Niektóre zdjęcia mogą być przykre,
ale jeśli zobaczy pani coś, co należało do pani albo kogoś bliskiego,
proszę powiedzieć, to wyślemy to z NTSB w Waszyngtonie.
OPIS: PIERŚCIONEK KOLOR: SREBRNY/NIEBIESKI
Nie.
- Weź go, póki nie wrócę. - Nie.
- Nie mogę. - Amando, proszę.
To jest moje.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA ANN NAPOLITANO
DROGI EDWARDZIE
- Oddam pudding za cheetosy. - Tak, jasne.
Hej, uważaj.
Wyluzuj. To ten sam kolor.
Szanuj kurtkę.
To nie ja zostawiłam w niej tonę śmieci.
Szczerze mówiąc, twój brat to śmieciarz.
Ale lubił dobre cukierki.
Co to jest?
Twój brat rysował?
Nie.
Tu chodzi o dziewczynę.
Odłóż je. Mówię poważnie. Odłóż je. Nie są twoje.
- O Boże. Mam. - Co?
Tajemnicza dziewczyna to artystka i była w relacji z twoim bratem. Poważnej.
Oszalałaś.
Wszystkie są z tego samego miejsca.
„Delikatesy Central Park. Central Park West 405”.
- Robił tam zakupy? - Nie.
To czemu ma stamtąd tysiąc paragonów
z rysunkami tajemniczej?
Była dziewczyną twojego brata. Wszystko jasne.
Cheetosa?
Jordan nie miał dziewczyny.
Tak, miał.
Nie, nie miał.
Kto inny by cię śledził i dał skurczoną głowę?
Natręt?
To było w kurtce twojego brata.
Jeśli Jordan miał dziewczynę, wiedziałbym o niej.
Okej, tak. Ale nie, jeśli to była tajemnica.
Nie mieliśmy tajemnic.
Nazywa się Shay. Oboje mają 12 lat. To na pewno niewinne.
Ale rzecz w tym, że on tam spędza każdą noc. Każdą.
Staram się nie brać tego do siebie. Nie chodzi o mnie. Wiem.
I on wiele przeszedł. Tylko...
Chcesz, by był w domu.
Tak.
To mu to powiedz.
Jesteś rodzicem. Dzieci potrzebują granic.
Hej.
Chciałem sprawdzić,
czy nie masz nic przeciwko, że jestem w grupie.
Spoko. Jak mówiłam, coś wymyślimy.
Okej.
Hej. Myślałem, że wyjechałaś.
Lecę później, byśmy mogli zjeść lunch.
Źle mi z tym, że cię zostawiam.
- Cześć. - Cześć. Dam wam...
Nie, proszę. Jesteś w grupie ze Steve’em?
To jest Amanda. To moja narzeczona, Daphne.
Narzeczona. Miło cię poznać.
Współczuję straty. Kogokolwiek straciłaś.
- Nie chcę się wtrącać. - Tak.
- Znałam Brenta. - Znała Brenta.
Brenta, twojego Brenta?
Amanda i Brent byli zaręczeni.
Brent był zaręczony?
Nie wierzę, że mi nie powiedziałeś.
To było poufne.
Nie cierpię tego dystansu w rodzinie. Ledwie znałam Brenta.
Musimy się uzdrowić.
Przyjdziesz na kolację?
Daphne, to...
Powinniśmy się poznać.
- Tak, to miłe. - W sobotę?
Pasuje.
- Wspaniale. - Ekstra.
- To świetnie. Naprawdę. - Tak.
To zdjęcie.
MODLITWA ZA HARLEM
Całe miasto zachwyciło się tym pięknym zdjęciem,
a ty stałaś się celebrytką.
Nie nazwałabym się celebrytką.
To zdjęcie zrobiono w kościele First Dominion w Harlemie,
gdzie pastorem jest Eric Turner.
Jest znany z tego, że działa społecznie.
