Sukinsyn!
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA ANN NAPOLITANO
DROGI EDWARDZIE
A jeśli jest stuknięta?
Odnalazła cię i wsadziła ci do ręki skurczoną głowę.
Na pewno jest stuknięta.
To zły pomysł.
- Chodźmy. - Żartujesz?
Wreszcie dostaniemy odpowiedzi.
Na to, kim ona jest, co ją łączy z twoim bratem,
dlaczego pojechała do Nyack dać ci skurczoną głowę.
Nigdzie nie idziemy.
- Spóźnia się. - No i?
- To niegrzeczne. Chodźmy. - Uspokój się.
- Hej. - Przyszedłeś.
Tak, to nic takiego.
To cześć.
Cześć. Hej.
Nie wiedziałam, że kogoś przyprowadzisz.
Przepraszam. Oby to nie był problem. To moja sąsiadka.
- Shay. Miło cię poznać. - Ciebie też.
Zakradniemy się tam.
- To nie jest nielegalne? - Nie. Zrobimy to.
Okej. Wchodźcie, gdy wejdę. Nie wahajcie się. Nie patrzcie na nikogo.
Nie wyglądajcie na winnych. Idealnie.
Chodźcie.
MUZEUM RZECZY DZIWNYCH
- Proszę pana? - Teraz!
Nieźle. Młodociani przestępcy, co?
Tak, to nic takiego.
Chyba miałem zawał.
Chodźcie za mną.
Fika-mika-tyka.
Nie żartuj. Ostrzej. Gotowa? Fika-mika-tyka!
Fika-mika-tyka!
Tak! Boję się.
Wujku Kojo, teraz ty.
Fika-mika-tyka.
Pokaż mu, jak to się robi.
Fika-mika-tyka!
Tak. Dałaś czadu.
Jesteś wspaniałym olbrzymem.
Przyjdziesz, prawda?
Ja...
Siostrzenico, Adriana jest zajęta kampanią i...
Musisz tam być. Musisz zobaczyć mój kostium.
To będę.
W porządku. My...
Nie mogę tego przegapić.
Spróbujesz jeszcze raz? Gotowa? Dawaj.
Fika-mika-tyka!
Dodaj kroki. Duże kroki. Jeszcze raz.
Fika-mika-tyka!
O Jezu, Mario i Józefie.
Halo?
O Boże. Cześć. Tu Dee Dee.
- Tak. Przepraszam. - Steve, tak?
Wszystko okej?
Jasna cholera. Przepraszam. Wszystko w porządku?
- Powinienem już iść. - Pomogę ci.
O nie.
Niezła śliwa.
Wiesz co, może...
Umyjmy cię. Chodźmy do łazienki.
Chodź. Idziemy.
- Dobrze. - Okej. O rety.
Ciężka noc, co?
- Przykro mi. - Spoko.
Chodziłaś do szkoły kosmetycznej?
Nie, to tylko lata praktyki.
Przepraszam, to boli?
Dobra, gadaj. Co ci się, do cholery, stało?
Wdałem się w bójkę w barze.
- W bójkę... - Tak.
Nie jesteś miliarderem? Miliarderzy wdają się w bójki?
Ja...
Nie mogłem spojrzeć w oczy narzeczonej i uważałem, że na to zasłużyłem.
Okej.
Też przeżyłam kilka ciężkich nocy.
Ale nigdy nie leżałam nieprzytomna w piwnicy w kościele.
Ale skoro nie możesz być wrakiem przed tym na górze,
to co poradzić, co nie?
- Co... - Rusz się.
Co...
Rozbryzg.
W porządku? O rety.
Zdejmę to.
Okej.
I tak jest z zeszłego sezonu.
Okej.
W porządku?
Potrzebujesz wody i babeczki.
Zaraz wracam.
Czemu przyszłaś do supermarketu i dałaś mu skurczoną głowę?
- Shay. - Co?
Przepraszam. Nie musisz...
Nie, w porządku.
Przepraszam, że cię wystraszyłam.
Byłam zagubiona.
