Możemy tu siedzieć cały dzień.
Dlaczego to zrobiłeś?
To nie jest pytanie retoryczne.
Czemu zepchnąłeś pianino ze schodów?
Chciałem usłyszeć, jak zabrzmi.
- To dla ciebie żart? - Nie.
Dobrze, bo to nie jest zabawne.
Mamy w szkole protokoły,
służące do ochrony przeciwko strzelcowi,
terroryzmowi, wybuchowi epidemii.
Rzeczami, na które nie sądziłem, że muszę się przygotować.
Ale nie mam protokołu, co robić, gdy uczeń zepchnie pianino ze schodów.
Zapłacę za nowe.
- Nie w tym rzecz. - To w czym?
Nie chodzi o pianino.
Spójrz na mnie.
Wiele przeszedłeś.
Nikt nie będzie brał ci tego za złe.
Ale dlatego, że miałeś szczęście i nikomu nic się nie stało.
Mogłeś kogoś zabić.
Ale nie zabiłem.
Nikomu nic się nie stało.
Upewniłem się, że nikogo nie było na schodach.
Dlaczego je zepchnąłeś?
Jesteś prawdopodobnie najbystrzejszym uczniem w tej szkole,
dlatego uważam, że mogę być z tobą szczery.
Będziemy współpracować z twoją rodziną i psychologiem,
by znaleźć dla ciebie odpowiednie środowisko do nauki.
Nie będziesz już uczęszczał do Riverview.
Przepraszam, okej?
Zadzwonię do twojej cioci i dr Barlow, naszej psycholożki.
Porozmawiasz z nią.
Edwardzie.
Dziś są urodziny pani Foster. Ktoś przyniósł ciasto.
Chcesz kawałek?
Tak, poproszę.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA ANN NAPOLITANO
DROGI EDWARDZIE
Co to ma być?
To nic nie znaczy.
To nic nie znaczy? Co się, kurwa, dzieje?
Uspokójmy się...
- Jesteś gejem? - Nie.
To bi w takim razie?
Możesz mi powiedzieć, co się dzieje?
Sam.
Kto mnie zabierze do dentysty?
Ja, Geeno. Pożegnaj się z tatą.
- Pa, tato. - Pa, skarbie.
- Sienna. - Porozmawiamy później.
Lindo.
Kochanie, spóźnimy się.
Puk, puk.
Wstałaś?
Kochanie.
Musimy iść.
Źle się czuję.
Wszystko okej? Jesteś chora?
Nie wiem, ale nie dam rady wstać z łóżka.
- To coś fizycznego czy emocjonalnego? - Nie wiem.
Okej.
Dobrze.
Jeśli nie jesteś chora,
czasem lepiej jest po prostu wstać i zacząć dzień.
Ostatnio czułam się wypalona.
A dziś wstałam bardzo wcześnie i poszłam nad rzekę, i...
To dobre dla ciebie, ale nie każdy jest tobą.
Co to znaczy?
Że czasem chcę poleżeć w łóżku i czuć się jak gówno,
grać w gry na telefonie i to nie jest przestępstwo.
Nigdy nie mówiłam, że jest. Jeśli to chcesz...
- Tak. - Okej.
- Jeśli mogę. - Oczywiście, że możesz.
- Na pewno dobrze się czujesz? - Nic mi nie jest.
O Boże. Lepiej... To ze szkoły Edwarda.
Halo.
Tak, mówi Lacey. Co zrobił?
Miło cię poznać. Jestem Adriana Washington.
Mówię ci, zagłosuj jutro.
Głosuj na to miasto. Głosuj na ten okręg.
Głosuj dla swojego spokoju.
Bo teraz nadszedł czas
na zmiany w mieszkalnictwie, przystępnych czynszach.
Jestem tu, by wam powiedzieć,
że będę z wami na każdym etapie.
- Śpieszysz się gdzieś? - Może.
- Pani Washington? - Cześć, jestem Adriana. Miło poznać.
