wymarzona praca?
gwiazda rocka wiadomo
omg tak!!
twoja?
pisarka
o czym byś pisała?
nie wiem…
pewnie powieść o tragicznej miłości
masz zdjęcia twoje i Jordana?
tak… a co?
wyślesz mi?
może później…
jest późno, muszę iść spać.
okej
dobranoc głupku
- Co robisz? - Nic.
Do kogo piszesz?
Do przyjaciela.
Nie masz przyjaciół.
Tak, mam.
Do Mahiry?
Nie wiem.
Nie wiesz, do kogo pisałeś?
A to ważne?
Nie.
Nie możesz tu dziś zostać.
Co?
Musisz iść.
- Dlaczego? - A to ważne?
Wciąż jesteś zła?
Ogarnij się.
- Musisz iść. - Kto to jest?
Wyjdź tyłem. Mówię poważnie.
- Kto to jest? - I to już.
Idź.
Powiesz mi chociaż, kto to jest?
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA ANN NAPOLITANO
DROGI EDWARDZIE
- Cześć. - Cześć.
O co chodzi?
Nie śmiej się.
Mówi teraz w twi.
Tobie też dzień dobry.
Wyguglowałam to, gdy spałeś.
Nie, to jest strasznie urocze.
Teraz musisz zostać ze mną w łóżku cały dzień.
Pięć minut.
Mówię poważnie, bo mam
wczesne śniadanie i późne śniadanie, i lunch, i kawę.
To była najmniej seksowna rzecz.
- Zrujnowałam to. - Nie.
Muszę przywyknąć
do świntuszenia według harmonogramu.
O tak? A co ty masz w planach?
Co?
Idę na grupę.
Powiem im, że wyjeżdżam.
To oficjalne?
Zawsze było.
Myślałam, że…
z nami…
Przepraszam. Tylko…
Szlag.
O Boże.
- Dzień dobry. No proszę. - Dobry.
O Boże. Przesadziłam jak na pierwszy dzień?
Nie wiem. Warsztat jest stylowy.
- Dzień dobry. - Dobry.
Enchilady na śniadanie.
- Poważnie? Obrzydlistwo. - Wiem. Szaleństwo.
- Dziwne. - Jak spałeś?
Ktoś się wprowadza obok Shay?
Nie sądzę.
Właśnie wpadłem na Xaviera.
- Xavier wrócił? - Kim jest Xavier?
Tatą Shay.
- Dobry. Masz rozmowę? - Co?
Nie. Lacey zatrudniła mnie w warsztacie.
- To miło. - Wprowadza się?
- Oby nie. - John.
Co jakiś czas wraca i zostaje na trochę.
Jak długo?
Na dwa tygodnie albo miesiąc czy dwa.
Nowocześnie.
Zostawisz mi kilka? To też moja kolacja.
Nie. Dziś jesz z Edwardem.
- To dziś? - Tak.
Szlag.
Powiedziałem Markowi, że go zastąpię,
bo odwiedza go rodzina z Arizony.
John, z pracy jadę na grupę. Masz to w naszym kalendarzu.
Nie jestem zsynchronizowany.
Jak długo nie jesteś?
- Nie wiem. Rozłączył się. - Ideą wspólnego kalendarza
- jest synchronizacja. - Mogę nie iść na grupę.
- Nie. Nie możesz… - Mogę, jeśli to pomoże.
Okej, to może tak? Zabiorę Edwarda do pracy
i zamówimy pizzę.
Będzie fajnie. Może być?
Tak. Pasuje.
Dobrze. Spoko. Fajnie. Okej.
To jaki on jest? Tata Shay?
Trochę z niego dupek.
Z piekarni Truffles Bakery of Bergen.
Wybacz. Najlepsza w stanie.
- Nie, dzięki. - Nie?
Musimy pomówić o miesięcznych wydatkach.
Mówiłam, że odejdę z klubu.
Co z mieszkaniem w LA?
Miałaś trzy oferty, ale się nie sprzedało.
- Wycofałam ogłoszenie. - Co?