Tak. Nie szkodzi.
Poważnie?
- Co? - Widziałeś zamki?
Są mniej straszne. Pokażę ci.
Zaraz wrócimy, okej?
Tak, jasne.
Jordan był twoim chłopakiem?
Tak, był.
Przychodziliście tu razem?
Ciągle.
Tu się całowaliśmy pierwszy raz.
Tu się pokłóciliśmy.
Nie, nie mówię, że zrywamy, tylko...
Przeprowadzamy się.
- Będziemy rozmawiać i pisać. - To nie to samo.
Myślisz, że tego chcę?
Czemu mi o tobie nie powiedział?
Mówił mi wszystko.
To musiała być tajemnica. Wujek nie pozwala mi się umawiać.
Moja rodzina jest stereotypowa. Jordan też chciał to ukrywać.
Mógł mi zaufać.
Nie powiedziałbym rodzicom.
Nie chciał, by ktoś wiedział.
Masz na myśli mnie? Nienawidził mnie czy co?
Nie, kochał cię nade wszystko, Eddie.
Zawsze, gdy o tobie mówił...
Miał ogromny uśmiech na twarzy.
Ale chciał mieć swoje życie.
Mówił, że nie wiedział, gdzie ty się kończysz, a on zaczyna.
Dzieliliście się wszystkim.
Dlatego nie chciał się uczyć w domu.
O tym też wiedziałaś?
Chciał ci wiele powiedzieć, tylko... Nie chciał cię zranić.
Chwila, napisałam ci to w liście.
- Jakim liście? - Tym, który ci wysłałam.
Nie dostałem listu.
Szlag. Może podrzuciłam go do złego domu.
Większość rzeczy to fałszywki. Kto płaci, by tu wejść?
Myślałem, że ci się tu podoba.
Już nie. Możemy iść coś zjeść?
Tak, jasne.
Może za chwilę?
Będę w sklepie z pamiątkami.
Dobrze. Niedługo tam przyjdę.
Mogę cię o coś spytać?
Tak.
Mógłbyś...
Mógłbyś mi opowiedzieć o tym dniu, o locie?
Śnią mi się o tym koszmary,
jak ty się wtedy czułeś, jak on się czuł.
Mam nadzieję, że mogę o to prosić. Muszę wiedzieć.
Głowy w dół!
Straciłem przytomność.
Tak, ja...
I...
Gdy ją odzyskałem...
Byłem w szpitalu.
Niczego nie pamiętam z tego dnia.
Przepraszam.
Nie masz za co.
Odbywa się to w subtelny sposób.
Nie mówią: „Jesteś w ciąży. Zwalniamy cię”, bo bym ich pozwała.
Ale dają ci coraz mniej zmian.
Aż będę musiała powiedzieć współlokatorom, że nie stać mnie na czynsz.
Co jest dziwaczne, bo odkąd jestem w ciąży,
nie wiedzą, że żyję.
Podsumowując:
szósty miesiąc ciąży,
bez partnera,
bez pieniędzy,
bez pokoju dla dziecka, bez łóżeczka, wózka i wkrótce bez pracy.
Nawet nie wiem, jak zaszłam w ciążę.
To znaczy, wiem, jak zaszłam w ciążę, ale nie, jak znalazłam się w tej sytuacji,
bo byliśmy bardzo...
bardzo ostrożni.
Tak. Nie taki był plan.
Hej, Lindo.
Mówiłaś, że nie masz rzeczy dla dziecka?
Tak. To...
- Są drogie. - Mogę pomóc.
- Cześć. - Jak było?
- Jesteśmy wyleczeni. - Dobrze, bo mamy dużo pracy.
Cześć, Kojo.
Musimy iść na panel Młodych Demokratów NYU,
a to przed spotkaniem o 17.00.
Jutro o 18.00 mamy zbiórkę.
- Dodajemy sprawy? - Masz plany?
Becks gra w szkolnym przedstawieniu i powiedziałam, że przyjdę.
Zbiórka jest ważna.
Będzie tam burmistrz Adams.