Jutro są wybory. Jest bardzo zajęta.
Powiedziała, że się pożegna.
Zadzwonimy z lotniska.
Co rysujesz?
Zostawię to dla niej.
Becks. To miłe.
Zobaczymy ją znowu, wiesz?
Może.
Myślę, że oni...
Pojawi się problem...
Linda?
Dzwoń po pogotowie.
Okej.
Dzwoń po pogotowie!
O Boże.
POGOTOWIE NYACK
Kamień, papier, nożyce.
- Pa. - Trzymaj mnie za rękę.
Kamień, papier, nożyce.
Eddie.
...pozycję „brace”. Proszę się pochylić.
- Co się stało? - Pani Curtis.
- Gdzie on jest? - Mamy mały problem.
Okej.
Okej, żebym dobrze zrozum... Zniknął?
Co to znaczy? Rozpłynął się w powietrzu?
Przeszedł przez ścianę?
Sądzimy, że wyskoczył oknem.
Wyskoczył oknem?
Jesteśmy na parterze.
Czyli w ciągu ostatniej godziny
Edward zepchnął pianino ze schodów,
a potem wyskoczył przez okno?
Co pan z tym robi?
To on. On dzwoni. To Edward. Teraz.
Halo. Kochanie, gdzie jesteś?
Czy to Lacey Curtis?
Tak. Kto mówi?
Dzwonię ze szpitala All Saints w imieniu Lindy Stollen.
Jest pani jej krewną?
Lindy?
- Dee Dee. - Milo.
- Co tu robisz? - Muszę z tobą porozmawiać.
Musisz się umówić.
- O kurka. - Tak.
O nie. Okej, dwie minuty? Jechałam z daleka.
Możesz? Szybciutko.
- Chodź. - Dziękuję.
- Ładnie tu. - Staramy się.
Prowadzisz spotkania jeden na jeden?
Tak. To moja praca.
Mogę cię umówić,
jeśli chcesz.
Myślałam, że jesteśmy twoimi jedynymi klientami.
Grupa? Nie. Mam też innych klientów.
Dee Dee, o co chodzi?
Nasza kolejna sesja jest ostatnią.
Tak. Wiem o tym.
Musimy urządzić imprezę.
To by było nietypowe jak na grupę wsparcia.
Nie jestem specjalistką w zakresie zdrowia psychicznego,
ale wiem, że gdy spotyka się grupa ludzi
i się czymś dzielą, a potem spotykają ostatni raz,
potrzebna jest impreza.
I z czym to się wiąże?
- Przekąski. Poncz. Babeczki. Gadżety. - Okej. Tak, w porządku.
- Dobrze. Tak. - Świetnie.
Masz jakieś dodatkowe fundusze
od linii lotniczej?
- Na przekąski i poncz? - Tak.
Nie. Ale tak.
- Tu masz 40 dolarów, okej? - Dziękuję.
- Okej. Tak. - Dziękuję.
Chciałam też powiedzieć, że ta grupa,
to doświadczenie bardzo mi pomogło.
Więc dziękuję.
Dziękuję. To znaczy, nie ma za co.
Szkoda, że się kończy.
- Wiem. - Dlaczego musi się skończyć?
Cóż... Wiesz, że są inne sposoby,
by kontynuować proces uzdrawiania i...
Nie chcę innych sposobów.
Chcę tej grupy. Lubię ją.
To nasza grupa
i uważam, że łączy nas coś kurewsko wyjątkowego, wiesz?
Tak. Wiem.
- A jednak musi się skończyć. - Tak.
Dlaczego? Bo linia lotnicza przestała za to płacić,
bo ich tyłki są prawnie kryte?
Słuszna uwaga.
A co ty o tym myślisz?
Uważam, że jest to, kurwa, do bani.
To okrutne, co wam robią.
Ale...
Nie wolno mi tego mówić, więc...
Doceniam szczerość.
Tak.
