GIMNAZJUM I SZKOŁA ŚREDNIA
Hej. Dobrze się czujesz? Spokojnie. Okej?
Nic ci nie jest. Chodź.
Hej, patrzcie. Cudem ocalały chłopiec!
Daj mu spokój.
Uwaga. Hej, joł.
Dajcie spokój. Wiemy. To cudem ocalały chłopiec.
Witamy w Riverview. Koniec nauki w domu, Toto.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA ANN NAPOLITANO
DROGI EDWARDZIE
Przedstawiciel.
Nie… Przedstawiciel!
O mój…
Dzień dobry. Cześć.
Rozmawiałam z kimś i nas rozłączyło.
Chcę wypowiedzieć umowę na kablówkę i Internet.
Nie, już podałam te informacje…
Nie. Na nazwisko mojego męża.
Nie może pani z nim porozmawiać, bo nie żyje.
Może mnie pani posłuchać?
Utknęłam w tej zapyziałej dziurze na dwa tygodnie
i muszę wypowiedzieć umowę.
Mówiłam, że nie może pani z nim pomówić, bo nie żyje!
- Siema. - O Boże! Co, do kurwy?
Co robisz? Nie. Przepraszam.
- To prywatne mieszkanie. Wynocha. - Spoko.
- Idę po kosmetyki. - Nie! Co tu robisz?
Nie możesz… Jak ty…
- Mieszkam tu. Boże. - Wcale nie.
Boże, to mieszkałom.
- Kim jesteś? - T.
T? Nazywasz się T? Co tu robisz?
Noelle napisała do Miki, a ta do nas:
„Kto mieszka u Charliego, niech zabiera graty”.
Wprowadzasz się?
To mieszkanie mojego męża.
Siema, Dee Dee.
Skąd wiesz, jak się nazywam?
Co tu robisz?
Mam tu kosmetyki.
Charlie kupił mi szczoteczkę Sonicare, a jest droga.
Zostawiłeś szczoteczkę?
O Boże. Jesteś dzieckiem. Ile masz lat?
Szesnaście i pół.
O Boże.
Okej.
Możesz mi powiedzieć, czemu tu mieszkałeś?
W domu się nie dało.
Przerosło mnie to.
Charlie powiedział, że mogę, póki nie znajdę lepszej opcji.
Jakieś pięć miesięcy.
Był świetnym facetem.
Przykro mi.
- Jak się nazywasz? - T.
T, zaczekasz chwilę? Moment. Tylko…
Wiesz, kim on jest?
- To Evan. - Evan.
Czy on…
Kim on jest?
Jest spoko.
Czy Evan i Charles… Charlie,
byli romantycznie…
Zastanawiam się, czy mój mąż był gejem.
Nigdy nie pytałom.
Miał ładną pościel, więc może to wskazówka.
Racja.
Ale z tego, co wiesz, Charles i Evan nie byli…
Wiem tylko,
że pomogli mi dostać się na rozmowę do Bollywood Bites, gdzie pracuję.
Spóźnię się.
- Pa. - Pa.
CUDEM OCALAŁY CHŁOPIEC
Po 200 straciłam rachubę.
Wciąż przychodzą.
Powinniśmy je otworzyć.
- Nie możemy. - Dlaczego?
Bo to niezgodne z prawem?
Jesteśmy jego opiekunami. Są pojebane.
- Otworzyłam już z pięć. - To było złe.
W jednym był pukiel włosów kobiety.
W drugim ktoś pisał, że Edward spłonie w piekle.
Nie może ich otworzyć. Będzie miał traumę.
I tak ma już za dużo na głowie.
- Kolejny wpadł przez drzwi. - Co?
Siedziałem przy komputerze i usłyszałem coś,
spojrzałem i ktoś go wrzucił przez otwór na listy.
- Nie widziałeś kto? - Tak!
Wyszedłem z domu.
Ale nim wyszedłem, już odjeżdżali.
Nie podoba mi się to.
To wtargnięcie. Powinniśmy zainstalować kamerę.
Tak. Zgadzam się z tobą.
- Powinniśmy je spalić. - Nie możemy.
- Dlaczego? - A jeśli jest tam coś ważnego?
Jeśli jest tu list od jego przyjaciela?
To pozwolimy mu je otworzyć?
Nie! Są tu listy od wariatów.
Okej, to my je otworzymy.
Przypomnę ci, że to przestępstwo federalne.
Tak jak spalenie ich.
Myślę, że potrzebna nam większa torba.
