Poprzednio...
Boi się mnie. Zabiłam jej faceta.
Nie było was tu. Ja zabiłam Lenny’ego.
- Co tu robisz? - Mam sporo pracy,
jeśli wszystko ma się zgadzać.
Dzień dobry, państwo u nas pierwszy raz?
No proszę.
Jestem Crystal. Będę was obsługiwać.
- To ta od... - Ano.
- ...Lenny’ego? - Tak.
Masz chodzić na studia.
Wiesz, jak ciężko samotnej matce odłożyć pieniądze?
Pamiętasz tamtego opiekuna? Jacka Bezrękawnika?
- Co z nim? - Nie żyje. Rak płuc.
Odejdź.
- Co jest? Jesteśmy drużyną. - Nie chcę o tym gadać.
- Chyba mi odbija. - Co widzisz?
Dwunastoletniego siebie. Łazi za mną.
Nie odbija ci.
Ale ten 12-latek chyba potrzebuje twojej pomocy.
Czego tam szukasz?
Musimy iść, natychmiast.
Od pięciu minut.
Nie ty, Betty.
- Wkładaj buty. - Coś mi nie pasuje.
Za długie rękawy.
- No nie, Brian? - Nie.
Miałem już klientów z rękami.
- Przypomnieć ci... - Nie.
...że przyszedłeś tu w klapkach?
- Bo mogę. - Wybacz.
- W klapkach? - Byłem spłukany.
Właśnie. Ile wyjdzie?
To marynarka z eBaya po troskliwych przeróbkach.
A spodnie?
Z kostnicy, ale po pralni.
Wyglądasz świetnie.
Ratujesz planetę. Upcykling i recykling.
Wkładaj buty. Nikt na nas nie zwróci uwagi.
- Co one takie błyszczące? - Mam dość.
Zawsze trzeba się z tobą użerać?
Nigdy nie byłeś na weselu?
Nie, nigdy.
Bo to same problemy.
To było pytanie retoryczne.
Za chwilę będzie po ptakach.
Chodź, wyglądasz jak Bond.
Jestem Trent.
Will Trent.
Kretyn.
Straszny kretyn.
Międzynarodowy szpieg.
Nie. Wiesz co?
Światowej sławy flecista.
Mój dziadek wymyślił naleśniki.
Jestem bankierem.
Lubię banki, stąd zawód.
Pogadasz do siebie w aucie.
Naprawdę chcę już iść,
żeby zobaczyć syna przed uroczystością.
No dobra.
Co się tak stresujesz?
Ta Lindsay to twoja kumpela.
Z dzieciństwa.
Teraz jest maklerem,
więc jej znajomi raczej mają się za lepszych.
Myślą, że pilnujemy parkomatów.
Wiem, że mnie zabierasz, bo Luke wyjechał,
ale nie przyniosę ci wstydu.
Wezmę broń i w drogę.
Nie. Żadnej broni.
Lindsay chce święta pokoju i miłości.
Mogła sobie adoptować psa.
Prawda?
Mój kłębek pokoju i miłości.
Jeszcze fotka.
Jak na studniówce, co?
- Nie byłem. - Ja też nie.
Byłem królem balu.
Jedna fotka.
Na co czekasz?
Szybko albo dobrze.
Twarzą do światła.
- Rób to zdjęcie. - No dobra.
...znajomi Danielle.
Nie lubi jej, ale musiała...
Donna ma nowego męża.
Twoja kolej.
W porządku.
Pomyślmy.
Tamta dwójka.
Nieszczęśliwa para.
On o tym nie wie,
ale ona ma mu za złe cztery lata bez randek.
Odważnie.
Do dzieła, agencie.
Spójrz na naszyjnik.
Drogi, ale bezosobowy.
Raczej „masz” niż „kocham cię”.
A jego zegarek? Bezel wysadzany diamentami.
Na zamówienie.
Długo nad nim myślał.
I ostatni dowód.
Rozpięty rozporek.
Albo nawet na niego nie spojrzała, albo ma to gdzieś.
Trwa zimna wojna.
- Małżeństwo. - Przereklamowane.
Synuś!
Świetnie wyglądasz.
- Jaki szczęśliwy. - Cześć.
Jak tam mowa?
Dobrze. Pracuję nad nią.
O rety, Faith!
Jak się masz?
