Poprzednio…
Me llamo Will Trent.
Ciężko idzie.
Po hiszpańsku.
Nie znam swojej matki.
Jest Portorykanką.
- Antonio. - „Wujku” Antonio.
Wyglądasz jak matka.
- Zabiorę cię do Portoryka. - Co?
Coraz lepiej.
No nie wiem. Ale chętnie zobaczę twoje strony.
Po części sam jesteś stąd.
Jakoś tego nie czuję.
Jesteś dla siebie taki surowy. Jesteś wyjątkowy.
Catalina.
MIĘDZYNARODOWE MISTRZOSTWA SALSY PÓŁFINAŁ – AFTERPARTY
Co się stało?
Javi, co z Cataliną?
Catalina!
MEDYCYNA SĄDOWA
- Widzisz? - Tak.
- I tam. - Tak.
- I tam też. - Tak.
Była dla nas jak rodzina.
Jej mama jest załamana. Catalina była jedynaczką.
Przykro mi.
To Ramos Delgado i jego żona Isabella.
To attaché kulturalny z Kolumbii. Sponsorował wizę Cataliny.
Amanda Wagner, wicedyrektor GBI. Moje kondolencje.
Dziękuję. Coś strasznego. Była taka młoda.
- Mamy powód, by podejrzewać przestępstwo? - Biegły właśnie ogląda ciało.
Sprawdzę.
Zrobimy toksykologię.
Jak idzie?
Power couple z Bogoty czeka na wieści.
- Otruta. - Otruta.
- Skąd wiecie? - Sine usta.
Gdy ją znaleźli, były sine. To sinica centralna.
Palce też były sine.
- Niedotlenienie. - Wiele trucizn tak działa.
Tańczyła i upadła.
- Nagle. - To skraca listę.
- Brak wkłuć ani śladów. - Jeszcze bardziej.
Jeśli truciznę podano z żywnością,
każdy mógł ją otruć.
Ludzie chcą już iść.
No to złe wieści. Będę z nimi rozmawiał.
Połowa to cudzoziemcy, nie mówią po angielsku.
O tej porze nie znajdziemy tłumacza.
Dwa lata uczyłem się hiszpańskiego. Poradzę sobie.
Jak się nazywasz? Widziałeś coś?
Skąd ty jesteś, koleś?
Z Atlanty, ale moja mama jest Portorykanką.
I tak kaleczysz hiszpański?
A po angielsku mówisz za dobrze.
Była świetną tancerką. Miała przed sobą całe życie.
Takiego talentu zawsze ktoś zazdrości.
Była niezrównana.
Co powiedział?
Catalina dobrze tańczyła.
Ramos. Mów po angielsku, słońce.
Przepraszam. Myślałem, że jest pan Portorykańczykiem.
Też tak myślałem.
Nie wierzę, że odeszła. Catalina była moją partnerką.
Javi, wiem, że to trudne,
ale musisz nam wszystko opowiedzieć.
Spędziliśmy razem prawie cały wieczór.
Ćwiczyliśmy układ na ceremonię zamknięcia.
Tak późno?
Prawdziwy taniec jest dopiero na afterze.
Tancerze mogą się zrelaksować.
Catalina była pyskata. I odważna.
Jadła coś albo piła?
Nie.
Nie robiła tego, gdy tańczyła.
Ciekawe, ilu jeszcze zostało.
Nic nie powiesz?
O czym?
Poważnie? Nie zauważyłaś żadnej zmiany?
Byłeś u fryzjera czy co?
Garnitur. Nosiłeś zieleń z brązem.
A teraz brąz z zielenią. Jak ogień i woda, co?
Teraz widzę. Spora zmiana.
Aż szokująca. Daj mi przywyknąć.
Muszę to przetrawić.
Sarkazm.
Subtelność i dbałość o szczegóły nigdy nie były twoją mocną stroną.
Proszę?
Agent Trent.
Przerzuciłeś się na brązowozielony?
Aż ciężko wzrok oderwać.
Bonbon Chiffon.
Miło, że ktoś zauważył.
Tak już mam.
Tańczysz salsę.
Jestem MC, ale oczywiście, że tańczę.
Ludzie mogliby przestać przy mnie umierać.
Moja wrażliwa, słodka, piękna, samotna dusza tego nie zniesie.