Możemy to na razie zostawić?
Nie damy ich Edwardowi ani ich nie otworzymy.
Okej.
Chcę mieć pewność, że żadnego nie znajdzie.
Na razie nie znalazł, więc…
Nie możemy ich tu trzymać.
- Zabierzesz je do pracy? - Mojej?
Tak. Pracujesz w kotłowni.
Możesz je tam zostawić w pudełku?
Możesz?
Tak.
W porządku.
Oboje robimy wszystko, co tylko możemy, Lace.
Czemu wszyscy do niego piszą?
Bo przeżył.
GŁOSUJ NA ADRIANĘ WASHINGTON
Przepraszam. A ty to kto?
Becks.
Okej, Becks. I jesteś… Kim dokładnie jesteś?
- A ty? - Nazywam się Natalie.
Szefowa kampanii Adriany.
Jesteś jej szefową?
Tak, Becks. Lubię cię.
- Jest ich więcej. - Becks, kochanie.
Chodźmy. Spóźnimy się do szkoły.
- Miłego dnia. - Pa!
Gdzie masz plecak? Okej, dobrze.
Ta rozmowa trwała wieki.
W New York One mają mnie za kiepski dowcip.
Wzięłaś ślub i urodziłaś dziecko od naszej ostatniej rozmowy?
Poznałaś moich współlokatorów.
Współlokatorów?
Tak, Kojo i Becks. Poznaliśmy się na terapii.
I mieszkają tu?
Potrzebowali się gdzieś zatrzymać. Naprawia mi toaletę.
- Co? - Nic.
- Miej świadomość, jak to wygląda. - Wygląda?
Dotyczy to kandydatki Washington.
Od tej chwili ludzie będą mieć opinię na temat wszystkiego.
Okej, ale pomaganie ludziom w potrzebie wydaje się w porządku.
Pan z Ghany też wydaje się w porządku.
Becks…
W Ghanie pogrzeby wyglądają inaczej niż w USA.
Jedną z naszych tradycji jest dekorowanie trumny.
Wiesz, czym jest trumna?
To pudełko, w którym spocznie twoja mama.
Tak. Dekorujemy trumnę w ciekawy sposób,
by odzwierciedlała osobę, która umarła.
Chcę zapytać, czy masz jakiś pomysł,
jak chciałabyś udekorować trumnę Akui… twojej matki?
Nie wiem.
Powiedzieć ci sekret?
Znałaś mamę lepiej niż ktokolwiek inny.
To kto lepiej od Becks wymyśli, jak ma wyglądać?
Przemyśl to.
Pomyśl, jak chcesz udekorować trumnę mamy,
a ja to załatwię.
- Okej? - Okej.
Okej. Bądź grzeczna w szkole.
Nazwałabym to, gdybym potrafiła.
Ale nie potrafię. Nie mam słów.
I to jest tak…
jakbym bez słów, bez jakiegoś słownictwa,
nie wiedziała, jak się czuję.
Jeszcze nie płakałam.
Jakby za każdym razem, gdy czuję ten szok, samotność…
przekręcam pokrętło w klatce piersiowej…
albo w mózgu…
i niczego nie czuję.
Uczucie odchodzi.
Tak.
Co, do kurwy?
Co tu robisz?
Przepraszam.
Czy to grupa radzenia sobie z żałobą dla lotu 1483?
Co? Nie. Nie możesz tu być.
To jest miejsce dla mnie. Dla mnie, nie dla ciebie.
Czy ja cię znam? Jestem w złym miejscu?
Okej.
Cześć.
Cześć, skarbie. Jak ci minął dzień?
Jest trochę znerwicowany.
Nic mi nie jest.
W porządku.
Pani Curtis, niezła bryka.
- Skórzana tapicerka? - Dziękuję, Shay.
Jak minęły lekcje?
Nie miałem lekcji.
Dziś oprowadzali mnie po szkole.
A jutro mam pisać egzamin kwalifikacyjny.
I dopiero pójdę na lekcje.
To co robimy, Edwardzie?
- Chcesz jechać ze mną do warsztatu? - Mogę iść do Shay?
Jasne. Tylko żadnych niezatwierdzonych wycieczek.
Okej? Shay?
- Prędzej umrę. - Dobra.
Nie to miałam na myśli.
- Dobra. - Pa. Dziękuję, pani Curtis.
Nie ma za co, Shay.
Hej. Zaczekaj.
Chciałam ci powiedzieć…
Możesz na mnie spojrzeć?