Wymiotłaś na debacie i cię zauważono.
To pierwsza liga.
Będę w aucie.
W porządku?
Zgodziłaś się być w dwóch miejscach naraz
i nie muszę ci mówić, które miejsce pewnie wybierzesz.
- Załatwię to. - Za bardzo się do niej zbliżasz.
Okej.
Straciła matkę.
Widzę, jak na ciebie patrzy. Przywiązuje się.
Wkrótce lecimy do Ghany.
Ty zostaniesz kongresmenką.
Może nie powinniśmy spędzać z tobą tyle czasu.
Mogę jakoś pomóc?
Nie, nie trzeba.
Przepraszam. Kim jesteś?
Vernon. A ty?
Sam.
- Znałeś Bena? - Tak, przyjaźniliśmy się.
- A ty? - Tak samo.
- Co tu robisz? - Ben pozwolił mi trzymać tu rzeczy.
Okej. Pomagam jego babci to przesortować,
- jeśli mógłbyś... - Zabrać graty. Tak.
- Kiedy będziesz mógł. - Żaden problem.
- Skąd znałeś Bena? - Z liceum. Z drużyny koszykówki.
Wybacz, nie wyglądał na sportowca.
Nie był zbyt dobry.
Nie wierzę, że odszedł.
Był wspaniały.
Tak.
W każdym razie...
Pewnie wypowiem umowę do końca miesiąca, więc...
Kumam. Mogę użyć twojego telefonu?
Wymieńmy się numerami,
gdyby pojawiły się jakieś pytania
i gdybyś potrzebował pogadać.
To...
Nie potrzebuję pogadać.
Ale ja potrzebuję.
Tylko ciebie znam z osób, które go znały.
Tak. Będę się odzywał w sprawie wypowiedzenia umowy...
- Miło cię poznać. - Tak, ciebie też.
Pip, pip.
Skłamałem.
To nie jest najlepszy śpiwór na świecie.
To jest najlepszy śpiwór. Dotknij materiału.
Okej.
Tak.
- Mamo, dotknij. Miękki. - Świetny.
- Tak. - Ale, wiesz...
Nie jedziesz na Antarktydę.
Nie potrzebujemy śpiwora za 700 dolarów.
- Mamo. - Nie ma sprawy.
Przyniosę śpiwory w niższych cenach.
Byłoby wspaniale, Erasmusie.
- Erasmus, tak. Dziękuję. - Fajne imię.
- Ciekawe. Greckie? - Mama mi nadała.
Tata mówił, by kupować najlepsze i amortyzować koszt.
Ten jest najlepszy.
To trochę bardziej skomplikowane, ale...
- Jak skomplikowane? - Damy sobie radę.
Musimy nieco ograniczyć wydatki.
„Ograniczyć wydatki”? To nie są słowa, których ty używasz.
To nie jest czas ani miejsce na tę roz...
Powiesz mi, co się dzieje?
Dzieje się to,
że oszczędzaliśmy z ojcem na twoje studia.
- To naprawdę... - Nie chcę, byś z tego rezygnowała,
żeby włóczyć się po świecie z najdroższym śpiworem,
bo twój tata nie żyje.
Boże, mamo. Mówiłam ci, że tego potrzebuję, okej?
A ty mówiłaś, że będziesz mnie wspierać i nie wspierasz.
Kochanie, twój tata umarł.
Wiem, że chcesz uciec. Ja też chcę.
Ale życie toczy się dalej.
Musimy żyć dalej
i musimy stawić czoła żałobie i bólowi.
Nie możesz od tego uciekać.
Był moim najlepszym przyjacielem.
Wiem.
Hej.
Muszę cię przeprosić.
Okej.
Chyba zawaliłem sprawę z Mahirą.
Dużo mi powiedziała,
a ja nie mogłem jej dać tego, o co prosiła.
I może nie będzie chciała ze mną więcej gadać.
Bo to nie ma już sensu.
Nie wiem, co robić.
A ty co myślisz?
Jesteś dupkiem, Edwardzie.
