Edwardzie?
Hej, Edwardzie?
Drogi Eddie, piszę do ciebie, bo znałam twojego brata, Jordana...
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA ANN NAPOLITANO
DROGI EDWARDZIE
GŁOSUJ
Raz kozie śmierć, babciu.
DEMOKRATKA
Nie.
Do kurwy nędzy! Jezu Chryste.
Przepraszam.
- Cześć! - Mogę w czymś pomóc?
Tak.
Pomógłby mi pan znaleźć jakieś dekoracje, które są mniej,
wie pan, katolickie?
- Wie pani, że to jest jednak kościół. - Wiem.
- Przepraszam, a pani to? - Dee Dee Cameron.
- Dee Dee. - Tak.
Organizuję przyjęcie na ostatnią sesję naszej grupy wsparcia,
choć chyba tylko mnie nie lata to koło chuja.
Katastrofa lotnicza.
Dee Dee, przyjmij moje kondolencje.
Dziękuję, ojcze. Mam panu mówić „ojcze”, prawda?
- Tak. - Wygląda ojciec, jakby miał 14 lat.
Nie mam 14 lat.
Jestem ojciec Macelvoy. Jestem tu nowy.
Ale, Dee Dee,
chcę powiedzieć, że bardzo mi przykro z powodu tego, co przeżyłaś.
- To miłe. Dziękuję. - Gdybyś potrzebowała pomocy,
to będzie dla mnie zaszczyt.
Dziękuję. Przyda mi się pomoc.
Pomoże mi ojciec przygotować przyjęcie? Byłoby miło.
Chodziło mi o wsparcie duchowe.
- Od czego by tu zacząć? - Ale...
Wiesz co, Dee Dee?
Mogę się na coś przydać.
- Dziękuję. To... - Nie, jasne.
Dzięki ojcu odzyskuję wiarę w kościół.
- Coś wspaniałego. - Miło mi to słyszeć.
Kurwa.
John.
- Odzywał się? - Nie, ale zadzwoni.
Nie ma telefonu. Został z Lindą, gdy pojechali do szpitala.
Jak mogłeś go spuścić z oczu?
- Nie wyglądał źle. - Tak ci się wydawało?
Zepchnął pianino ze schodów, John. Wyrzucili go ze szkoły.
To powiedz mi, co mam zrobić, bo połowa kampusu jest pod wodą,
- a druga połowa nie ma prądu. - Zostawiłam ci go na jedną noc.
A ty zostawiłeś go samego. Na całą noc.
Nie wiedziałem, ile to zajmie.
Nie zwracasz uwagi.
John, nie zwracasz uwagi.
Znajdziemy go.
Dobry, pani Curtis.
Hej, Shay.
Edward się odzywał w ciągu ostatnich 24 godzin?
Nie.
Okej. Zadzwoń, jeśli się odezwie.
Edward. Hej, Edward!
- Edward! - Wszystko w porządku?
Zaginął?
Jeszcze nie wiemy.
O Boże. To moja wina.
Powiedziałam mu, że nie może u mnie spać i zaginął.
- Tak mi przykro. - Shay...
- Ja... On... - Jesteś najlepszym,
co mu się przytrafiło od katastrofy.
To nie twoja wina.
Masz pomysł, dokąd mógł pójść?
Z kim może być?
Tato, weźmiesz mnie na drabinki?
Nie sądzę, że jesteś na nie gotowa.
Jestem gotowa, tato. Proszę?
Ale nie wysoko, okej?
Okej. Kocham cię, tato.
Ja ciebie też, skarbie. Chodźmy.
Dawaj.
- Trzymasz mnie, tato? - Trzymam cię.
- Wciąż mnie trzymasz? - Wciąż cię trzymam.
- Wciąż mnie trzymasz? - Tak.
Obiecujesz, że nigdy mnie nie puścisz?
Obiecuję.
Przeniosłaś się do Europy, mając 18 lat?
Tak.
- Co tam robiłaś? - Wiele rzeczy.
Podróżowałam, poznawałam ludzi,
- dużo jadłam... - Tak.
...uprawiałam świetny seks.