Co wiesz o Catalinie? Znałaś ją?
Czy znałam? Miałam obsesję.
Jej buta, jej cera, jej tetas.
Patrzyłam co wieczór, jak się maluje.
To było jak rytuał.
W życiu nie byłam bliżej Boga.
- Jak dobrze ją znałaś? - Wcale.
Jest dla mnie piękną ideą.
Pokażesz nam, gdzie się malowała?
Oczywiście.
To było jej stanowisko.
Pokój jej duszy.
Drzwi były otwarte, nie ma tu kamer ani ochrony.
Tancerze, muzycy, nawet fani mieli tu dostęp.
Czemu teraz się dowiaduję, że jesteś Portorykańczykiem?
Nie wiem, Bonbon. To nie miało znaczenia.
Portoryko zawsze ma znaczenie.
Odłóż to. To miejsce zbrodni.
Skąd wiedziałaś?
Wszyscy o tym mówią.
Nie przepadają za tobą.
Z której strony masz Portoryko?
Matki.
Czyli tatko jest Niemcem.
Co? Nie.
- To skąd ta niemiecka aura? - Nie ma takiej.
A ja bym się doszukiwała.
Może to dlatego, że jesteś taki spięty.
Ale dogadujemy się,
bo ty jesteś taki, a ja taka.
Wracajmy do sprawy.
Javi mówił, że Catalina nie je ani nie pije, gdy tańczy.
Jeśli trucizny nie połknięto…
Inna marka.
Truciznę podano przez skórę.
Nie.
- Śmierć od podkładu? - Trzeba to zbadać.
Macie laboratorium do kosmetyków?
Możemy wypuścić zakładników?
To nie zakładnicy, tylko świadkowie.
I nie możemy.
Hola. Cześć. Mikrofon włączony?
Wie ktoś, jak to działa?
O Boże.
NIE WCHODZIĆ
Co się dzieje?
Chwileczkę. Widzicie?
Słychać mnie?
Przepraszam. Za blisko.
Dziękuję za…
Człowieku, mów po angielsku.
- Możemy już iść? - Nie.
Muszę przesłuchać kilka osób.
No i czekamy na wyniki badań.
To nie zajmie długo, góra kilka godzin.
Ja mam próbę!
- Przyniesiemy kanapki. - Jakie?
Nie wiem. Pewnie z tuńczykiem.
Na pewno będą też wege. I z indykiem.
Chcę iść do domu!
Długa noc?
U Maxa nocowali koledzy.
Pięciu. Na jedną łazienkę.
Czyli tortury.
Jezu, Heller.
Nie wyskakuj tak.
Pamiętacie sympozjum kryminalistyczne z zeszłej jesieni?
Pozwoliłem im się zająć na zajęciach
jedną ze starych spraw.
Czekają w sali konferencyjnej. Przedstawią wam wnioski.
- Nie ma mowy. A Franklin? - Co? A Franklin?
Chory. Bądźcie mili.
- Ile mają lat? - To studenci.
- O nie. - Co ja im powiem?
Wiesz, że on zaraz coś palnie.
Będą problemy z kadrami. Tego chcesz?
Wolę trupa. Spuchniętego, pożartego. Takiego, co go nie zapomnę. Błagam.
Miłego.
Wznowienie dochodzenia
Beverly Rutledge, 63 lata, oddana pracy społecznej.
Zadźgana w swojej pracowni w kwietniu 2003 roku.
Mieszkała przy ośrodku resocjalizacji. Logiczny trop.
Ma sens. Pełen przestępców.
Mylili się.
Darujcie sobie ten dźwięk.
Obiekt A: ośrodek
Obiekt B: Toni Holls
Oto Toni Hollis.
Mieszkała tam po czteroletniej odsiadce za zabicie chłopaka, Andre McCoya.
Szła w nieumyślne w samoobronie.
Widziano ją kilka razy w pracowni Beverly.
Gliniarze byli pewni, że to ona. Sprawa zamknięta.
Ale DNA nie pasowało.
A potem sprawa stanęła.
Dobrze. I co?
Przejrzeliśmy notatki z przesłuchania Toni.
Zeznała, że tamtego wieczoru jechał za nią
mężczyzna w żółtym cutlassie.
I uznaliście, że to on zabił Beverly?
Ktoś to sprawdził?
