Poprzednio…
Adelaide wie, gdzie jest mój wujek.
Adelaide!
Przykro mi. Uciekła.
Antonio nie żyje. Albo jeszcze gorzej. Nikt nic nie wie.
Jeb Oswald pomoże nam odnaleźć Antonia.
Co robi Adelaide?
Dostaję polecenia od kogoś innego. Od Dowódcy.
- Adelaide ci ufa. - Rozumiemy się.
- Co to? - W kontakcie.
Nie znaleźliście jej?
Nikt jeszcze nie dzwonił.
To moja rodzina.
Znajdą go.
Na pomoc!
Żadnych narkotyków.
Tylko legitymacja studencka i karta biblioteczna.
Kradziona poczta, fałszywe wnioski o kredyt.
Dylan, słońce. Co ty tu robisz?
Ten pokój to genetyczny koszmar.
Zbierzcie dowody.
Pójdziemy tropem krwi.
Kolejne dwie łuski.
Kaliber 9 mm, ten sam.
Zabierzcie łuski.
Jest ślad.
Zabójca poszedł tędy.
Technicy będą się świetnie bawić.
Ławeczka w twoim stylu.
U ciebie wygląda lepiej.
Bingo.
Nowiusieńka konsola.
To krew Dylana?
Nie. Jest w domu.
Może strzelał do złodzieja?
Młody nie jest zabójcą.
Ofiary mogą być dwie.
Może wciąż żyć.
To też zabierzcie.
Robi się.
Nikt nam nic nie powie.
A on?
Warto spróbować.
No nie wiem.
Przepraszam.
Widział pan strzelaninę?
Nie, jestem niewidomy.
No nic. Sprawdźmy nagrania z kamer.
Zaczekaj. Mamy świadka.
Niczego nie widział.
Jest niewidomy.
Właśnie to powiedziałem.
Daredevila znasz?
Może ma superzmysły.
Uszy i nos przecież ma.
Dzieciak, którego szukacie, uciekał i dostał kulkę.
Zabrał go jakiś dobry Samarytanin.
Widziałeś może…?
- Wiesz, kto strzelał? - Nie tutaj.
- Za kanapeczkę pomyślę. - Dobrze. Franklin?
Podzwonię po szpitalach. Załatw to.
Może być z szynką i serem?
A mam mówić?
Absurd. Jak to nie ma metadanych?
Zawsze są.
Po to są.
To FBI.
Myślisz, że coś ukrywam?
Caroline, mamy nowe informacje o Trevens, których nie przekazaliśmy
agentowi Trentowi?
Nie, kazała mi pani informować go o wszystkim.
- Mam arkusz. - Dziękuję, Caroline.
Nie chcesz czekać.
Po co mi dała telefon, skoro nie dzwoni?
On żyje, Will. Oboje to wiemy.
- Pani przemowa. - Dziękuję.
Przemowa?
Pani wicedyrektor wygłosi przemówienie
na pełnej osobistości konferencji.
To tylko jakaś gala. Stara sałata i słaba kawa.
I wyjątkowo imponujący ludzie.
Jestem pod wrażeniem.
I słusznie.
Dobrze, jadę.
Jeśli zadzwoni Adelaide, przyjadę, gdziekolwiek będę.
I z kim bym nie była.
- Jasne? - A do kogo miałbym zadzwonić?
No właśnie.
Zapiekanki nie będzie.
Nico.
Co się stało? Pokaż.
- Nie jest tak źle. - Jest.
Widzę kość. Trzymaj wysoko.
Przecież to ziemniak…
Nie. Trzymaj w górze.
- Jedziemy. - Powiedz Betty, że ją kocham.
Chodź, Nico.
Ma włoski.
Oby była ruda.
Mam włosy w macicy.
- Ohyda. - Zdecydowanie.
- Prawda? - Tak. Ale i cud.
- No nie? - Fakt.
Ohyda to dopiero będzie.
Na razie korzystajcie. To cisza przed burzą.
Dziękujemy. Tak zrobimy.
- Wybacz. - Wytrzymali prawie godzinę.
Prawie.
„Wypadek autobusowy”. Idziemy.
Od dziś zapraszam co tydzień.
Będziemy sprawdzać na bieżąco, jak tam maleństwo.
I siedź za biurkiem.