Okej.
Tak.
To ten gość z wyprzedaży garażowej.
Tak, to on.
- Nazywa się Vernon. - Nazywa się Vernon? No i?
Do niczego nie doszło.
Nie uprawiałeś z nim seksu?
- Nie. - Na pewno?
Sienna, ja...
A z Benem?
Tu jest coś więcej?
Sienna...
Po prostu mi, kurwa, powiedz. Proszę.
Tyle jesteś mi winien.
Ben...
Ben był pierwszą osobą, którą kochałem.
Nic się między nami nie wydarzyło.
Byliśmy młodzi.
Flirtowaliśmy. Kilka razy się pocałowaliśmy.
Czyli wiedziałeś.
Zanim mnie poznałeś. Wiedziałeś.
Kocham cię. Wybrałem ciebie.
Ty mogłeś wybrać, Sam. Ja nie.
Bo nie dałeś mi możliwości dokonania tego wyboru.
Sienno, kocham cię bardziej niż...
Nie. Pieprz się, Sam! Pieprz się!
Wciąż nic.
Powiesz mi, co się stało dziś w szkole?
Zepchnąłem pianino ze schodów.
Tak. Tak, zepchnąłeś.
Dlaczego to zrobiłeś?
Chciałem usłyszeć, jak brzmi.
- To nie jest żart. - Nie śmieję się.
Potrzebuję czegoś lepszego od: „chciałem usłyszeć, jak brzmi”.
Nie wiem, dlaczego robię cokolwiek.
Nie mogę ci powiedzieć, dlaczego coś zrobiłem...
jeśli nie wiem dlaczego.
A co cię to obchodzi?
Co mnie to obchodzi?
Linda umiera. Jej dziecko może umrzeć.
Nikt nie umiera.
- Nic się nikomu nie stanie. - Nie wiesz tego.
Nikt tego nie wie.
Każdemu coś się stanie. Wszyscy umrzemy.
- Chcesz coś zjeść? - Nie jestem głodny.
Zadzwonię do wujka Johna.
Przyjedzie po ciebie.
- Jesteście rozwiedzeni. - Nie jesteśmy.
Jesteśmy w separacji. I wciąż jest twoim wujkiem.
Wciąż jest moim mężem
i jakby na to nie patrzeć, nieważne, jak dysfunkcyjną,
wciąż jesteśmy rodziną.
I wszystko, Edwardzie, wszystko będzie dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
Zadzwonię do wujka.
DO WIDZENIA BECKS
Dziękuję, że się zgodziłaś.
Czemu masz obsesję na punkcie tych pierożków?
Nasza nainai zrobiła je dla nas, gdy u niej byliśmy pewnej zimy,
a Brent i ja byliśmy tam szczęśliwi, więc...
- Chcesz odtworzyć tę magię. - Właśnie.
Wiesz, że lepienie pierogów pewnie nie poprawi ci samopoczucia.
Pewnie nie.
To Dee Dee. Cześć, Dee Dee.
Cześć.
Milo prosił, żebym urządziła imprezę podczas ostatniego spotkania jutro.
Najpierw pomyślałam, że zrobię coś prostego,
jak poncz i babeczki.
A potem pomyślałam, że powinniśmy zaszaleć.
Wczuć się w to, więc robię
moje faszerowane rzymskie pomidory, które są niezrównane.
Myślę, że musimy zrobić coś,
co odzwierciedla różnorodność kulturową i tu wchodzisz ty.
Mam przynieść coś etnicznego?
Twoje słowa, nie moje.
Jasne.
To w takim razie przyniosę pierożki.
- Muszę kończyć. Pa, pa. - Czekaj. Steve?
Co my robimy?
- Pierożki. - Nie ściemniaj.
Nie ściemniam. Przysięgam. Chcę robić pierożki.
- Czemu tu jesteś? - By je zrobić.
Nie.
Nie. Dlaczego tu jesteś?
Spójrz na mnie. Dlaczego?