Nie, dobrze, że pani pyta.
Toni uznano za niewiarygodną, bo była notowana i brała.
Ten trop pominięto.
Detektywi Wendy Severson i Lacey White.
To powszechna mizoginia.
Co wiemy o tym aucie?
Przeczesaliśmy archiwa online
pod kątem lokalnych gazet z czasu zabójstwa.
Znaleźliśmy to.
„Mieszkańcy Lakewood Heights powinni uważać.
W Crawford Garden Park napadnięto kobietę.
Sprawca to wysoki biały mężczyzna, ma brązowe włosy i wąsy,
jeździ oldsmobile’em lub buickiem
koloru kremowego lub żółtego”.
To niedaleko domu Beverly,
a cutlass to oldsmobile.
- No tak. - Dzięki.
Coś w tym jest.
Trzeba przynieść akta tamtej napaści.
Nie ja.
Kurz przy nowotworze odpada.
Ty i ja, Kiya. Idziemy. Weź moje ciastka.
Bierz torbę.
Dzięki. Idź spać.
Catalinę zabiła akonityna.
Toksykologia wykryła śladowe ilości w organizmie.
To proszek na bazie kwiatu.
Rozmawialiśmy ze wszystkimi tancerkami poza jedną, Roxy Vasquez.
- La Roxy? Będzie ciekawie. - Dlaczego?
Roxy. Catalina.
Do rzeczy.
- Drama. - Bonbon.
Dobrze, no.
Roxy Vasquez. Najseksowniejsza tutaj,
do tego najlepsza, jaką znam.
Też Portorykanka.
Co ją łączy z Cataliną?
Roxy tańczyła z Javim,
ale Catalina go jej buchnęła.
- Była niesamowita. - Z kim teraz tańczy?
Z nikim. Tylko tu występuje.
Ale jeśli Javi do niej wróci, zgarnie każdą nagrodę.
I tę główną, czyli 100 000 dolarów.
To cenne informacje. Mogłaś mówić wcześniej.
Co ja, wróżka? Nie znam się.
To wy musicie zadawać pytania.
No to pytam. Gdzie jest Roxy?
Sprawdź w garderobie w piwnicy.
Idź. Ja znajdę Javiego.
Jeszcze raz dziękujemy, Bonbon, za pomoc w rozwikłaniu sprawy.
Oto klucze do miasta.
I Medal Honoru.
Bilety na Beyoncé.
Roxy Vasquez?
Chwileczkę. Nie skończyłam.
Mogę w czymś pomóc?
Agent Will Trent.
No tak, człowiek znikąd.
Tańczysz?
Nie.
Raz uczyłem się salsy z YouTube’a. Kiepsko poszło.
Chodź, pokażę ci.
Inaczej nie odpowiem na pytania.
Czemu nie?
Dobrze. Lewa stopa do przodu.
Potem prawa…
Możesz mi pokazać?
Jasne. Lewa.
Przesłuchujemy was od kilku godzin. Ukrywasz się?
Nie. Musiałam poćwiczyć. Gubisz rytm.
Przestań.
Dobrze. Nie krzycz.
Zauważysz, gdy zacznę. Spójrz na mnie.
Po co ćwiczysz?
Nie startujesz.
Catalina ukradła ci partnera.
Ale teraz jest wolny, prawda?
Chyba tak.
Pospiesz się.
Może go złapiesz, agencie Trent.
To zmyślone nazwisko?
Jestem sierotą. Nadane.
Skąd te okropne siniaki na nodze?
Cały taniec.
Tu się potkniesz, tam podeprzesz.
Taka praca.
Opowiedz mi o swojej relacji z Cataliną.
Catalina była pendeja.
Suką.
Uważała, że zasługuje na wszystko, czego zapragnie.
Na przykład Javiego?
Pewnie się wkurzyłaś.
Dam sobie radę.
Nie chcę robić hecy,
ale czemu nie zakrywasz siniaków?
Wszyscy się malują, ale nie ty.
Poświęcasz mi bardzo dużo uwagi.
I nie przestanę.
Wybaczcie.
Panie Trent, partnerka pana szuka.
Jest w korytarzu.
Ciąg dalszy nastąpi.
Dziękuję.
Przyznał się. Miał to w plecaku.
- Javi. - Przepraszam.
Zabiłeś Catalinę?
