Cholera, Olivia.
Co ja mam z tobą zrobić?
Musisz nauczyć się trzymać gębę na kłódkę.
Jak jesteś z tatą,
nikogo nie potrzebujesz.
Po nas nawet widać, że mamy tę samą krew.
- Będziesz tu tak siedzieć i płakać? - Tak.
Mądre dziewczynki nie płaczą.
Nikt nas nigdy nie pokocha.
Jesteś taka sama jak matka.
Też nie umiała trzymać gęby na kłódkę.
Hugo ją zabił.
Ciebie też by zabił, gdybym tylko chciał.
Jesteś taka jak ja, jesteś moją wspólniczką.
Jeśli ja wpadnę, pociągnę cię za sobą.
Tym właśnie chcesz być?
Córką, która zdradziła własnego ojca?
Chcesz widzieć mnie martwego...
z twojej winy?
Tak samo, jak weszłaś do mojego życia,
tak teraz musisz je opuścić.
To koniec.
Nadszedł mój czas.
Olivia, kochanie.
SERIAL NETFLIX
Nie bój się.
To ja, tata.
Chodź ze mną.
Dam ci ostatnią szansę,
żebyś tu nie padła...
trupem.
Jak twoja matka.
Olivia!
Poncho!
Kochanie.
- Co się stało? - Tutaj jest.
On jest tu.
Wejdź do domu.
Chcemy być razem.
Możecie mieszkać razem...
ale bez ślubu.
Ale my już się zdecydowaliśmy, tato.
Musicie zrozumieć, że my też mamy prawo do szczęścia.
Gdy twój brat powiedział mi, co planujecie,
nie wiedziałam, co o tym myśleć.
Gerardo, życzę ci jak najlepiej.
Ale nie oczekuj, że będę szczęśliwa i ci pogratuluję, bo nie potrafię.
Proszę tylko o akceptację tego, kim jestem.
Chociaż uważam,
że w ramach prezentu moglibyście przyjść na ślub.
Możecie się zastanowić.
Planujemy piękne przyjęcie.
Za kilka miesięcy.
To dla mnie za dużo, ja nie potrafię.
- Przykro mi. - Spróbujcie nas zrozumieć.
Bardzo się staramy.
Cały świat nam się zmienił.
A przyjście na przyjęcie z tyloma ludźmi...
Nie wiem, czy dałabym radę.
Próbowaliśmy postawić się w waszej sytuacji.
Dlatego proszę was teraz,
żebyście zrobili to samo.
Przepraszamy.
Hej.
Przesadziłem?
Nie, powiedziałeś to, do czego mi zabrakło odwagi.
Chcę, żeby rodzice przyszli na ślub.
To zróbmy wszystko, żeby przyszli.
Chrzanić dużą imprezę i tłumy ludzi.
Zróbmy coś mniejszego.
Ale pobierzmy się teraz.
- Chciałeś mieć ślub jak w Hollywood. - Nie, Gerardo.
Chcę spędzić z tobą resztę życia.
Pieprzyć całą resztę.
Dziękuję, naprawdę.
- Dziękuję. - Już dobrze.
Pewnie, że ci wierzę.
Noé jest zdolny do wszystkiego.
Nawet upozorowania własnej śmierci. Raz już to zrobił.
To co robimy, dzwonimy na policję?
To raczej zły pomysł.
Na pewno go kryją.
Nigdy nie zaznam spokoju, dopóki ten gnój jest na wolności.
- Twój tata chce tylko... - Nie jest moim tatą!
- Nie jest moim tatą. - Masz rację, przepraszam.
Noé chce, byśmy żyli w strachu.
To prawda.
Miesza ci w głowie.
Nie pozwolę mu na to.
Po raz pierwszy wiem, kim jestem.
Wiem, że mogę żyć, jak zechcę.
Ten dupek wszystko mi odebrał.
Zabrał mi mamę, dzieciństwo
i wolność.
Ten gnój odebrał mi nawet mój strach!
Niech cię szlag, Hugo Gonzalezie!
Pieprz się, ty dupku!
Molina, koledzy chcą cię zobaczyć.
Spotkanie z nimi dobrze ci zrobi.
Pewnie znudziło ci się trochę nasze towarzystwo.
- Mnie też, mamo. - Tak.
Cześć.
Cieszę się, że jednak przyszedłeś.
- Reszta jest w środku? - Nie.
Musieli jechać do pożaru, ale...
Wejdźcie do środka, pogadamy sobie.