Okej, prosiłaś mnie, bym pomógł ci zrobić plan.
Tak. Klub.
- Okej, a Barnard? - Nie ma mowy.
Są inne świetne szkoły. Jest City College,
- Hunter College, SUNY Binghamton… - Dostała się do Barnarda.
Chodzi do Barnarda i nie ma mowy,
że go nie ukończy.
Wiesz, czego nie chcesz?
By wyruszyła w podróż, o której mówi.
- Musimy pomówić o domu. - Jakim domu?
Tym domu.
- Wiem, że to dużo zmian… - Wybacz.
…które pojawiają się szybko, ale musisz odzyskać płynność…
- …żeby… - Nie mów „płynność”,
bo mi oczy łzawią.
- Cześć. - Dee Dee Cameron?
Tak. Dziękuję.
O mój Boże.
Od kogo to?
Od Charlesa.
Twojego męża Charlesa?
Tak.
SZAMPAN FRANCJA
Musiał go zamówić dawno temu, co?
Miło.
SZCZĘŚLIWEJ 25. KOCHAM CIĘ, CHARLES
Nawet to wygrawerował.
Wasza rocznica?
Dzisiaj, tak.
Dobrze się czujesz?
Wszystkiego, kurwa, najlepszego.
Na czym skończyliśmy?
Tak.
Wychowałam córkę w tym domu.
To mój dom.
Musimy stworzyć inny plan.
Dobra. Dawaj.
Okej. Dobrze.
Dobra. 24 sekundy.
Chcę zejść do 20.
Świetnie ci idzie
i masz jeszcze dwa dni do eliminacji.
- Więc… - Musimy wymyślić
- jakąś ksywę. - Tak.
Wszyscy będą jakąś mieć. „Ula Unicestwiaczka”
albo „Teresa Terminatorka”.
- Jasne. - Tak.
Może „Shay Siepaczka”?
Fajne.
- Tak. - Tak.
Wczoraj to był twój tata, prawda?
Tak.
Jak jest?
- Jak jest? - Tak.
Jest dziwnie czy coś?
Czemu miałoby być dziwnie?
Bo go nigdy nie ma i nagle jest.
- Nie jest dziwnie, okej? Tak. - Okej, dobrze.
Zostaje u was, choć są z twoją mamą po rozwodzie?
Tak.
Okej. Spoko.
Jak długo zostanie?
Nie wiem.
- I to jest okej? - Dużo podróżuje służbowo,
a gdy ma trochę czasu, spędza go z nami. Okej?
Mówiłam ci, że jest spoko.
- Koniec i kropka. - Okej.
Fajnie, że będzie na eliminacjach.
Tak. Mam szczęście.
- Tak. - Dobra.
Okej. Gotowa?
Zaczekaj.
MAHIRA ZAŁĄCZNIK: 1 OBRAZ
Od przyjaciela?
Tak, przepraszam. Muszę iść.
Przepraszam. Na razie.
RADYKALNA PRZEMOWA
Wyobraźcie sobie: darmowe studia,
tanie mieszkania, opieka zdrowotna dla wszystkich.
To jest możliwe.
Ustanówmy prawo, że połowa nowych mieszkań
musi być sprzedawana po niskich cenach.
Mogłaś wspomnieć wcześniej,
bym się nie dowiadywała od Tuckera Carlsona.
Mówiłam, że byłam prymuską.
To nie jest przemowa, to wezwanie do walki.
Byłam pełna pasji.
Pięćdziesiąt procent mieszkań dla osób o niskich dochodach to…
- To, co zamierzam zrobić. - Socjalizm!
Natalie.
Ta przemowa przykuwa uwagę.
Nie możemy zniechęcić właścicieli nieruchomości.
Uważam, że jest rozwiązanie
kryzysu mieszkaniowego.
I jeśli jest z tym problem,
to muszę sprawić, by wyborcy zrozumieli,
dlaczego tanie mieszkania to ludzkie prawo.
Tu nie chodzi o zmienianie opinii, tylko wygranie wyborów.