Nie wiem.
Ja wiem. To ten sam powód, dla którego pozwoliłam ci przyjść.
Dlaczego tu jesteś?
Chcę to usłyszeć.
- Jesteś głodny? - Nie.
Mam ten miks.
Ten plastikowy pojemnik
z cheetosami i preclami.
Ten jest ogromny.
Nie zapytasz, czemu to zrobiłem?
Robiłem głupsze rzeczy, gdy byłem dzieciakiem.
Więc nie jestem... Dlaczego?
Chcesz o tym pogadać?
Nie.
Nie. Rozumiem.
Moi starzy się rozstali, gdy miałem 15 lat.
Kradłem żarówki z domu
i rzucałem nimi w ścianę garażu.
A gdy tata się dowiedział, gdzie trafiają żarówki
kazał mi iść do świrologa.
A świrolog mnie zapytał: „Czemu to robisz?”.
Powiedziałem, że nie wiem. I nie wiedziałem. I nie wiem.
Lubiłem rozwalać rzeczy.
Podobało mi się, jak to brzmi.
Właśnie.
Chciałem to usłyszeć.
Co nie?
Powinienem nie żyć.
Hej, wcale nie.
Miałem umrzeć w tym samolocie.
Nim wystartowaliśmy, Jordan miał miejsce przy oknie...
Ale ja je chciałem.
Zagraliśmy w kamień, papier, nożyce. On miał kamień, a ja papier.
Dostałem jego miejsce.
Ale to było jego miejsce.
Jordan miał przeżyć, nie ja.
Nie powinno mnie tu być.
Jestem tu tylko dlatego, że wygrałem.
Nie macie prądu i was zalewa? To... Tak, nie, to znaczy...
Spojrzę na to, ale to brzmi,
jak dwa problemy jednocześnie.
Tak. Jak się wali, to wszystko. Dobra.
Dobra.
Mój drogi.
Ja muszę lecieć i zająć się tą nagłą sytuacją.
Ty zostaniesz tutaj.
Mam internet. Gry wideo.
Wszystkie dzieła J.R.R. Tolkiena, jeśli cię to interesuje.
Posiedzisz tu, gdy mnie nie będzie?
Tak.
Przepraszam. Zwykle tu siedzę i nic nie robię.
Jasne, że gdy mam towarzystwo,
to muszę gasić pożary.
Picie jest w lodówce. Masz przekąski.
Dasz sobie radę.
Tak. Dam sobie radę.
Posłuchaj.
Jeśli to ma jakieś znaczenie,
kamień, papier, nożyce to wiążący kontrakt.
Każdy grający to wie.
Gdy wygrałeś z Jordanem, to miejsce stało się twoje.
Powinieneś tu być.
...możemy też uprawiać rafting.
Jak daleko to jest? Godzinę drogi?
Chyba tak.
- Cześć, Lucy. - Pani Cameron. Hej.
- Mamo, co, do cholery? - Cześć.
- Jak się masz? - Cześć.
- Ramenu? - Nie chce ramenu.
- Co tu robisz? - A co mam robić?
Nie odpowiadasz mi.
Może powinnaś to uznać za sygnał,
że nie chcę z tobą rozmawiać.
- Ale ja chcę. - Jasne, że chcesz.
Zawsze chodzi o Dee Dee.
- Możemy pogadać? - Nie. Możesz wyjść?
Dobrze. To powiem ci to tutaj.
- Wyjdziesz? - Zawiodłam cię jako matka.
- Zamknij się! - Posłuchaj.
- Skupiłam się na pozorach. - Tutaj?
Na tym, żebyśmy wyglądali jak idealna rodzina,
zamiast skupić się na tobie i twoich potrzebach.
- Byłaś delikatna. - Nie tutaj, okej?
Przepraszam. Muszę ci powiedzieć, jak mi przykro.
Wysłuchasz mnie, proszę?
Okej.
Ojciec też cię zawiódł.