Nie muszę patrzeć, żeby słyszeć.
Wolałabym, żebyś na mnie spojrzał.
Nie, dziękuję.
Dlaczego?
Bo czasem wyglądasz jak mama.
Okej? I wolałbym nie widzieć jej twarzy, gdy jestem przy tobie.
CENTRUM LGBTQ W NORTH HOLLYWOOD
WSZYSCY SĄ MILE WIDZIANI
GRUPA DYSKUSYJNA TOŻSAMOŚĆ PŁCIOWA LGBTQ+
Nazwisko i data.
Dziękuję.
- Cześć. - Jak się masz?
- Dobrze. A ty? - Dobrze. Szukam Noelle.
Tak. Jest tam.
- Okej. Dziękuję. - Żaden problem.
Idź, dogonię cię. Zaraz tam będę.
- Cześć. Pamiętasz mnie? - Cześć.
Przepraszam za to, co mówiłam o kombuchy.
Okej, to jest bezpieczna przestrzeń. Będzie bezpiecznie?
Oczywiście. Tak.
- Wejdź. - Dziękuję.
Usiądź.
Bardzo dziękuję. Ja tylko…
Poznałam T.
Przyszedł do mieszkania po jego szczoteczkę do zębów.
Ich szczoteczkę.
Ich szczoteczkę. Tak.
Tak. Rozumiem. Przepraszam.
W porządku. Przyzwyczaisz się.
Więc…
Charles pozwalałam różnym ludziom mieszkać w mieszkaniu.
Dlaczego to robił?
Pomógł wielu dzieciakom stanąć na nogi.
Bezdomnym, wykorzystywanym, porzuconym dzieciakom bez nadziei.
Powinnaś wiedzieć, że twój mąż wykonywał niesamowitą pracę.
Wspomnę o tym, gdy powiem córce,
że musi rzucić studia.
Nie wyobrażam sobie, co przeżywasz…
Był gejem?
To kurewsko proste pytanie. Zasługuję na to, by wiedzieć.
Nie wiem.
Naprawdę? Jak to możliwe? Prowadzisz Centrum LGBTQ.
Nie mówił o tym.
Ale tak, uważam, że eksplorował swoją tożsamość seksualną.
Eksplorował ją z Evanem?
Sprzedaję to mieszkanie.
Jeśli ktoś musi zabrać szczoteczkę, niech zrobi to szybko.
Dziękuję, Noelle.
JORDAN – UBRANIA
Postaw kołnierzyk.
Dobrze. Nieźle.
Posłuchaj, głupku.
Musisz oblać ten egzamin.
Nie zdaj do dziewiątej klasy jak jakiś kompletny kujon.
Trzymaj się swoich.
Bądź normalnym dzieciakiem.
Pamiętaj, ludzi nie obchodzi to, czy jesteś bystry.
A to, czy jesteś fajny.
Hej!
Musisz przestać tu przychodzić.
- Mówię poważnie. - O Boże. Nie znam cię.
- Ty nie znasz mnie. Co to… - Jesteś Steve.
Jesteś bratem Brenta.
Jestem Amanda. Jego narzeczona.
Nie wiedziałem, że był zaręczony.
Jasne, że nie. Nic o nim nie wiedziałeś.
Nie zasługujesz na to, by go opłakiwać.
A przynajmniej nie tu.
Jasne? Idź płakać gdzie indziej.
Nie tylko ty go opłakujesz.
- Nie możesz… - To nie jest żart.
Okej.
Jesteś niesamowita.
W porządku?
Sama nie wiem.
Moja siostra umiała odpalić auto na kable.
Naprawdę.
Umiała resuscytować. Była ratowniczką.
Gdy miała 19 lat, uratowała kobiecie życie
i dali jej Klucz do Miasta.
Przez całe życie do siostry czułam głównie…
zazdrość.
Była…
niesamowitą osobą.
Twoja siostra.
Była. Dziękuję.
Niepowtarzalną.
Jak…
Jak jedna z tych osób, które pojawiają się w twoim życiu i…
są inni niż wszystko.
Tak.
Ale ty to zrozumiałaś.
I dzięki Bogu, że to zrobiłaś, prawda?
Bo co jeśli…
Jeślibyś nie zrozumiała?
Co, jeśli ona by umarła,
a ty byś nie zrozumiała,
kim naprawdę była?
Sam.
Dziękuję.
Miło było wysłuchać, co myślisz.
Dobrze.