Tak szybko?
A nie za dwa miesiące?
Możesz urodzić w pracy.
- Jestem gotowa. Dam radę. - Dobra.
- Przepraszam, gdzie dr Chambliss? - Poszukam.
Chodzi o oczy Kevina.
Nie wiem, dla kogo z was to gorsze.
To sytuacja awaryjna.
A że nie umiem czytać,
pojechałem tam, dokąd znam drogę.
To błąd. Odechce się wam czekania,
a i tak skończycie na ostrym dyżurze. Tam trzeba było jechać.
Nieważne.
Pomogę.
Ale… Co?
Kogo tam masz? Założę się, że nie lekarza.
Pewnie. Dziękuję.
Precz z królem Jerzym.
Zadzwonię, jak stąd wyjdę.
To pogadamy za 20 lat.
- Ale dziś młyn. - Dzień jak co dzień.
Wytrzymaj.
- Musisz. - Co tu robisz?
Byliśmy na górze na USG.
- Moment. - Dawaj.
Daj mi to.
Jak to się stało? Miałeś wyrzucić tę mandolinę.
Przydaje się, gdy używa się jej bezpiecznie.
Obwiniasz ofiarę?
Czemu to się tak nazywa?
A jak, „manwyżyna”?
A może „rękościna”?
Doktorze Chambliss? Gdzie dr Chambliss?
- Proszę zaczekać. - Nikt mnie nie słucha.
Chcę pomówić z lekarzem. Coś jest nie tak.
Akurat ma obchód.
Doktorze, Kevin wciąż porusza oczami.
Mówił pan, że to ustanie.
Coś jest nie tak. Ma atak.
Jego stan jest stabilny.
To nic nadzwyczajnego.
Jest pod narkozą. Kula pozostanie w karku
do czasu operacji.
A ja mówię, że ma napady.
Tacy jak pan mają gdzieś takich jak ja,
ale on może doznać urazu mózgu.
Jestem jego matką. Coś jest nie tak.
A ja jego lekarzem. Przyjdę w wolnej chwili.
- Jak pan śmie? - Proszę wyjść.
Albo wyjaśnić opiece rozszerzone źrenice.
- Nie może pan posłuchać? - Proszę ze mną.
Zabieraj łapy! Usmażycie mu mózg.
Jego stan jest stabilny. Nie ma pani o tym pojęcia.
Halo! Agent Will Trent, GBI.
Proszę ją stąd zabrać.
Co takiego?
Schowaj się.
Nikt stąd nie wyjdzie, póki mój syn nie otrzyma pomocy.
No pycha.
Większość knajp nie namacza bułki tartej
i klopsy są jak podeszwa.
Miałeś nam powiedzieć, co wiesz,
gdy kupimy ci kanapkę.
Nie wytrzymam.
Mów śmiało.
Byle zanim Jezus powróci.
Ozyrys. Przerażający gość.
Trzęsie dzielnicą od miesiąca. Jest grubo.
Potrójne XL, czaicie?
Każdy może zatknąć flagę w błocie.
Ale potrzeba czasu, by tam utkwiła.
Błoto musi wyschnąć.
Ozyrys chciał pokazać, że nie jest leszczem.
Stąd ta agresja.
Głowa za oko, szczęka za ząb.
Z gościem nie ma przebacz.
Tak musi być. Czaicie?
Czaimy.
Amen.
- Amen. - Amen.
Tych dwóch chłopaczków szło do meliny.
Nagle usłyszałem strzały.
Jeden z nich wybiegł, wzywał pomocy.
Normalnie niewiniątko, a potem: „Pif-paf!”.
Pokój jego duszy, czaicie.
- Macie więcej lodu? - Nie.
Myślisz, że chłopaki chcieli ukraść Ozyrysowi konsolę?
Jeśli tak, to dostali nauczkę.
A Ozyrys zostawił sprzęt,
żeby inni go widzieli.
Flaga w błocie.
Lepiej znajdźcie uciekiniera.
Jeśli uciekł, długo nie pożyje.
Skoczymy po szlugi?
- Kawałek dalej. - W życiu.
- To jak? - Nijak.
Po kolei.
Proszę mówić, jeśli mogę jakoś pomóc.
Wszystko gra?
Nie wiem. A gra?
Gra, dopóki jesteśmy spokojni.