Tak, zgadza się.
Byliście ze sobą związani romantycznie w przeszłości?
Abby, przeszłość to przeszłość.
Słusznie. Porozmawiajmy o debacie.
Nikt nie był lepszy w debatach od twojej babci.
Tak.
Pamiętam, jak sprawiła, że Rush Limbaugh przepraszał.
Była niepowstrzymana.
A co ty chcesz przekazać?
Nie jako wnuczka kongresmenki, ale jako ty, Adriana Washington?
Przekonasz się sama jutro wieczorem.
Świetnie.
Masz coraz więcej siły w nodze.
To dobrze. Czujesz, że jest silniejsza?
- Tak. - To świetnie. Dobrze.
Już mnie nie potrzebujesz.
To znaczy, jestem tu... jeśli czegoś potrzebujesz.
Ale dobrze, że robisz coś sam. Jesteś niezależny.
Nauczysz się prowadzić, gdy będziesz starszy,
kosić trawnik albo...
spać w swoim pokoju.
Choć nie ma nic złego w tym, że śpisz w pokoju Shay. Tymczasowo.
Ale minęło już trochę czasu i to ważne, by być z rodziną.
A wujek John i ja jesteśmy twoją rodziną.
I jeśli to ma być twój dom, to musisz spać w domu.
Czyli... tutaj.
W tym domu.
Czy to postanowione?
Tak.
Lacey ci coś kazała, a ty się zgodziłeś?
Tak. A co mam zrobić? Mam 12 lat.
Zaczęła ględzić?
Tak. Skąd wiedziałaś?
Kiedyś rozmawiała z mamą o naszych dzwonkach na ganku.
To było uzasadnione.
Dom wyglądał jak buddyjska świątynia.
Ale zaczęła ględzić. I wyglądała tak, prawda?
Dokładnie tak.
A skoro zaczęła ględzić, to mówiła poważnie.
Tak. Myślę, że tak.
To poważna kobieta.
Tak.
Ja sprawdziłam adres tych paragonów.
To jakieś dziesięć przecznic od waszego mieszkania.
Jeśli szybko wyjdziemy w piątek,
- zdążymy... - Nie jadę tam.
Mówiłem ci. Mój brat nie miał dziewczyny.
- Tak. Jaką ty masz teorię? - Nie mam.
To moje życie, nie twoje.
Czemu masz obsesję na punkcie mojego życia?
Chciałam ci pomóc.
- Ja nie... - Muszę ćwiczyć.
- Ja nie... - Mówię poważnie. Idź!
- Cieszę się, że zadzwoniłaś. - Tak.
Miło jest zjeść piękny lunch
z piękną córką.
Jak było w LA?
Dobrze.
Muszę załatwić pewne sprawy finansowe,
o których będę chciała kiedyś z tobą porozmawiać.
Wszystko okej?
Wszystko w porządku. Nie ma się czym martwić.
- Wciąż to załatwiam. - Okej.
Ale nie chcę o tym myśleć. Chcę się cieszyć czasem z tobą.
Tak, dokładnie o tym ostatnio myślałam.
Trzeba zignorować wszystkie bzdury
i żyć swoim życiem. Wiesz?
- Zgadzam się. - Tak.
- Za więcej wspólnych lunchy. - Tak.
Tak sobie myślałam
i jestem pewna, że chciałabym podróżować.
- Fajnie. Ja też. - Tak.
- Tata też by tego chciał. - Wiem.
Może ty i ja, razem,
pojedziemy na Alaskę.
Tak, na pewno. Kiedyś.
Ale... Nie, nie to chciałam powiedzieć...
Chciałabym rzucić studia i podróżować. Sama.
Proszę.
- Dziękuję. Spójrz... Cudowne. - Tak.
Wagyu.
Rzuciłabyś studia?
- Tak. - Kiedy?
Już. Najszybciej jak się da.