Tak. Zabiłem.
PODKŁAD DO CIAŁA
Mamy wyniki. To trucizna,
którą zabito Catalinę.
Opowiedz, jak to zrobiłeś.
Dodałem truciznę do jej kosmetyków.
To ją zabiło.
Ile dodałeś?
Nie wiem. Kilka ruchów, jakbym słodził kawę.
- Kawę? - Tak.
Kiedy to zrobiłeś?
W porze lunchu. W południe.
Czyli ponad 10 godzin przed jej śmiercią?
Tak.
Dobrze.
To nie on.
Skąd wiesz?
Trucizna działa cztery godziny.
Zaczęła się szykować o 19.
Bierze na siebie winę.
O tym mówię. Kłamie. Coś nam umyka.
Ściągnijmy tu Roxy.
Ile to zwykle trwa?
Zależy od sprawy. Godziny, dni, tygodnie.
Co?
To 20-letnia kanapka z mortadelą.
Pewnie jeszcze dobra.
Ohyda.
Czemu tego nie scyfryzowano?
Można by porównać dowody, zeznania.
To by zajęło pięć minut zamiast pięciu godzin.
A tak jest zbyt trudno?
Nie chcesz się narobić dla biednej Beverly?
To stara sprawa.
A my traktujemy was poważnie.
Przestań narzekać.
Wyrażanie emocji to nie narzekanie.
- Zamknij się. - Dobra. Boże.
Tego szukamy?
Tak.
To zeznanie świadka tej napaści.
„Sam Lopez widział odjeżdżającego żółtego cutlassa”.
Tego nie było w gazecie. Część tablic rejestracyjnych.
No dobra.
Numery każdego żółtego cutlassa
w Georgii w 2003 roku.
Kiya wysyła mi głosówki. Czemu?
- Jest szybciej. - Dla was. Mnie to irytuje.
To jak przymusowe słuchanie podcastu.
Co teraz? Jak zawęzić tę listę?
Sprawdzimy, czy ktoś był notowany.
Będzie ciężko, bo połowa tych ludzi pewnie już nie żyje,
a druga nie pamięta,
gdzie wtedy była.
Dlatego lubię świeże ciała. Ciepłe.
Co robisz?
Czemu tak dziwnie trzymasz telefon?
- Trzymaj normalnie. - Czyli jak?
Daj na głośnik.
To przez pana jest tak głośno na ulicy.
Nawet pan nie wie,
że dziewczyny mają część blach.
Początek to LF2.
Coś odkryły.
LF2. Wayne Hensley.
Ma na koncie wiele wykroczeń,
skargi dotyczące przemocy domowej, ale nie wniesiono oskarżeń.
Mieszka w Atlancie i wciąż żyje.
Dobra. Sprawdzę jego profile.
Może jest na TikToku.
Ma 65 lat.
Dyskryminuje pan.
Mam lepszy pomysł. Obserwacja.
Serio?
Idziemy, młody.
Poznajesz?
Tak, to mój podkład.
Tak myślałem.
Tego samego użyto, by otruć Catalinę.
- Co? - Javi kłamie.
Kryje kogoś.
Myślę, że ciebie.
Catalina ukradła ci partnera.
Tym samym ukradła ci sto tysięcy.
- Nie zabiłam jej. - To skąd to miała?
Nie wiem.
Pewnie ukradła.
Jak wtedy, gdy ukradła mi sukienkę i kłamała mi w żywe oczy.
Ma się za pępek świata.
Każdy to wie. Wszystko zabiera.
Jeśli ukradła ci podkład, to ty byłaś celem, nie ona.
Czemu ktoś miałby cię zabić?
Jeśli coś wiesz, to mi powiedz.
Roxy, nie wiem, co się dzieje.
Ale jeśli masz kłopoty, mogę ci pomóc.
Jak?
Jak chcesz mi pomóc?
Nie znasz mnie.
Ani tego świata.
Tych ludzi.
Nic nie powiem.
PRALNIA – CZYNNE CAŁĄ DOBĘ
Będziemy za nim jeździć cały dzień?
Mam inne zajęcia.
Kiedyś prowadziłem obserwację trzy dni.
Bez prysznica i łóżka. Tylko ja i 400 paczek czipsów.
Wolę krążki cebulowe.
Nie można mu zbadać DNA i już?