Żyłam.
Ja po liceum poszedłem na studia,
zrobiłem magisterkę i zacząłem pracować dla taty.
Nie jestem zaskoczona.
- Chodź. - Nie. Nikt tego nie chce.
- Dawaj! - Lepiej nie.
Nie, zaufaj mi. Nie. To się nie dzieje.
To jest okropne. Będzie źle.
Tak?
Zakochuję się w tobie.
- Zerwę z Daphne. - Steve.
Nigdy się tak nie czułem.
Powinniśmy być razem.
Tylko ja, ty i Brent?
To nie tak.
Brent zawsze będzie częścią naszego życia. Bądźmy szczerzy.
Okej, tak. Może to dziwne,
ale co jeśli całe nasze życie prowadziło właśnie do tego?
Steve, to nie jest tylko trochę dziwne, okej?
Jesteś zaręczony,
a robisz pierożki z narzeczoną zmarłego brata.
Lubię cię. Naprawdę.
Ale uważam, że jesteś dla mnie sposobem, by być bliżej Brenta.
To nie jest podstawa zdrowego związku.
Czekaj, czyli to koniec?
Tak.
Żegnaj, Steve.
Czekaj.
Muszę zabrać pierożki.
Zostaw je pod wycieraczką.
Przepraszam. Ty jesteś Mahira?
Tak.
Jestem Lacey. Ciocia Jordana i Edwarda.
Shay powiedziała, że tu będziesz.
- O Boże. Wszystko w porządku? - Nie mogę znaleźć Edwarda.
Odzywał się do ciebie?
- Kontaktował się? Był tu? - Nie...
Nie odzywał się do mnie.
Powiedziałam mu, żeby przestał do mnie pisać. Tak mi przykro.
Wiesz, gdzie może być?
Była pani w MRD?
- MRD? - Muzeum Rzeczy Dziwnych.
Chodziłam tam z Jordanem.
Zabrałam tam Eddiego.
Jest przy 26. ulicy.
Przy 26. ulicy. Dziękuję.
Jordan był wspaniały.
Bardzo go kochałam.
Nie wiem, kiedy to przestanie boleć.
Hej. Nic ci nie jest?
Mam dość.
- Mogę skorzystać z telefonu? - Nie.
Ma pan telefon?
Muszę zadzwonić.
- Mogę telefon? - Wybacz.
Mogę pożyczyć telefon?
Ktokolwiek? Mogę skorzystać z telefonu?
Co ty wyprawiasz?
Chodź za mną.
Chodź. Pośpiesz się.
Dobrze. Sprawdźmy,
jak wygląda sytuacja w Harlemie.
Przyglądamy się jej.
Od początku wyborów prowadzi Cora Richardson,
ale właśnie zliczamy kolejne głosy
i będzie zmiana na tablicy.
- Jak widzicie, Adriana Washington... - O Boże.
- ...dzięki nowym głosom... - Tak!
To nasz, kurwa, dzień.
Mówiłam, że się uda.
Okej. Nic nie zrobiliśmy. Jesteśmy za Corą.
- Uspokójcie się. - Nie na długo.
Dawajcie! Ucieszcie się. Tak!
Ta grupa dzieliła się wieloma rzeczami.
Śmialiśmy się razem, płakaliśmy, zwierzaliśmy się sobie.
Ale nagle wszyscy są zbyt zajęci?
To... To chyba za nisko, ojcze.
Nie, myślę, że może być.
Nie. Za nisko.
Dziś są wybory, więc rozumiem Adrianę.
Oczywiście.
A Linda właśnie urodziła wcześniaka.
Ale cała reszta?
Nie proszę o gwiazdkę z nieba. Tylko minimum wysiłku.
- Okej. A teraz? - Tak. Dosięgnie ojciec?
Tak może być. Teraz balony. Proszę.
I czemu sesje się kończą po trzech miesiącach?
Mamy pompkę?
Nie. Trzeba metodą usta-usta.
Przecież się magicznie nie uleczyliśmy.
Linia lotnicza jest skąpa
- i nie zapłaci za więcej. - Dee Dee,
ludzie chcą wrócić do swojego życia.