Głębokie wdechy.
- Pomóż mu! - Obejrzę jego kartę.
Jak do tego doszło?
Mój syn jakoś dziwnie rusza oczami.
To nie jest normalne. Pan spojrzy.
Celuj we mnie.
To ja ci zagrażam. Jestem agentem.
Zrobiliśmy tomografię i szukaliśmy krwotoku wewnętrznego.
Wszystko w normie.
Jest pod narkozą.
- Miewał wcześniej ataki? - W dzieciństwie.
- Status jakiś tam. - Fakt. Status epilepticus.
Mogę podać leki, ale potrzebuję rezydenta.
Doktor Rosen?
Dawka Keppry i dwie lorazepamu.
Mam na końcu korytarza. Mogę?
Masz minutę.
Czy ktoś może uciszyć tę kobietę?
Nakio, lekarz jest przy tobie.
Zajmie się atakami. Miałaś rację.
Możesz już odłożyć broń.
Wywłoko jedna, stul wreszcie ten pysk!
Uważaj, agencik. Cofnij się.
Słuchasz mnie tylko przez to.
Nie odpuszczę, dopóki Kevinowi coś grozi.
Tak to wygląda.
- Dobrze. - Lorazepam się skończył.
Mamy kod srebrny, apteka zamknięta.
Nie wiem, co robić.
Że co? To wymyślcie coś innego. Pomóżcie mu.
Seth, gdzie może być lek?
W karetce.
Mamy to.
Na zewnątrz są antyterroryści.
Wystarczy poprosić ich o lek.
Antyterroryści? Nie ściemniaj.
Spójrz na mnie.
Wzięłaś zakładników.
Sprowadzą AT, bo taka jest procedura.
Wszyscy chcą, by Kevin wyzdrowiał.
Wiem, co się wydarzy.
Linie telefoniczne już odcięli.
Jak sytuacja?
Telefony odcięte, kończymy ewakuację,
wyjścia zabezpieczone.
Dobrze. Sprawdźmy listę pacjentów.
Dajcie Nakii Cane telefon.
Chcę się przywitać.
Tak jest.
Telefon!
Zostanę z nim.
A to co?
Telefon satelitarny.
Zaraz zadzwoni.
Masz mało czasu.
Oni jeszcze chcą ci pomóc.
Potem odetną zasilanie. Kevin nie przeżyje bez maszyn.
Ile jeszcze pociągnie postrzelony lekarz?
Niedługo.
Kevin potrzebuje lorazepamu, a lekarz pomocy. Masz broń.
Odbiorę telefon.
Trent.
Miałeś jechać na ostry dyżur. Jak tam?
Potrzebny jest lorazepam dla jej syna.
- Użyje broni ponownie? - Jeśli będzie trzeba.
Jest tam czworo dzieci?
Sześcioro.
Daj mi ją.
Kula przebiła udo. Potrzebujemy krwi.
To Angie?
Tak, mamy zlot.
Nakio, to moja partnerka, agentka Faith Mitchell.
Cześć, Nakio.
Twój syn potrzebuje lorazepamu.
W poczekalni jest sześcioro dzieci.
Co powiesz na wymianę?
Zgódź się. Wszyscy będą zadowoleni.
Byle szybko. I bez wygłupów.
Dajcie lorazepam w kroplówce!
Sierżancie.
No dobrze.
Normalnie jak w kokonie.
Gotowy?
Dobrze.
To twój leniwiec? Nie możesz go zostawić.
Ma na imię Leon.
Oczywiście. Cześć, Leonie.
Leniwce mają doskonały chwyt.
Dlatego trzymajcie się siebie z całych sił.
Proszę.
Mów, co mam robić.
Dobrze. Do dzieła.
Chodź.
Co to, armata?
Nie.
Zabytkowy folgierz.
Nikt z niego nie strzelał od 200 lat. Nie jest zbyt celny, ale trzeba działać.
A my wygraliśmy oblężenie fortu Ticonderoga.
Na niby. A my działamy.
Odłóżcie to. Jestem policjantką.
Nico, to Marshall i jego leniwiec Leon.
- Cześć, Marshall. - Hej.
Wiesz, że leniwce robią kupę raz w tygodniu?
Najpierw lorazepam, a potem dzieci.
Taki jest plan.