Za co? Robi pranie.
Musimy czekać i mieć nadzieję, że zostawi DNA tam,
gdzie nie ma co liczyć na prywatność.
Może weźmiemy je z papierosa?
No nie.
Kto tak robi?
No dobra.
- Co mnie ominęło? - Nie używa płynu do płukania.
Bo to ściema. Ubrania i tak są miękkie.
Patrzcie.
PRANIE SZYBKIE JAK WIATR
Mamy to.
Zostaw tam tę puszkę.
- Facet mnie wykończy. - Co to ma być?
Koleś będzie coś rzeźbił ze śmieci?
Ja wysiadam.
Idź się przejść.
Krążki cebulowe
Serio, prosto w ucho?
Urodzę w tym samochodzie.
Boli mnie brzuch.
Jeśli ktoś się spierdzi, będzie kolejne ofiara.
Żadna ława przysięgłych mnie nie skaże.
Wychodzi. Zmarnowaliśmy czas.
Dobra, poddaję się.
Mam gdzieś, kto ją zabił.
Mam gdzieś sprawiedliwość. Chcę do domu.
Kiya, minęło 90 minut.
Guma!
Alleluja. Bierzmy tę morderczą gumę i wracajmy do domu.
Gdy dowiedziałem się, że moja matka jest Portorykanką,
po raz pierwszy w życiu odkryłem coś o sobie.
Myślałem, że dzięki temu znajdę swoje miejsce.
Nagle miałem historię.
Rodzinę, przodków.
Czułem się zakotwiczony.
Jakbym nagle odnalazł namiastkę…
domu.
Ale dla nich jestem nikim.
Gorzej. Obcym.
Mój hiszpański jest tragiczny.
Nie tańczę salsy.
Historię kraju poznałem z książki.
Nawet nie książki, tylko audiobooka.
Zresztą to bez znaczenia. Skończyliśmy?
Nie mam na to czasu. Mam sprawę.
Wszystko, co mówisz, ma znaczenie.
I rozmawiamy o tej sprawie.
Gdy byłem mały i było naprawdę źle,
próbowałem zniknąć.
Nie zwracać na siebie uwagi.
Wystarczyło się postarać,
a czułem się tak, jakby mnie tam nie było.
To takie uczucie.
Jestem człowiekiem znikąd.
To żałosne, wiem.
Na studiach poleciałam do Korei z trzema Koreańczykami z Georgii.
Ale nas przejrzeli. Głupich Koreańczyków ze Stanów.
Co nie znaczy, że nie jesteśmy Koreańczykami.
Masz wrażenie, że od własnej kultury dzieli cię mur,
ale to wciąż twoja kultura.
Niepodważalnie.
Czuję się obcy.
Co pomoże ci znów poczuć się lepiej?
Rozwiązanie sprawy Cataliny Cortez.
Dobrze. To mi się podoba.
Rób swoje, broń jej.
Oni cię nie znają, ale ja tak.
Zabójca cię nie docenia. I dobrze.
Zaskoczysz go.
Ulga dla żołądka
Pij. Musisz się uodpornić.
To przez krążki.
Pete, masz dobre wieści?
Chyba macie sprawcę.
- Tak! - Ekstra.
Zbadaliśmy DNA z gumy.
Jednoznacznie pasuje do trzech gwałtów.
Nasi ludzie już po niego jadą.
- A Beverly Rutledge? - Brak zgodności.
To nie on.
- Dzięki, Pete. - Jasne.
Pomogliście trzem ofiarom gwałtu.
To wielki sukces.
Wiem. Ale myślałam, że rozwiązaliśmy sprawę morderstwa.
I co, ta sprawa znowu trafi do archiwum?
Nie. Chcę porozmawiać z Toni.
Skreślili ją, bo była niewiarygodna. Miała problemy.
Mój typ. Znajdźmy ją.
Javi nas okłamuje, a Roxy nie mówi nam, co wie.
Po to wam encyklopedia Bonbon.
Zacznijmy od tego, co wiesz o Javim Amenosie.
Javi tonie w długach.
Jego rodzina próbuje uciec z Kolumbii.
Chomikuje forsę, ile wlezie.
To motyw. Płacą mu, żeby się podłożył.
Co wiesz o Roxy Vasquez?
- Roxy. Uwielbia ostrygi. - Dobra.
