Buwisit ka, Olivia.
Ano ba'ng gagawin natin sa'yo?
Matututunan mo kung kailan dapat itikom ang bibig mo.
Habang kasama mo si Papa,
hindi mo na kailangan ng ibang tao.
Mukha tayong magkadugo.
-Iiyak ka na lang ba dito? -Oo.
Hindi umiiyak ang matalinong babae.
Walang magmamahal sa'tin.
Katulad ka lang ng nanay mo.
Hindi niya alam kung kailan ititikom ang kanyang bibig.
Pinatay siya ni Hugo.
At papatayin din kita, kung gugustuhin ko.
Pareho lang tayo at ikaw rin ang kasabwat ko.
Kung babagsak man ako, kasama ka roon.
Ito ba ang gusto mong maging?
Ang anak na traydor sa kanyang tatay?
Na makita akong patay...
dahil sa'yo?
Katulad ng pagdating mo sa buhay ko,
ngayon ganoon ka rin aalis.
Tapos na.
Dumating na ang oras ko.
Olivia, anak.
ISANG SERYE MULA SA NETFLIX
'Wag kang matakot.
Si Papa ito.
Sumama ka sa'kin.
Baka bigyan pa kita ng huling pagkakataon,
para hindi ka dito...
mamatay.
Katulad ng nanay mo.
Olivia!
Poncho!
Mahal.
-Ano 'yon? -Nandito siya.
Nandito siya.
Pumasok ka sa loob.
Gusto naming magsama na.
Puwede kayong tumira sa iisang bahay, pero...
hindi kayo puwedeng magpakasal.
Pero nakapagdesisyon na kami, Papa.
Tingin ko oras na para maintindihan niyo na may karapatan kaming sumaya.
Noong sinabi sa'kin ng kapatid mo ang plano niyo,
hindi ko alam kung ano ang iisipin ko.
Gerardo, hinihiling ko ang kaligayahan mo.
Pero 'wag mo ihiling na maging masaya ako o batiin ka, kasi hindi ko kaya.
Ang hinihingi ko lang ay tanggapin niyo ako kung ano ako.
Pero sa tingin ko
magiging magandang regalo mula sa inyo kung dadalo kayo sa kasal.
May oras kayo para makapag-isip.
Nagpaplano kami ng masaya at magandang party.
Ilang buwan mula ngayon.
Masyadong mabigat 'to para sa'kin. Hindi ko kaya.
-Pasensiya na. -Subukan niyo kaming intindihin.
Sinusubukan namin.
Nagbago ang mundo sa harap namin.
At ang dumalo sa isang party na may maraming tao...
hindi ko alam kung magagawa namin.
Sinubukan naming ilagay ang sarili namin sa sitwasyon niyo.
Ang hinihingi ko sa inyo, kahit ngayon lang,
na gawin niyo rin 'yon sa'min.
Aalis na kami.
Hoy.
Mali ba ang sinabi ko?
Hindi. Tingin ko nasabi mo lahat ng hindi ko kayang sabihin.
Gusto kong dumalo sa kasal natin ang mga magulang ko.
Gawin natin ang makakaya natin para dumalo sila.
'Wag na ang malaking party, na may maraming tao.
Gawin natin na para lang sa malalapit sa'tin.
Pero magpakasal na tayo ngayon.
-Pero gusto mo ang Hollywood wedding. -Hindi, Gerardo.
Gusto kong makasama ka buong buhay ko.
Hayaan mo na ang iba.
Salamat. Totoo 'yon.
-Salamat. -Tama na.
Siyempre, naniniwala ako sa'yo, Olivia.
Maraming kayang gawin si Noé.
Kahit na pekein ang kanyang pagkamatay. Nagawa na niya 'yon noon.
Ano na ang gagawin natin, tumawag ng pulis?
Mukhang hindi magandang ideya 'yan.
Sigurado akong pinoprotektahan nila siya.
Hindi ako makakampante na alam kong malaya siyang pagala-gala.
-Mahal, gusto lang ng tatay mo na... -Hindi ko siya tatay!
-Hindi ko siya tatay. -Oo, pasensiya. Tama ka.
Gusto lang ni Noé na mamuhay ka na may takot.
Totoo 'yon.
Pinaglalaruan niya ang isip mo.
Hindi ko siya hahayaang gawin 'yon.
Sa unang pagkakataon, kilala ko na kung sino ako.
Alam kong may kakayahan akong mabuhay sa paraang gusto ko.