Cześć, tu znowu Daphne. Do zobaczenia o 18.00.
Nie musisz nic przynosić.
Kurwa.
Cieszę się, że jesteś. Są piękne.
Dziękuję za zaproszenie.
Niesamowite mieszkanie.
Wiem. Mieliśmy szczęście. Czuj się jak u siebie w domu.
Przyszłaś.
Wstawię je do wody.
Steve, nalej Amandzie wina.
- Fajna kurtka. - Dziękuję.
Czemu przyszłaś?
Myślisz, że chcę tu być? Pisała do mnie z dziesięć razy.
- A ty mnie unikasz. Co, do kurwy? - Wyjdź po deserze.
Nie daj się wciągnąć w rozmowę.
Zaufaj mi, zniknę, gdy nadarzy się okazja.
- Co ci się stało w oko? - Bójka w barze.
Ty? Kiedy?
Wczoraj. Po tym, gdy wyszedłem.
Hej. Jemy?
Cieszę się, że macie tę grupę.
Zmusiłam Steve’a, żeby poszedł.
- Prawda, skarbie? - Tak.
O Boże. Oko wygląda gorzej.
Wyjeżdżam na dwa dni, a on postanawia iść na boks.
Nie wyobrażam sobie, co przeżywasz.
Rozpadłabym się na milion kawałków, gdybym straciła Steve’a.
Tak. Powinnam już iść do domu.
- Wezwę ci taksówkę. - Nie idź.
Przepraszam. Obiecałam odpuścić trudne tematy.
Po prostu cieszę się, że się odnaleźliście.
Wiem, jak Steve tego potrzebuje.
Nie umiał naprawić relacji z Brentem, a bardzo tego chciał.
- Tak? - Oczywiście.
Taksówka będzie za trzy minuty, więc...
Pewnie ci nie mówił, że gdy Brent do niego przyszedł,
błagając o wybaczenie,
Steve kazał się bratu pierdolić.
- Co? - Dokładnie tak to ujął.
- Prawda? - O czym ona mówi?
Zjawił się niespodziewanie w moim biurze po dwóch latach...
- Bo nie odbierałeś i nie odpisywałeś. - W biurze?
Brent mówił ci, ile razy musiałem tulić płaczącą matkę,
bo jej syn był ćpunem? Jej synek.
Tata jej nie pocieszał. Nie był w stanie.
Nie, ja to robiłem.
Noc po nocy tuliłem ją i pocieszałem,
a on myśli, że może się zjawić lata później,
przytulimy się i wszystko będzie dobrze? Pieprzyć go.
- Steve. - Gdy do ciebie przyszedł,
nie brał od 18 miesięcy.
Świetnie sobie radził.
A po wizycie u ciebie znowu zaczął ćpać.
Bzdura! Zwalasz winę na mnie?
Nie, to jego wina, ale mogłeś być dla niego milszy.
Nie zrobiłem mu tego!
Idę na dół. Dziękuję za kolację.
Przykro mi, że nie poszła, jak chciałaś.
Tak mi przykro.
Steve.
- Nie jestem odpowiedzialny za Brenta. - Wiem.
Sam sobie to zrobił. Nie jestem za to odpowiedzialny.
Wiem.
Jestem, gdybyś czegoś potrzebował.
GRAFIKA
NASZA HISTORIA
Mówiłaś, że spotkamy się w sklepie i tam przyszedłem.
Zostawiłeś mnie na 72 minuty.
Nie wiedziałem, że tak długo.
Tak długo.
Poznałeś ją dzięki mnie.
To ja ją znalazłam.
Zmusiłam cię, żeby pojechać do miasta.
A gdy tylko ją zobaczyłeś:
„Hej, cześć, Mahira. Cześć”.
Znała mojego brata.
Jest drugą osobą na świecie, która go znała.
Jest teraz dla mnie najważniejszą osobą.
Przykro mi, ale tak jest.
Shay, ty też jesteś dla mnie ważna.
- Shay. - Jestem zmęczona.
Dobranoc, głupku.
Hej.