Nadal walczysz ze złem i występkiem?
Danielle, jak miło.
Zachwycona nową pracą Jeremy’ego, co?
Coś wspaniałego.
O tak.
Może opowiesz Danielle to, co mówiłeś nam
o nowej pracy?
Ze szczegółami.
Nie, to nie mój wieczór.
Masz swoje pięć minut.
Pracuję z inżynierem dźwięku. Produkuje masę hitów.
Robota marzeń.
- Wspaniale. - Zapewne.
Pozwoliłaś mu rzucić studia?
Zerwałaś z tradycją.
Studia? O czym nie wiem?
- Niezręcznie. - Kretynizm.
Nie poznaliśmy się. Ricky Morales,
sprawy karne w Morales i Moss.
Wspólnik w wieku 28 lat, ale to nic.
Mogę prosić o to ostre z tuńczykiem?
Oczywiście.
Wspólnik? No nieźle.
Trzymaj i nie puszczaj.
Poszukasz Colina? Lindsay go szuka.
- Nie mogę wysłać SMS-a. - Też nie mam zasięgu.
Robi się.
Mamo, pogadamy później.
Żebyś wiedział.
Spokojnie.
Sprawy karne?
Tak. Biorę 7000 $ za godzinę.
Mam troje asystentów i 12 aplikantów.
Stawiam do pionu bossów.
Ricky Morales, materiał na męża.
Jasne. Idę się napić, zanim uduszę syna.
Wybronię cię.
Coś mocnego.
- Manhattan? - W punkt.
Sekundkę.
Serwetka.
To zabytkowy dom. Ostrożnie.
- Kaucja jest ogromna. - Dlatego okna są zamknięte?
I to od zewnątrz.
Jeszcze by krzewy poniszczyli.
Miłej zabawy.
Świry. Sztywni jak trup.
- Patty. - Ricky Morales. Miło mi.
Domyślam się, Ricky.
Widzimy się na parkiecie. Siemka.
- Manhattan. - O tak.
Mam na imię Christian.
Faith.
Dziękuję za drinka.
O rety, tak mi przykro.
Boże. No dobra.
Nie traćmy głowy.
Wyczyścimy suknię na górze,
wysuszymy ją, rzucimy hasełkiem
i wrócimy tu zatańczyć.
Będę cię wspierał na odległość. Chodź.
Gdzie serwetki?
Ta druhna na mnie leci.
Ma z 25 lat.
Co z tego?
Colin?
Colin, jesteś tu?
Wołają cię do zdjęć.
Chodźmy stąd.
Za późno.
Oto moja mowa końcowa.
TOALETA
Jesteś świetną mamą.
Robisz karierę.
Jesteś niezależna.
Jesteś odważną liderką.
Lwicą broniącą młodych.
Moje lwiątko to debil.
Wiele osób uważa studia za ściemę.
Chcesz mieć oko pod kolor goździka?
Popierasz go?
Skądże. Tylko ciebie.
To nie szampan. Brzmi jak strzelanina.
Idź tam.
Idź i siadaj.
Na środek, ruchy.
Dalej.
Zamknąć się!
Siadać!
- Siedzieć. - Ilu jest?
Dalej.
- Szybko. - Nie ma zasięgu.
Dalej.
Ruchy, idź.
- Nie krzywdźcie nas. - Morda!
- Siadać! - Już.
Oddajcie torebki, telefony i portfele.
Smartwatche też. Dalej.
Ruchy!
Ty, napełnij torbę.
Już, ruchy.
- Ty. - Widzę troje.
Dwóch mężczyzn i kobieta.
Przebrani za obsługę, zamaskowani.
Dalej.
Jeremy jest cały. Zablokowali wyjście.
Jaką mają broń?
- Pistolety. - Idź!
Karabin samopowtarzalny.
Ruchy!
Ej, ty! Złaź!
Już idę.
No dobrze.
- Ty! - Telefony i torby! Wzrok w podłogę!
- W podłogę! Dalej. - Już. Usiądźcie.
- Szybko! - Będzie dobrze. Spokojnie.
Torebki!
- Na ziemię! - Stul ryj!
Dalej.
Już dobrze.
Ty, siadaj!
Nie ważcie się drgnąć.
Słyszycie? Wszystkich was rozwalę.
- Wszystkich was rozwalę. - Jack.