A to... Skoro o tym...
Czyli ja nie mam życia?
Nie. Ja nie...
Mam. Mam wspaniałe życie, ojcze.
Nie chciałem sugerować, że nie masz...
To dobrze. Bo coś ojcu powiem.
Ci ludzie potrzebują mnie bardziej niż ja ich.
Dee Dee...
Masz prawo tak się czuć.
Twoje uczucia są ważne.
Myślę, że...
czasami...
gdy czujemy złość, to może być...
mechanizm obronny związany z głębszym cierpieniem.
Mój mąż umarł.
Moja córka i ja...
nie dogadujemy się.
Każdy w grupie ma do kogo albo do czego wrócić.
Do pracy czy rodziny.
A ja nie. Nie mam nikogo.
Jestem całkiem sama.
Czasem czuję...
że gdybym zniknęła, nikt by nawet nie zauważył.
- Nie chcę tu dłużej być. - Gdzie?
Tutaj.
Powinienem być z tobą, mamą i tatą.
Oddałem ci miejsce przy oknie i to chcesz z nim zrobić?
Pieprz się, Eddie.
ZASILANIE NIE UŻYWAĆ WODY
Dasz radę zbudować wyżej?
Wstrzymaj oddech.
O Boże.
Eddie. Gdzie byłeś? Tata ustanawia nowy rekord.
Wasza matka jest genialną pisarką, ale tego nie potrafi.
- Jestem z ciebie dumna. - Powinnaś.
- Tak, wiem. - Nie schrzań tego.
- Drwisz ze mnie? - Jesteś chory.
Szkoda byłoby zaczynać od nowa.
Eddie!
Spójrzcie na to.
- Już prawie. - Skarbie.
- Dawaj. - Nie dotykaj.
- Nie dotykam. - Nie oddychaj.
Hej, piesku. Już dobrze. Nie jestem przestępcą.
Nie musisz się mną martwić.
Kiedyś tu mieszkałem.
Przepraszam, że wtargnąłem. Przyszedłem po coś.
PLASTER
Czujesz?
Tak.
O Boże.
Edward.
Przepraszam. Widział pan tego chłopca?
Tak, był tu chwilę temu.
Był?
- Tak? - To mój siostrzeniec.
- Zaginął. - Był zdenerwowany.
Siedział na podłodze i bełkotał, a potem wyszedł.
Wie pan, dokąd poszedł?
Wyglądał, jakby chciał iść do domu.
Okej.
Zamknij oczy, a twoje palce będą wiedziały.
- Udało mi się! - Widziałyśmy.
Niesamowite.
Świetnie. Chcesz spróbować dalej?
Okej.
Hej, Edward.
Może powinieneś wracać do domu.
Jeszcze nie jestem gotowy.
Okej.
Wymieniali elektrykę w budynku
i wyjęli stąd kable.
Ale mój brat załatwił klucz. Więc jest nasz. Fajnie, nie?
Możecie to wziąć.
- Dzięki. - Tak.
W Halloween, gdy wrócicie do domu,
nim rodzice skonfiskują wam słodycze,
te dobre możecie ukryć tutaj.
To, co lubicie. A te gorsze im oddacie
i macie zapas na cały rok.
I...
To teraz należy do was.
- Nie zgubcie go, okej? - Okej.
- Jest tu. Jest cały. - Okej.
- Pójdę po niego. - Dobrze.
O mój Boże! Przestraszyłeś mnie!
Znalazłaś mnie.
Zawsze cię znajdę. Zawsze.
Przepraszam, że uciekłem.
Jesteś gotowy wrócić?
Prawie.
Dziękuję.
Eddie. Gdzie się podziewałeś? I gdzie jest twój brat?
Nie mów, że znaleźliście inny food truck.
Mam najlepsze falafele w Nowym Jorku.
Faakhirze, nie byłem z tobą szczery.
Kojarzysz tę katastrofę lotniczą sprzed kilku miesięcy?
Moja rodzina była w tym samolocie.
Oni umarli.
Cała twoja rodzina?
Jordan też?