Wszystko dobrze?
- Ciężka noc? - Nic mi nie jest.
Dostałem jakieś listy?
Listy?
Tak. Koleżanka mówiła, że wysłała mi list.
Nie wydaje mi się,
ale zapytam wujka.
Może to Shay.
O mój Boże, cześć.
Cześć.
Przepraszam, znam twoją ciocię.
Znam Lindę... Nie, jestem Linda. Znam Lacey.
Znam twoją ciocię z grupy.
Mój chłopak był w samolocie.
Ciociu Lacey? Ktoś przyszedł.
No pięknie. Wystraszyłam cudem ocalałego chłopca.
- Cześć. - Jak się masz?
- Wejdź. - Chyba go wystraszyłam.
Nic mu nie będzie.
Chodźmy.
Okej.
JORDAN - UBRANIA
To.
Zobacz.
- Jak... Tak. - O Boże. Jak transformer.
Idealny, gdy nie ma windy.
- O Boże. - Wiem. Bum.
To... Tutaj jest jak w sklepie.
Coś wspaniałego. Wszystko jest jak nowe.
Wszystko jest nowe, bo nie miałam szansy niczego użyć.
Kilka razy staraliśmy się o dziecko, ale...
O Boże.
A na grupie gadałam o tym, jak zaszłam w ciążę.
Przepraszam. To było nieczułe z mojej strony.
- Nie, wcale nie. - Przepraszam.
To...
stare rany.
Nic się nie stało.
Wciąż się staracie?
Teraz nie. Mam Edwarda.
Nie mogę... Nie mogę tego wziąć.
Powinnaś to zatrzymać.
Powinnaś to zatrzymać do czasu, kiedy będziesz gotowa, by tego użyć.
Dogadajmy się.
Weź to.
Weź to wszystko, użyj i daj mi znać, gdy nie będziesz tego potrzebować.
Może będę gotowa, by tego użyć. Okej?
- Na pewno? - Na pewno.
Te rzeczy już za długo tu leżą.
Dziękuję.
To najmilsze, co ktoś dla mnie zrobił.
Pani Washington.
Okej, świetnie.
O rety. Piękny pierścionek.
- Darnell. - Miło cię poznać.
Adriana Washington.
Nie zapomnij o mnie. 27 czerwca. Szukaj Adriany Washington.
- Dostanę twój głos? - Tak.
- Zarejestrowałeś się? - Tak.
To było w kampanii...
Okej. Tak, to zabawne.
Tak się zbiera głosy.
Muszę iść, ale miło było cię poznać.
Alkohol na tych imprezach to pułapka.
Serwują go, by złapać kogoś, gdy powie coś nie na miejscu.
Woda dla pani.
Dziękuję.
Radzę sobie.
Wiem.
Szaleństwo, co?
Bycie tutaj.
Życie to szaleństwo.
Myślałam, że będę dalej studiować.
Oszczędziłaś sobie czasu i pieniędzy.
Spójrz na siebie.
Przyszedłeś sam?
Przyszliśmy z Młodymi Profesjonalistami.
Ale nie mam pary.
A ty? Jest tu twój współlokator?
- Nie zaczynaj. - Tylko pytam.
Naprawdę cię lubi, Dri.
Widzę to dla ciebie.
- Co? - Wszystko.
Wszystko, co chcesz zrobić w polityce i w życiu.
Widziałem, gdy byliśmy na Penn
i organizowałaś wiece dla personelu sprzątającego w trampkach
- i koszulce samorządu... - Nie mieszaj w to trampek.
I widzę to teraz.
Na tej wypasionej zbiórce.
Masz to we krwi.
Zawsze mnie wspierałeś.
Nawet gdy się nie pieprzyliśmy.
Tak.
Obiecałem Rose, że będę cię wspierał.
Chcę być przy tobie, przeżywać z tobą te chwile.
Oświadczasz się?
Nie.
Ale kto wie, dokąd zaprowadzi nas życie?
- Połamania nóg. - Dzięki.
Hej, nie łam nóg.