Kinuha ng baliw na 'yon ang lahat sa'kin.
Pinatay niya ang nanay ko, tinanggalan ako ng pagkabata,
ng kalayaan.
Pati takot ko kinuha niya!
Buwisit ka, Hugo Gonzalez!
Lintik ka!
Tara na, Molina. Gusto kang makita ng mga katrabaho mo.
Sigurado akong makakabuti sa'yo na makakita ng ibang tao.
Pagod ka na siguro na kami lang ang lagi mong nakikita.
-At ako, Mama. -Oo.
Hello.
Molina, masaya akong nagpunta ka.
-Nasa loob na ba ang lahat? -Hindi.
Kailangan nilang pumunta sa isang emergency, pero...
Pumasok na muna tayo sa loob. Tara, doon tayo mag-usap, sige na.
Magaling!
Pare ko!
Ang astig mo!
Hoy, pre!
MALIGAYANG PAGDATING, MOLINA
Molina!
Alejandro Molina, napatunayan mong hindi ka lang magandang ehemplo sa institusyon,
pero higit na mas importante,
ang gumawa ng tama at maging matapang na tao,
na minamahal ng kanyang mga katrabaho.
Heto ang Medalya ng Kabutihan,
kasi nararapat ka para rito.
Magaling!
Dahil natitigil ang trabaho ng isang bombero,
ang Opisina ng Fire Chief at ako ay gumawa ng administratibong posisyon
para lang sa'yo.
Ano'ng ginagawa dito ni Papa?
Para magpatuloy kang magtrabaho sa pinakamamahal mong istasyon.
Sandali, pasensiya na sa pagsabad,
pero sa tingin ko tama lang na kilalanin ang bayani na...
naglabas sa kanya sa ospital.
-Takot na takot ka noong araw na 'yon! -Nasaan ang mga medalya namin?
Sa mga susunod na araw, maglalagay kami ng opisina
para doon ka na magtatrabaho ng komportable.
Masaya ako sa ginawa niyo, bosing, pero...
Ang totoo niyan...
Nasaan na ba ang party?
-Mama. -Anak.
-Hi. -Hi.
Pasensiya na, hindi ko alam na may seremonya pala.
Lagi kang malugod na tinatanggap dito, at masaya akong makita ka.
Gusto ko alang makasigurado na ayos ka lang
at kung hindi mo sinusugatan ulit ang mga binti mo, anak.
'Wag kang mag-alala.
Iniiwan ko na 'yon sa nakaraan,
salamat sa psychological therapy na ginagawa ko,
na ginagawa ko...
kasama ang taong gusto kong ipakilala sa'yo.
Fátima. Siya ang nanay ko, si Elvira.
-Mama, siya si Fátima, ang aking... -Ang kanyang nobya. Kinagagalak ko.
Kinagagalak ko rin na makilala ka.
At sino naman ang munting anghel na ito?
Ang gwapong munting batang ito ay si Juliancito.
Isang bombero sa hinaharap
-at... -Naku, Diyos ko!
mukhang, ang magiging kapitan ng fire station na ito sa hinaharap.
Inaanak ko siya... Anak ko.
Ang ibig sabihin nito ay ikaw ang kanyang... lola.
Hello.
Ayan.
Mga prinsipe...
Mga prinsipe? Mga hari, sa halip.
-Ayos lang ba ang hitsura ko? -Sobrang guwapo mo.
Ikaw, mas guwapo ka.
Na sa'yo na ba lahat ng papeles? Ang mga birth certificate...
Nandito na ba ang mga ID?
-Nandito na ang lahat. -Sige, kukumustahin ko lang si Erick.
Mga iho...
masaya akong ikakasal na kayo. Pero ano ba!
Binigyan niyo lang ako ng isang linggo. Kulang 'yon!
Kung sinabi niyo ng mas maaga, nakapaghanda sana ako ng mas classy.
Hindi na, Mama. Hindi namin gusto ng classy, okay?
At gusto kong kumalma ka. Hindi araw-araw na ikakasal ang anak mo.
Alam ko. Mamaya na lang... sa sala, okay?
Sige.
Sa tingin mo ba pupunta ang mga magulang ko?
Kung ginawa natin itong maliit na seremonya
para maging komportable sila, at hindi sila pumunta,
mawawalan ng pakialam ang taong ito at sasabihin sa kanila ang problema.
Pero sigurado akong pupunta sila.
-Okay? -Handa ka na ba?