A dokąd... Dokąd byś pojechała?
Dookoła świata. Wszędzie.
Ale całe życie pracowałaś, by dostać się do Barnarda.
Tak, wiem. Właśnie.
To o tych bzdurach mówię.
Wiesz?
Ostatnio o tym myślałam
i wydaje mi się, że moje najwcześniejsze wspomnienie to, gdy ćwiczyłam z tobą
rozmowę kwalifikacyjną do przedszkola.
- Nie zrobiłam tego. - Tak.
Pewnie dlatego, że byłaś taka nieśmiała,
- a chciałam, by ci dobrze poszło... - Tak.
- ...bo wiedziałam... - Ale, mamo, to było przedszkole.
I to się nie skończyło.
Zajęcia dodatkowe, przygotowania, korepetycje.
Przygotowywałam się do życia, a nigdy tak naprawdę nie żyłam.
I zmieniłam się w studentkę.
Zbieram szóstki, ale się nie uczę.
Skończę nieszczęśliwa w pracy i w gównianym małżeństwie.
Chcę się wydostać z tego kołowrotka dla chomików.
Okej, kochanie. Ale to twoje życie.
Twoja przyszłość.
A twój ojciec pracował bardzo ciężko, byś zdobyła wykształcenie.
Ja zamierzam zrobić to samo, bez względu na wszystko.
Chcę, byś skończyła studia.
Tata by mnie wsparł, gdyby tu był.
Świetnie.
Ojciec nie potrafił ci odmówić.
- Ktoś musiał być rodzicem. - Wierzył we mnie.
Ja też wierzę.
Ja nie studiowałam. Żałuję tego.
- Chcę dla ciebie więcej. - To idź na studia.
Chciałabym, żebyś skończyła ten semestr...
Nie wiem jak.
Nie mogę myśleć. Nie mogę spać. Jestem odrętwiała.
Przyjaciele nie wiedzą, co przeżywam...
Chciałabym być jak ty.
Chciałabym wstać, pomalować się
i iść przez życie, jakby nic się nie stało, ale nie potrafię.
Muszę to zrobić. Będę podróżować i chcę, byś mnie wsparła.
Nie uważam, że wstaję, maluję się i idę przez życie.
Przepraszam. Nie chciałam.
To powiedziałaś i zabolało.
Nie mów tego więcej.
Okej.
Uważam, że popełniasz błąd.
To zła decyzja,
ale kocham cię i wspieram, nieważne, co postanowisz.
dobranoc głupku
Joł.
Czemu nie jesteś u Shay?
Ciocia Lacey powiedziała, że nie mogę tam spać.
No tak.
Dlaczego nie śpisz?
Czasami mam wrażenie, że wrak wciąż leży na polu.
I nigdy nie przestanie się palić.
Tak, to dobry powód.
Ale wiesz, że tak nie jest, prawda? Posprzątali go. To tylko pole.
Może to wariactwo,
ale co jeśli pojechałbym do Kolorado,
zrobiłbym zdjęcia tego pola,
żebyś zobaczył, że jest puste.
Czy to by pomogło?
Zrobiłbyś to?
Oczywiście.
Co tylko potrzebujesz.
Jak mnie znalazłeś?
Becks mnie dobrze wyszkoliła.
Jestem świetny w chowanego. Proszę.
- Dziękuję. - Żaden problem.
Nigdy się nie ożeniłeś?
Nigdy nie miałeś kogoś w życiu?
Miałem, ale nam nie wyszło.
Przykro mi.
A ty byłaś z pastorem?
To przeszłość.
- Rozumiem. - Tak.
Cóż... Powinnaś odpocząć. Jutro wielki dzień.
Chcesz iść za mnie?
Myślę, że ludzie zauważą.
- Poradzisz sobie. - Pewnie tak.
Rano zrobiłaś wrażenie.
Słyszałeś Abby.