Wybory są za dwa tygodnie
i musisz coś z tym zrobić. Natychmiast.
DEMOKRATKA DO KONGRESU
Stary, co robisz?
Nic.
Wyciąłeś mnie ze zdjęcia?
Nie twoja sprawa.
To moja dziewczyna, dziwaku.
Ja nie… Nic się nie dzieje.
- Wstaw mnie tam. - Nie.
Wstaw…
Ciebie już nie ma!
- Hej, Miguel. - Witam, panie Chen.
Zaraz wracam.
- Przepraszam. Nie… - Idź.
Co ty tu robisz?
To, co powiedziałam przy kolacji, że Brent wpadł znowu w nałóg…
- Po spotkaniu z tobą… - Tak. Co z tym?
Chciałam powiedzieć, że jest milion powodów, czemu to zrobił.
Jesteś daleko na liście.
Nie wiem, czy to lepiej, czy gorzej.
- Nie przychodzisz na grupę. - Pracuję.
Problemy same nie znikną.
Tam sobie z nimi nie poradzę.
Zaczynam rozumieć, co Brent miał na myśli.
Mówił, że uciekasz, gdy robi się poważnie.
- Pa, Steve. - Czekaj.
SKŁAD DARÓW
OSTROŻNIE
Opróżniłem magazyn Bena.
Odwiozłem jego rzeczy do organizacji charytatywnej.
I…
Nie mogłem niczego tam zostawić.
Dlaczego?
Mówi się, że wiele darów
i tak wyrzucają, więc ja…
Nie mogłem.
To jego graty, wiecie?
To jego klamoty.
To jego rzeczy.
Źle się z tym czułem.
W garażu wciąż mam pełno rzeczy siostry.
Może zorganizujemy wyprzedaż garażową?
Jestem przeciwna ich idei.
Ostatnim, czego chcę, to zarobić na jego śmierci.
Możemy oddać zyski na cele charytatywne.
Okej, chyba tak.
Chwila.
Czy to nie byłoby przygnębiające?
„Przyjdźcie na wyprzedaż”.
„Kupcie rzeczy naszych bliskich”.
- Nie. - „Nie żyją, ale spoko. Okej”.
Wyprzedaże garażowe są przygnębiające, więc czemu nie?
- Pewnie. - Czy to…
Czy to ogólna zgoda? Bo ja żartowałam.
Ja…
Zrobię to, jeśli Kojo zostanie.
Nie. Wracam do Ghany.
- Jadę do Ghany. - Daj spokój.
Mamo?
Jesteś tu?
Co, do kurwy?
Mamo?
Mamo. Cześć.
- O Boże! Co za niespodzianka. - Cześć.
Wszystko okej?
- Dziękuję, że akurat dziś przyjechałaś. - Zapomniałam, jaki dziś jest dzień.
Tak. To miłe.
Cieszę się, że cię widzę.
Czemu wyjęłaś ubrania taty?
Grupa organizuje wyprzedaż garażową w Whitestone.
Na cele charytatywne.
- Więc ja… - Chcesz je sprzedać?
Tylko koszulki na golfa.
- Nie podobają mi się. - Mamo?
Tak?
Jutro jadę do Barcelony.
- Co? - Tak.
Kupiłam bilety od odsprzedawcy biletów,
więc były naprawdę tanie, ale rzecz w tym,
że musisz jechać, gdy znajdzie się miejsce,
więc jadę jutro.
- Jutro? - Tak.
- Wiedziałaś, że to zrobię. - Ja…
Miałam nadzieję, że trochę zaczekasz, wiesz?
Może zostaniesz na lato.
Tak, chciałam ci powiedzieć osobiście i powiedziałam, okej?
Zoe, potrzebuję cię.
Wiem, że to dla nas trudny moment.
Potrzebuję, żebyś była w pobliżu.
- Wiem, mamo. - Proszę.
Proszę.
Muszę jechać, mamo. Przepraszam, ale muszę.
Hej.
Happy hour. Drinki połowę taniej.
Ja… Nie trzeba.