Noong una pa lang kitang nakita.
Fabio, Gerardo...
-Nandito tayo ngayong araw para... -Pasensiya na.
May gusto lang akong sabihin at puwede nang magpatuloy sa seremonya.
Sige lang.
Limang taong gulang si Fabio noon at bigla na lang, isang araw,
pumasok siya sa kuwarto ko, umupo sa kama...
na bukas ang kanyang kulay berdeng mga mata
at mahahabang pilik mata,
at sinabing, "Mama,
hindi ako tulad ng ibang batang lalaki."
"Ano?" "Oo, Mama.
hindi ako tulad ng ibang batang lalaki,
pero pinapangako ko sa'yo
walang sinuman ang gagawin akong katatawanan."
At nagawa mo 'yun.
At noong nakita kitang pinagtatawanan nila...
at nakita kitang umiiyak,
pinangako ko sa sarili ko na hindi ako dadagdag sa kalungkutan mo.
Pinagmamalaki ng lahat ng nanay ang kanilang anak,
pero ang nararamdaman ko ay higit pa sa laki ng mundong ito.
Salamat at nandito ka.
Mahal kita.
Mahal na mahal kita.
Maging masaya ka.
Kung masaya ka, kami rin.
Ipakita mo sa lahat
na totoo ang pag-ibig.
Sandali lang.
Hintayin ninyo kami.
-Masaya akong pumunta kayo! -Maligayang pagdating sa pamilya.
Tinatanong kita, Fabio,
gusto mo bang makasama si Gerardo sa pamamagitan ng matrimonyang ito?
Oo.
Gerardo, gusto mo bang makasama si Fabio sa pamamagitan ng matrimonyang ito?
Oo.
Para sa inyo at sa amin.
At sa pag-ibig, dumami pa sana ito.
-Cheers. -Cheers.
-At para sa bagong pamilya.
Cheers.
At paano mo nakumbinsi ang nanay mo na tumira kasama mo?
Gumagana kasi ang gamot sa'kin, Mayte.
Sabi ng doktor na mabilis akong gagaling kung masaya ako lagi.
At ano pang mas mabuti sa kasama mo ang taong nagmamahal sa'yo?
Sa'yo na ang kuwarto ni Rosario,
at nandito lang ang teleskopyo ko
kung sakaling gusto mong tingnan ang istasyon ng paminsan-minsan.
Kapag pinayagan ka na ng doktor, bisitahin niyo ako sa Paris, okay?
Nagrenta ako ng apartamento na kasing laki ng aparador, pero magagawan ng paraan.
Siyempre! Pupunta kami.
-Cheers. -Cheers.
Cheers.
-Ano'ng ipapangalan mo sa bata? -"Molina."
-Oh. -Pero 'di ba 'yan ang apelyido mo?
Simula ngayon, 'yon na ang pangalan niya.
Kasi kukunin naman niya ang apelyido ng dalawa niyang nanay.
Naisip namin na mas mabuti ang ganoon.
-Maganda! -Oo, ang ganda pakinggan.
"Molinita."
At bakit ganyan kayo tumawa?
Kasi may bagong kuwarto na ang nanay ko.
-Dito? -Oo.
May gusto sana akong ialok sa mga susunod na araw.
Ang bahay na tinitirhan ko...
ay malaki para sa'kin, alam mo naman 'yon.
At nakakalungkot ang mag-isa, kaya naisip ko na baka...
gusto niyong tumira roon na kasama ako.
Ganoon... kabilis?
Hindi niyo kailangang magmadali.
Puwede niyong pag-isipan muna. Hindi ko kayo minamadali.
Aalis ka na?
Oo, kailangan ko pang magising ng maaga.
Ipagtitira na lang kita ng cake.
Kung ganoon...
May gagawin ka ba bukas?
Kasi kung wala,
gusto sana kitang makita.
Nakikita mo na ako ngayon.
Oo, pero...
Pribado sana.
Oo, libre naman ako.
Susunduin kita bukas ng gabi, okay?
Sige.
Bukas na lang, Glorita.
Bukas na lang, Ricardo.
Ingat, mahal.
-Ayos ka lang? -Oo.
Ingat!
-Bakit mo ba ako inaalagaan ng sobra? -Kasi mahal kita.
At ayaw kong may masamang mangyari sa'yo.
Hoy, walang masamang mangyayari sa'tin.
Nabayaran naman na natin ang bayarin, 'di ba?
Ngayon, ang importante...
ay mayroon na tayong bahay.