Ludzie widzą mnie tylko jako wnuczkę kongresmenki Washington.
I co z tego?
Nie wiem, jak ich przekonać do czegoś innego.
Cały czas tylko udaję.
Brzmi, jakbyś była niezłą polityczką.
Nie jestem. Dostałam tę szansę.
Nie zasłużyłam na nią.
Nie tak jak ona.
- Nie chcę jej zawieść. - Hej.
Tak się nie stanie.
- Cóż... - Jesteś wyjątkowa.
Przepraszam.
Wiesz, co powiedzieć.
Jedziesz do Kolorado?
Dziś?
- Robić zdjęcia pola? - Tak.
Czego tu nie rozumiem? Nawet jeśli nas stać, to wariactwo.
Dzieciak czegoś potrzebuje.
Nie robimy nic, by mu pomóc. Tylko ukrywamy jego listy.
Mam dość odkładania tego na później.
- Chcę mu pomóc. - Okej.
W ten sposób mu pomogę.
Wykorzystam mile. I tak się przeterminują.
Mam gdzieś mile. Chcę zrozumieć.
- Pytał cię o to? - Nie wiem.
Pytał, czy ma przestać spać u Shay?
Nie mów, że to dlatego, że jesteś na mnie zły.
Nie dlatego. Wiesz, co o tym myślę. Prawda?
Pozwól mu spać, gdzie chce. W końcu przyjdzie do domu.
Nie zgadzam się z tobą.
Dlatego pozbawiłaś go gruntu pod nogami.
Zapytałaś go, co myśli?
To nie jego decyzja. Ma 12 lat.
- Ktoś musi mu postawić granice... - To nie jest zwykły dzieciak.
- Wiem o tym. - Czyżby?
Bo spędził tu jedną noc
i zaczął mieć koszmary o katastrofie.
To moja wina?
Nie.
Oczywiście, że to nie twoja wina.
To jest trudne.
Nie ma do tego instrukcji.
Muszę iść.
Przepraszam. Nie jestem teraz sobą.
Tak, bez jaj.
To dobry program, okej?
Jest dobry, przejdę kroki,
będę chodził na spotkania i będzie dobrze, okej?
- Nie mogę. - Amando. Pro... Nie!
Hej, Shay.
Dobry, pani Curtis.
Wszystko w porządku?
Tak, podwieziesz mnie? Noga mnie boli.
Pewnie.
Podwieźć cię, Shay?
Nie, dzięki, pani Curtis.
GIMNAZJUM I SZKOŁA ŚREDNIA
Wszystko dobrze z tobą i Shay?
Tak.
Wujek powiedział mi o koszmarze.
Przykro mi.
Jeśli chcesz o czymś pogadać, to wiesz...
- Jedziesz dziś do miasta? - Tak, na grupę.
Mam ci przywieźć ciasteczka
- albo coś innego? - Mogę jechać z tobą?
Masz szkołę.
Naprawdę chcę dziś jechać do miasta.
Okej. Powiem, że jesteś chory.
Odrobisz lekcje, gdy będziesz na mnie czekał.
- Znajdziemy ci jakieś miejsce. - Nie mogę iść do Central Parku?
- Edwardzie. - Znam go jak własną kieszeń.
Nie podoba mi się pomysł, że będziesz tam sam.
Mówiłaś, że więcej rzeczy powinienem robić sam.
Być niezależny.
Proszę?
Okej.
Dostałem szczegółowe instrukcje.
Trzeba wyczyścić fragment...
Nie wiem, czy to twój kolor.
To dla mnie?
Jest Adriana? Przeszedłem życzyć jej powodzenia.
Nie ma jej.
- Mogę jej przekazać. - Masz zajęte ręce.
Zostawię je na dole. Mam klucz.
Wy dwoje...
Jesteście ze sobą blisko?
Przykro mi z powodu twojej siostry. Ja też cierpię.
Rose mnie wychowała.