Specjalnie oblałeś egzamin?
Dlaczego?
Chciałem trzymać się swoich.
Ale nie skończyłbyś szybciej szkoły?
Nie wiem.
Boże, gdybym była taka mądra, spadałabym stąd.
Ludzi nie obchodzi, czy jesteś bystra. Ale czy jesteś fajna.
Przykro mi, że ci to mówię, cudowny chłopcze, nie jesteś fajny.
Kurde, trafiłeś. O nie. Jesteś cały?
Okej, skarbie. Czas spać. Umyłaś zęby?
- Tak. - Na pewno?
Pokaż.
Okej, dobrze.
Więc…
myślałaś, jak chcesz udekorować trumnę mamy?
Mam zdolnego człowieka, który umie zrobić prawie wszystko.
Ale chcę, by tobie się podobała.
Spodobałoby się jej.
Akui by się spodobało.
Nie chcę przeszkadzać.
O nie. Jasne, że nie. Wejdź. Jak leci?
Chciałbym cię zaprosić.
W sobotę odbędzie się pogrzeb Akui.
I choć wiem, że jesteś zajęta kampanią…
Kojo, co? O rety.
Na pewno przyjdę.
Dopiero postanowiliśmy, że to zrobimy.
W Ghanie pogrzeby są bardzo uroczyste.
- Tak. - Wszyscy noszą specjalne ubrania,
są tańce, muzyka, organizujemy przyjęcie,
- a całe plemię przychodzi… - Kojo. Dziękuję za zaproszenie.
Gdzie się odbędzie?
W centrum przy 119. ulicy.
- Centrum konferencyjne Starlight. - Tam.
Byłaś tam?
Kojo, to miejsce jest… To jest…
- Kiepskie. - To dziura.
Rzecz w tym, że przyjdzie dużo ludzi.
Nawet takich, którzy nie znali Akui, więc potrzebujemy dużo miejsca.
Inne lokale są za drogie, więc…
Posłuchaj… Nie mogę niczego obiecać,
ale zgodzisz się, jeśli znajdę inne miejsce?
Nie. Nie chcę cię kłopotać.
To żaden kłopot. Sprawdzę.
Myślę, że znam idealne miejsce.
- Jesteś zbyt uprzejma. - Żaden problem.
Okej, to ja pójdę spać.
- Tak, dobranoc. - Okej.
- Dobranoc. - To tam.
- Okej. - Tak.
- Dobranoc. - Dziękuję. Tak.
Dobranoc.
- Stary, co jest? - Co?
Pocisz się jak szczur. Zdejmij kurtkę.
- Nic mi nie jest. - Od patrzenia mi gorąco.
- Zdejmij ją. - Nie.
Patrzcie na cudem ocalałego chłopca. Topi się.
Daj mu spokój.
Ale się topi. Patrzcie. Jest pod nim kałuża.
Pani Wheaton, cudem ocalały chłopiec „skrapla się” w gaz.
Brian, dosyć.
Edwardzie, wszystko dobrze?
Tak. Wszystko dobrze. Mówiłem już. Nic mi nie jest.
Wyglądasz, jakby ci było gorąco. Dziś jest wilgotny dzień…
Cisza. Mówię poważnie.
Edwardzie, czemu nie zdejmiesz kurtki?
Bo nie chcę.
Obowiązują was zasady,
według których w budynku nie można nosić kurtek…
Boże, może pani zrobić wyjątek?
Lubi ją. Chce ją nosić.
Czemu wszystkich to interesuje?
Mało przeżył?
Pieprz się.
Zostajecie po lekcjach.
Edwardzie, przykro mi, musisz zdjąć kurtkę.
Boję się, że zemdlejesz.
Zdejmij ją.
- Stary! - Edward.
Edward!
Piękny, prawda?
Nazywasz się Evan?
Tak.
Jestem Dee Dee. Żona Charlesa.
Może porozmawiamy w biurze?
Dobrze.
Poznaliśmy się ponad rok temu w rezydencji w Beverly Hills.
Po tym, jak stracił pracę
i desperacko szukał sposobu, żeby zarobić.
Byliśmy na spotkaniu z miliarderem,
który miał dojście do interesu, który był zbyt dobry, by być prawdziwy.
I był.
Ja straciłem trochę.
Charlie wszystko, co mu zostało.
Był zdruzgotany.
Byłaś jego księżniczką i nie mógł znieść myśli, że cię zawiódł.
Co się stało później?