Magsisimula tayo ng sarili nating buhay.
Kasama ko ang pinakamagandang babae sa buong mundo.
-Na may kaunting kulot. -Mahal kita.
-Gusto mo ba ng tubig? -Oo.
Pakiusap.
Ano'ng problema?
Ginalaw mo ba ang librong 'to?
Hindi. Iniwan mo 'yan dito, mahal.
Hindi, iniwan ko 'yan doon. Iniwan ko 'yan sa lamesa.
Alam mo? Kalimutan mo na ang tubig.
Hindi. Binabasa ko ito bago tayo umalis at iniwan ko 'yan sa lamesa.
Bakit nandito na 'yan?
Mahal, matulog na tayo, okay?
Tara na.
-Ano? Ano'ng nangyari? -Pangako, saka...
Hindi ganoon karami ang nainum ko.
Okay, sandali lang.
Hugo, pumasok ka.
Litrato?
Sa tingin ko dito ka dapat maupo.
Sige na, mga anak.
Tumingin kayo sa kanya.
-Poncho! Sagutin mo, buwisit! -Hi. Si Poncho ito, mag-iwan...
Poncho! Olivia!
Hindi ka nila maririnig.
Ano'ng ginagawa mo rito?
Umalis ka na dito, baliw.
Ricardo Urzúa.
Ang dati kong kaibigan.
Ano? Bakit ganyan ang hitsura mo?
Hindi ka ba masaya na makita ako?
Hindi mo ba ako yayakapin
kagaya ng dati?
Nakikita mo ba ang hawak ko?
Isang lighter?
Naiisip mo ba kung ano'ng kaya kong gawin?
Naaamoy mo ba kung ano'ng nasa pader,
sa mga muwebles.
Gasolina.
'Pag gumalaw ka, papaliyabin ko ang lahat,
at mamamatay tayong lahat dito.
Nasaan si Poncho at Olivia?
Natutulog sila.
At magiging ganoon lang sila, salamat sa chloroform.
Kita mo? May kaunting awa pang natira para sa anak at manugang ko.
Hindi sila mamamatay ng nagdudusa, tulad ng mga nauna sa kanila.
Ano na ngayon?
Hindi mo ba bibigyan ng yakap ang dating mong kaibigang si Hugo?
Hindi na ikaw si Hugo.
Sira na ang ulo mo.
Napakadrama mo naman.
Dahil pa rin ba 'to sa nangyari kay Flor, tama?
Hindi ka nararapat sa magandang babaeng 'yon pati na ang mga bata.
Ang perpektong buhay na 'yon. Tanggapin mo.
Sa buhay na ito, ang pinakamalakas ang laging nagwawagi.
At ikaw, Ricardo,
ang laging pinakamahina.
Kaya nawalan ka ng asawa, ng bahay, mga anak...
at nakulong.
Maganda ang nangyari sa'kin.
Matatapos 'yon ngayong araw.
Matatapos ng ang pagtatago mo sa ibang katauhan ngayong gabi.
Hugo González.
Noé Serrano.
Diccarey.
Ang Matadero ng Reynosa.
Hula ko nasagot mo na ang bugtong, tama?
Teka...
Isang hakbang pa...
at mamamatay tayong lahat.
Inakala ng lahat na ako ang Matadero ng Reynosa.
Malalaman na rin nila ang katotohanan.
Matalino ka, Ricardo,
pero wala kang muwang.
Nakakatawang kombinasyon, 'di ba?
Alam mo ba kung ilang beses ko kinama ang mga nobya mo,
habang naglalaro ka bilang bombero?
Magbabayad ka sa ginawa mo kay Flor.
Paano?
Kung mamamatay ako para magbayad ka, tatanggapin ko 'yon.
-Mamamatay tayo pareho. -Magandang ideya.
Ah, tama!
Mamamatay rin sina Olivia at Poncho.
Ano? Isasakripisyo mo rin ba sila?
Ako ang kalaban mo, baliw.
Hindi sila.
Ginamit mo lang sila. Lalo na si Olivia.
Kung ano man ang mangyayari sa kanila...
hindi 'yon sa'kin nakadepende.
Hulaan mo kung kanino.
Poncho, Olivia, gising!
Poncho, Olivia.
Olivia, gumising ka.
Olivia!
Pabayaan mo sila!
Sa pagitan natin 'tong dalawa.
Olivia, anak.
Napakarebeldeng anak.
Hindi ka dapat magigising ngayon.