Jeśli ktoś spróbuje uciec, zastrzelę. Czy to jasne?
Tak.
Wspaniale sobie radzicie.
Wyciągniemy was stąd.
Idę. Liczy się każda sekunda.
Teraz dzieci.
Idźcie. Dalej.
Wszystko gra. Brawo.
I w prawo. Właśnie tak.
McDale, dostałeś wszystko?
- Tak, wystarczy. - Dobrze.
- Idziemy. - Spokojnie.
Bez sztuczek, bo on nie wróci.
Babka umie postawić na swoim.
Dobrze już.
Czemu nie mogę tego zatrzymać?
To dowód. Jest na nim krew.
- Dowód, że jesteś podły? - Pomóż mi to włączyć.
Czekam. Ozyrys to pseudonim.
Nie znamy nazwiska, ale informator ma numer.
Próbuję go namierzyć.
Że też pijecie kranówkę. Mogę?
To Faith. Odłóż.
Dałaby mi to.
Halo? Co tam?
Działa.
Świetnie. Jak się dowiemy, czyja to maszyna?
To nie maszyna. To system.
Pięćdziesiąt dolców za odpowiedź.
Proste. Tu masz napisane.
„KevCan3!”.
Pod spodem jest e-mail.
Dwie dychy. Za proste.
Płacisz pięć, dziadek.
Kevcan3@midtownersmail.com.
- Franklin. - Tak?
- Mam coś. - Powiedz, że nazwisko Ozyrysa.
Nie, ale to konsola Kevina Cane’a.
To nie ten dzieciak ze szpitala?
- Tak. Niedobrze. - Dlaczego? Mamy go.
Nie wiem, jak się nazywa ani jak wygląda Ozyrys,
ale zgadnij, gdzie się wyświetla jego komórka.
Nie mów, że w szpitalu.
Owszem. Musimy ostrzec Faith, zanim Ozyrys zabije Kevina.
Max, do łóżka.
Ozyrys tam utknął, gdy Nakia wzięła zakładników.
Chciał się wykazać, a otoczyły go gliny.
Świetnie. Podwójne zagrożenie.
Trzeba powiedzieć Willowi.
A telefon satelitarny?
Nie lubi rozmawiać.
Dobrze. Pizza?
Wiem, co wziąć Angie.
Dobrze. Musimy zaczekać na wyniki.
- I tyle? - Zatrzymaliśmy napady.
Chcemy w międzyczasie zajrzeć do innych pacjentów.
Wszyscy potrzebują pomocy.
Jest tak, jak chciałaś.
Możemy obejrzeć pacjentów?
Będę cię mieć na oku.
Dziękuję.
Dzięki.
No cóż.
Co dalej?
Postrzeliłam człowieka. Pójdę do więzienia.
Nie chciałam tego.
Po prostu…
Nie chcieli mnie słuchać.
Wiem.
Gdzie służyłaś?
Widzę, jak się ruszasz. Broń nie jest ci obca.
Nie stajesz do mnie tyłem.
Gdzie służyłaś?
W Kuwejcie.
I w Iraku.
W desancie. Jeden skok nie wyszedł.
Brałam analgetyki.
Potem inne rzeczy.
Przykro mi.
To dobry chłopak.
Chce być inżynierem.
Zasługuje na lepszą matkę.
Nie znam wielu rodziców, którzy wzięliby zakładników w SOR-ze.
To moja wina. Ostatnio jest gorzej.
Bywam w lombardach.
Zastawiam nasze rzeczy.
Kiedy sprzedałam jego gry, nawet się nie wściekł.
Powiedział, że rozumie.
Serce mi pękło.
Wrócił po konsolę?
Tak było?
Znam to uczucie, gdy przez ciebie
bliskim dzieje się krzywda.
Znam wstyd. Poczucie winy.
Gniew.
To straszne.
Mam gdzieś, co się ze mną stanie, o ile Kevin przeżyje.
Obudzi się.
A ja dopilnuję, by nic mu się nie stało.
Tak będzie, gdy to się skończy.
Co teraz?
Przywieźli jedzenie.
Dla mnie margherita, tam z pieczarkami.
Proszę.
Jak tam za biurkiem, skarbie?
Świetnie. Odpoczywam.
Nie mogło być lepiej. A tobie jak mija dzień?