- Pozabijam. - Jack, posłuchaj. Proszę.
Będzie dobrze.
Obiecuję.
Papiery powypełniane?
Jeszcze nie.
Nienawidzę takich dni.
Rozchmurz się, w końcu ktoś zginie.
Gdyby jeden zły zabił drugiego,
a my byśmy go złapali...
- Wydział zabójstw. - Policja.
Tak jest, już jedziemy.
Ta to ma szybkie ręce. Wielkie brawa.
Nie przypisuj sobie jej zasług.
Jesteśmy drużyną. Jeden mózg.
Wiem. Ten jej.
Posiedziałbym i pogadał, Franklin,
ale mamy sprawę.
Gotowy?
Potrzebne mi papiery ze sprawy Ryersona.
Na już, zaraz proces.
Ogarniemy to.
Wiem.
A sprawę oddacie Franklinowi.
- Co? - Poważnie?
Zawsze.
Miłego pisania, nerdy.
Spokojnie, ktoś jeszcze umrze.
W końcu.
Oczy w podłogę!
Łeb na ziemię!
Myślisz, że to zabawa?
- Co powiemy Dominique’owi? - Że uciekał.
- Co miałem zrobić? - Japa!
Co się działo w piwnicy?
Były tam zwłoki i wielki sejf.
Pewnie próbowali się włamać.
Złodzieje nie szukają atencji.
Nie planowali tego. Niedobrze.
Jesteśmy ciężarem, nawet jak nic nie zrobimy.
- Co teraz? - Nie wiem. Cierpliwości.
- Kim jesteście i czego chcecie? - Morda!
Ty, gajerek.
Pamiętasz mnie? Patty.
Spokojny jesteś. Masz plan?
Im mniej ruchów, tym lepiej.
Nie patrz, nie mów. Oto plan.
Jasne.
Bo należę do OSP, jak coś.
Lubię akcję i mam kopa.
No dobra.
Mamy lidera.
On tu rządzi.
Zrób coś, Will, proszę!
- Przepraszam. - Kto ci pozwolił wstać?
Siadaj!
Ten trup tylko przeszkadza.
Przenieście go, to wszystkim będzie łatwiej.
Wybierz kogoś. Trae was zaprowadzi.
Dominique, brakuje jednej osoby.
Znajdź ją, Spud.
Chyba coś słyszę.
No dobra. Co my tu mamy?
Dominique, prawda?
Jak się bawisz?
Jak mija dzień?
Zastrzelę kretyna.
Brawo, jeszcze większy bałagan.
A ty to kto?
Ricky Morales, adwokat od spraw karnych. Miło poznać.
- Typ ściemnia. - Nie.
- To prawda. - Tak, słyszałem.
Takim jak ty płaci się za każde sześć minut.
Daję ci trzy. Dlaczego cię nie zabić?
Dominique Wilkins, Spud Webb, Trae Young.
Urocze ksywki po zawodnikach Hawks,
ale na tym plan się kończy.
Masz na koncie trupa, 50 zakładników i nieposłuszną ekipę.
- Co powinienem zrobić? - Nie ma tu zasięgu.
Zakładam, że zakłócacie sygnał, ale to pomoże na chwilę.
Jesteście złodziejami.
Róbcie swoje. Zwińcie, co mieliście zwinąć.
Szybko. I znikajcie.
Skąd wiesz?
Widzę pył na spodniach.
Kopaliście w piwnicy, co?
Skarbiec czy sejf?
Nie odróżniasz.
- A ty tak? - Broniłem już rabusiów.
Skutecznie.
Trochę się nauczyłem.
Ale skoro wszystko wiecie...
Sprawdź, jak idzie na dole.
Chcę go wysłuchać.
Idź.
Nie jest tak źle, jak się wydaje.
Wziąłeś zakładników, wielka heca.
Nie zabiłeś faceta.
Twój kumpel go sprzątnął. Może nawet go nie znasz.
Nawet jeśli was złapią, zeznania będą do niczego.
Bar dawno otwarty.
Świadkowie są pijani.
Widzisz?
Sprawa zamknięta.
Pomogę ci, Dominique. Czy jak ci tam na imię.
Ale nikt już nie może zginąć.
To zapłata.
Gratuluję, czuję się zatrudniony.
Wszystkim się zajmiemy, jak wyczyścicie skarbiec.
