fotki graffiti.
Ktoś regularnie wam grozi?
Wiecie kto?
Zapewne dziwak, który co wieczór protestuje pod wejściem.
Bo wy w tej sprawie, prawda?
Niestety nie.
Proszę o dzisiejsze nagrania z monitoringu.
Nie mamy tu kamer.
Nie wszyscy goście wyszli z szafy.
Nie macie kamer.
Gratka dla zabójcy.
Zabójcy?
Zabito kobietę.
Mogła dziś tu być. Deirdre Ringgold.
Powiem Vibe.
Kto to taki?
Bonbon, znowu buchnęłaś mi róż Diora...
Buchnęłaś.
Masz na tej złodziejskiej buźce z 20 dolców.
Gabe, słonko.
Musimy porozmawiać.
- Chodzi o twoją mamę. - No pewnie.
Jesteś synem Deirdre?
A wy to kto?
Gabe. Złotko.
Twoja mama nie żyje.
- Że co? - Przykro mi.
Widziałeś ją dziś?
Dopiero tu była.
Wiedziała, że jesteś drag queen?
Mogła się domyślić.
Na dziś wystarczy pytań.
- Mamy jeszcze kilka... - Chłopak stracił matkę.
Dajcie mu odetchnąć.
A jak chcecie pytać, to nie bez prawnika.
Zakrwawiona paszmina.
Z kapsuły czasu z 1998?
Chyba.
Ormewood, mam coś.
Blond. Może to ofiary.
Nie sądzę.
To z taniej, sztucznej peruki.
Może zabójcy?
- Poszukajmy łuski. - Tak.
Skoro o włosach mowa...
Mam pytanko, ale się nie śmiej.
Będzie ciężko.
Masz warkocze.
Cooper ma iść na nocowankę w warkoczach,
ale Gina zawsze ją czesała.
YouTube nie pomaga.
- Jak to się robi? - Ja płacę, żeby dobrze wyglądać.
Może zabierz ją do fryzjera?
Nie. Byłem w Afganistanie.
Nie dam się byle warkoczykom.
Dobra, czaję.
To jak ci idzie w roli samotnego rodzica?
Jak na wojnie.
Tylko nie można zabijać.
Mnie to mówisz?
Znalazłam łuskę.
Kaliber .380.
Ofiarę zabił strzelec w peruce.
Tamował krwawienie szalem.
Wpakował ją do auta, które porzucił.
Wyrzucił torebkę, pozorując rabunek.
Wiemy już, co, kiedy i gdzie. Ale kto?
No i dlaczego.
Tak.
I w ogóle, i w szczególe.
- A pan to kto? - Bonbon Chiffon. Ochrona peruk.
Zostaw nas, Bonbon.
Robi się.
Technicy porównali włos z miejsca zbrodni
z każdą peruką z klubu.
I nic.
To włókno poliestrowe, a peruki wykonano z akrylu.
Bo nie kupujemy peruk na targu.
Dziękuję.
Darzymy peruki szacunkiem, bez obaw.
Są podejrzani?
Sprowadzimy krewnych. Najpierw przesłuchamy Gabe’a, syna.
Ostatni widział ją żywą.
Rozmawiamy z mężem i córką ofiary.
Z Daltonem Ringgoldem będzie ciężko.
Pobił się z sąsiadem o brzoskwinię z ogrodu.
- Potencjalny zabójca. - Włożyłby perukę?
Zdziwiłabyś się, ilu twardzieli je nosi.
I znów dziękuję.
Czy pan mnie podrywa?
Nie, skądże.
Ale dziękuję.
Tylko ja czuję tę gorącą atmosferę?
Tylko ty.
Skończyliśmy? Idę.
Dziękujemy za pomoc, Gabe.
Tak że...
Przepraszam.
Nie było korków, po prostu się spóźniłem.
- Glinda Velvet? - Za dnia Josiah Patnak, mecenas.
Adwokat?
Owszem, panie Trent. Zaskoczony?