Zabrałem rzeczy Bena z magazynu i zauważyłem, że twoje wciąż tam są.
Zabiorę je do końca miesiąca, jak mówiłem.
Okej. Dobrze.
Daleko jechałeś, by powiedzieć coś, co wiem.
Muszę to już zakończyć.
Co zrobisz z rzeczami Bena?
Wyprzedaż garażowa.
Tak, zyski przeznaczę na cele charytatywne
organizacji o nazwie Operation Sanctuary.
Zapewniają pomoc psychologiczną weteranom.
Fajnie.
Muszę się pozbyć tych rzeczy. Muszę…
Pozbyć się ich z życia i dać komuś,
kto zrobi z nimi coś dobrego.
Muszę się wydostać z tego magazynu.
Tak.
Rozumiem.
Za Bena.
Bądźmy szczerzy. To socjalizm.
To naiwne i nieczułe na potrzeby naszej społeczności.
Cały czas to powtarzam. Ona nie ma osiągnięć.
Nie ma programu.
To, że jej babcia była skarbem narodowym, nie znaczy, że ona jest
dobrą kandydatką.
Szybko rozchodzi się w mediach.
Nie widzę z tego powrotu.
Musi się odciąć od tych stwierdzeń.
Kongresmenka Washington miała tendencję…
Ci prezenterzy to okropni ludzie.
- …nie widzę tego u wnuczki. - Tak.
- Zgadzam się. Nie ma od tego powrotu. - Co zrobisz?
Ucieknę.
Tak. To do ciebie pasuje.
- Tak. - Spójrz na ten stolik.
Fajny.
Co tu robisz?
Pomyślałem, że pomogę.
Nie macie z Daphne planów na weekend?
Jeśli mnie tu nie chcesz…
Nie, w porządku. Możesz to wyjąć.
ATLAS DROGOWY
Co?
Pamiętam to.
Brent go przeglądał, gdy byliśmy dziećmi.
Jeździliśmy do krewnych w Jersey, ale my planowaliśmy wycieczki
do Manitoby i Twin Falls.
To był podręcznik podróżnika.
Byliśmy dzieciakami.
O rety! Przyjechała!
Przyjechałam. Miłej wyprzedaży.
- Pięknie wyglądasz. - Dzięki.
- Miło cię widzieć. - Miło.
Ty.
Wyglądasz coraz piękniej.
- Wiem. - O Boże. Proszę.
- To prawda. - Coraz piękniej.
- Lśnisz. - Jestem krową.
Cześć. Pomóc ci z rzeczami?
A co to za przystojniak?
To mój mąż, John.
To jest John?
Miło cię poznać.
Pewnie wiele słyszałaś.
Na grupie nie ma tajemnic.
- Pomogę ci. - Dziękuję.
Tak, to mój wóz. Ten rover.
- Jest otwarty. - Dee Dee!
- Cześć. Jak się masz? - Hej. Zaraz upiększysz to miejsce.
- To moja żona, Sienna. - Cześć… Odłożę to.
- To piękny… - Tak.
To wasze córki zdzierają za lemoniadę?
Tak. Nasza jest Geena.
Urocze.
- Przyniosłam wam prezent. - Hej, nie musiałaś.
- Nie, proszę. - Dziękuję.
To twój prezent?
- Nie możemy tego przyjąć. - Tak. Nie.
Weźcie go, bo… Nie wiem.
Na romantyczny wieczór. Mnie się nie przyda.
A wam może.
Co ty…
Wiesz, ile kosztował?
Nie.
3500 dolarów.
- Mogę? - Tak.
- Rety.
Powinnam go zatrzymać.
- Przykro mi, że to robię. - Jasne.
- Nie… - Dam wam coś innego.
- Nie ma sprawy. - Dam.
- Nie musisz. - Wsadzę go do auta.
- I sprawdzę, co… - Okej.
Tak.
Mahira.
- Dziękuję. Miłego dnia. - Nawzajem.
Coś jeszcze?
Nie, dziękuję.
Dziękuję. Miłego dnia.
Dziękuję.