No proszę.
Zaoszczędziłeś.
Niech chłopak zaniesie zakładnikom
jakieś przekąski i napoje.
Graba.
Umowa stoi.
Sprawca miał 175 czy 180 cm?
Jak facet mówi, że 180, to 175.
- Zawsze odejmij pięć centymetrów. - Średniego wzrostu.
- Jak idzie? - Cześć.
Wiesz, papierologia i krążki cebulowe.
- Żyć, nie umierać. - Idę się zgłosić.
Spóźniłam się, bo pisałam wypracowanie.
- O czym? - O Kwiatach dla Algernona.
Zaraz wrócę.
Fajnie, że sobie radzi.
- Tak to nazwiesz? - Bo się spóźniła?
Zaryzykowałaś dla niej karierę.
- Ja też. - Cicho.
Myślałem, że z Giną jest git,
a zostawiła mnie z dziećmi.
Nie wiesz, co ma w głowie.
Nie naprawisz tego, co zrobił Lenny.
Co mam zrobić?
Nie myśl jak sponsorka, tylko jak detektyw.
Spóźniła się do pracy.
Ma malinkę na szyi.
Nie uwierzę w żadne wypracowanie.
Max to czyta, a dzieli ich kilka lat.
Malinka? Proszę cię.
Odpuść.
Nalej.
Kurczę. Roomba?
To Georgia, nikt wam nie dał glocka?
No dobra.
Co ty tu robisz?
Szukam czegoś, czym otworzę okno.
Mój syn jest na dole.
Spud, co z tą brakującą osobą?
Wciąż szukam.
- Czas iść na dół, Faith. - Nie ma mowy, Christian.
O proszę, faks.
Jestem królową wojownikiem działu AGD.
Uratuję to wesele.
Serio?
Wiem, chciałeś mnie zabić,
a twoi kumple przetrzymują mojego syna,
ale wybaczę ci, jeśli masz długopis.
Christian, czekamy.
Christian, odbiór.
Widzi ktoś Christiana?
Chyba poszedł na górę.
Idziemy.
Rachunek.
Zamówienie na dwójkę.
Skup się na robocie.
Tam się widzimy.
Mowy nie ma.
Ma 17 lat.
Nawet o tym nie myśl.
Nic nie zrobiłem.
I niech tak zostanie.
Jasne.
Co ty wyprawiasz?
Koleś jest za stary.
Flirtuję dla napiwków. To jedyna zaleta tej pracy.
Dał mi 20 dolców.
A co sobie pomyślałaś?
Nie wiem.
Chcę dla ciebie jak najlepiej.
Radzę sobie, naprawdę.
Co napisałaś na paragonie?
Uśmieszek z serduszkami.
Nie można?
Można, jasne.
Przepraszam.
- Wydawka! - Bo...
Muszę iść, chyba że mam wylecieć.
Patrzeć na glebę.
Jeremy.
Daj długopis.
- Co? - Długopis.
Coś „długo nic”.
Długopis.
- Tak, rzuć. - Co?
Rzuć.
Siedzieć.
Nie!
- Nie żyje. - Kto?
Spud, odezwij się!
Christian nie żyje. Zabili go.
Już idę.
Nie! Zostań z zakładnikami.
Zabili Christiana!
- Kto to? - Nasz kasiarz.
To nawiedzona chałupa.
Wiedziałem.
Dominique, opanuj ich.
Spud, znajdź brakującą osobę.
- Szlag! - Przesrane.
Christian nie żyje.
- Nic w tym gównie nie widzę! - Zakryj twarz.
Po kiego? To koniec.
Miała być lekka robota.
Ogarnij się! Pomóż mu.
Widziałem mamę.
Prosiła o długopis.
Długopis? Mówiła po co?
Za „długo nic”.
Ufam jej.
Jeśli w takiej sytuacji chce długopisu, to jej go dam.
- Masz? - Tak.
Masz inhalator. Pożycz.
Dobra z ciebie aktorka?
Byłam statystką w Rezydentach. W Marvelu...
Super. Musisz odegrać atak astmy.
Ale porządnie. Koniecznie.
Proszę pani.
Wszystko w porządku?
Niech jej ktoś pomoże!
Siadaj, papuga.
Ma atak astmy. Inhalator jest na górze.
Nagły wypadek. Pójdę po niego.