Zawiedliśmy siebie nawzajem.
On i ja. Zawiedliśmy w każdym aspekcie naszego głupiego życia.
Zranił mnie. Zranił nas.
Poznał kogoś, gdy pojechał do LA, Zoe.
Co?
Mężczyznę, na którym mu zależało.
- Jak zależało? - Kochał go.
- Mamo, co ty mówisz? - Kochał mężczyznę.
Wiem, że to trudne. Ciężko to słyszeć.
Byłam zła. Byłam na niego wściekła.
Ale rzecz w tym, że był przytłoczony. Starał się przeżyć.
Chcę, żebyś wiedziała, że ty i ja, Zoe, kochanie,
my wciąż żyjemy i możemy się zmienić.
Nie musimy wciąż powtarzać
tych samych błędów.
Powinnyśmy wyjść?
- Zamknij się, Lucy. - Przepraszam.
Chodzę na grupę radzenia sobie z żałobą.
Na terapię grupową. Jest świetnie.
- Tak to brzmi. - Nie. Jest świetnie.
Jutro mamy ostatnią sesję i organizuję przyjęcie.
Bo choć więcej nie zobaczę tych ludzi,
co mnie przeraża, bo nauczyłam się na nich polegać,
wiem, że się zmienię.
Oni niejako zastąpili tatę.
Pomogli mi zobaczyć, kim jestem bez niego.
I choć wiem, że będzie ciężko,
wiem, że mogę się zmienić.
Mogę być lepszą matką.
Mogę być lepszym człowiekiem.
I obiecuję ci to.
- Okej? - Okej.
Kocham cię, skarbie.
Pa, dziewczyny. Lucy, wybacz, że warknęłam.
- Hej. - Jestem tu.
Mamo, gotowa zobaczyć dziecko?
Przykro mi, tylko matka może wejść.
Okej. Będę tutaj.
- Hej. - Hej.
Kocham cię, Sam. I nie chcę cię, kurwa, stracić.
Ale muszę wiedzieć, że na 100% tego chcesz.
Nie chcę otwartego małżeństwa. Nie chcę się tobą dzielić.
Nie chcę się codziennie martwić,
że może chcesz kogoś albo czegoś innego.
Musisz się zdecydować, Sam.
Musisz zdecydować, jakiego chcesz życia.
Paszport i karta pokładowa.
Karta pokładowa?
To chyba jest...
Pan to Kojo Ansah?
- Tak. - Proszę ze mną.
- O co chodzi? - Proszę ze mną.
Następny. Kartę pokładową, proszę.
Mam ją w telefonie.
Proszę pokazać.
W porządku.
W czym problem? Dokumenty są aktualne.
- Adriana! - Cześć.
Przepraszam. Musiałam was zobaczyć.
Masz tyle władzy jako kandydatka?
Nie, chodziłyśmy razem do gimnazjum. Zawsze jej pomagam.
Dziękuję.
- Zostawię was. - Dziękuję.
Zostawiłam ci rysunek.
Wiem. Bardzo mi się podoba.
Mogę zrobić kolejny.
Naprawdę? Okej. Dawaj.
To ta część filmu, gdy zatrzymujesz mnie przy bramce,
deklarujesz swoją miłość i prosisz, żebym został?
- Może. - Albo...
to ta część, kiedy wsiadasz z nami do samolotu,
lecimy razem i żyjemy długo i szczęśliwie?
Nie widziałam tego filmu.
Dobry jest.
Jutro są wybory.
- Wygrasz? - Natalie uważa, że tak.
Oczywiście.
Narysuję ci mapę. Daj rękę.
- Okej, to jest Accra, twoja dłoń. - Okej.
A tu, gdzie się kończy, jest ocean.
Tu jest nasza dzielnica, Labone.
A tutaj mieszkamy. To jest nasz dom.
Mój ojciec i wujek budowali go kilka lat.
Zaczęli, nim się urodziłem.