Adwokat i artysta o życiu pełnym uniesień.
Można o nim napisać serial.
Wyjaśnijmy coś sobie.
Mój klient jest niewinny.
To jasne, że to Gabe.
Tata zmarł, gdy miałem pięć lat.
Deirdre wkrótce wyszła za Daltona.
Nie było nam łatwo się dogadać,
ale zabierał mnie na strzelnicę.
Nieźle strzelał.
Tylko że zamienił broń na fatałaszki.
Nie wiem, czy gorsze było to,
że jestem gejem, czy że lepiej strzelam.
Kiedy ostatni raz widziałeś matkę?
Wczoraj wieczorem.
Przyszła do klubu.
Nie widziałem jej od 15. roku życia.
Zaskoczyła mnie.
Mówiła, że chce przeprosić.
Niemożliwe.
Nie czujemy nienawiści, ale Biblia mówi jasno.
Gabe’owi nie można było ufać.
Raz przyłapałem go na kradzieży naszyjnika i kolczyków matki.
Tata zostawił je mamie przed śmiercią.
Chciałem je przymierzyć.
Rowan miała je włożyć do ślubu.
Za co przepraszała?
Zanim wyrzucili mnie z domu,
pokłóciliśmy się przy schodach.
Zepchnąłem ją.
Spadła i złamała nadgarstek.
Wysłał ją do szpitala!
Chory dzieciak.
Ucieszyłem się, gdy uciekł.
Wtedy mnie wyrzucili.
Rowan.
Tak to pamiętasz?
Gabe dba tylko o siebie.
Obiecałem Ro, że po nią wrócę.
Skończyłem w schronisku na dragach. Nie zająłbym się nią.
Moje życie się odmieniło, gdy trafiłem do tego klubu.
Ocalili mnie.
Jesteśmy rodziną.
Znacie już historię mojego klienta.
Może odejść?
Oczywiście.
Ostatnie pytanie.
Masz jakąś broń?
Mam glocka 17 i berettę kalibru 9 mm.
Bywam na strzelnicy.
A kaliber .380?
Nie.
W porządku.
Dziękujemy za pomoc.
Ro.
Ty ją zabiłeś. Nie zbliżaj się do nas.
Wystarczyło napisać.
Wtedy nie miałbym okazji cię zobaczyć.
Dzięki za informacje.
- Pani dyrektor. - Nie umiesz pukać?
Uznałam, że zainteresuje cię znaleziony monitoring.
Nie spodziewałam się tu seksjaskini.
Seksjaskini?
Trafię do wyjścia, jak coś.
To co, lecimy do Portoryka? Mam kupić bikini?
Co?
Nie psuj mi tego.
Nie zamierzam.
Kiedy znów się spotykacie?
Teoretycznie dziś, chyba że praca nie pozwoli.
Praca?
Nie bzykaliśmy się.
Powiedział, że Deirdre nie kandydowała.
Odpuść sobie dziennikarzy, nawet wysokich.
Zaczekaj. Nie chciała reelekcji?
- Pójdę z tym do kadr. - Zawsze ci faceci.
Co zrobisz tym razem, podłożysz mu koks?
Dział kadr, mówi Susan.
Z tej strony Faith Mitchell.
Chcę zgłosić nękanie w pracy.
Nie doniesiesz na ciotkę.
Spójrzcie na to.
Ale ma szyld.
To pewnie ten protestujący.
Jest i Deirdre.
Są przecznicę od klubu.
- Ma na sobie paszminę. - I biżuterię.
Paszminę? Co to?
No dobra, jedźmy po niego.
FACET MA BYĆ MĘSKI!
Nie będziemy tolerować perwersji!
Te drag queen niszczą społeczeństwo i sączą jad w serca dzieci!
Jakich dzieci? To bar.
Przestań nam mazać po ścianach.
Nie po to robię paznokcie.
Barrett Fairhope?
Agentka Faith Mitchell, GBI. Pójdzie pan z nami.