- Kongresmenka Washington? - Tak.
Nauczyła mnie jeździć na rowerze. Opiekowała się mną.
Zdaje się, że była wyjątkową kobietą.
Bo była.
- Słyszałem, że wracasz do Ghany. - Tak.
Muszę wracać do firmy.
- Czym się zajmujesz? - Ja...
Prowadzę największą firmę wypożyczającą toi toie w Zachodniej Afryce.
- Imponujące. - Tak, dziękuję.
Znam ludzi w Departamencie Stanu,
chętnie podzwonię, żeby przyśpieszyć sprawę.
Jesteś hojnym człowiekiem.
Pewnie. Może kiedyś będę potrzebował toia.
Siema.
Odbiór od Adriany Washington.
Tak, trzeba to wyczyścić.
Miłego dnia. Dziękuję.
To też proszę wziąć.
Wchodzisz czy co?
Chyba nie mam dziś na to siły.
Wszystko okej?
Nie.
Mogę jakoś pomóc?
Chętnie bym się napiła.
- Tutaj. - Tu?
- Tak. - Dobrze.
To widzimy się o 16.30?
- Tak. - Spoko. Ustawię sobie pinezkę.
- Okej. - Zadzwoń albo napisz,
gdybyś czegoś potrzebował, dobrze?
Okej. 16.30. Jasne.
- Nazwisko? - Adler. Numer 204.
- Proszę. Nie ma sprawy. - Dziękuję.
Mogę pomóc?
Znałaś mojego brata?
- Eddie. - Znałaś?
Mahiro, wszystko dobrze?
Tak, wujku! Posprzątam!
Mahira. Tak masz na imię? Byłaś jego dziewczyną?
- Mów ciszej. - Byłaś?
- Zapytaj o pomarańcze. - Co?
Pomarańcze są świeże. Dopiero przyszły.
Wybiorę dla ciebie kilka.
Nie obchodzą mnie pomarańcze. Nie chcę ich.
Wyjaśnię. Bądź cicho, okej?
Czemu? O co chodzi z tymi tajemnicami?
- Co się dzieje? - Okej, proszę, zamknij się!
Przepraszam.
Czemu przyszłaś do supermarketu?
- Mahiro, wszystko w porządku? - Już idę, wujku!
Wynoś się stąd, Eddie. Mówię poważnie.
Czekaj.
Zostało nam kilka minut. Ktoś chce coś powiedzieć?
Ja mogę.
Mój mąż mnie okłamał.
Stracił pracę. Stracił nasze pieniądze. Nie powiedział mi o tym.
Pewnie się wstydził.
Ale tak naprawdę...
nie chodzi o pieniądze, bo ja... Wiem, że mogę...
rozwiązać ten problem.
Miał drugie życie.
Miał mieszkanie w LA i...
Nie wiem, co jeszcze się tam działo.
Byliśmy razem od 17 roku życia.
Siedemnastego.
Więc nie wiem, jak to przetrawić...
Ten żal...
i upokorzenie.
I wściekłość.
To za dużo. To, kurwa, za dużo!
Straciłam męża, najlepszego przyjaciela.
Wciąż go kocham.
Ale mam wrażenie, że ukradł mi życie.
Wolałabym nie wiedzieć.
Jestem dostępny w przyszły wtorek.
Hej, oddzwonię do ciebie.
Wejdź.
Dziękuję za kwiaty. Są piękne.
Jasne.
Posłuchaj, co do ostatnio...
to trudny moment.
Byłam wrażliwa i miło było cię zobaczyć.
Ale nie chcę, byś coś sobie pomyślał.
Bo to się nie stanie.
- Rozumiem. - Spoko.
Przyjechałaś aż tutaj,
90 minut przed wyjściem na scenę w najważniejszy wieczór twojego życia,
by mi powiedzieć, że nie chcesz mnie więcej pocałować?
Daj czadu, Dri.