Ano 'yon, anak?
Gusto mo bang kalagan kita?
Saan ka pupunta?
Ano 'yon, Mr. Bombero?
Nararamdaman mo bang mas komportable kang napapalibutan ng apoy?
Makinig ka.
Bakit hindi tayo lumabas
at tapusin ang sinimulan natin?
Tara na.
Mahal kong kaibigan,
nakakalungkot na maiksi ang ating muling pagkikita.
Kailangan mo nang mamatay.
Alam mo? Hindi.
Isa lang sa'tin ang may baril...
Hindi patas 'yon,
Lakad!
Kailangan patas tayo.
Ituturo nila 'yon sa'yo sa akademya ng Pulis.
Sige, engot.
Tingnan natin kung sino ang mananalo.
Ang bombero o ang pulis.
Poncho, gising! Poncho!
Mahal, gising! Poncho!
Buksan mo ang mata mo, Poncho. Gising.
Kasama ni Ricardo si Noé.
Subukan mong makawala.
Para ito sa ginawa mo kay Flor!
Para ito sa pagkakakulong ko ng 25 na taon!
Para ito sa ginawa mo kay Olivia.
Ito naman ay para sa ginawa mo sa anak kong si Daniel!
Ricardo!
Poncho! Hindi ko siya makalagan!
Ito na ang katapusan mo, baliw!
Nandito na sila! Kukuha ako ng hose!
Olivia!
Iwan mo na siya! Tara na!
-Hindi ako aalis na wala ka. -Umalis ka na, Poncho!
Sige, bilisan niyo! Bilis!
Bigyan niyo ako ng dyaket, dyaket!
Sige, kilos, kumuha ng hose!
Tara na! Hindi kita iiwan! Ingat!
Bulaga.
Buksan na!
Ano 'yon, Olivia?
Bakit ka nanginginig, anak?
Si Papa ito.
'Wag kang matakot.
Hangga't kasama mo ako,
walang masamang mangyayari sa'yo.
Pakiusap, pakawalan mo siya.
Manahimik ka, engot!
Tingnan mo kung sino ang nandito.
Ang pinakamamahal mong si Poncho.
Ang iyong bayani.
Gusto mo bang sumama sa kanya?
Sige!
-Poncho sige na. Umalis ka na, sige na. -Hindi.
-Naku.
Ponchito.
Magkaharap na tayo, ikaw at ako.
Pabayaan mo na siya! Pakawalan mo siya. Tungkol ito sa'kin! Ako ang patayin mo!
-Ako ang barilin mo, baliw, ako. -Olivia.
Kung 'yan ang gusto mo.
Tabi!
Nakita mo?
Naging mabait akong tatay.
Sinira mo ang buhay ko!
Mamamatay ka pa rin bang kasama ako,
o tatakas kasama ang kaaway ko?
Kinamumuhian kita.
Traydor ka noong una pa lang.
Olivia, tara na, pakiusap. Ayaw kong mawala ka rin sa'kin!
Hindi! Gusto kitang makitang mamatay.
Magkita na lang tayo sa impyerno.
Tara na! Umalis na tayo!
Ngayon na!
Palit!
-Okay, handa na. -Salamat.
Salamat.
Ano'ng huling ginawa niya bago siya mamatay?
Sinabi niyang magkikita kami sa impyerno.
Alam niyang mangyayari ito.
Ikaw ang nanalo, Papa.
Ginawa ko lang ang dapat kong gawin.
Napigilan mo na sa wakas ang Matadero ng Reynosa.
Nagawa ko ngayon.
Hindi lang karangalan ang maging isang bombero.
Isa rin itong malaking responsibilidad.
Walang nakakataas sa kahit na sino.
Walang kuwenta ang magkaroon ng lakas, ng tapang, at ng kagustuhan,
kung hindi tayo magkakasamang magtrabaho.
Sa unang pagkakataon, mayroon tayong mas maraming babaeng kandidato.
Nagbago na ang mundo,
at wala na kaming mas isasaya pa.
Tama ba, Linares?
Oo, Kapitan.
Para sa ilan sa atin, mas mahirap itong unawain.
Pero totoo ito.
Kaya, maligayang pagdating,
sa parehong lalaki at babae.
Masaya akong ibahagi ang istasyon na ito na kasama kayo.
At ngayon, ang nagdala sa'tin dito.
Magsisimula na ang pag-eensayo.
Mahal kita!
Mahal kita.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Sabina Rosamunde