Mam nową wymarzoną pracę:
wydawca książek. Daj znać, gdy skończysz pisać. XO – E
Po prostu przewijasz.
Tam jest potwornie pusto.
Jest dolina, góry w tle.
I jest bardzo cicho.
Ale czuć jakąś obecność.
Nie jestem uduchowioną osobą, ale czułem to.
Czuć coś. Ja to czułem.
Przepraszam… Nie mogę.
- Dzięki. - Tak.
- Możecie wziąć mój numer od Lacey. - John.
- Dzięki. Tak. - Możemy pogadać?
Tak.
Jezu.
Przepraszam. Miałem nie mówić o Kolorado.
Dee Dee płacze. Świetna historia.
Przykro mi, że ci to przeszkadza. I że nie obchodzi cię moje doświadczenie.
To wiele dla mnie znaczyło.
Właśnie. Dla ciebie.
To doświadczenie Johna.
Nie moje. Nie Dee Dee. Nie wszystkich w żałobie
na pieprzonej wyprzedaży garażowej ludzi z grupy radzenia sobie z żałobą.
Chodzi o ciebie.
Proszę.
Dawaj!
Po lewej!
Hej, cudem ocalały chłopcze! Jestem tatą Shay. Siadaj.
W porządku! Wstawaj!
Dawaj!
Przykro mi. Słyszałem, co się stało.
Naprawdę cudem ocalałeś.
Edward. Mam na imię Edward.
Shay, dawaj!
ELIMINACJE
Dawaj, Shay!
Dobra! Osłaniaj mnie!
- Tak! - Tak!
Tak!
Ćwiczyła ten ruch dwa tygodnie.
Ten, gdy się obraca i skacze w bok.
Dobrze wiedzieć, że jest w tym jakaś technika.
Dla mnie to banda dziewczyn, które się popychają.
Nie był pan wcześniej na roller derby?
Nie. Obsesja Shay na tym punkcie zaczęła się, gdy mnie nie było.
I znowu.
Jest świetną sportowczynią,
ale szczerze…
Wolałbym, żeby zajęła się czymś pożyteczniejszym.
Ale ona to kocha. To jest dla niej wszystkim.
Powinna zacząć myśleć długoterminowo, gdy podejmuje decyzje.
- To znaczy? - Golf.
Uczelnie zabijają się, by dawać dziewczynom stypendia.
Tak, ale ona kocha roller derby.
Eduardo, ty nie masz problemu.
Twoje podanie na studia napisze się samo po tym, co przeszedłeś.
Chcę mieć pewność, że będzie miała tę samą szansę.
Shay jest bystra. Dostanie się, gdzie zechce.
- Naprawdę ją lubisz, co? - Nie. Jesteśmy przyjaciółmi.
Nie znam wielu przyjaciół, którzy zakradają się do swoich pokoi.
Nieźle, kochanie!
O Boże!
Miałam pięć lat, gdy babcia mnie tu zabrała.
Wreszcie zrozumiałam, o co ludziom chodzi, gdy mówią o górskim powietrzu.
Tutaj oddycha się głębiej.
Przyjeżdżam tu, gdy muszę pomyśleć.
Tu wszystko wydaje się jaśniejsze.
To bardzo mądre.
Jak poszło powiedzenie grupie?
Było smutno. Nawet Milo wyraził jakieś uczucie.
- Wzruszyłeś Milo? - Tak.
I to przegapiłam? Smutno mi.
O Boże. Teraz mam zasięg.
Musisz się tym zająć?
Nie.
- Nie możesz ich wiecznie ignorować. - Nie wiecznie.
Tylko gdy tu jestem.
Taką miałyśmy tu z babcią zasadę.
Tutaj praca nie istnieje.
Okej. To zostańmy tu na zawsze.
Okej.
Poprowadzimy budkę z popcornem
i założymy teatr, który będzie wystawiał tylko Jasia i magiczną fasolę.
Mamy góry w Ghanie, wiesz?
Aburi. To piękne górskie miasteczko 45 minut drogi z Accry.
Wyobraź sobie. Bananowce.