Południowe skrzydło dokończyłem sam po 20 latach.
Moja matka mieszka w tym domu razem z moimi siostrami,
dwoma siostrzenicami i czterema siostrzeńcami.
Niektórzy są w wieku Becks.
Wszyscy z wielkim zainteresowaniem śledzą twoją kampanię.
Tutaj hoduję gołębie.
Hodujesz gołębie?
Nie są takie jak te tutaj. Są cudowne.
W tym pokoju będzie mieszkać Becks.
A to jest mój pokój.
A pewnego dnia,
jutro albo pojutrze, albo za rok,
gdy zechcesz zobaczyć ten mały kawałek świata,
przyjedziesz tutaj.
Teraz wiem, gdzie cię znaleźć.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Medo wo.
LISTY DO EDDIEGO
Drogi Edwardzie, moja żona leciała tym samolotem.
Nie wiem, jak żyć dalej.
Nie wiem, jak ty to robisz.
Przykro mi, że cię to spotkało.
Mam trzy córki. Ellie, Emmę i Eve.
Nazywam się Jingyang Yao. Mieszkam w Tianjinie, w Chinach.
Byłem smutny, gdy usłyszałem, co cię spotkało
i chciałbym być twoim przyjacielem.
Drogi Eddie,
zastanawiam się, czy widziałeś moją córkę podczas lotu.
Mam nadzieję, że to nie problem. Załączyłam zdjęcie.
Miło się o tobie dowiedzieć.
Niektórzy mówią, że twoja historia jest smutna, ale wcale tak nie jest.
To niesamowity przykład bożej łaski i miłosierdzia.
Odwiozłam ją na lotnisko,
wzięłam w dłonie jej twarz i trzy raz pocałowałam w nos.
Tak się żegnałyśmy.
To on ocalił ci życie.
To on cię oszczędził.
Ellie ma półtora roku. Wciąż pyta o mamę.
Nie rozumie śmierci.
Ponoć duchy zostają, gdy mają niedokończone sprawy.
Drogi Edwardzie, widziałeś mojego dziadka? Miejsce 12C.
Chciałam, by mi po nim został zegarek.
Najdroższy „Edwardzie”, albo Randallu Timothy Wakeshire. LOL.
Tak. Wiem, kim jesteś. Widziałem twój akt urodzenia.
Widziałem dowody. Oglądałem dokumenty na YouTubie.
Znam prawdę. Wiemy, kim naprawdę jesteś.
Drogi Eddie, piszę do ciebie, bo znałam twojego brata, Jordana.
Więcej niż znałam.
Nie wiem, czy ci o mnie mówił. Twierdził, że nikomu nie powiedział.
Ale może nie byłeś byle kim. Jordan był moim chłopakiem.
Moją pierwszą miłością.
Przeżył apokalipsę
Tak naprawdę Eddie Adler
to synonim kłamcy! Myślisz, że tego nie wiemy?
Dostałeś moje inne listy? Martwię się.
Piszę do ciebie codziennie i cisza.
Czytałam, że twoje to 15A.
Była za tobą na miejscu 20B.
Może widziałeś ją w drodze do toalety.
Drogi Edwardzie, dziś umrę.
Odpalę auto rodziców w garażu i będę siedział, aż się uduszę.
Drogi Edwardzie
Masz zwierzęta?
Powiedz Ellie, że matka ją kochała.
Wyjątkowy chłopcze.
Bądź wierny!
Dzięki niemu masz to życie.
Próbowałem zostawić normalny list, ale nie potrafiłem.
Niczego nie potrafię robić normalnie.
Czemu ty żyjesz?
Jesteś samolubny.
- Tęsknię za żoną. - Chcę odzyskać córkę.
Nie znałam go.
Niech będzie chwała Panu Bogu.
Edwardzie! Obudź się!
- Będę go kochać do śmierci. - Edwardzie!
Edwardzie.
Napisy: Agnieszka Otawska