Gdzie jest Adriana?
Nie wiem, czy tu jest.
Ale świetnie wyglądasz.
Niech Jaś ma się na baczności. Bardzo strasznie.
Wiesz,
czasem ludzie nie są w stanie zrobić tego, co obiecali, że zrobią.
Adriana jest bardzo zajęta. Jeśli nie przyjdzie, to...
- Nie wyjdę bez niej. - Nie możesz zepsuć przedstawienia.
Mam cztery głupie kwestie.
To dlaczego tak ciężko pracowałaś?
Nie uciekamy od obowiązków,
bo ktoś nie patrzy, jak je wykonujemy.
Nie, i tak je wykonujemy.
Twoja matka porzuciła swój jedyny dom, by zostać aktorką.
Wiem, że masz tę samą odwagę, którą ona miała.
Kochamy cię, Adriano!
Wiedziałam, że przyjdziesz.
Mówiłam, że przyjdę.
Mam nadzieję, że nie za późno.
Jesteś na czas.
Przepraszam. Nie chcę przeszkadzać...
Mogę sobie zrobić selfie z przyszłą kongresmenką?
Jasne. Chodź tu.
- Uwielbiam cię. - Idealnie.
Uwielbiałam twoją babcię. Zajdziesz daleko, dziewczyno.
Dziękuję.
Mogę dostać autograf?
Tak, jasne. Okej.
Mogę jakoś pomóc?
Sam. Poznaliśmy się w...
Wiem, kim jesteś. Jak mnie znalazłeś?
W Internecie jest z tysiąc twoich zdjęć w pracy.
Okej. Śledzisz mnie na Insta?
Nie, ja...
W zasadzie to tak.
Ale przyszedłem tu,
bo naprawdę muszę zamknąć ten magazyn do końca miesiąca.
Pomyślałem, że dam ci znać o limicie czasowym.
Byłeś tu wcześniej?
Tutaj?
Nie gustuję w takich miejscach.
Daj sobie czas. Spodoba ci się.
- Usiądź. - Nie mogę zostać.
Jak dobrze znałeś Bena?
Niezbyt dobrze.
Był znajomym znajomego.
Ale Ben miał coś w sobie.
Nawet gdy nie znałeś go dobrze, sprawiał, że czułeś się wyjątkowo.
A ty? Utrzymywaliście kontakt po szkole?
Nie, straciliśmy kontakt.
Ale widziałem się z nim trzy dni przed katastrofą, więc...
Widziałeś się z nim, zanim umarł. To błogosławieństwo.
Tak.
- Nie zamawiałem... - Na koszt firmy.
Szklane wazony, stara elektronika, pralki i takie rzeczy.
Był też samochód.
- Nie! - Tak.
Auto.
- Różne rzeczy. - Drogie.
Drogie.
- Dostajesz młotek czy coś? - Tak, czym...
Tak, mieli młotki łomy.
- Ja wolę kij bejsbolowy. - Tak. Kij bejsbolowy.
- Cześć. - Wróciłeś.
John, to jest Linda.
- Linda.
- Cześć. - Przyniosę ci coś. Usiądź.
Pewnie się zastanawiasz, co tu robię.
Wcale nie.
Jestem z grupy.
Ta w ciąży.
- Witaj. - Dziękuję.
- Hej. - Co słychać? Dostałeś zdjęcia?
Tak. Dzięki.
Byłeś na wycieczce?
Tak. Pojechałem do Kolorado.
W pobliżu Pagosa Springs.
- Byłem na miejscu katastrofy. - W każdym...
To musiało być trudne.
Tak, było. Myślałem...
Nie wiem. Myślałem, że to będzie pole.
Ale dotarłem tam i czułem całą tę...
energię.
A nie jestem takim człowiekiem. Nie jestem kimś, kto odczuwa energię.
Jestem zupełnym przeciwieństwem takiego człowieka.
Ale byłem tam
i czułem ich wszystkich.
Modliłem się za nich i za nas wszystkich.
I chyba to był pierwszy raz, odkąd to się stało,
kiedy nie czułem się całkiem bezsilny.
