DROGI EDWARDZIE
Proszę usiąść.
Proszę pana.
Brace!
Proszę usiąść.
Proszę usiąść. Nie wstawać!
Nie wstawać!
Brace!
Proszę nie wstawać!
Niech wszyscy usiądą!
Brace.
Brace!
Przyśpiesz.
- Co robisz? - Staram się.
Na razie, frajerze.
Hej, Eddie.
- Na razie, frajerze. - Hej! Zejdź z roweru.
Widziałeś?
- Nie wierzę, że mnie pokonałeś. - Kiedyś mnie dogonisz.
- Tak? - Pewnie nie.
Cześć, chłopcy.
- Cześć, Faakhirze. - Dwa falafele, tahina?
- Tak, jeden bez rzodkiewki, drugi… - Bez cebuli.
I dwa napoje wiśniowe.
Skończyły się.
- Co? - Będą w środę.
- To za późno. - Nie szkodzi.
- Dwa piwa korzenne. - Jordan.
To nasze ostatnie falafele, nim opuścimy Nowy Jork na zawsze.
Nie ma wiśni. To nie to samo.
Eddie, nie szkodzi.
W LA są dobre falafele?
Jeśli są, to na pewno je znajdziemy.
Hej, muszę z tobą o czymś porozmawiać.
O czym?
Proszę, chłopcy.
Dwa piwa korzenne.
I dwa najlepsze falafele w Nowym Jorku.
Dzięki.
- Dziękuję. - Dzięki. Do zobaczenia.
Pa, Faakhirze.
Co chciałeś powiedzieć?
Nic. Jedzmy.
ODLOTY
Zadzwoń do hotelu i upewnij się, że mój pokój jest gotowy.
- Ostatnio to schrzanili. - Zadzwonię.
- I powiedz Stuartowi… - Że prowadzi spotkanie?
Powiedz, żeby je zaczął, a ja się wdzwonię.
- Tak. - Lot jest opóźniony?
Pogoda jest kiepska, ale nie sądzą, że to opóźni wylot.
Tego mi trzeba, niespokojnego lotu.
Okej.
Powiedz Corze, by nie zapomniała o telefonie.
Tak.
- Wyślesz mi… - Kartę pokładową. Wysłałam.
- Okej. - Dobrze.
- Wrócę w czwartek. - Wiem.
Kolejna wycieczka do LA.
Co do ostatniego wieczoru.
Doceniam to, co powiedziałaś.
Jestem zaszczycona.
Ale myślałam o tym…
i składam wypowiedzenie.
Co?
- Nie ma o czym rozmawiać. - Chodź.
- Chwila, ale… - Chodź.
Amando, proszę.
Chłopcy! Wróćcie i pomóżcie z bagażami.
- Rety, dobrze. - Wybacz.
Dzięki za pomoc. Wychowaliśmy zwierzęta.
- Zabrałaś Switcha? - Tak.
- A ładowarkę? - Oczywiście.
Masz wszystko?
- Masz jego książki? - Tak, w plecakach.
Robimy to.
Będzie świetnie.
- Marzę o kawie. - Kawa?
Jesteście głodni?
- Eddie? - Co chcecie?
Czemu wziąłeś tę torbę?
- Hej. Możesz? - Oczywiście.
Przepraszam, możesz to wziąć?
- Dziękuję. - Okej.
- Cześć. - Hej.
- Moja piękna solenizantka. - Tak.
Co ty masz na sobie?
Mam dużo nauki.
- Pracowałam. - Okej. Jesteś śliczna.
Jesteś chuda. Znowu schudłaś?
- Nie wiem, mamo. - To przestań chudnąć.
- Dziękuję, Christopher. - Cześć.
- Proszę. - Oto solenizantka.
Jedna z solenizantek, bo dzielimy urodziny.
Tak, to spowodowało wiele problemów.
Jest zabawna.
Przychodzimy tu, odkąd Zoe skończyła pięć lat,
co roku na nasze urodziny.
A Christopher zaczyna pracę w teatrze
i zajmuje się…
- Scenografią. - Dasz mu pracować?
- Narzuca się? Ona tak robi. - Nie, skąd.
Co podać na początek?
Tak. Zawsze zaczynamy od kawioru z jesiotra
i foie gras. Wybaczcie, kaczki.