Miałem problemy z zaburzeniami odżywiania.
Byłem na odwyku.
Pomógł mi.
Ja pomogłem jemu. Wspieraliśmy się.
Co przez to rozumiesz?
Nawiązaliśmy relację seksualną.
Nigdy nie sądziłem, że rozbiję rodzinę.
Nie schlebiaj sobie.
Trzeba było więcej, by ją rozbić.
Nie rozumiem
Co kobieta taka jak ty
Robi ze mną
Powiedz mi, kogo widzę
Gdy patrzę ci w oczy
Czy to ty, kochanie
Czy genialny kamuflaż?
Spójrz na mnie, kochanie
Trudno jest mi robić wszystko dobrze
A wtedy wszystko się rozpada
Adriana.
Dzień dobry, pastorze.
Przepraszam. Chciałem się częściej odzywać,
- ale sądziłem… - Nie szkodzi.
Jak się masz?
Dobrze.
W zasadzie mnie wychowała.
Wiem.
Wyjątkowa kobieta.
Tak.
A teraz ty to robisz.
- Cieszę się, że startujesz. - Dziękuję.
Wiedziałem, że wejdziesz do gry.
Zawsze to powtarzałeś.
Myślałem, że trochę później, ale…
Samo życie.
Jak zawsze.
Dobrze wyglądasz.
Ty też.
Wygłosiłaś idealną mowę. Chciałem po niej podejść, ale byłaś…
Dobrze, że nie podszedłeś.
Nie potrzebowałam tego wtedy.
Dobrze, że zadzwoniłaś.
Mam do ciebie prośbę.
Dlatego zadzwoniłaś.
- Mogłam wspomnieć. - Nie wspomniałaś.
Czekałaś aż do teraz.
Kazałaś mi czekać, aż się spotkamy. Niezłe zagranie.
- Przepraszam. - Nie…
Startujesz w wyborach. Skończ przepraszać.
Tak, masz rację.
Cóż.
Jestem w grupie dla ludzi, którzy kogoś stracili w samolocie.
Jedna z rodzin straciła matkę i muszą zorganizować pogrzeb.
Przyjdzie dużo ludzi i potrzebują kościoła i sali
w zasadzie na całą sobotę.
Nie wiem, czy mógłbyś jakoś pomóc.
Na 100%. Co tylko potrzebujesz.
Tę sobotę. To nie daje ci wiele czasu…
Sobota jest twoja.
Cały dzień, całą noc, do mszy w niedzielę. Bezpłatnie.
Okej. Dziękuję, Ericu.
To miłe z twojej strony.
Podoba mi się, co tu zrobiłeś.
- Tak? - Tak.
Dzięki.
Tak, odmalowałem.
- W stylu Marie Kondo. - Tym się zajmujesz? Nieźle.
Odprowadzę cię.
Tak… Hej, dziękuję.
Możesz na mnie liczyć. Wiesz o tym, prawda?
Tak, wiem.
Nie powinnam była.
- Cóż. - Pa.
Boże.
Co, do kurwy?
- Dobry, pani Curtis. - Hej, Shay.
- Edward jest w domu? - Nie wiem.
Dopiero przyjechałam.
- Nie rozmawiała pani z nim? - Nie. Co jest?
Miał ciężki dzień.
Wejdziesz?
Nie. Raczej nie.
Ale powinna pani z nim pomówić.
Shay, co się stało?
Zwiał z lekcji pani Wheaton.
Wyszedł w środku zajęć.
Był podenerwowany.
I nie odpowiada na moje wiadomości, co się nie zdarza.
Szlag.
- Szlag. - Pani Curtis?
Poprosi go pani, by dał mi znać, że jest cały?
Tak, poproszę.
Dobrze. Trzymaj się, Shay. Dam ci znać.
Dziękuję.
Tak?
Hej.
Chcesz pogadać?
Co się dziś stało?
Nie wiem.
Shay mówiła, że wcześniej wyszedłeś z zajęć.
Nie jestem zła. Naprawdę.
Wymyślimy coś, jeśli szkoła ci nie pasuje.
Chcę, byś czuł się dobrze z tym, co postanowimy zrobić.
Lubię tę szkołę. Tylko zrobiło mi się gorąco.
Kochanie. Masz gorączkę?
Nie, nie mam gorączki.
Okej.
Co mogę dla ciebie zrobić?
Nic. Nic mi nie jest. Naprawdę.
Zejdę później.
Okej. W porządku.
Nie musisz się o mnie martwić.