Tak, dzięki.
Dee Dee. Ja...
- To było odważne, co powiedziałaś. - O Boże. Rozmazałam się?
- Nie. - Nie powinnam płakać w dzień w tym wieku.
- Rety. - Nie, wyglądasz świetnie.
Jak było na lunchu z Zoe?
Cudownie.
- Dobrze. - Dzięki, że pytasz.
Mam niedługo badanie USG.
- Zobaczysz dziecko? - Tak, ale to badanie anatomiczne.
To straszne.
- Sprawdzają serce... - Tak.
...i kości. Miała iść ze mną współlokatorka,
ale wezwali ją do pracy.
Wiem, że pewnie jesteś zajęta.
- Ale... - Tak.
- ...chciałam o tym napomknąć. - Tak. Przepraszam.
Ja...
Przepraszam, Lindo. Nie mogę być twoją mamą.
- O Boże. Przepraszam. Nie. - Nie mówię,
- że to... - Tak, ja...
- Czuję, że... - Nie. Żaden problem.
Nie martw się tym.
- Okej. Przepraszam. - Nie.
Dasz sobie radę. A dziecko na pewno będzie zdrowe.
Dzięki.
PIWO I SHOT WHISKY ZAWSZE 8,00 $
QUIZY W ŚRODY NAGRODA PIENIĘŻNA
- Co podać? - Coors Light.
- Mogę o coś spytać? - Strzelaj.
Wiesz, gdzie kilka miesięcy temu spadł samolot?
Ten z Nowego Jorku?
Nie. Przykro mi.
Dzięki.
Wiecie, jak znaleźć miejsce katastrofy?
Jesteś podcasterem?
Podcast... Nie.
Przyjechałem z powodu przyjaciela.
To może uszanuj nas i uszanuj zmarłych?
Przejeżdżają tędy setki ludzi,
a tu nie ma co oglądać. Jedź do domu.
Tak. Przepraszam.
Po co chcesz tam jechać?
Mój siostrzeniec przeżył katastrofę.
Zabiorę cię.
Chodź.
Hej, nie dojedziesz tam tym. Pojedziesz ze mną.
Chodź.
- Jesteś zaręczony? - Jestem.
Nie musisz jeść z nami kolacji.
- Ona chce pomóc. - To miłe.
Gratuluję.
- Na pewno cieszysz się ślubem. - Tak, ja...
Nie jestem panną młodą...
Planowanie doprowadza mnie do szału.
Ale moja mama się zaangażowała.
To dobrze po tym wszystkim, co przeszła.
- Co? Powiedz. - Nic.
Z tego, co opowiadał mi o tobie Brent, to bardzo typowe.
Co to ma znaczyć?
Nie wiem. Złote dziecko, synuś mamusi,
zrobię wszystko, by zadowolić rodziców.
Nie to robię. Nie po to biorę ślub.
W pewien sposób to szlachetne.
Wcale nie.
Okej. Przepraszam.
A ty?
Jak się trzymasz?
Powiedziałabym, że niezbyt dobrze.
Tak.
Ja też nie.
Co było nie tak wcześniej?
NTSB znalazło to we wraku.
- To... - Mój pierścionek zaręczynowy.
Potwornie się pokłóciliśmy, gdy odwoziłam go na lotnisko.
Byłam kurewsko okrutna.
Na pewno nie było tak źle.
Nie rozumiesz. Powiedziałam... mnóstwo rzeczy.
A on chciał tylko, bym nosiła pierścionek, aż wróci.
Wszyscy gadamy głupoty.
Tak, ale ja to zakończyłam.
Zerwałam z nim.
A on, kurwa, umarł.
Zawsze lubił mieć ostatnie słowo.
- Zamknij się. - Sukinsyn.
Co?
Masz jego oczy.
Kolejne pytanie dla pani Washington.
Tomas mówi, że mieszka w Harlemie od 40 lat,
a jego gospodarz chce go wyrzucić z domu.