Tak, Jordan też.
Wszyscy poza mną.
Powinienem był powiedzieć ci prawdę.
Lubiłem z tobą o nich rozmawiać.
Eddie.
Nic mi nie jest. Nic mi nie będzie.
Ale mieszkam teraz w Nyack, więc...
Nie będę tu często.
Niech Bóg cię błogosławi.
Ciebie też.
I twoje falafele naprawdę są najlepsze.
Poważnie.
Gotowa, żeby wracać?
Prawie.
Okej.
Śpiewali
Żegnaj, droga Ameryko
Jechałem na groblę Ale było tam sucho
- Mamo. - To...
- Cześć. - Co?
- O Boże. - Cześć, mamo.
O mój Boże.
- Przyszłaś. - Tak. Jesteś pijana?
Nie wierzę. Co?
- Nie. Cześć, piękna. - Cześć, mamo.
- To moja córka, Zoe. - Cześć.
- Część, Zoe. Ojciec Mac. Miło poznać. - To ojciec Mac.
- I Milo. - Hej. Milo.
- Cześć, Milo. - Miło cię poznać.
- Czyż nie jest piękna? - Nie mów tak.
Wiem. Za często to mówię.
- Ale to prawda. - Cześć. Wybaczcie.
- Steve. - Steve!
Przyszedłeś.
- Przyniosłeś pierożki. - Tak.
Są surowe.
Ugotujemy je na parze i zjemy je tak, jak Bóg przykazał.
- Siema. - Cześć.
- Manny Pacquiao. - Hej.
- Złamałam ci nos... - Hej.
- Hej, Sam! - Cześć.
Jestem w szoku, że jesteś.
Nie odpisujesz na wiadomości.
- Jestem zajęty. - Co przyniosłeś?
Krewetki z włoskiej knajpki.
Pachną niesamowicie.
- O Boże. Czosnek. - Są najlepsze.
- Kongresmenka! - Cześć.
Nie! Co?
Jakim cudem tu jesteś?
- Są wybory. To niemożliwe. - Jak to?
Wiem. Wymknęłam się na chwilę.
- Patrzcie, co ukradłam. - Co zrobiłaś?
Co?
- Ciastka z twoją twarzą? - Wiem!
- Co? - To jest...
Możliwy syndrom narcyzmu.
O wszystkich mam takie zdanie, więc...
Jest zabawny. Kto by pomyślał? Nie wiedziałam.
- Dobra. - Są niesamowite.
Bardzo dobre.
- Cześć. - Edward.
Edwardzie, to moi przyjaciele.
Witaj, Edwardzie.
Dziękuję.
- Miło cię poznać, Sam. - Twoja ciocia to dobra przyjaciółka.
Miło cię poznać.
- Adriana. - Miło cię poznać.
I teraz to jest impreza.
Sprośne SMS-y z Vernonem?
Przepraszam, wybacz.
Było fajnie? Seksownie?
Powinnam zacząć tak pisać?
- Może. - Jezu. Nie wiem.
Może to powinnam zrobić.
Ale rzecz w tym, że wybieram Siennę. Wybieram Geenę.
Tak.
I dobrze mi z tym.
O to w tym chodzi?
By było ci z tym dobrze?
A co w tym złego?
A to jest Sam.
Stracił najlepszego przyjaciela z liceum. I mam na myśli „najlepszego przyjaciela”.
Rozumiesz?
Nie mam zielonego pojęcia.
Jest gejem. Albo bi.
Jest gejem albo bi.
I ma żonę i córkę, więc to...
To brzmi znajomo.
Jasna cholera, masz rację. Jezu Chryste!
Są chyba wszyscy. Nie wiem, gdzie jest Amanda.
Masz tu niezłą rodzinkę, mamo.
Ty jesteś moją rodziną.
Dobra. No to jemy.
- O Boże. - Pieprzone pierożki.
Tak.
Tak, pieprzone pierożki.
Okej.
To są pierożki mojej nainai.
Mój brat je uwielbiał.
Ostrożnie weźcie jednego i połóżcie go na łyżce.