Barrett Fairhope?
Tyle czasu, a się nie przedstawiłeś.
Nie?
Przymkniesz go, kochana? Bo muszę to nagrać.
Nikt nikogo nie zamknie.
Mam kilka pytań.
Jasne.
- O warkocze. - Kurczę.
Raz mi się tak sen zaczął.
O co chodzi?
Mamy kilka pytań
o wczorajszą sprzeczkę z Deirdre Ringgold.
Nie mam nic wspólnego z jej śmiercią.
Poznajcie Barretta Fairhope’a.
Ciekawe, czy jego szef chce wiedzieć, co robi w wolnym czasie.
Ani się waż.
A co, boisz się, że życie osobiste narobi ci syfu w pracy?
No dobrze.
Nie boję się ciebie.
A ja ciebie.
Mam takie prawo!
Teraz jest pan zatrzymany. Proszę.
Piękny widok.
- Idziemy. - Tup, tup, słonko.
Ładnie ci w srebrze.
- Nie da się ukryć. - Tak.
Przepraszam za zwłokę.
Tyle papierów,
żeby z kimś pogadać.
Nie da się pracować jak człowiek.
Ciągle to powtarzam.
Skonfiskowałem już kolesiowi telefon.
Boże.
Dziękuję panu.
To o czym rozmawiał pan z Deirdre?
Rozdawałem ulotki.
Dałem jej jedną.
Zdeptała ją, więc się wkurzyłem.
Uderzyła pana.
Tak.
- Świruska. - I co, poszedł pan za nią?
Nie. Pojechałem na SOR.
Miała jakieś pierścionki.
Założyli mi dwa szwy.
Więcej jej nie widziałem.
Muszę spytać. Nie ma pan przypadkiem broni kalibru .380?
Nie. Radzę sobie bez tego.
Jasne.
Tak między nami, to pana podziwiam.
Pan namalował to graffiti, nie?
Właśnie. Kiedyś im zamknę tę budę.
- Wie pan, co pomaga? - Co?
Czasem warto przedzwonić.
Że niby bomba?
- No. - Nieźle.
Wtedy muszą zamknąć.
No dobrze.
- Mam już wszystko. - Tak?
- Bardzo dziękuję. - Proszę.
Tak?
Czyli mogę już iść?
- No cóż... - Nie.
Dostaniesz nowe zarzuty.
Wandalizm, nękanie, groźby terrorystyczne.
Naszykuję zakaz zbliżania się.
Nie zbliżysz się do klubu na 150 metrów.
Poszukaj sobie nowego hobby.
No proszę, nasza Basia Bagieta.
- Nadaliście mu ksywkę? - Pewnie.
Spójrz tylko.
Czym jest drag? Sztuką teatralną.
A to jeden wielki performance.
Wszystkim tak mówi. Tak już ma.
Dziękuję za psychoanalizę. To dla mnie zaszczyt.
Zastaliśmy może Gabe’a?
Chory. Nie było go na kolacji.
Jemy wspólnie co niedzielę.
Dla niektórych to jedyna rodzina.
Choćby dla Gabe’a.
Mamy tylko parę pytań
o biżuterię, którą miała na sobie Deirdre.
Zdjęto ją z ciała.
- Diamentową? - Co wiesz?
Zostawiła coś dla niego w waniliowej kopercie.
Momencik, Bonbon.
Masz 29 lat i szarą kopertę nazywasz waniliową?
Jest brązowa jak laska wanilii.
Co było w waniliowej kopercie?
Szarej.
Na moje ucho diamentowa biżuteria.
- Wiesz, brzdęk, brzdęk. - Diamenty nie brzęczą.
Nie zdarzyło ci się tam zajrzeć?
No oszaleję.
Rzuciłam okiem. Ale położyłam ją w garderobie Gabe’a.
Dziękuję, Bonbon.
Bajeruje mnie.
Robi się niezręcznie.
Nie jesteś pępkiem świata, słońce.
