Ktoś ty?
Kim jesteś?
Odezwij się. Kim jesteś?
Ktoś ty?
Mów.
Babciu?
Możesz wyjść.
Ktoś tam był?
Nie.
Pewnie Cafer przyszedł na chwilę.
Nie wiem, jak to wytrzymamy.
Czuję, jakby za każdym rogiem czaiła się śmierć.
Nie mów tak.
To przez ciążę jesteś taka lękliwa.
Rozwiązanie już blisko, więc jesteś kłębkiem nerwów.
Nie martw się.
Nie wrócą tu. Nie wiedzą, że tu jesteś.
Spokojnie, skarbie.
Nic ci się nie stanie.
Urodzisz zdrowe dziecko i tyle.
Nakryjmy do stołu i zjedzmy coś.
- Nie zimno tu? - Trochę.
Dorzuć do ognia.
Dopiero rano. Zostało mało drewna.
Pozbieram trochę po kolacji.
Nie powinnaś chodzić po nocy.
Dla mnie zawsze jest noc.
Coś ci powiem.
W młodości, gdy jeszcze widziałam,
umiałam unieść więcej niż osioł.
Wszyscy się dziwowali.
Ależ się postarzałaś, Seher.
Teraz uniosę tylko parę bierwion. Starość to straszna rzecz.
Lampy stoją na podłodze przy piecu?
- Tak. - Bądź ostrożna.
Przypadkiem ich nie podnoś.
Niech myślą, że to ogień z pieca.
Szkoda, że nie mam dla ciebie żadnego mięsa.
Powinnaś jeść za dwóch.
Wolałabym po prostu umrzeć.
Nie gadaj bzdur, bo oberwiesz!
STWÓR
NAZYWAŁEM SIĘ İHSAN
Skąd się tu wziął?
To królik, tak?
Poczułam ucho.
Pewnie jakiś myśliwy zrobił dobry uczynek.
Ale miejscowi by nam nie pomogli,
a Cafer nie umie upolować królika.
Zapieczmy go w cieście.
Babciu, chodź.
Poczekałabym do nocy, ale ciąża…
Daj spokój.
Zapracowujesz się.
Zjedz jajko. Potem wydoję kozę i dam ci mleka.
Nie jestem Cafer.
Wiem.
Szukasz tej dziewczyny?
Nie.
Przysięgnij.
Przysięgam.
Nie skrzywdzę was.
Jestem włóczęgą.
Jak masz na imię?
Nazywałem się İhsan.
Nie wiem, kim jestem teraz.
- Pokaż twarz. - Nie.
Tylko tak mogę cię obejrzeć.
Nie oglądaj mnie.
Nie dotykaj.
Jesteś chory? To zaraza?
To coś innego.
Jestem brzydki.
Co z tego?
Nie szukam smagłego męża.
Pokaż.
Kto ci to zrobił?
Kto?
Nie spytam, czy miałeś tak od urodzenia.
Widzę tylko twoje łzy.
Tylko tyle wiem.
Oczami nie widzę twojej twarzy,
ale czuję, jakie masz serce.
A to mi wystarczy.
Skąd i dokąd idziesz?
Donikąd.
Przybyłem znikąd i idę donikąd.
Nicość to studnia bez dna.
Nigdy nie dojdziesz do końca.
Zostań chwilę u nas, odpocznij.
Babciu Seher, masz dla mnie chleb?
Mam.
Zaczekaj.
Bardzo dobrze, Cafer.
Nie wchodź do domu, tylko mnie wołaj.
Zaczekaj chwilę. Zaprowadzisz mnie do sąsiadki.
Stoję przy tapczanie.
Upiekłam chleb.
Babciu?
A jeśli ten włóczęga komuś powie?
Może ktoś go widział?
Kto to? Co mamy robić?
Będzie dobrze.
Pójdę odwiedzić sąsiadki, żeby o mnie nie pytały.
- Jak to? - Spokojnie.
Mam zostać z nim sama?
No dobrze.
Trzymaj.
Dokąd idziemy?
Najpierw do Safiye, a potem do Hatice.
Chodźmy.
Nie biegaj, powoli!