Ślinię się. Ślinisz się?
- I butelkę Cristal. - Tak, właśnie.
Przemycamy go tu, odkąd skończyła 18 lat.
- Udam, że nie słyszałem. - Nie słyszałeś.
- Zaraz przyniosę. - Dziękuję.
Jest uroczy.
- O Boże, uwielbiam go. - Mamo.
- Idź z nim na randkę. - Czy ty… Okej.
Myślisz, że jest gejem?
Pracuje w teatrze.
Albo ty jesteś lesbijką.
To było niegrzeczne.
Bądź lesbijką albo nie. Nie przeszkadza mi to.
- Bądź, kim chcesz. - Możemy…
- Zmieńmy temat. Cześć. - Tak.
- Cześć. - Cześć.
Wszystkiego najlepszego.
Szkoda, że nie ma taty.
Wiem. Był załamany.
Nie wierzy, że znowu go to omija.
Wiesz, co zrobił? Coś uroczego.
Zadzwonił do Luisa w Valentino i umówił nas…
- O Boże. - …na zakupy.
Tak.
- Urodziny. - Czekaj, nie. Nie mogę.
Jutro muszę oddać pracę. Nie mogę iść.
- Nie. Daj spokój. - Nie.
To nasz dzień.
- Jestem zajęta. - Wysłałam plan.
- Wiem. - Czytałaś wiadomości?
Trudno za nimi nadążyć. Dużo piszesz.
A ty kiepsko odpowiadasz,
- więc nie wiem, czy czytasz… - Cześć.
- Jest. - To ten.
Zrobisz coś dla nas?
- Pewnie. - Zrobisz nam zdjęcie?
- Nie. - Tak.
- Źle wyglądam. Możemy nie? - Wyglądasz dobrze.
- Nie przesadzaj. - Nie chcę.
Ojciec mnie zabije, jeśli tego nie udokumentuję.
Okej.
Dziękuję. Powinno być dobrze.
- Do Christophera. - Przepraszam.
Spójrz na tę piękność.
- Nie. To się nie dzieje. - Dobrze.
- Gotowe? - Trochę…
- Możesz nie dotykać? - Tylko…
- Niepokorne kosmyki. - Mogłabyś…
Nie dotykaj moich włosów.
- Niepokorne kosmyki. - Zostaw!
O Boże.
Okej, mam.
Dobrze. Dziękuję.
Jest straszne.
Dziękuję. Podoba mi się.
HA, HA, HA. TĘSKNIMY!
Dobrze. Chodź.
Idźcie dalej. Ręce do góry.
- Masz komputer? - Tak, tutaj.
Możesz iść.
Masz kartę pokładową?
- Ja ją mam. - Proszę zdjąć buty.
- Laptopy. - Mam twoją.
Zaraz spóźnię się na samolot.
Pasuje mi to.
Nie chcę cię zostawiać.
Wiem. Ale musisz.
Wkrótce tam będę.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Dobry wieczór. Pasażerowie lotu numer 1483 linii Trinity
do Los Angeles proszeni są do samolotu.
Pasażerowie lotu numer 1483 linii Trinity do Los Angeles…
A jeśli Kalifornia nam się nie spodoba?
Wiesz, że nie podjęlibyśmy z tatą tej decyzji,
gdybyśmy myśleli, że wam się nie spodoba.
- Prawda? - Pewnie.
Wynajmujemy nasze mieszkanie w Nowym Jorku na rok.
Jeśli nam nie wyjdzie, to wrócimy.
Ale nie taki jest plan.
Racja, nie taki jest plan.
Spodoba nam się w LA. Do boju, Dodgersi.
To nasza bramka.
Hej.
Będzie świetnie, obiecuję.
Tak.
Okej.
Chodź, kochanie.
- W porządku? - Tak.
- Dobrze.
Hej, myślę, że się udało.
Wracamy do gry.
Będę znów pić bezkofeinową.
Mówisz tak codziennie.
Wrócę dziś wcześnie.
Nim wyjdziesz na zmianę.
Fajnie.
Dziś wielki dzień, nie? Dotarli na lotnisko?
- Nie wiem. - Naprawdę?
Nie wierzę, że to robią.
Tak, wiem.