- Ani drgnij. - Przyniesie leki.
Możesz iść za mną.
Jak chcesz. Nie dam jej umrzeć.
Strzelaj, dopiszesz sobie do listy.
Błagam, ona umiera.
Pospiesz się, papuga.
Idę.
Faith.
To ja.
Jesteś cała?
Mam długopis.
- Co robisz? - Wysyłam faks.
Alarm przeciwpożarowy nie działa.
Mają tam faks?
Za czasów mamy mieli. Co masz?
Czterech strzelców. W piwnicy jest skarbiec. To amatorzy.
Zabiłaś im kasiarza.
Jeśli się dowiedzą...
- Jeremy. - Cały i zdrowy.
Ruchy, papuga.
Jaki masz plan?
Jak zawsze. Nie daj się zabić.
Ty też.
Inhalator.
Mam.
Daj znać, jak dotrze.
Cierpliwości.
Już czas.
Nie to chcecie usłyszeć, ale pora sobie odpuścić.
Czemu on jeszcze dycha?
Koniec ofensywy.
Pomyśl. Dwie godziny obsuwy.
Ktoś wam załatwił kasiarza.
Złapią was.
Dominique, posłuchaj.
Więzienia są pełne takich, co nie umieli odpuścić.
Jeszcze zdążysz.
Znalazłam torbę.
Zapewne naszej zguby.
Halo.
Co teraz?
- Spud! Zmień kanał! - Hej!
Leci na każdym. Co mam robić?
Sprawdź kanał!
Bardzo zabawne.
Okropny kawałek.
Nie wyjdę bez fantów!
- Myśl przyszłościowo. - Nie wrócę do pudła.
Papuga ma rację.
Spadamy.
Dokończymy robotę.
Jasne?
- Nie wiecie, co robicie. - Ale mamy ciebie.
Skoro taki jesteś spec, otworzysz skarbiec.
Ale już!
Wiesz co?
Zgarnę jednego z twoich kumpli.
Nie ty!
Ty, wstawaj!
Będzie dobrze.
UTWÓR 2
- Nie. - Ruchy. I milcz.
Faith Mitchell.
Wyłaź z rękami w górze albo Jeremy zarobi kulkę.
Słyszysz?
Zostaw mojego syna.
To była łatwizna.
Sprawca był w domu, od razu się przyznał.
Wszystko w raporcie.
Brawo. Połóż na biurku.
I połącz z Wagner.
Natychmiast.
Znajdź Ormewooda i Polaski.
- Umiesz to otworzyć? - Nie krzywdź go.
Dam radę.
Zamek szyfrowy.
No dobrze.
Mechanizm działa jak silnik.
To zestaw zębatek.
Masz chwilę?
- Tak. Masz właścicieli? - Nie.
To spółka fasadowa na potrzeby aktu.
- Złowroga cisza. - Ano.
Chyba damy radę wejść przez piwniczkę.
Kilka lat temu mieli ją zamurować, ale miasto zabroniło.
Najpierw musimy nawiązać kontakt.
- Gdzie Ormewood? - Z czterema damy radę.
Odpowiedz mi.
Na zwiadach.
Mamy 50 zakładników.
Nie życzę sobie błędów i narażania ludzi.
Teren czysty, okna zamknięte od zewnątrz.
Mały zespół da radę.
Nie puszczę tam ludzi w ciemno.
To co zrobimy?
Mam zapukać i zapowiedzieć policję?
Amando, wiem.
Procedury i w ogóle. Ale są tam Will i Faith.
Pomóc ci?
Chcesz pomóc? To wróć na studia.
To ma być nasza ostatnia rozmowa?
Nie, Jeremy.
Nie obchodzą mnie twoje studia.
Życzę ci lepszego życia niż moje.
Wiem, mamo, ale wysoko zawiesiłaś poprzeczkę.
Na pewno się nie przydam?
Jeśli coś pójdzie źle, naciśnij.
Co to robi?
Obyś się nie dowiedział.
- Ty suko! - Przestań.
Nie daruję ci tego.
Przestań.
Nie wiesz, co robisz.
Ty to masz wyczucie czasu.
Zamknij się.
Agentka z synem są zamknięci.
Co teraz?
Jeśli mam to otworzyć, oni mają żyć.
Dobrze.
- Ruchy. - To potrwa.