Nie biegaj, powoli.
Esma.
Nie bój się.
Wcale się nie boję.
Możesz zasłonić otwór.
Nie trzeba.
- Przed kim się kryjesz? - Przed wszystkimi.
Wszystkimi.
- A ty? - Tak samo.
Przed wszystkimi.
Dlaczego?
Widziałeś mnie przez ten otwór?
Tak.
Nie chciałam tego dziecka.
Kuzyn siłą zmusił mnie…
Jest żonaty. Groził, że mnie zabije.
Gdy zaczęło być widać, wszystkiego się wyparli i mnie pobili.
Nikt mi nie wierzył.
Zabiliby mnie. Mama pomogła mi uciec.
Znam babcię Seher od dziecka. To daleka rodzina.
Bracia, ojciec i wujek chcą mnie zabić.
Wypytywali tu o mnie.
Ukryłam się tam.
Gdyby nie to…
Babcia rozpuściła plotkę,
że zostałam nierządnicą w Stambule.
Zrobiła to, by mnie chronić.
Moje dobre imię, ja sama… Wszystko zostało zhańbione.
- Esma? - Co?
Nie to hańbi człowieka.
A niby co? Zhańbiono mnie.
Nie.
To kłamstwo rozpowiadane przez tchórzy.
Nie wierz w to. Ich czyny przynoszą hańbę tylko im.
Brzmisz jak uczony człowiek. Chodziłeś do szkoły?
Wybacz, gadam bez końca. Nie rozmawiałam z nikim od miesięcy.
Uczyłem się.
Uczyłem, ale nic dobrego z tego nie przyszło.
Dziś dla mnie przyszło.
Dekolt nie jest za mały?
Będzie nosić perły. Trzeba je pokazać.
Cicho, to nie przystoi.
Zresztą nie wiadomo, czy będę je mieć.
Muszę mierzyć na oko.
Gdybym mogła obejrzeć te słynne perły, dopasowałabym do nich dekolt.
Nie znacie wstydu.
Havva, chociaż ty przestań.
Przydadzą się szwaczce. Podaj je przez próg.
Perły twojej matki. Asiye będzie w nich pięknie.
Dziękuję.
Doceniam to.
My doceniamy.
Zaniosę je.
- Pani Havvo. - W czym mogę pomóc?
Ojciec prosił, bym je pani zaniósł.
Cudowne.
Zupełnie zwariowałeś, Cafer! Chodzisz wte i wewte!
Zaczekaj.
Dziękuję.
Minęło już tyle dni. Nadal nie pokażesz mi twarzy?
- Znasz niezapominajki, takie kwiaty? - Nie znam.
To ich nazwa?
Nie podoba mi się. Kojarzy się z rozstaniem.
Odchodzisz?
Nie o to chodzi.
Nie będę pytać o twoją twarz.
Ale nie odchodź.
Spokojnie, nie odejdę.
Nazrywam ci innych kwiatów.
Z ładniejszą nazwą. Kojarzącą się ze spotkaniami.
Dziękuję.
Są piękne.
Wiesz co?
Nawet kiedy nie przynosisz mi kwiatów,
i tak w duszy czuję ich zapach.
W sercu gra mi muzyka.
Nie znałam miłości.
Słyszałam o niej, ale nigdy jej nie przeżyłam.
To jest miłość?
Mam wrażenie, że wszystko zmieniło nazwę,
kształt, smak, zapach i kolor,
odkąd tu przybyłeś.
Ta izba jest teraz pałacem, a nie więzieniem.
Przestałam się bać.
Uśmiecham się, zamiast płakać.
Jeśli taka jest moc miłości,
to nie wyrzeknę się jej, jakkolwiek byś wyglądał, İhsan.
Ty…
opisujesz niebo, Esmo.
Ja widziałem piekło.
Płonęły tam dusze, które nie zaznały miłości.
Dlatego…
nie opuszczaj mnie.
Jesteś całym moim światem.
Babciu, wody mi odeszły.
Spokojnie.
Czekałyśmy na to.
Nie bój się.
Tylko nie krzycz.
Weź ręczniki i zdejmij bieliznę.