Ja czułam się bezsilna.
- W każdym razie... - Po co tam pojechałeś? Dlaczego?
Byłem...
Myślałem, że...
Z powodu moich koszmarów. Śniło mi się miejsce katastrofy.
Pojechał tam, by zrobić zdjęcia, żeby pokazać, że już nie płonie.
Niesamowite, że to zrobiłeś.
W każdym razie...
Tak. Przepraszam. Nie chciałem zdominować rozmowy.
Linda opowiadała nam o podróży do LA.
Tak, przepraszam.
Nie, mówiłam o tym,
jak rodzice Gary’ego chcieli porwać mnie i dziecko.
To nie do końca prawda. Trochę wyolbrzymiam, ale niewiele.
Poleciałam się z nimi spotkać i...
O szlag. Przepraszam. Muszę odebrać.
Nie ma sprawy.
Pojechałam do ich domu, żeby się z nimi spotkać.
Kucharz przygotował cały posiłek.
- Sam? - Cześć, Lacey.
Mam nadzieję, że nie przeszkadzam.
Mówiłaś, że mogę dzwonić, gdybym...
Jasne. Co się dzieje?
Jestem w barze i rozmawiam z facetem.
Myślę... On ze mną flirtuje.
No i?
I...
mogę być trochę wstawiony,
ale boję się, że zniszczę sobie życie.
Nie zniszczysz sobie życia...
o ile tego nie chcesz.
Mój przyjaciel z liceum,
Ben, który zginął...
był kimś więcej niż przyjacielem.
My nigdy... Niewiele razem zrobiliśmy.
Chodziło głównie o to, co do siebie czuliśmy.
Każde spojrzenie i każdy dotyk był jak...
ogień. A potem...
A potem?
Wiele głosów, z którymi trzeba było walczyć.
Mój tata nie był i nie jest najbardziej otwartym człowiekiem.
Podobnie jak większość mojej rodziny. A potem...
Jasne.
Poznałem Siennę. Pokochała mnie,
a ja ją i wiesz... Wszystko stało się...
Prostsze.
Tak.
Tylko...
Postaraj się nikogo nie skrzywdzić.
Tak.
- Cześć. - Cześć.
Steve.
Oddałem twoją marynarkę do pralni.
- Przepraszam za wczoraj. - Nie musisz przepraszać.
Wyglądasz milion razy lepiej.
Dzięki. To mi się nie zdarza.
To był ciężki tydzień.
Wszyscy to znamy. Nikomu nie powiem.
Dziękuję.
Ktoś czeka czy chcesz...
Porzuciłem Brenta.
Słucham?
Ja...
Porzuciłem brata.
Był narkomanem i...
gdy przyszedł, by wszystko naprawić, odrzuciłem go.
Rodziny są skomplikowane.
I uprawiałem seks z Amandą.
Dlaczego... Rozumiem, że jest piękna, ale...
Narzeczona zmarłego brata.
Jestem, kurwa, popierdolony.
Lubisz naleśniki?
Zrobię ci naleśnika. Wejdź.
Niezły dom.
Dzięki. Bank go zajmie.
Na słodko czy słono?
Na słono, poproszę.
Edward spytał mnie o listy.
Skąd o nich wiedział?
Jakiś kolega wysłał mu list, a on go nie dostał.
Mówiłem, że powinniśmy byli być szczerzy.
Dzięki, John. Jakbym już się z tym źle nie czuła.
Jak długo zostanie tu ta ciężarna?
Ma na imię Linda
i nie wiem, jak długo zostanie. Trochę.
Dzięki, że mnie spytałaś.
Może gdybyś tu był.
Kolorado było dla mnie bardzo trudnym doświadczeniem.
Wiem. Powiedziałeś to przy kolacji.
Przepraszam. Nie będę o tym mówił.
- Nie o to mi chodzi. - A o co?
A co mam... Co mam powiedzieć?
Twoim sposobem na pomaganie Edwardowi
był lot do Kolorado i wysłanie zdjęć?