To zabawne, jakie rzeczy przypominam sobie o twojej mamie.
Małe rzeczy sprzed lat.
Mam takie wspomnienie, gdy miałam sześć lat, czyli ona dziewięć.
Byłam przebrana za pandę na Halloween,
a ona była tancerką brzucha.
Miała najcudowniejszy kostium
z odsłoniętym brzuchem i woalką.
Pewnie dziś nie byłby poprawny politycznie.
Nie jestem pewna.
Umiała nawet tak tańczyć, bo to przecież ona.
Ona umiała wszystko.
A ja byłam głupią, małą pandą.
Twój dziadek robił nam zdjęcia, nim poszłyśmy zbierać słodycze,
i nagle stwierdziłam, że chcę mieć jej kostium.
Chciałam być tancerką i byłam wściekła, że ona nią była.
Jasne, że jej kostium, by na mnie nie pasował, a mama mówiła:
„Lacey, zamknij się, jesteś pandą. Chodźmy po cukierki”.
Ale wpadłam w szał i tata musiał zabrać mnie na górę, aż przestałam płakać.
Następnego dnia weszłam do pokoju,
a Janey zostawiła swój kostium na moim łóżku.
Pamiętam, jak go ładnie poskładała.
Czerwono-żółty materiał z małymi dzwoneczkami dookoła talii.
A teraz był mój.
Dała mi go.
Pamiętam, jak ładnie był poskładany. Nigdy go nie włożyłam.
Trzymałam go w szufladzie i klepałam go.
Uwielbiałam to uczucie. Uwielbiałam uczucie, że go mam.
Uwielbiałam to, że pomyślała, żeby mi go dać.
Twoja matka była, kurwa, niesamowita, Edwardzie.
Taka jest prawda. Tak to wygląda.
I to jest prawda,
która nigdy nie zniknie.
Cześć.
T, prawda?
Dee Dee. Jak leci?
- Dobrze. - To dobrze.
Więc mój mąż, Charles… Ty go znałoś jako Charliego.
Na 50. urodziny kupiłam mu rolexa.
Z kolekcji Oyster Perpetual.
Kosztował 7000 dolarów i chcę, byś go wzięło.
Możesz go zatrzymać albo sprzedać. Mam to gdzieś.
Co?
Charles ci pomógł, prawda?
Tak. Pomógł.
Dobrze. Cieszę się.
Możesz to uznać za prezent pożegnalny.
Mogę dostać małe biryani z kurczakiem?
Nie jadłam od trzech dni. Padam z głodu.
Tak.
Dziękuję.
Cześć.
Hej.
I co ty na to?
Zrobisz obrót?
Jak mnie znalazłeś?
Pamiętam, że jakiś czas temu
Brent wspomniał, że poznał dziewczynę, która naprawia pianina w Long Island.
To zawęziło poszukiwania.
Powinieneś już iść.
Czekaj. Hej, nie jestem złym człowiekiem.
Miałem problemy z bratem, ale był uzależniony.
Wiem, że był.
Pozbierał się, ale ciebie to nie obchodziło.
Okradał rodziców.
Postawił tatę pod ścianą.
Wiele razy złamał matce serce.
Musiałem ich chronić, dlatego zakończyłem tę relację.
Próbował się z tobą pogodzić.
Zbyłeś go.
Wiem o tym.
Gdybym mógł cofnąć czas i coś zmienić…
Posłuchaj…
możemy chodzić razem na terapię, jeśli tego chcesz.
Uważam, że to dobry pomysł.
Tylko wiedz, że jeśli tam będziemy, mogę nabrać do ciebie dystansu.
Bo gdy patrzę na ciebie, widzę jakiegoś dziwnego Brenta i mnie to przeraża.
Ale jeśli chcesz tam iść, to powinieneś.
Musimy robić swoje.
Co?
Zaczynałam się martwić.
Wszystko okej?
Wreszcie zrzuciłeś skórę.
Chyba tak.
Nie pasuje na mnie.
Nigdy nie będzie pasować.
To kurtka mojego brata.
Chciałem, byś ją wzięła.
Co? Dlaczego?
Będziesz w niej lepiej wyglądać.
Może założysz ją na kukiełkę do derby.
Przyda jej się nowa kurtka.
Wciąż jest przepocona?
Nie. Ciocia ją wyprała.
Dokładnie.
Jasne.
Dzięki.
Nie wiem, kim jestem.
Witaj w klubie.
Napisy: Agnieszka Otawska