Przy piecu stoi ciepła woda.
- Pewnie jest już letnia. - To dobrze.
Spokojnie, nie krzycz.
Nie mogą cię usłyszeć.
Co robić?
- Wpuść mnie, szybko. - Dobrze.
Rozłóż kołdrę na podłodze.
Będziesz chciała krzyczeć.
Zagryź to i oddychaj przez nos.
Przyj, kiedy będę ci mówił.
Nie wstydź się mnie.
Oddychaj. Wdech, wydech.
Przyj.
Dobrze, przyj.
Oddychaj miarowo.
Przyj.
Proszę, przyj.
Przyj.
Bismillah.
Boże.
Dobry Boże.
Dziękuję.
Cicho, synku.
Też mówiłam mężowi. Często słyszę tu płacz.
Przecież żadna we wsi nie była nawet w ciąży.
Pewnie ukrywa tę zbiegłą nierządnicę.
Mówiłam już Bekirowi. Wieści się rozniosły.
Jak wytargają ją za włosy, to nauczy się obyczajów.
Cicho, synku.
Dziecko i tak będzie płakać.
Co mam robić?
Ktoś jest na zewnątrz?
Kobiety były daleko. Nie słyszały go.
- Babciu? - Tak?
Jeśli pozwolisz i jeśli Esma się zgodzi,
wezwij imama, by udzielił nam ślubu.
Cafer, zaprowadź mnie do imama.
Dzisiaj możesz biec.
- Biec? - Tak.
Na górze schowałam pościel.
Rano będziesz mogła rozłożyć czystą.
Babciu, zawstydzasz mnie.
Asiye.
Jeśli masz pytania co do nocy poślubnej, to śmiało.
- Nie mam. - Ale wy nie…
Nie o to mi chodziło.
Po prostu sobie poradzimy.
Dobrze.
Asiye i babcia zaproszą kobiety na noc henny.
Przemyślmy listę gości, żeby nikogo nie urazić.
Zaprosimy tylu, ilu się zmieści.
Hüsnü też może chcieć kogoś zaprosić.
Sam może spać tutaj.
W domu niczego wam nie brakuje?
Nie, ojcze.
Chciałbym, byś ty też mógł cieszyć się weselem.
Cieszę się, synu.
Nie wszystko toczy się według naszych planów.
Jeśli takie życie było nam pisane,
sprawimy, by było ono piękne.
Zaprosimy pana Hamdiego?
Bardzo ci pomógł.
Możemy posłać telegram.
Myślałem o tym.
Jestem mu wdzięczny,
ale trudno byłoby mu tu przyjechać,
a wiem, że czułby się zobowiązany.
Musiałby zamknąć bar.
Pewnie kupiłby też prezent Asiye.
Byłby to dla niego duży problem.
Masz rację.
Pod tym względem wesela są kłopotliwe.
Odwiedzimy go z Asiye po ślubie.
Damy mu prezent, by mu to wynagrodzić.
- Ziya? - Tak?
Zapytam tylko raz.
Czy w Stambule zniszczyłeś komuś życie?
Nie rozumiem.
Rozumiesz.
Jeśli tak, ochronię cię.
Zawsze będziesz moim synem.
Jesteś dla mnie wszystkim.
Po prostu odpowiedz.
Ktoś przez ciebie zginął?
Zastanów się…
i powiedz, że nie.
Powiedz, że nie.
Powiedz.
Nie.
Nie będę do tego wracał.
Cafer, kto to jest?
Ludzie na koniach!
- Dokąd jadą? - Do twojego domu.
İhsan!
Esma!
Zaczekaj!
Esma!
Żyjesz?
Powiedz coś!
Esma!
Zabili cię? Powiedz coś!
Esma!
Odzyskaliście swój honor?
Wrócę tu.
Jeśli skrzywdzicie babcię lub dziecko…
pozabijam was.
Jeśli spadnie im włos z głowy,
zabiję każdego z was.
Nie oszczędzę nikogo.
Spalę wasze chaty.
Znajdę was nawet w piekle!
Pochowajcie zmarłych.
Cafer.
Zaopiekuj się babcią i dzieckiem.
Dziękuję panu.