Szaleństwo.
Kochanie.
Boże! Kochanie, ta klamka mnie wykończy.
Tak.
- Miałem na to spojrzeć. - Zagraża bezpieczeństwu.
Wcale nie, ale zajmę się tym.
- Hej, możemy… - Dziękuję. Tak?
Dzień dobry, Shay.
Cześć, pani Curtis.
Dziwna dziewczyna.
Myślałem o tym, co ostatnio powiedział dr Berkowitz…
Berkowitz jest dupkiem.
- Okej. - Do diabła z nim. Co za tupet.
Może stara się…
- Pieprzyć Berkowitza. - …otworzyć…
Jesteś…
Jesteś świetny, ja jestem świetna, jesteśmy świetni. Okej?
Kocham cię. Muszę jechać.
- Ja ciebie też. - Pa, Shay.
- Pa. - Pozdrów mamę.
- Jestem cała. - Nieźle.
Nieźle.
Dziękuję.
To pierwsza klasa. Co robisz?
Nie martw się.
- Są ze mną. - Okej.
Muszę wam coś powiedzieć. Nie będziemy lecieć razem.
To znaczy?
Kojarzycie studio? Załatwili mi pierwszą klasę.
Pierwszą klasę? Jesteś tylko scenarzystką.
- Do końca. Dziękuję. - Dziękuję.
- Cześć. - Witamy na pokładzie.
- Okej, prosto i w lewo. - Dziękuję.
Chciałam zmienić miejsce, żeby móc lecieć z wami,
ale byłam rozkojarzona przeprowadzką.
Więc usiądę tutaj i dokończę scenariusz.
- Przyniesiesz nam deser? - Pewnie.
Będę tęsknić.
Mamo, będziemy 15 metrów od ciebie.
Miłego lotu.
Nie przytulisz? Nie.
Okej.
- Mówiłam, że nie będą źli. - Tak, nie są.
Przenosimy się na drugi koniec kraju z powodu twojej pracy.
To, że siedzisz w innej klasie, wcale nie jest symboliczne.
- Bruce. - Żartuję.
Możesz się położyć? Fajnie.
- Nienawidzę cię. - A ja ciebie.
Dzień dobry. Witamy na pokładzie.
- Weźmiesz torbę? - Hej, Eddie.
- Co? - Co robisz? Ja siedzę przy oknie.
Nie, ostatnio ustaliliśmy, że kolejny raz ja siedzę przy oknie.
To było dwa lata temu.
- Co z tego? - To moje miejsce.
Będziesz tu siedział, gdy będziemy wracać.
A jeśli nigdy nie wrócimy?
Nieważne. Wstawaj. Kamień, papier, nożyce.
- Dobra. - Dwie rundy z trzech.
Jasne.
Kamień, papier, nożyce.
- Papier pokonuje kamień, - Do bani.
- Te miejsca są lepsze. - Do czwartku.
Mogę pożyczyć 30 dolców do czwartku?
Tak.
Pomogę.
Jasne.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
…do czwartku?
Mogę pożyczyć 30 dolców do czwartku?
Straszne.
Grasz coraz gorzej. Kogo masz zagrać, Akua?
- Staram się brzmieć jak ćpunka. - Hej, hej, posłuchaj,
jeśli grasz ćpunkę, proszę, używaj amerykańskiego akcentu.
Nie zwalaj tego na nas.
Rola wymaga aktorki z Ghany.
Dlatego lecę na przesłuchanie ze Spike’em Jonze’em.
Chale, Spike Jonze? To wielki…
Widzisz, Kojo? Nawet Albert rozumie.
Czemu błagasz, by grać w amerykańskich filmach?
Wróć i pracuj dla mnie.
Mam wynajmować toi toie?
NIEBIESKA KRAINA
Interes kwitnie. Powiedz jej.
- Wszyscy chcą… - Kibli na wczoraj.
Słyszałaś?
Wróć do domu.
Bądź częścią rodzinnego imperium.
Kojo, to moje marzenie. Trzeba gdzieś zacząć.
Możesz grać tutaj.
Możesz zostać kolejną… Jak się nazywa ta piękność?
- Jackie Appiah. - Jackie Appiah.
Mogę pooglądać telewizję?
Koniec oglądania.