Korzystam z wolności, zanim urodzi się dziecko.
Cisza przed burzą.
Ty i Will ocalicie świat?
Chyba tak.
Komu pepperoni? „Korniszon z ananasem”?
To dla mnie.
Dobrze. Dziękuję.
Masz zapałki albo zapalniczkę?
Dość tego.
Ananas na pizzy? Obrzydliwe.
Tak, obrzydliwy koń trojański.
Mogę coś zjeść?
Będę tuż obok. Możesz mnie obserwować.
Jest tu ten, kto postrzelił Kevina.
Mamy tylko ksywkę. Ozyrys.
Ktoś do niej pasuje?
Zrobiło się jeszcze gorzej.
- Chodź ze mną. - Hej.
Twój pacjent to moje miejsce zbrodni. Sprawdźmy to.
Świeże otarcie.
Mógł upaść albo wdać się w bójkę.
Czemu na niego patrzycie? Co się dzieje?
Muszę ci coś powiedzieć.
Wszystko zależy od tego, czy zachowasz spokój.
Skup się na Kevinie, jak my.
Dobrze.
Komu sprzedałaś konsolę?
Czemu pytasz?
Przyjrzyj się poczekalni i powiedz, czy kogoś rozpoznajesz.
Zrobisz to dla mnie? Spokojnie.
Nie znam tych ludzi. Czemu pytasz?
Will, zobacz.
Skóra pod paznokciami.
Szukamy kogoś z zadrapaniami.
Niech ktoś mi powie, co tu się dzieje.
Tylko spokojnie.
Osoba, która go postrzeliła, jest tutaj.
Zachowaj spokój.
No już, wracaj.
Jestem tutaj. Celuj we mnie.
Popilnuję Kevina, ale daj mi pracować…
Kevin?
- Co się dzieje? - Rosen.
- Co robić? - Sprawdź wężyk.
Podaj fentanyl i propofol.
Skrępujcie go.
Kevin, masz rurkę w gardle.
Nie ruszaj się, podam ci coś na rozluźnienie.
- Jestem przy tobie. - Ciśnienie spada.
Co się dzieje? Kevin!
Odpływa. Propofol podany?
Jakie ciśnienie? Coś się przestawiło?
Niczego nie ruszałam.
Oddech w normie.
Atak minął.
Mówiłeś, że mu pomożesz.
Dajmy im pracować. Wiedzą, co robią.
Przytrzymaj odcinek szyjny.
- Silny krwotok z rany. - O Boże.
Odłamek się przesunął, gdy się wiercił.
- Zatamować? - Poproszę.
- Jedziemy na salę. - Tu nie można?
Potrzebuje chirurga naczyniowego.
- Nie chcesz tego. - Boże…
- Co to, eksplozja? - Wchodzimy.
Barany.
Nie!
Pamiętajcie, w środku są cywile.
Gdy będzie po wszystkim, powiem ci coś ważnego.
- Co? Nie rób tego. - Za późno.
Pilnuj go. Mam tylko jego.
Bądź przy nim. On mnie potrzebuje.
Masz moje słowo. Ochronię twojego syna.
- Co mam robić? - Potrzebuję krwi.
- Gdzie jest? - W chłodni.
Jak idzie z opatrunkiem? Gdzie sanitariusz?
Staram się. Potrzebujemy anestezjologa.
Nikogo nie ma. Chłopak się wykrwawi.
- Krew. - Dziękuję.
- Doktorze. - Świetnie.
Popchniecie z Willem łóżko.
Rosen, co się dzieje?
- Zatamowane, podałam tlen. - Do windy.
- Dziękuję. - Przejście.
Zróbcie przejście. Dziękuję bardzo.
Zróbcie miejsce.
Nie ruszać się! Ręce na widoku!
Jestem z GBI. On zaraz umrze.
- Gleba! - Zostaw. Przepuśćcie go.
- Szybko! - Na salę!
- W porządku, Polaski? - Tak.
- Zabierzcie im armatę. - Do tyłu.
- Chcieliśmy pomóc. - Idziemy.
- Jeszcze on. - Nosze.
Niech nikt się nie rusza!
- Gdzie Nakia? - Bez broni, z ochroną.
Baker, za mną.
Na pomoc!
Spokojnie. Zachowajmy spokój.