Śpiewające ptaki. Czyste, górskie powietrze.
- Brzmi idealnie. - Tak.
Skoro i tak chcesz uciec w góry,
to mogą to być moje góry.
Okej.
Jeśli postanowię uciec w góry, to będą to twoje góry.
Spodoba ci się tam. I wszyscy cię pokochają.
Będziesz królową Ghany.
A myślałam, że macie tam demokrację konstytucyjną.
Dla ciebie wprowadzimy monarchię.
Nikt nigdy nie groził, że dla mnie obali rząd.
Och, dla ciebie mogę przynajmniej zorganizować przewrót.
To urocze.
Hej.
- Piękny dom. - Co ty tu robisz?
Szukałem wyprzedaży garażowej Operations Sanctuary
i pojawiło się to miejsce.
Nie możesz tu być.
Okej. Mogę pójść, jeśli chcesz.
Powinieneś.
Tak, dobrze. Pójdę.
Ale proszę. Weź to.
Ben mi to dał, nim pojechał do Kabulu.
Są warte sto dolców, może więcej.
Myślałem o tym, co mówiłeś,
żeby rzeczy Bena przydały się komuś innemu…
Hej, skarbie.
Cześć. Witaj.
To jest Sienna.
Moja żona.
Sam, nie wspominałeś, jaka jest piękna.
Vernon.
Skąd się znacie?
Przez Bena. Używali tego samego magazynu.
To gość od gratów.
Winny.
Trudno jest mieszkać w kawalerce. Nie mam miejsca na rzeczy.
Nie to co tu. Jestem w Wersalu?
Boże, nie. Trzeba było widzieć ten dom dwa lata temu.
Wymagał remontu.
To dlatego mi się podoba. Uwielbiam to, co do remontu.
Wystarczy spojrzeć na moje związki.
Zostań. Rozejrzyj się. Jest tu wiele skarbów.
Miło cię poznać…
- Vernon. - Vernonie. Jasne.
- Nie mówiłeś, że masz żonę. - Musisz iść.
Nie przyszedłem tu, by coś spieprzyć. Chciałem zrobić coś dobrego.
I uwielbiam wyprzedaże garażowe.
- Dzięki, że wpadłeś. - Dzięki.
Mogę wejść?
Co to za zapach?
- Zgadnij. - Nie, co to?
To pierożki babci.
Zostawiła mi przepis.
Tylko ja go mam.
Próbowałem jakieś 20 razy, nim mi wyszła przyzwoita partia.
Myślałem, że może…
zjemy je razem?
To gest pojednania?
Owszem.
- Ćpasz? - Nie.
Nie ćpam od 18 miesięcy i 16 dni.
Pamiętasz je? Twoje ulubione?
Nie omamisz mnie pierożkami babci.
- Nie o to mi chodzi. - Gratuluję 18 miesięcy.
- Wróć za kolejne 18. - Proszę.
Nie chcę cię widzieć.
A jeśli zjawisz się u rodziców, będziemy mieli problem.
Spróbujesz chociaż?
Wynoś się stąd.
- Hej, co jest? - Hej. Zrobiłem to dla ciebie.
Shay Siepaczka.
To naklejka na twój kask.
Nie podoba ci się? Czy wybrałaś inną ksywę?
- Bo mogę zrobić inną. - Nie. Tylko…
Nie dołączę do drużyny.
Co? Nie dostałaś się?
Nie… Jasne, że się dostałam.
Tylko zrozumiałam, że roller derby nie jest pożyteczne,
jeśli o nim myśleć długoterminowo.
To z powodu taty?
Ja podjęłam tę decyzję.
Tata pomógł mi wyznaczyć cele na przyszłość.
Nie, trenowałaś do eliminacji miesiącami.
Nie było go rok, zjawia się i wszystko psuje.
- Bzdura! - Wiesz, że mam rację.
Ubrałaś kukłę w jego kurtkę, żeby ją stłuc.
Prawda?
Co?
Tata miał rację. Zadurzyłeś się we mnie.
To dziwne, że śpisz na mojej podłodze.