Muszę kończyć. Nie pomagasz.
Zaczekaj, to moja Becks?
Cześć, skarbie.
Powiedz mamie, żeby przywiozła cię do Ghany, okej?
Powiedz: „Cześć, wujku Kojo”.
Cześć, wujku Kojo.
Cześć, siostrzenico.
Muszę kończyć. Kocham cię.
Proszę usiąść.
Proszę zapiąć pas.
Okej.
- Przepraszam. - Wszystko dobrze?
- Mogę dostać piwo? - Mogę przynieść po starcie.
- Doceniam to. - Jasne.
Mam coś dla was.
Proszę, chłopcy.
Co?
Każesz nam odrabiać lekcje w samolocie?
Jest środek tygodnia.
I na szczęście leci z wami nauczyciel.
To niemoralne.
- Jesteś potworem. - Czas wam szybciej minie.
O rety, przepraszam.
- To moje miejsce. Dzięki. - Jasne.
Okej, lot Trinity 1483.
Mamy pozwolenie na start. Pas JFK 22-Left.
Sprawdzam. Klapy dwa i dwa.
Panel zdalnego sterowania zaprogramowany. 220 stopni. 1200 metrów.
Silniki włączone.
Gotowi do startu.
Skończyłem. Mogę robić następne?
Zaczekaj. Twój brat nie skończył.
Okej.
Spójrz ponownie.
Sam znajdź swój błąd.
90% jest poprawnie.
To dobrze. To szóstka z minusem.
- Zamknij się. - Eddie, proszę.
Znasz odpowiedź. Wczoraj nad tym pracowaliśmy.
- Nie naciskaj. - Zna odpowiedź.
- Zapomniałeś wyodrębnić X… - Zamkniesz się?
- Okej. - Słucham?
- Spokój. - Chciałem pomóc.
Miałeś tak nie mówić.
Jasne, że to moja wina. Nigdy Eddiego.
- Nie to mówiłam. - Właśnie, że to.
- Pomogłem. - Dzięki.
Kochanie, chciał ci tylko pomóc.
Jest trzy lata ode mnie młodszy. Nie powinien mi pomagać.
- Rozumiem. - Jest ode mnie mądrzejszy, wiem.
Mamy lekcje pianina.
Ja ledwie opanowuję takt, on gra w Carnegie Hall.
Raz. To był recital uczniowski.
Co wieczór leżę i słucham, jak ćwiczy grę na tym głupim pianinie.
Nigdy się nie myli.
Ani razu.
Jordan.
Gdy będziemy w Los Angeles, nie chcę być uczony w domu.
- Skarbie… - Pójdę do publicznej szkoły.
Dlaczego w ogóle uczycie nas w domu?
Jesteście nadopiekuńczy.
- Tak było lepiej dla rodziny. - Dla Eddiego.
Twój brat potrzebuje więcej wsparcia.
Nękali go w drugiej klasie.
To było pięć lat temu. Teraz da sobie radę.
Muszę mieć własne życie.
Dziękuję.
Uwaga.
- To wielki ziemniak? - Tak.
Skończyłem poziom ducha.
- Niemożliwe. - Tak, skończyłem.
To był taki samouczek. Nie liczy się.
Proszę.
- Dziękuję. - Okej.
Same kłopoty.
- Mam dość kłopotów. - Wyglądałeś, jakbyś się dobrze bawił.
- Bo bawiłem. - Proszę opuścić stolik.
Co podać?
Poproszę whisky z colą.
Stolik, proszę.
Podać coś jeszcze?
- Mamo, patrz. - O Boże!
- Jasne… - Musisz to kupić.
Nie, kosztuje zylion dolarów. Dokąd ja w tym pójdę?
- Na randki. - Nie randkuję.
- Nikt nie randkuje. - To na seks.
- Nie wiem. - Nie, mamo.
Wiem, że ojciec kupuje ci to na urodziny.
- Wariactwo. - Szaleństwo, co?
Spójrz, to vintage.
To jest z lat 70.
Coś pięknego.
Tak się zastanawiałam.
- Wszystko… - Tak?
Czy wszystko jest w porządku?
Co masz na myśli?
Między tobą i tatą?
Oczywiście.
Wasz związek.
Mamy wspaniały związek. Wiesz o tym.