Poza tym widać,
że tu trzeba rozładować jakieś napięcie.
Mogą je rozładować pode mną.
Tak jest.
Skoro oddała mu biżuterię,
może faktycznie przyszła przeprosić.
A on nie miał motywu, by ją zabić.
Może mnie mama też tak przeprosi.
Oby.
Wracajmy do biura. Zobaczymy, co z alibi krzykacza.
Miałeś się spotkać z wujem.
Mamy robotę.
Idź.
Zadzwonię, jeśli będziesz potrzebny.
Barrett faktycznie był na SOR-ze.
Dojedziemy go za nękanie,
ale nadal nie mamy zabójcy.
Wiemy, że Deirdre broniła klubu
i dała Gabe’owi biżuterię.
Mówił prawdę. Przyszła przeprosić.
Kto zmienia zdanie po takim czasie?
Też się zastanawiałam. Pewnie doznała olśnienia.
Chwileczkę.
Cześć, Cindy. Co tam?
Miesiąc temu staranował ją pijany kierowca.
Boże, nic jej nie jest?
Cooper wymiotowała na nocowance. Mów, słucham.
Dachowała, wjechał w nią inny wóz.
Strażacy musieli ciąć auto.
Dwie osoby zginęły. Ona miała parę siniaków.
Hej, Cooper. Wymiotowałaś?
Czyli prawie zginęła i nagle pokochała gejów?
Mogła zginąć.
Zaczęła rozmyślać. Żal, syn...
Słuchajcie, miłość, pocieszenie, nadzieja i w ogóle,
ale kto ją zabił?
Może ktoś, kogo wzburzyła jej zmiana poglądów.
Jej mąż Dalton.
Spakuj się, już po ciebie jadę.
Jadę po Coop.
Leć. Damy radę.
Zadzwońmy.
Dlaczego Lucy przyjechała do Atlanty?
Z chłopakiem.
Wiem, jak to brzmi, ale miała marzenia.
- Jakie? - Miała ich wiele.
Zanim kontakt się urwał,
mówiła, że szuka pracy na Emory,
bo mogłaby wtedy tam studiować.
Sprytnie.
- Ignorujecie nas czy co? - Cześć.
- To ten siostrzeniec? - Tak.
Will, poznaj chłopaków.
- Ernie i Mały. - Cześć.
Ci dwaj są dla mnie jak bracia.
Kolega z giwerą.
Czym się zajmujesz?
Jestem agentem specjalnym GBI.
Siostrzeniec jest zapchlonym psem.
Zabiłeś ostatnio kogoś?
A tobie o co chodzi?
W zeszłym tygodniu.
Trzema kulami.
- Zginął na miejscu. - Przykro mi.
Ocaliłem szefową.
Przestrzegałem każdej istniejącej zasady.
Ale gość nie żyje.
Nie jestem głupi.
Wiem, do czego są zdolni policjanci.
Jako dziecko potrzebowałem wsparcia dobrego gliny.
Nie dostałem go.
A teraz sam nim jesteś.
Owszem.
Wybaczcie, pies idzie węszyć.
Dalton nie odbiera.
No to w drogę.
Gabe?
Przełaził przez płot w Benson Park.
Wrzucił broń do stawu.
I blond perukę, to też ważne.
Gdy mnie zobaczył, udawał, że idzie popływać.
- A to też nielegalne. - Gabe. Co się tu dzieje?
Zrobiłem to.
Zabiłem matkę.
Zwymiotowałam.
Kaszana.
Przyjdź do nas jutro ze znajomymi.
Nie możesz tak zapraszać ludzi.
Dlaczego? Dawno nie było przyjęcia.
Ale każdy coś przyniesie, bo nie chcę pić białka na obiad.
Mamy różne smaki.
Świetny pomysł.
To do gotowania.
Zaczynamy.
Nie pozwolę ci na to.
Jak sobie nie radzisz, to cię zwalniam. Sam sobie pomogę.