Wcale nie. On tak uważa.
Wcześniej to nie było dziwne.
Nic do ciebie nie czuję. Tylko do kogoś innego.
Do kogo? Do Mahiry? Dziewczyny twojego brata?
On nas łączy. Oboje go znaliśmy. Ty nie.
Ona kocha jego.
- Wysłała mi selfie. - Nie. Udowodnij.
Czyja to ręka? To ręka Jordana?
- Wyciąłeś brata ze zdjęcia? - Nie.
Okej. Nieważne, cudem ocalały chłopcze. Powodzenia.
- Będziesz teraz grała w golfa? - Pa.
Jesteś do bani.
Może Xavier i Besa dobrze zrobili.
Moi rodzice zostali razem i tylko się unieszczęśliwiali.
Nie mówiąc o innych dookoła.
Wszystko okej, skarbie?
Tak.
Nie wiem. Nie wyobrażam sobie tego.
Nie potrafiłam się przyjaźnić z byłymi.
Powiedziała mi to na trzeciej randce.
- O Boże. - Powiedziała…
- Że albo nam wyjdzie… - Ty tak mówiłeś.
- Ja nie. - …albo nie będziemy rozmawiać.
Mówiłaś tak.
Jak się poznaliście?
W barze.
Podrywał moją siostrę.
Byłam nagrodą pocieszenia.
Chwila, moją mamę?
- Nie, nie flirtowałem z Jane. - John.
- Nie rób tego. - Daj spokój.
To nie flirt powiedzieć komuś, że ma fajne chodaki?
- Nie. - Czym są chodaki?
- Pytam poważnie. - To był twój tekst na podryw?
Wyglądały fajnie.
Z czerwonego sztruksu. Ze sprzączkami.
Przyszła w nich do baru?
Mogłaby chodzić w papierowej torbie i wyglądać stylowo.
A ja godzinę się szykowałam.
Kręciłam włosy.
Założyłam 12-centymetrowe szpilki, od których bolały mnie stopy.
Właśnie. Siedziałaś. Nie zauważyłem cię.
Ale gdy…
Gdy zauważyłeś pierścionek na jej palcu.
Wiedziałem, że jesteś tą jedyną.
Do drużyny do quizu. To był jego tekst.
Czy wiedziałam coś o muzyce klasycznej?
Chciałem cię zobaczyć.
- To była wymówka. - O Boże.
Skończyło się tak,
że Bruce gadał o… O kim on gadał?
- O Strawinskim. - Właśnie.
A ja siedziałam na zasadzie: „To dostajesz za to,
że nie wykonałeś ruchu wcześniej”.
Utknęliśmy w barze, słuchając,
jak Bruce ględzi o rosyjskim balecie.
Tę część historii pominąłeś.
Tę część, w której nie szukałaś niczego poważnego?
Tak. Tylko przygody na jedną noc.
Siedemnastoletniej przygody.
A Dee Dee z szampanem.
Przynajmniej nie wciskała nam ciastek.
A potem ten cały Vernon.
Co za typ.
Chyba tak.
Był przyjacielem Bena?
Tak.
Myślisz, że on i Ben byli razem?
Nie.
Co?
- Ja… - Myślisz, że…
Myślisz, że Ben był gejem?
Tak, nie wiem. Może.
Przewidziałam to z poprzednim szefem.
I…
Nie wiem. Po prostu…
Myślałam, że Ben był w tobie zakochany.
Czasami widziałam, jak na ciebie patrzy.
Co?
Nigdy nic nie powiedziałaś.
Nie chciałam, by zrobiło się dziwnie.
Czasami miałam takie przeczucie.
Nigdy nic mi nie powiedział.
Boże, to takie smutne.
Nie mógł ci powiedzieć.
Ciekawe, czy kiedyś znalazł miłość.
Mam nadzieję, że tak.
Rozumiem, czemu nigdy mi nic nie powiedział.
Bo tego nie rozumiem. Czemu miałbym być
z drapiącą twarzą faceta,
gdy mogę mieć miękki, aksamitny policzek?