Okej, tylko wygląda na to, że ostatnio często wyjeżdża.
To prawda. Wyjeżdża w interesach.
Jest świetnym żywicielem rodziny.
- Więc… - Nie mówię, że nie.
Zawsze ciężko pracował.
Wiem. Martwię się o ciebie.
Dlaczego?
Nic mi nie jest.
Zawsze był taki plan. Ciężko pracować.
A gdy pójdzie na emeryturę, będziemy się bawić.
- Rejs na Alasce… - Jasne.
…jazda na rowerach po Skandynawii, wycieczka po Eur…
- Wszystko. - Tak?
Nie martw się o mnie. Wiesz, o co się martw?
Potrzebuję butów.
Nie mam czasu na buty.
Jak to? Manicure mamy o 15.00.
Hej, Dee Dee, to by na tobie świetnie wyglądało.
- Jak myślisz? Fantastyczna, co? - O Boże.
Muszę to przymierzyć.
A potem buty.
- Luis, przyniesiesz mi buty? - Robi się.
- Wyglądasz świetnie. - Dziękuję.
Musisz to kupić.
Idę z butami, Dee Dee.
Chwila.
Czemu tak na mnie patrzysz? Muszę o coś spytać.
Przepraszam, mam przesłuchanie.
Powodzenia.
Większość ludzi nie pije ginu, bo ponoć od ginu się grzeszy.
Ale ja nie uważam, że to prawda.
- Będę gotowa za 15 minut. - Dzięki.
Tak. Rozumiem.
- Trzeba to szybko zatwierdzić. - Robi się.
Przepraszam, zaczeka pan chwilę?
Biuro kongresmenki Washington.
Nie, mówi Adriana.
Jestem jej asystentką.
Okej, rozumiem.
Biuro kongresmenki Washington.
Proszę przestać używać takiego…
Biuro kongresmenki Washington.
Nie, kongresmenka dba o wszystkie…
Biuro kongresmenki Washington.
Rozumiem pańską frustrację.
Przepraszam. Sprawdzimy to.
Biuro kongresmenki Washington.
Jesteśmy tego świadomi i zajmiemy się tym.
Angela, cześć.
Cześć, jestem Adriana z biura kongresmenki Washington.
Miło cię poznać. Wybacz spóźnienie.
Przynajmniej przyszłaś.
Chodź.
Nie ma ogrzewania, gazu.
Gospodarz chce wszystkich wyrzucić.
Chciałabym go przygarnąć, ale nie mogę.
Wychowuję dwójkę dzieci i pracuję na pełny etat.
Tak.
Mój brat jest chory psychicznie. Potrzebuje wsparcia, mieszkania.
Od roku jest na liście oczekujących.
- Ktoś musi mu pomóc. - Tak.
Dłużej nie wytrzyma.
Byron, tu twoja siostra.
Wchodzę.
Cześć, Byron.
Byron, słyszysz mnie?
Wyjmij słuchawki,
widzisz panią.
Nazywam się Adriana
i pracuję w biurze kongresmenki Washington.
Zorganizujemy ci pomoc, okej?
Znajdziemy ci miejsce u opieki społecznej.
Brzmi dobrze?
Możesz na mnie spojrzeć, żebym wiedziała, że mnie słyszysz?
Okej. Wszystko będzie dobrze.
- Wychodzę. - Spoko. Miłej zmiany.
Okej.
Twoja siostra może później dzwonić.
- Więc… - Co?
Chce pogadać po locie. Martwi się, więc…
Co powiedziałeś?
Nic. Że może powinna do ciebie zadzwonić.
- Dlaczego? - Bo to twoja siostra.
Z którą mam bardzo skomplikowaną relację,
- o czym wiesz. - Ja tylko…
Myślę, że rozmowa z nią dobrze ci zrobi.
Rozmowa z kimś.
Już z nią rozmawiałam. Nie pomogło.
Nie podoba mi się, że spiskujecie przeciwko mnie.
Nie spiskujemy.
Myślę, że może
za dużo starasz się trzymać w sobie.
Przekazujesz mnie siostrze i uciekasz do męskiej kryjówki?
- Idę do pracy… - By nie musieć się z tym użerać.
Posłuchaj…
nie ona dzwoniła tylko ja.