Ma psa o imieniu Chu, Pikachu. Nic wulgarnego.
Daj nam coś, co podpowie, kto chciał ją zabić.
Wchodzę do pałacu pamięci. Cierpliwości.
- Nie ma pośpiechu. - Dziękuję.
Coś zauważyłam. Wy mi powiedzcie, czy to istotne.
Detektywujcie.
Gdy Ramos Delgado nocuje w jakimś hotelu,
Roxy zaraz ląduje tuż obok.
Roxy ma romans z Ramosem?
Ty to powiedziałeś. Ja tylko stwierdzam fakty.
Jeśli to prawda, musimy przyjrzeć się jego żonie, Isabelli.
Zabiła kochankę męża, by zatrzymać pieniądze i status.
Lepiej się pospieszcie,
bo po finale jadą do Kolumbii.
Ramos jest gościem honorowym na bankiecie dla bogaczy.
Bankiet. Który mamy rok?
Obiad, ludzie.
Nie zatrzymamy Isabelli. Ma immunitet.
Potrzebujemy dowodów, żeby rząd kolumbijski go uchylił.
Mamy tylko 24 godziny.
Dajmy znać Amandzie.
Niech ich ściągnie pod pretekstem.
Potrząśniemy drzewem, może coś spadnie.
Mogę iść?
Nie chcieliście mnie słuchać 20 lat temu.
Czemu teraz mam gadać?
Nie zawsze jest tak, jak powinno być. Chcemy naprawić błąd.
Wtedy zeznałaś,
że tylko Beverly przejęła się twoim losem.
Co miałaś na myśli?
Była miła.
Mało kto jest miły dla skazańców.
Bo niby się nie zmieniamy.
Ale nie Bev. Zapraszała mnie do pracowni.
- Stolarskiej? - Tak.
Pachniało tam trocinami i sosną.
Zawsze mogłam ją odwiedzać.
Pomogła ci to zrobić?
Tak. To już nawyk.
Mogę?
Piękne.
Moje pierwsze dzieło.
Pomogło mi przetrwać ośrodek.
Ośrodek? A co tam się działo?
Chętnie cię wysłucham.
Zaczęło się od przysług.
Jak ktoś złamał zasadę, Jim…
Jaki Jim?
Jim Branson.
Zarządca.
Za przysługę przymykał oko.
Chodzi o usługi seksualne?
Daj spokój. Przecież wiesz.
Aż za dobrze.
Przysługi zmieniły się w pakt z diabłem.
Z wyrokiem w aktach niemal nie da się znaleźć lokum. Wiedział o tym.
Ani zarobić na czynsz.
Chyba że u Jima.
Znajdował nam klientów.
Bardzo mi przykro. Beverly o tym wiedziała?
Powiedziałam jej.
Obiecała, że z nim pogada.
Że wezwie policję, jeśli będzie trzeba. Przerwie to.
Pożyła tydzień.
Zrobimy, co w naszej mocy, by znaleźć sprawcę.
Nie tego się spodziewałam.
Jak zawsze.
Dziękuję, że znalazła pani czas
na spotkanie przed wylotem.
- Z przyjemnością. - Dziękuję.
Zapraszam.
- O mój Boże. - Co?
Cóż to za wieści?
Przepraszam, że przeszkadzam.
Musimy wydać rzeczy Cataliny.
Panie Delgado, odbierze je pan?
Zgadza się. Zapomniałam.
Dziękuję.
Proszę ze mną. To nie potrwa długo.
Oczywiście.
Isabello.
Mamy mało czasu.
Widziałem tatuaż. Flor de maga.
Roxy też ma tatuaż. Kolibra.
Znasz tę historię, prawda?
Rozdzieleni kochankowie. Nie mogli być razem.
Bogowie się zlitowali i zmienili jedno z nich w kolibra.
Drugie stało się kwiatem,
aby zawsze mogli do siebie wracać.
Masz romans z Roxy.
Twój mąż się dowiedział. Dlatego próbował ją zabić.
To prawda, pani Delgado?
Nie. Proszę, nie.
Wyruszamy po rundzie finałowej. Nic na to nie poradzicie.
- Możemy panią ochronić. - Nie możecie.
Nie znacie go.
Proszę, odpuśćcie sobie.
Dobrze?
Przekaż mu, że czekam w aucie.