Spokojnie. To ci dobrzy.
Wszystko dobrze, okej?
Polaski! Chodź tu.
Ruchy, ruchy!
Co się stało?
To nie od kuli armatniej.
Pielęgniarka. Coś zobaczyła.
Brakuje kitla.
Cały czas był z nami sanitariusz.
Nie widzę zdjęcia.
Ten, który poszedł z Willem i Sethem?
Leć.
- Dalej. - Dawajcie.
No dobrze.
- Wytrzymaj, Kevin. - Na 10.
Ozyrys, prawda?
Inaczej wyobrażałeś sobie ten dzień. Ja też.
Ale obiecałem, że go ochronię.
Może wyjdziemy z windy i pogadamy?
A może dokończę, co zacząłem?
- Dzięki. - Spoko.
- W samą porę. - Ozyrys?
Tak.
No dawaj.
Przeciął zbiornik. Nie ma ciśnienia.
Zasrany…
Nie!
GBI! Niech ktoś na ósmym zatrzyma windę!
Dalej?
Byłeś się odlać czy co?
Ja wysiadam.
- Poradzisz sobie? - Tak.
Leż.
Jesteś zatrzymany pod zarzutem próby zabójstwa Kevina Cane’a.
A także za zabójstwo, handel narkotykami
i bycie dupkiem.
Wciśnij guzik.
Sam se wciśnij.
Padam z nóg.
Dobrze.
Nie mogę.
Weź, masz bliżej.
Przeleciałeś nade mną. To było super.
No było.
Dobra, ja wcisnę. Do dzieła.
Niezły rzut.
Dobra walka.
- Dzięki. - Proszę.
Hej. Podobno dałeś czadu.
- Jak się trzymasz? - Najpierw rak, teraz to.
Nienawidzę szpitali.
Obyś nigdy nie musiał tu wracać.
O tak.
Dzięki, Mitchell.
Te głodomory zjadły całą pizzę.
- Stawiam kolację. - I to jest przyjaźń.
Co chciałeś mi powiedzieć?
Franklin wypił twój ostatni napój.
- Rany. - Serio?
Przepraszam. Odkupię.
A co z moim zaufaniem? Je też odkupisz?
Idziemy na kolację. Przyłączysz się?
Innym razem. Mam plany.
Do zobaczenia w pracy.
Prowadzisz.
Rozmawiałem z doktorem.
Kevin przeżyje.
Zrobiłam, co musiałam.
To mój synek.
Wiem.
Tylko mnie jest tak gorąco?
To przez ten brzuchol.
Możliwe. Boże.
- Boli? - Nie.
- Tak. - Tak?
Tylko wtedy, gdy… robię cokolwiek.
No to nic nie rób.
W ogóle.
- Hej. - Cześć.
Dzisiaj było…
To było straszne.
Wiem.
Byłeś niesamowity.
Dzięki.
Chyba…
Tak się czujesz?
Gdy czekasz, aż wrócę z pracy?
Dam sobie radę.
Razem damy.
Dzięki.
Gdzie mandolina?
Wyrzuciłem.
Czemu? Uwielbiasz zapiekankę ziemniaczaną.
Nieważne.
Nie pozwolę jej skrzywdzić nikogo, kogo kocham.
Kochasz mnie?
Will, Boże.
Znowu zemdleję.
Co? Nie rozumiem. Nie powiedziałem tak.
Słyszałaś coś, Betty?
Szczeknęła na tak.
Raczej na spacer.
Potwierdziła. Idź.
Wezmę smycz.
Adelaide.
Cześć, Will. Jak leci?
Tęskniłam.
Dziwne, co?
Gdzie Antonio?
Żyje? Daj go do telefonu.
Nie jesteś aż tak głupi.
O co powinieneś mnie spytać?
Czego chcesz?
Wielu rzeczy.
Myślisz czasem o tamtej dżungli?
Wspaniale się bawiłam.
Myślę tylko o dniu,
w którym cię znajdę.
A znajdę.
Masz szczęście.
To ja odwiedzę ciebie.
A jeśli powiesz komuś, że dzwoniłam,
wytnę wujaszkowi narządy zardzewiałą łyżką. Z uśmiechem.
Tak że bez wygłupów, agencie.
Będę czekać.
Napisy: Konrad Szabowicz