Dzwoniłem, bo się o ciebie martwię,
bo nie wiem, jak ci teraz pomóc,
co mnie przeraża, dlatego zadzwoniłem…
O co się martwisz?
Berkowitz mówił, że może już czas
- wziąć pod uwagę adopcję. - To dupek.
Jest naszym lekarzem od płodności i martwi się liczbą…
liczbą…
Poronień?
Możesz to powiedzieć.
Może pójdźmy do agencji adopcyjnej?
Sprawdźmy, jakie mamy opcje.
Nie mówię, żeby się poddawać,
- tylko w międzyczasie sprawdzić. - To nie jest nasz plan.
Projektowaliśmy ten pokój trzy razy…
- To nigdy… - …dla trójki dzieci.
Mamy trzy warstwy farby na ścianach.
I kurewsko się boję, bo nie wiem, co to robi z tobą,
z twoim ciałem, z twoją duszą, z nami.
Możemy kochać dziecko, nieważne, czyje ma DNA.
- Dobrze wiedzieć, jak się czujesz. - Daj spokój.
- Idź do pracy, John. - Porozmawiaj ze mną.
Idź do pracy.
Mama ma ważne przesłuchanie.
Tak, to ekscytujące. Do ważnego filmu.
Rzecz w tym, że odbywa się w Los Angeles.
Znowu lecisz do Los Angeles? Mogę lecieć z tobą?
Nie tym razem, ale zostaniesz z Leezą i Odiem.
Jak długo?
Jedną noc.
Jedną noc i wrócę, nim się zorientujesz, że mnie nie było. Okej?
- Obiecujesz? - Obiecuję.
Chodźmy.
Panie i panowie, z kokpitu
znowu mówi wasz kapitan.
Włączam sygnalizację zapięcia pasów,
bo, jak czujecie, występują turbulencje.
Przed nami są też deszcze.
Będziemy współpracować z kontrolą ruchu lotniczego.
PIERWSZA CZARNA KONGRESMENKA
Jestem zawiedziona, że nie zaczął śledztwa.
Powiem mu.
Nie pozwól mu krążyć wokół tematu.
Przecież mnie znasz.
- To kiepski moment. - To pilne. Proszę.
- Minuta. - Okej.
Byron Williams.
Chory psychicznie, potencjalny samobójca, mieszka w złych warunkach.
Znalazłam dla niego dobre miejsce.
Mieszkanie komunalne ze wsparciem, ale to za długo trwa.
Gdybyś mogła wykonać jeden telefon…
- Znasz protokół w tym biurze. - Tak.
I nie chcę wykorzystywać naszej relacji.
To co teraz robisz?
Wiem, że twój czas jest cenny,
a praca, którą wykonujesz, niezbędna.
Doceniam pochlebstwa.
Twoja praca jest bardzo trudna, ale wszystko robisz dobrze.
To dlaczego się tak nie czuję?
Przepraszam. Codziennie odbieram telefony
i mam wrażenie, że niczego nie osiągam.
On tam dłużej nie wytrzyma.
Jeden telefon.
Proszę.
Daj mi numer.
Okej.
Dziękuję.
I załatw nam na dziś stolik w Rooster.
Musisz się napić.
Wiem, co powiesz. Powinnam być twardsza.
Przykro mi, że ci to mówię, ale jesteś urzędniczką państwową.
Współczuję.
- Cześć. - Hej, jak leci?
- Babciu. - Nie nazywaj mnie tak.
- Nie jesteśmy w biurze. - To wciąż praca. Potrzebujemy granic.
Pani kongresmen.
Dużo lepiej.
Jesteś cholerną ikoną.
Gdy ludzie na ciebie patrzą, myślą…
„Nią chcę być. Chcę, by moja córka nią była”.
Nigdy nie zrobię tego, co ty.
Okej.
Może pomogłam utorować drogę dla kobiet o innym kolorze skóry,
ale bez silnych, młodych kobiet, takich jak ty, które to pociągną,
nie osiągnęliśmy nic.
Wiem.
Chcę, byś startowała na moje miejsce.
Co?
Gdy skończę. Jeszcze nie umarłam.
Nie mogę.
Masz mnie za kogoś, kim nie jestem.