Zróbcie dziurkę, żeby cała zupa się wylała.
Fajna metoda.
A teraz zjedzcie pierożka i osobno wypijcie zupę.
- Osobno? - Ostrożnie. Jest gorąca.
Sienna?
Hej. Jak było na imprezie?
Było miło. Naprawdę miło. Mamy tonę krewetek.
Świetnie.
Kocham cię. Kocham Geenę. Kocham tę rodzinę.
Cały dzień się zastanawiałam, co postanowisz.
A potem myślałam: „A co jeśli postanowi zostać?”.
Czy wciąż będę się czuła, jak ta jedyna?
Jesteś tą jedyną.
Próbowałam sama siebie przekonać, że mogę się tak czuć, ale nie potrafię.
Odchodzę. Będzie ciężko, ale jakoś damy sobie radę.
- Dostosujemy się i... - Możemy o tym porozmawiać?
- Ogarniemy to dla Geeny. Okej? - Nie.
Sam, okej?
Hej, wujku.
Cieszę się, że nic ci nie jest.
Tak.
Jestem zmęczony.
Tak, idź do łóżka.
Jutro wszczepimy ci nadajnik GPS.
Przepraszam, że nie zadzwoniłam. Dużo się działo.
Tak, nie szkodzi.
W każdym razie...
Zawsze wsypujesz dokładnie jedną i jedną czwartą łyżeczki cukru do kawy.
Codziennie rano.
Gdy słyszysz piosenkę Fleetwood Mac, zawsze śpiewasz „Dreams”.
I to dla ciebie nieważne,
jaka ich piosenka tak naprawdę leci.
W Halloween zawsze się upewniasz,
że nieśmiałe dzieciaki dostają tyle samo cukierków, co te nieznośne.
Twój ulubiony kolor to zielony, a ulubione psy to labradory.
Każdy dzień i każdą noc, odkąd Edward tu jest,
spędzasz na tym, by ponownie wciągnąć go do tego świata.
Nie jadł, to go karmiłaś.
Dałaś mu schronienie.
Stawiałaś go do pionu, gdy było trzeba.
Dawałaś przestrzeń, gdy jej potrzebował.
Chodzi mi o to...
Gdy patrzy się na niego i na to, jak daleko zaszedł...
To twoja zasługa.
Mówisz, że nie zwracam uwagi, ale...
Zwracam.
Na razie.
Nim zacznę, chcę podziękować mojej bohaterce.
WYBORY UZUPEŁNIAJĄCE
Mojej babci.
Będziemy działać dalej, babciu.
Nie pozwolimy, by twoje marzenia zniknęły i będziemy walczyć jak lwy,
by ten okręg rozkwitał.
Chcę dziś podziękować jeszcze jednej osobie. Tylko jednej.
I żałuję, że go tu dziś nie ma,
ale może nas ogląda.
GRATULUJĘ ZASŁUŻYŁAŚ NA TO!
Przekonał mnie do startu w wyborach w pizzerii w Nowym Jorku.
I o ile dobrze pamiętam,
jedliśmy zwykłą pizzę, ser i sos, bez dodatków.
Powiedział, bym startowała, a ja na to: „Nie jestem gotowa”.
Odpowiedział: „Czasem nie wybieramy swojej drogi.
Czasem ona wybiera nas”.
I miał rację.
Bo nie taki był plan, ale to był ten czas.
Czas, bym zaczęła działać.
I za to, drogi przyjacielu, ci dziękuję, gdziekolwiek dziś jesteś.
Dziś mówię ludziom tego wspaniałego okręgu,
tego wspaniałego miasta i kraju,
przysięgam wam służyć.
- Przysięgam przewodzić, słuchać, działać. - To twoja kolej.
To jest nasz czas. Nasz czas!
Tak!
Kocham was! Dziękuję wam!
Będę pracować, byście wiedzieli, że oddaliście najlepszy głos!
Niech Bóg błogosławi Harlem, Inwood i Washington Heights!
I niech Bóg błogosławi Amerykę!
Chodź tutaj!
- Dzięki, że tu jesteś. - Coś niesamowitego.