To ramię.
Tę krągłość tutaj.
Jak jedwab.
To takie przyjemne uczucie.
Gdy się równo przyrumienią, wkładasz piankę w środek
i oto s’more.
- Bierzesz dobrą czekoladę… - Tak.
…i wkładasz ją między herbatniki z gorącą kluchą słodkiej żelatyny?
Tak.
Myślałem, że hot dog z serem chili to najgorsze amerykańskie danie,
- ale to jednak to. - Musisz spróbować, wujku.
Musisz być bardziej otwarty kulturowo.
- Dobra. Jeden gryz. - Tak.
Proszę.
Tak myślałam. Robię więcej.
Okej.
Nie powinno się opowiadać historii?
- Oczywiście. - Tak.
Okej.
Pewnego razu
była sobie piękna królowa,
którą rządziła małą wyspą zwaną Nowym Jorkiem.
Królowa była dobra i sprawiedliwa.
Chciała jak najlepiej dla swoich ludzi,
którzy potrzebowali jedzenia i schronienia.
Ale najbliżsi doradcy królowej bali się
nowych sposobów działania.
Dlatego wygnali królową w odległe góry.
I uwięzili ją tam potężnym zaklęciem.
I królowa była smutna i samotna.
I musiała się żywić słodkimi kluchami
- pieczonymi nad ogniskiem. - Tragedia.
Ale pewnego dnia
spotkała najprzystojniejszego mężczyznę, jakiego widziała,
który miał swoje imperium.
- Doprawdy? - Był on królem
toi-toiów.
Król toi-toiów.
Od razu się w sobie zakochali.
To była najgłębsza i najszczersza miłość, jaką kiedykolwiek czuli.
Ta miłość przezwyciężyła moc zaklęcia
doradców królowej.
A to znaczyło, że zaklęcie, które ją więziło, zostało zdjęte.
Mogła odejść.
Królowa Nowego Jorku stanęła przed decyzją.
Tak.
Czy powróci do swojego życia
i nigdy więcej nie zobaczy wyjątkowo przystojnego króla?
Czy pójdzie za głosem serca i pojedzie z nim do jego królestwa,
choć oznaczałoby to porzucenie wszystkiego, co zna?
Powinna iść za głosem serca.
Zgadzam się.
Ciekawe, że jest tylko jedna opcja.
Czemu przystojny król nie może przenieść się do Nowego Jorku?
To tylko bajka.
Nie ja ją napisałem.
- Chciałam… - Myślę…
- Wybacz, mów. - Nie, ty pierwsza.
Powinienem się wyprowadzić.
Szczęśliwej rocznicy.
Cześć, mamo.
Zoe!
Tak.
- Cześć. - Co robisz?
A na co to wygląda?
Piję sama szampana ze szklanki.
Co tu robisz?
Przełożyłam podróż.
Wciąż zamierzam podróżować.
Tylko jeszcze nie teraz.
Tak.
Prosił, żebym wybrała.
Ty go wybrałaś?
Co? To 25 rocznica.
Nie zamierzałam skąpić i on też nie.
Zoe, ta butelka szampana…
jest niesamowita.
Szczęśliwej rocznicy.
Dziękuję.
Jezu, mamo. Weź kieliszek.
Szczęśliwej rocznicy.
Hej, musimy pogadać
Okej! Teraz?
W następną niedzielę? W MOP? 11.00?
Co się cieszysz?
Chce pogadać.
Boże, idiota z ciebie.
Wcale nie.
Nie wierzę, że mnie tu nie ma, by cię tego nauczyć.
Masz przesrane.
- Dlaczego? - Posłuchaj,
gdy dziewczyna mówi, że chce pogadać, to nic dobrego.
Jesteś zazdrosny.
Tak, okej. Pewnie. Zobaczymy. Tylko nie mów, że nie ostrzegałem.
- Mogę powiedzieć… - Nie. Zamknij się.
Kocham ją przez ciebie.
Nieważne.
Dobranoc, głupku.
Napisy: Agnieszka Otawska