Jeśli aktywuję zabezpieczenia, to po robocie.
To nie aktywuj.
Muszę wejść na tyle,
żeby zobaczyć mechanizm.
Co to było?
Nic.
Wszystko gra.
Aktywowałeś zabezpieczenia?
Nie.
Masz mnie za idiotę?
Załatw agentkę. Niech Mookie strzela bez ostrzeżenia.
Posłuchaj!
Jeśli ją zabijesz, nie unikniesz kary śmierci.
Jest źle, a ty to pogorszysz.
Chcesz tam wejść czy nie?
Idzie tu. Szybko.
Niespodzianka.
Czas umierać.
- Kto pierwszy? - Naciśnij przycisk.
- Już. - Nacisnąłem.
Co to było?
Mówiłem, żeby jej nie ruszać.
Jasne?
Otworzę to, jeśli ona żyje.
Już nie decydujesz.
Miałeś szansę.
Zastrzel młodego.
Niech patrzy.
- Nie! - Proszę, nie!
Nie! Czekajcie!
Dajcie mi minutę.
Mogę to otworzyć.
Dajcie mi kilka sekund!
Jack.
Nie dotykaj go!
Zostaw chłopaka!
Przestań, odłóż broń!
Zostaw ją, Jack!
Tak mi przykro.
Myślałem... Nie umieraj.
Salon czysty.
Twoja ręka. Wezwę ratowników.
Nie trzeba.
W kuchni jest kolejna. Zneutralizowana.
Gdzie Will?
W porządku.
Już dobrze.
Piwnica czysta.
Przyjęłam.
Już po wszystkim.
Cha Cha Slide?
To hit.
Przebija Electric Slide.
No pewnie.
Jak się trzymacie?
Bandziory siedzą.
Nie o to pytam.
Jak ręka?
- Bandziory siedzą. - Rany.
Prawdziwy duet.
Co było w skarbcu?
Sześćdziesiąt kilo koki.
Dom należał do Aleksieja Erastowy, barona narkotykowego.
Najciemniej pod latarnią.
Właśnie szykujemy nakaz aresztowania.
A ocalała trójka trochę posiedzi.
Brawo, Mitchell.
Brawo, Trent.
Darujmy sobie wesela.
Dobrze, idę z synem na naleśniki.
Mandy, wpadnij w weekend.
Jeśli chcesz.
Chętnie.
Chcesz już iść?
Dokąd?
Do domu.
Nie powinieneś być sam.
Śpię w salonie.
Trzymasz się?
Tak.
Co zaszło tam na górze?
Wydało się...
że jesteś dla mnie najważniejszy na świecie.
A ten odkurzacz?
Mam go traktować jak brata?
Jak siostrę.
No i opowiesz nam o nowej pracy.
Nie będziesz zła?
Jeszcze nie wiem.
Pracuję w fajnym studiu w śródmieściu.
Z gwiazdami.
Sporo się uczę.
Poznaję producentów.
Mam ubezpieczenie.
Normalna fucha.
Promieniejesz.
- Fajnie. - Ale?
Żadnych ale. Mów, słucham.
Za tydzień widzę się z innym producentem.
Mówię ci, będziesz dumna.
Kiedy ostatnio kupiłeś poszewki?
- Lata 90. pełną gębą. - Nie lubię zmian.
- Wiem. - Posłuchaj.
Nic mi nie jest.
Nie musisz tego robić.
Po tym, co się wydarzyło? Muszę.
Jakbym wrócił do rodziny zastępczej.
Niebezpieczni ludzie, którzy nie zasłużyli na władzę.
Wrzaski i groźby.
Zabiłby tego chłopaka.
- Ale nie zabił. - A potem mnie.
Widziałem to.
Wszystko. W wyobraźni.
- Stało się inaczej. - Widziałem.
Stało się inaczej.
Wszystkich ocaliłeś.
Przyjaciele przyszli ci z pomocą.
Schrzaniłem.
Ten skarbiec, zamek...
Nie.
Wszystkich by zabili.
Już nigdy bym cię nie zobaczył.
A to by było jak śmierć.
Już po wszystkim.
Nie ma cię tam. Jesteś tutaj.
Ze mną.
Nie zerwaliśmy bez powodu, wiem.
Ale jakoś go nie pamiętam.
Ja też nie.
Napisy: Konrad Szabowicz