Widzę, kim jesteś. Tylko ty do tego nie doszłaś.
Jeszcze jedna kadencja dla mnie.
Potem 2026.
Ładnie brzmi, co?
Nie wiem, co powiedzieć.
Teraz będę twoją babcią.
Gdy szefowa daje ci pracę, to ją przyjmij, matole.
Panie i panowie, jesteśmy w strefie turbulencji.
Proszę zająć miejsca i zapiąć pasy.
To świetne wieści.
Tak, zdecydowanie tego chce. Zaraz mu powiem.
Tak, zadzwonię z samego rana.
Okej. Cześć.
Dzień dobry, mówi Adriana z biura kongresmenki Washington.
Mam dobre wieści odnośnie do mieszkania pani brata.
Co?
Jak…
Kiedy to się stało?
Myślałam o tym…
i składam wypowiedzenie.
- Co? - Angelo…
- Chodź. - Przepraszam.
Tak mi przykro.
W porządku.
Proszę zdjąć buty.
Laptopy.
Nie chcę cię zostawiać.
Wiem.
Zrobiłaś, co mogłaś dla tego młodzieńca.
Odchodzę, babciu.
Odchodzę z twojego biura.
Z polityki.
Moją ostatnią urzędową sprawą
będzie udział w pogrzebie Byrona Williamsa.
Odebrał sobie życie, babciu.
Nie mogę tego robić.
Skarbie, kocham cię.
I przyjmuję twoją rezygnację.
Musisz przestać sobie mówić, że czegoś nie możesz.
- Do zobaczenia. - Na razie.
Przepraszam.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Przed nami duża burza.
Ciągnie się na odległość 60 km.
Musimy zboczyć z kursu o jakieś 30 stopni.
Przyjąłem.
Zmiana kursu o 30 stopni, Trinity 1483.
Eddie, musimy porozmawiać.
- Proszę wrócić… - Eddie.
Co?
Poprosiłem personel…
Nie panikuj, dobrze?
Co?
Postanowiłem, że w LA będę chodził do szkoły publicznej.
Co?
Nie wiem. Ja…
Przeprowadzamy się i chciałem coś zmienić.
To normalne, Eddie.
Ludzie chodzą do szkoły. To normalne.
Szkoły publiczne są do bani. Mówiłeś mi to milion razy.
Otrzymujemy lepszą edukację.
Ale nie możemy być razem codziennie
do końca życia, Eddie.
- Chodzi o dziewczyny? - Co? Nie.
- Myślisz kutasem. - Daj spokój.
Niezłe wyczucie czasu. Teraz mi mówisz?
Chciałem ci powiedzieć wcześniej. Eddie, daj spokój…
- Uspokój się. - Mogę przejść?
- Nie. Jesteś moim bratem. - Hej.
- Zawsze… Eddie! - Rusz się!
- Co się dzieje? Eddie! - Panie i panowie,
mówi kapitan, jak czujecie…
Mamo!
Co się dzieje?
Jordan mówi, że idzie do szkoły publicznej.
Hej, kochanie.
Wiedziałaś?
Jesteś moją mamą, wiedziałaś i mi nie powiedziałaś.
- Skarbie. - Pozwolisz mu?
Szkoły są do bani.
- Nie to powtarzacie z tatą? - Wiem, że to sporo.
- Przepraszam, nie może tu być. - Tylko minutę.
Pilot wydał komunikat
- i trzeba zapiąć pasy. - Mamo.
To mój syn. Proszę.
Dobrze, minutę.
- Mamo. - Wiem, że to dużo zmian na raz.
Wszystko było dobrze, tak jak było. Czemu musi się zmienić?
Twój brat potrzebuje niezależności.
To naturalne. Wiem, że teraz nie ma to sensu,
ale za kilka lat też będziesz chciał niezależności.
Wiem, że to boli.
Wiem, jak mocno to boli, ale zawsze będziecie braćmi.
Obiecuję, okej?
- Przeprowadzamy się przez twoją pracę. - Mówi kapitan.
- Jordan idzie do szkoły. - Proszę zająć miejsca.
Nigdy nie chciałem, by coś się zmieniło.
- Rozumiem, okej? Naprawdę. - Wcale nie.
Powinnaś była mi powiedzieć,
- nim wsiedliśmy. - Musisz wrócić na miejsce.