Nie zwalniasz i nie pomożesz.
- Co się dzieje? - Sprawy dorosłych.
Mówi, że zabił swoją mamę.
Nie wygląda mi na zabójcę.
Dziękuję, skarbie.
Coop, usiądź z Franklinem.
Ma w szufladzie ciasteczka. Będzie mówił, że nie ma.
Ze znalezionej broni zastrzelono ofiarę.
Peruka pasuje do włosów z miejsca zbrodni.
Gabe, dlaczego miałbyś ją zabić?
Nie przyszła mnie przeprosić.
Przyszła, bo udzieliłem wywiadu. Byłem przeciwny reelekcji.
Wściekła się.
Nie ubiegała się o nią.
Ale i tak była wściekła.
Zaczęliśmy krzyczeć,
a ja strzeliłem.
Prosto w serce.
W szyję.
No gdzieś w okolicę dekoltu.
Zerwałem z zimnego ciała naszyjnik i kolczyki.
Te, które Bonbon dała ci w kopercie?
„Dała”. Można?
Skąd wziąłeś broń? Mówiłeś, że takiej nie masz.
Kłamałem.
A teraz mówisz prawdę i tylko prawdę?
Dokąd zawiozłeś ciało matki?
Na pole.
Chciałem ją tam zakopać.
Gabe, o 21 występuję.
Możesz już powiedzieć, że to nie ty?
Jechałeś autem matki?
Tak.
I będziesz mógł mi to zaprezentować?
Tak.
Wiesz, że to manual?
Cholera jasna.
Mama i te jej męskie auta.
Już dobrze, Gabe.
Mam wrażenie, że kogoś kryjesz.
Chyba wiem kogo.
Zastrzelił ją ktoś, kto ją kochał. Kto ją później przytulał.
Daltona byś nie chronił.
Ale siostrę owszem.
Gdy powiedzieliście, że zginęła z .380...
Z tej broni Dalton uczył mnie i Rowan strzelać.
Włamałem się do nich.
Od dziecka nie zmieniła kryjówki.
Znalazłeś broń i perukę.
Chciałeś się ich dla niej pozbyć?
Zostawiłem jej biżuterię.
Tylko ona została jej po tacie.
Dlaczego się przyznałeś?
Miałem po nią wrócić i nie wróciłem.
Byłeś dzieckiem.
To nie twoja wina.
Musimy znaleźć Rowan.
Dokąd mogła pójść?
Nie wiem.
Jeśli zauważyła, że nie ma broni, pewnie mnie szuka.
Klub.
Miałaś dzwonić.
- A wuj? - To jest ważniejsze.
Ludzie giną codziennie.
A jak często poznajemy nowego wuja?
Rozdzielmy się. Rowan gdzieś tu jest.
Uwaga, może być uzbrojona.
Gdzieś ty był?
Koperta wróciła.
Jakaś dziewczynka zaniosła ją do garderoby.
To Barrett?
Nie powinien tu być.
- Zamknięte. - Jest w środku.
- Odsuń się. - To moja siostra.
- Rowan. - Nie podchodź!
Nazywam się Will. Jestem z GBI.
Odłóż broń, porozmawiajmy.
- Nie zbliżaj się! - Dobrze.
Nie musisz tego robić.
Wiem, że nie chciałaś zabić matki.
Nikt mi nie uwierzy.
Myślałam, że bez niej będzie mi łatwiej.
Ale gdy pociągnęłam za spust...
Chciałaś to cofnąć.
Przykro mi.
Nie. Rowan, nie.
- Nie dam rady. - Ro!
Wyjdź stąd, Gabe!
Nie zostawię cię drugi raz.
Obiecałem, że po ciebie wrócę.
Długo nie spełniałem obietnicy, ale już tu jestem.
Wiesz, że nie mogłam wymawiać twojego imienia?
Udawaliśmy, że nie istniejesz.
Czekałam.
Ale ty nie wróciłeś.
Wiem. Przepraszam.