- Tak, taki miałem pomysł... - Poleciałeś tam
i wysłałeś zdjęcia.
Ja byłam przy nim, gdy je dostał.
Ja widziałam, jak na nie zareagował.
On ma 12 lat, John.
Ma 12 lat.
Stracił matkę, ojca i brata.
Tak, ja też straciłem Jane, Bruce’a i Jordana.
Też ich kochałem i też przeżywam żałobę.
- Wiem o tym. - Czyżby?
- Oczywiście, że wiem. - Bo ja... Sz...
Co?
Nie ma tu dla mnie miejsca.
Ja... Nie ma miejsca.
O czym ty mówisz? Gdzie nie ma miejsca?
Nigdzie. Tutaj.
John, to nieprawda.
Wiem. Tak, wiem.
Ja... Nie wiem.
Pójdę sprawdzić co w pracy.
Proszę, nie wychodź. O Boże. Proszę, nie wychodź. John!
Śpi.
Dobranoc.
Kojo?
Możemy porozmawiać?
Wiem, że chronisz Becks
i jesteś dobrym wujkiem.
Ale dotrzymałam słowa, prawda?
Też chcę ją wspierać, gdy tu jesteście.
Twój przyjaciel, Eric,
załatwił nam to szybciej, niż się spodziewałem.
Naprawdę chce, byśmy wyjechali z kraju.
Kiedy wyjeżdżacie?
Wkrótce.
Musicie?
Tak.
- Moja rodzina mnie potrzebuje. - Tak.
Moja firma mnie potrzebuje, a Becks musi wiedzieć, gdzie jest jej dom.
Okej.
Jestem ci wdzięczny.
Okazałaś nam dobroć, jakiej się nie spodziewałem w tym miejscu.
Będziemy za tobą tęsknić.
Ja za wami też.
Za obojgiem.
Hej.
Wybacz.
Nie chciałam cię wystraszyć.
Nie szkodzi.
Nie mogłam spać.
- Dobrze się czujesz? - Tak, przyszedłem po wodę.
Wiem, że to żałosne, ale zauważyłeś go?
Widziałeś go?
Czemu wszyscy o to pytają?
Bo jesteś ostatnią osobą na świecie,
która mogła go widzieć żywego.
Każdy najmniejszy szczegół, jaki możesz pamiętać,
wiele by dla mnie znaczył.
Wiem, że to nie fair, że cię o to proszę,
ale jesteś cudem ocalałym chłopcem. Przeżyłeś.
Przepraszam.
Wybacz. To nie fair.
Pamiętam, że widziałem go z tyłu samolotu.
Obaj poszliśmy rozprostować nogi.
Nie rozmawialiśmy. Spojrzał na mnie, uśmiechnął się i kiwnął głową.
Pomyślałem, że wydawał się miły.
Miał na sobie adidasy, żółtą koszulkę i sztruksową kurtkę.
Podróż taksówką trwała 40 minut.
Byliśmy spóźnieni, bo poszedł do sklepu.
Może był z tobą?
Tak, był ze mną.
Leciałem z tyłu samolotu z Jordanem i tatą.
Mama leciała pierwszą klasą.
Przyniosła nam deser, który jej dali.
Na początku słychać było...
łomot.
Poczuliśmy go z lewej strony samolotu.
Jak uderzenie w twarz.
Potem był spokój.
Już myśleliśmy, że po wszystkim,
a potem było jeszcze gorzej.
Wtedy wszyscy...
Wiedzieliśmy.
My...
Po prostu wiedzieliśmy.
Nie mogłem dojść do mamy.
Nikt inny nie był w stanie mnie pocieszyć.
Tylko Jordan.
Powiedział, że pojedziemy razem nad ocean.
Będziemy pływać w Pacyfiku.
Sprawił, że poczułem się lepiej.
Bo wiedziałem, że zawsze...
będzie moim bratem.
I się mną zaopiekuje.
Był moim bohaterem.
Dziękuję, Eddie. Dziękuję.
Napisy: Agnieszka Otawska