Status okolicy ciągle się podnosi,
dlatego co zrobi pani w sprawie rosnących kosztów najmu?
Dziękuję...
Dziękuję Tomasowi za to pytanie.
Widziałam wielu wyrzuconych z domu sąsiadów,
więc podchodzę do tego tematu z wielką pasją...
Potrzeba więcej niż pasji, by coś załatwić.
Jako deweloper wiem, co Tomas powinien zrobić.
Mam doświadczenie w sektorze mieszkaniowym.
Moja rywalka była asystentką.
Nigdy nie miała innej pracy.
Doświadczenie ma tylko w odbieraniu telefonów.
- Trzymajmy się zasad. - Za to ja
przez 14 lat byłam szefową sztabu kongresmenki Washington.
Ma rację.
Odbierałam telefony.
I robiłam to dobrze.
I to prawda.
Babcia dała mi pracę po studiach i dach nad głową.
Ale to oznaczało, że przez całe życie oglądałam z bliska,
jak trzeba dbać o ten okręg.
Co rano o 5.00
budziła mnie, by omawiać pomysły, czy mi się to podobało, czy nie.
A nie chcecie mnie widzieć przed kawą.
Tak, na papierze byłam tylko asystentką.
Ale uczyłam się od najlepszej.
Wychowała mnie kobieta, którą wybieraliście przez 36 lat
w Harlemie, gdzie się wychowała.
Nauczyła mnie o was walczyć.
Nauczyła mnie bronić tego, co słuszne,
i jak mawiała: „załatwiać sprawy”.
Babcia utorowała mi drogę, bym mogła tu dziś być.
I nikomu nie zależy bardziej ode mnie,
by kontynuować jej dziedzictwo.
Dziękuję.
Wszystko dobrze?
Te życia...
Ci wszyscy ludzie po prostu spadli.
Gdybym się pomodlił, pomodliłbyś się ze mną?
Nie jestem religijny.
Ja też nie. Nie wiem, jak zacząć.
Ojcze Nasz, któryś jest w niebie...
- święć się imię twoje. - Imię twoje.
Przyjdź królestwo twoje.
Bądź wola twoja.
Jako w niebie tak i na ziemi.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj
i odpuść nam nasze winy.
Jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
I nie wódź nas na pokuszenie,
ale nas zbaw ode złego.
Bo Twoje jest królestwo,
i potęga, i chwała na wieki.
Amen.
Hej!
Jak ci minął dzień?
Złościłaś się czasem na mamę?
Cały czas.
Tak, w tej chwili jestem...
zły na Jordana.
Ja...
Jestem na niego wściekły.
Możesz być wściekły na Jordana i jednocześnie możesz go kochać.
Możesz czuć te dwie rzeczy na raz.
Ja czuję.
Dzięki.
Myślę, że chciałem spać u Shay,
bo całe życie dzieliłem pokój z Jordanem.
Ja...
Chciałem być przy kimś.
Nie chciałem cię zezłościć.
Edwardzie.
Możesz spać, gdziekolwiek zechcesz.
Okej?
Dzięki.
Nie zasypiaj.
Odrabiam lekcje.
O co chodziło z łodzią?
To coś, co czasem robię.
Moja rodzina miała łódź.
Trzeba być członkiem klubu.
Nie wiedziałem, czy tam będzie po tym, co się stało.
Ale była.
To trochę wyjaśnia.
Byłem przy Central Park West 405.
O szlag, spotkałeś się z nią?
- Łap. - Co do diabła?
Spójrz.
M.R.D. 10.00. JUTRO
Opowiadaj.
Jej wujek tam był i zezłościła się, gdy tam przyszedłem.
- No jasne. - Wypchnęła mnie stamtąd i...
- Co zrobiła? - Wtedy ja się na nią wkurzyłem.
Napisy: Agnieszka Otawska