Gdy się dowiedziałam, że tu jedzie...
Byłam wściekła.
Rowan, czasem nie da się ocalić najbliższych.
Ale możesz ocalić siebie. Proszę.
- Odłóż... - Nie podchodź!
Wiem, jak smakuje porzucenie.
- Oboje wiemy. - To prawda.
Nie ma nic gorszego.
Masz wrażenie, że nikomu nie zależy.
Bardzo cię kocham.
Barrett, nie rób nic głupiego.
Powiedziałeś, że skonfiskowałeś telefon.
Wysłał film mojemu szefowi.
Przez niego wyleciałem.
Spokojnie.
Wyleciałeś przez to, co zrobiłeś. Nie pogarszaj.
Zniszczył mi życie.
Przepraszam.
Dawaj reflektor!
Bonbon, zatrzymaj go!
Barrecie Fairhope, jesteś zatrzymany.
Ponownie.
- Idziemy. - Papatki.
Hej, Tatku Glino. Jak tam warkocze?
Okropnie. Wytrzymały dziesięć minut.
Następnym razem użyj lakieru.
Utrzyma włosy.
Spróbuję, dzięki.
Chodź.
- Było ciężko. - Fakt.
Słyszałeś o imprezie?
Nie.
To dlatego Nico do mnie wydzwania?
Tak. Będzie fajnie.
W porównaniu z czym?
A co masz w planach?
Naprawę pierdoły w aucie, której nikt nie zauważy?
Mówicie o imprezie Ormewooda?
Też idziesz?
To pomysł Cooper. Dajmy jej tę frajdę.
Weź psa.
Antonio.
Mam coś dla ciebie.
Należało do Lucy.
Wejdź.
To jej płyta?
Nie wiedziała, ile płyt od niej pożyczam.
To była jedna z jej ulubionych.
Dziękuję.
Ładnie pachnie. Co gotujesz?
Nic szczególnego.
Robi lasagne na przyjęcie.
- Nico. - No co?
Zaproś go.
Gość umie wyrażać emocje.
Ale nie chce tam iść.
Ja też nie. Poza tym będą tam sami gliniarze.
Przyjdzie.
Ja idę, a policji nie lubię.
Zresztą to rodzina.
Klawy ze mnie towarzysz.
Przestaniecie mi mieszać w sztućcach?
Antonio.
Zechciałbyś
poznać moich znajomych z pracy?
Bardzo chętnie.
Cooper, dzięki za pomoc.
Spoko.
- Cześć. - Hej.
Cześć.
Fajnie, że jesteś.
Chyba nie miałam wyboru.
Jak brzuszek, Coop?
Już lepiej, prawda?
- Zjadłam za dużo żelków. - Znam to.
Przynieść miskę?
Są na blacie.
Josiah, jesteś.
No pewnie.
Kwiaty dla pani.
- Ponoć bronisz Rowan. - Owszem.
Potrzebuje wsparcia.
Jak wszyscy.
- Chcesz wazon? - Pewnie.
- Ormewood. - Faith.
To jest Luke.
- Miło mi. - Dzięki, że wpadłeś.
Ale lepiej unikaj Wagner.
Kto ma mnie unikać?
Musiałaś, prawda?
Ja tylko trzymam kuskus. To konieczne?
Wicedyrektor Wagner.
A to nieoficjalna kolacja.
Wie o tym.
No wiem. Dobra.
Zapraszam.
- Hej, Nico. - Nico!
Cześć.
Uwaga.
To jest Antonio. Mój...
- Mój wuj. - Cześć.
A to Amanda.
Mówiłem ci o niej.
- I Faith. - Cześć.
Moja partnerka.
Ormewood.
No i...
Angie.
- No dobrze. - Cześć.
- Ormewood, miło mi. - Cześć.
Jak leci, Antonio?
- Połóż tam. - Dzięki.
- Miło mi. - Antonio.
- Również. - Miło poznać.
Antonio.
Napisy: Konrad Szabowicz