- Babciu. - Tak?
Wrócę tu.
Z Esmą.
Co ty gadasz? Oszalałeś?
Dokąd idziesz?
Przynieś hennę, mamo
Zanurz w niej swą dłoń
Dziś jestem tylko gościem
Ukołysz mnie na swej piersi, mamo
- Twoja kolej. - Nareszcie.
Włosy odkryte, nagie stopy
Odchodzę w zimowy dzień
Spójrz.
Wszystko jest białe.
Jak ty.
Tak niewinne.
To nie koniec, najdroższa.
Zaczekaj tu.
Wrócę.
Czekaj na mnie.
Telegram do pana.
Bracie İhsanie…
Kto to?
Idziemy!
Trzymajcie się razem!
Trzymać tempo. Dopiero ruszyliśmy!
Pomagajcie jeden drugiemu.
- Dalej! - Ciągnijcie sanie!
Tędy!
Chodźcie!
Nie damy wam głodować!
Drodzy przyjaciele, szanowni goście,
dziękuję za waszą obecność
w tę szczęśliwą noc.
Los zesłał mi dwa cudowne dary.
Mój syn Ziya
i moja córka…
nasza córka Asiye.
Niech żyją w szczęściu i dostatku.
Amen.
A moja żona niech spoczywa w pokoju. Może patrzy dziś na nas z wysoka.
Hüsnü, powiedz parę słów.
To panny młode są nieśmiałe, ty nie musisz.
Co mogę rzec?
Niech zestarzeją się razem.
Niech im się darzy.
Amen.
Matko.
Daliśmy im wszystko, co mogliśmy.
Reszta w rękach Boga.
Amen.
Śmiało, Ziya.
Niech jako pierwsza przemówi Asiye.
Od dziś będzie mieć pierwsze i ostatnie słowo.
Ależ proszę, mów.
Na twoim tle źle wypadamy w oczach dam.
Nie wygłupiaj się.
Zastanawiacie się, czemu rzuciłem szkołę
i skąd ta nagła decyzja o ślubie.
Moja matka przed śmiercią powierzyła nas sobie nawzajem.
Ale już dużo wcześniej pojąłem,
gdy tylko Asiye pojawiła się w tym domu,
że będzie radością mojego życia.
Krótko po rozpoczęciu nauki zrozumiałem,
że nic już nie będzie takie samo.
Życie, które kochałem, było tutaj,
a ja porzuciłem je na rzecz swych ambicji.
Przyznaję się.
Bałem się.
Bałem się stracić Asiye.
Bałem się niepewnej i mrocznej przyszłości.
Ale nasza miłość zwyciężyła.
Biorę was na świadków,
że zawsze będę dbał o Asiye
i ją chronił.
Gülümser, zaparz szybko mocnej kawy.
I niech ktoś zabierze mu kieliszek.
Powiedziałeś już dość dużo, synu.
Pora, by Asiye zaśpiewała parę pieśni swym cudownym głosem
i zagrała nam na lutni.
Co ty na to?
Moja wnuczka!
Za bardzo się denerwuję.
Dzisiaj w łóżku się odprężysz.
Rety.
No dobrze.
Świetnie.
Ty jesteś panem
Królestwa mego ciała
Ty jesteś panem
Królestwa mego ciała
Tyś jest lekarstwem
Na moje choroby
Tyś jest lekarstwem
Na moje choroby
Brawo.
Razem doczekajcie starości!
- Gratulujemy. - Bądźcie dla siebie dobrzy.
Bezpiecznej podróży.
Jedźcie powoli.
Powodzenia!
- Mogę ja? - Dobrze.
- Chodź. - Nie!
- Ziya… - Kochana.
Zaczekaj.
Zaczekaj!
Najpierw dokonaj ablucji i zmów modlitwy.
Co?
Obiecałam to babci.
Obmyj się i pomódl.
Zrób to.
Ja też się pomodlę.
Proszę.
Nigdzie nie idź.
A dokąd mam iść?
Asiye?
Gdzie jesteś?
Nie wygłupiaj się.
Asiye!
Gdzie jesteś?
Napisy: Przemysław Żbikowski