Udało ci się. Jestem dumna.
Cześć.
Moje gratulacje.
Wygrałaś.
Tak.
Nie mogę się doczekać naszej współpracy.
Ja też.
To co zrobimy?
Ojciec Mac mówi, że możemy to zostawić.
Jutro się tym zajmie.
Nie, mamo. Co my zrobimy? Jesteśmy spłukane.
Pieniądze za sprzedaż domu ledwie pokryją nasz dług.
Nie chcę, żebyś się martwiła.
Możesz ze mną rozmawiać jak z dorosłą?
Jesteś mi to winna.
Pewnie.
Znajdę pracę.
Znajdę pracę. Zarobię pieniądze.
A ty skończysz studia.
Jak? Gdzie?
Mam kilka pomysłów.
Tak?
Ale najpierw się napijmy.
Poważnie?
- Tak, poważnie. - Okej.
- Co, wychowałam cnotkę? - Nie.
Dawaj. Jesteśmy w piwnicy kościoła.
Co mamy robić?
- Na zdrowie. - Zdrowie.
Co się dzieje?
Kojarzysz, jak zawsze powtarzam, że kurewsko nienawidzę LA?
Nie.
Hej.
- Gdzie byłeś? - Wybacz. Potrzebowałem przestrzeni.
- Byłam przerażona. Wszyscy byliśmy. - Wybacz. Wiem.
To dla ciebie.
No dalej. Otwórz.
Okej.
Przypadkowe śmieci.
To muszla z Cape Cod.
Z wyjazdu na ryby z moim tatą, gdy wreszcie złapałem rybę.
A ta moneta jest z pierwszej gry w pokera z Jordanem i jego przyjaciółmi.
Nie wygrałem, ale...
To guzik z marynarki mojego dziadka. Wziąłem go, gdy zmarł.
A ten breloczek
dała mi mama w dniu pierwszego recitalu.
Jest na nim małe E.
To rzeczy, które trzymałem całe życie...
I...
Chcę, żebyś je wzięła.
Dlaczego?
Według lekarza po katastrofie byłem w stanie fugi dysocjacyjnej.
To tak, jakbym tu był, ale tak naprawdę tu nie był.
Gdy cię poznałem, wtedy pierwszy raz...
coś poczułem.
Nie chcę, żeby to brzmiało dziwnie,
ale myślę, że możesz być powodem, dlaczego wciąż tu jestem.
To najdziwniejszy prezent, jaki dostałam, ale dziękuję.
Tak.
Znalazłem setki listów zaadresowanych do mnie.
Co?
Tak, przypadkowo,
ale ciocia i wujek je przede mną ukrywali.
Są ich setki.
Pewnie myśleli, że mnie przerażą.
Od kogo są?
Niektóre od ludzi, którzy stracili kogoś w katastrofie,
inne od ludzi, którzy chcieli powiedzieć mi o Jezusie i jodze,
a pozostałe o dziwnych rzeczach.
Kilka z nich było...
Jakie były?
Jakby były istotniejsze od pozostałych.
Jakby były wołaniem o pomoc.
Może powinniśmy na nie odpisać.
Musimy przeczytać każdy list, Edwardzie.
I to już.
Wiedziałem, że to powiesz.
Chodźmy.
Uroczyście przysięgam, że będę bronić
Konstytucji Stanów Zjednoczonych przed wrogami...
DZIESIĘĆ TYGODNI PÓŹNIEJ
...zagranicznymi i krajowymi.
Podejmuję ten obowiązek dobrowolnie.
Dziś i na zawsze.
Ku czci Stanów Zjednoczonych Ameryki.
Gratuluję.
Przedstawiam pana i panią Chen.
- Hej! Jak było w szkole? - Cześć! Było...
Jak poszło z mieszkaniem?
Świetnie. Złożyli ofertę.
Co?
Nie wiem, o co chodzi. Ludzie z LA mnie kochają.
O Boże.
- Cześć, mała. - Jak się macie?
Nie wiedziałam, że masz drugiego wujka.
Nie mam.
To lepiej to przeczytaj.
Napisy: Agnieszka Otawska