Nienawidzę zmian!
- Twoich scenariuszy… - Już!
- …i ciebie! - Nie mów tak!
- Zapnij pas. - Eddie, kocham cię.
Proszę odłożyć laptopy.
Jesteśmy w strefie turbulencji.
Muszę wszystko zabrać.
Proszę podnieść stoliki.
Dziękuję.
- Wszystko okej. - Na pewno?
Wszystko będzie dobrze.
Personel pokaże teraz bezpieczną pozycję „brace”.
Proszę się pochylić i mocno złapać za ręce.
To twój ojciec. Ciekawe, czy dostał zdjęcia.
Jesteś moją księżniczką, a Zoe aniołem. Kocham was.
„Samotny pielgrzym”? O czym on mówi?
Przepraszam.
Kocha nas.
Tak albo za dużo wypił.
Prawdopodobnie to też.
Sprawdź listę kontrolną silnika.
Mamy sytuację kryzysową. Awaria obu silników.
Spróbujemy je odpalić.
Przygotujcie kabinę na potencjalne lądowanie na wodzie.
W drodze do Kalifornii!!!
Kocham cię, siostro
Ja ciebie też
Muszę być z rodziną.
Będzie dobrze.
Tak, będzie.
Hej! Wszystko w porządku?
- Nic nam nie jest. - Okej.
- Halo! - Jest okej.
- Proszę wracać. - To moja żona.
To moja rodzina.
- Muszę z nimi zostać. - Proszę pani.
Kapitan powiedział, że wszyscy mają pozostać na miejscach.
To moje dzieci.
- Muszę z nimi zostać. - To ich matka!
Nie będę się powtarzać. Proszę wrócić na miejsce.
Już dobrze.
- Już! - Jane, już dobrze.
- Nic wam nie będzie. - Jane!
- Już dobrze. - Okej.
- Do zobaczenia. - Będzie dobrze.
- Okej, pa. - Kocham cię.
- Mamo! - Na razie.
Już dobrze.
Mamo!
Będzie dobrze, Eddie. To tylko turbulencje.
Mówi kapitan.
Będziemy lądować awaryjnie
na lotnisku w Denver…
Dziękuję.
Złap mnie za rękę.
Trzymam cię.
Eddie, w porządku?
Już dobrze.
Spokojnie. Spójrz na mnie.
Sprawdzałem i jest autobus na plażę w Santa Monica.
Jutro pójdziemy pływać w oceanie. Okej?
Tylko ty i ja.
- Okej. - Będzie dobrze.
Boję się. Cholernie się boję.
Wiem. Myśl o plaży, okej?
…odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego…
…królestwo, moc i chwała…
Hej.
Kurwa!
- Za chwilę. - O Boże!
Brace! Brace! Przygotować się na zderzenie!
Eddie!
- Eddie! Jordan! - Brace!
Głowy w dół!
Okej, musimy się przygotować. Opuśćcie głowy
- między nogi… - Tato, boję się.
…teraz, głowy w dół.
- No już. - Boże, pomóż nam.
- Jestem z wami. - Nie wstawać!
Głowy w dół.
Kocham cię, tato.
Nie wstawać!
Kocham was.
Choćbym nawet szedł ciemną doliną, zła się nie ulęknę,
boś Ty ze mną, laska twoja i kij twój mnie pocieszają…
- Już dobrze, Eddie. - Kocham cię, tato.
Nie wstawać!
Kocham was.
Kocham cię, tato.
Halo.
Tak.
Będę gotowy.
RATOWNIK
To nie ten styl.
- Rozumiem. - Ty rozumiesz.
- Nie chcę się żegnać. - Wiem, ale muszę iść.
- Tak? - Tak, muszę.
Kocham cię.
Okej.
- Sto lat. - Sto lat. Pa.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
TRYGONOMETRIA
NAJNOWSZE WIADOMOŚCI
SAMOLOT LINII TRINITY DO LA ROZBIJA SIĘ W KOLORADO
Tutaj.
O mój Boże.
Jestem tutaj.
Okej.
Mam cię. Chodź tu.
Nic ci nie będzie.
Jestem tutaj.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA ANN NAPOLITANO
Napisy: Agnieszka Otawska