Co teraz?
Dorwiemy go.
Dziękuję.
Mamy to.
Mamy nakaz aresztowania Jima Bransona.
- Gdzie Kiya? Musimy iść. - Poszła po kawę.
Uczysz się.
Już dość dawno pytała, jaką wziąć.
Przeklęte głosówki. Trzy w ciągu godziny.
Odsłucha je pan kiedyś?
Dobra. Ale na głośniku. I ani słowa.
Dobry. Wiem, że chciał pan czarną,
ale pił pan kiedyś matchę?
Posmakowałaby panu.
Jak coś, mogę zamienić.
Matcha smakuje jak trawa.
Ale kolejka, masakra.
Jeszcze zdąży pan zmienić zdanie.
Polecam z mlekiem owsianym. Wezmę kawę i matchę.
Nie. Po co?
- Ja wypiję. - Dużo jeszcze?
Tylko jedna.
Dobra, kupione. Wiecie, jaki przypał?
Jim Branson mieszka kilka minut stąd.
Wpadnę tam.
Może wystawił śmietniki, to zgarnę coś z DNA.
Będę informować.
Cholera, Kiya.
Co robisz na moim terenie?
Dokonuję obywatelskiego zatrzymania. Zabiłeś Beverly Rutledge.
Coś ty powiedziała?
To zatrzymanie obywatelskie.
Jimie Branson, jesteś zatrzymany za stręczycielstwo i handel ludźmi.
- Zostań tu. - Masz prawo zachować milczenie.
Wszystko, co powiesz, zostanie użyte przeciwko tobie.
- Jesteś cała? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
To było głupie.
Idziemy.
Koniec stażu. Zawiozę cię do domu.
MIĘDZYNARODOWE MISTRZOSTWA SALSY FINAŁ
To Javi i Roxy.
Co on tu robi? To morderca.
Obaj wiemy, że tego nie zrobił.
Co takiego? Podobno się przyznał.
Mam inną teorię.
Catalina to przypadkowa ofiara.
Chciałeś zabić Roxy, bo Isabella by cię dla niej zostawiła.
Nie mogłeś tego znieść. Wziąłeś sprawy we własne ręce.
To poważne oskarżenie.
Mamy precedens, prawda?
Sześć lat temu senator Ernesto Castaño, twój największy rywal,
zmarł na wiecu.
Dostaliśmy raport z sekcji zwłok.
Karnityna. Tą samą trucizną zabiłeś Catalinę.
Cwany jesteś. Pewnie wiesz, że nie było zarzutów.
Bo sam wybrałeś prokuratora.
Nawet gdyby to była prawda, nigdy mnie nie tkniesz.
Chroni mnie immunitet.
Dręczy cię to, prawda, hermano?
Nie jestem twoim hermano.
Nie jesteś.
Też coś o tobie wiem.
Nie możesz znieść, że jako człowiek znikąd jesteś obcy.
Tak jak tego, że mnie nie przymkniesz.
Wiesz o tym.
Catalina na to nie zasłużyła.
Nie. To cena interesów.
Mnie nikt nie wchodzi w drogę.
Nikt nie odbierze mi tego, co moje.
Ani stanowiska, ani pieniędzy.
Ani żony.
Nagrałaś, Faith?
Tak.
Rozmawialiśmy z rządem Kolumbii i Departamentem Stanu.
Straciłeś immunitet. Postawimy ci zarzuty.
Chcę adwokata.
- Dobry pomysł. - Idziemy.
Koliber i flor de maga.
Możemy być razem,
bo człowiek znikąd znał legendę Tainów?
Była o niej wzmianka w książce.
Dziękuję, agencie.
Portoryko to świetne miejsce, by zacząć od nowa.
- Dobry pomysł. - Tak.
Odwiedzę was przy okazji.
Zapraszamy.
Chcesz potańczyć? Poćwiczysz kroki.
Muszę już iść.
A co, dziewczyna czeka w domu?
Być może.
- Kocham cię. - Ja ciebie.
I to nie byle jaka dziewczyna.
Najpiękniejsza pod słońcem.
Prawda, Betty?
Pokażę ci, czego się nauczyłem.
Gotowa?
Zuch dziewczyna.
Jakoś tak. Nie wiem.
Pięknie.
Napisy: Konrad Szabowicz