Brawo!
Cześć, brachu!
Jesteś wielki!
Cześć, stary!
WITAJ Z POWROTEM
Molina! Molina!
Alejandro Molina nie tylko pokazał, jak służyć w tej instytucji,
ale przede wszystkim
jest szlachetny, odważny
i uwielbiany przez załogę.
Wręczam ci medal za zasługi,
gdyż w pełni na niego zasłużyłeś.
Brawo!
Ponieważ strażakiem jest się na całe życie,
wraz z kierownictwem stworzyliśmy stanowisko biurowe
specjalnie dla ciebie.
Co tu robi tata?
Żebyś mógł dalej pracować na swoim ukochanym posterunku.
Przepraszam, że przerywam,
ale należy wspomnieć o bohaterach...
którzy zabrali go ze szpitala.
- Miałeś tego dnia pietra! - A gdzie nasze medale?
Na dniach przygotujemy ci biuro, żeby wygodnie ci się pracowało.
Dziękuję, szefie, ale...
Prawdę mówiąc...
Gdzie ta impreza?
- Mamo. - Synu.
- Cześć. - Witaj.
Nie wiedziałam, że macie dziś uroczystość.
Zawsze miło cię widzieć.
Chciałam tylko sprawdzić, co u ciebie,
czy znowu nie pociąłeś sobie nóg.
Nic się nie martw.
To już przeszłość
dzięki terapii psychologicznej,
którą odbywam z kimś...
kogo chcę ci przedstawić.
Fátima. To moja mama, Elvira.
- Mamo, to jest Fátima, moja... - Dziewczyna, miło mi.
Mnie również.
A kim jest ten aniołek?
Ten przystojniaczek to Juliancito.
Przyszły strażak
- i... - O Boże!
...przyszły komendant tego posterunku straży pożarnej.
Jest moim chrześniakiem... Moim synem.
A pani jest jego babcią... chrzestną.
Cześć.
Tutaj.
Książęta...
A raczej królowie.
- Dobrze wyglądam? - Jesteś super przystojny.
Ty jeszcze bardziej.
Macie wszystkie dokumenty? Akty urodzenia...
Są tam dowody osobiste?
- Wszystko jest w środku. - To ja zajrzę do Ericka.
Chłopaki...
Cieszę się, że się pobieracie.
Ale czemu daliście mi tylko tydzień? To za mało!
Gdybym wiedziała wcześniej, zorganizowałabym coś lepszego.
Nie chcieliśmy niczego lepszego.
I bądź spokojna. Nie co dzień twój syn bierze ślub.
Wiem, widzimy się w salonie.
Dobrze.
Myślisz, że przyjdą moi rodzice?
Zrobiliśmy skromny ślub,
żeby dobrze się tu czuli, ale jeśli nie przyjdą,
ich wrażliwy syn wygarnie im, co o nich myśli.
Choć jestem pewien, że przyjdą.
- Dobrze? - Gotowy?
Od kiedy zobaczyłem cię po raz pierwszy.
Fabio, Gerardo...
- Zebraliśmy się tutaj... - Przepraszam.
Chcę powiedzieć kilka słów, zanim przejdziemy do zaślubin.
Proszę bardzo.
Fabio miał wtedy pięć lat i nagle, pewnego dnia,
przyszedł do mojego pokoju, usiadł na moim łóżku...
z tymi swoimi dużymi oliwkowymi oczami
i ogromnymi rzęsami niczym u żyrafy,
i powiedział: „Mamo,
nie jestem jak inni chłopcy”.
„Co takiego?” „Tak, mamo.
nie jestem jak inni chłopcy,
ale obiecuję ci,
że nikt nie będzie się ze mnie śmiał”.
I dotrzymałeś słowa.
A gdy się śmiali...
a ty płakałeś,
obiecałam sobie, że nigdy cię nie zasmucę.
Każda mama jest dumna ze swoich dzieci,
ale moja duma jest większa, niż cały ten świat.
Dziękuję, że jesteś.
Kocham cię.
Bardzo cię kocham.
Bądźcie szczęśliwi.
Wtedy my też będziemy szczęśliwi.
Pokażcie wszystkim,
że miłość naprawdę istnieje.
Zaczekajcie.
Zaczekajcie na nas.
- Cieszę się, że przyjechaliście! - Witaj w rodzinie.
Czy ty, Fabio,
chcesz wejść w związek małżeński z Gerardo?
Tak.
Czy ty, Gerardo, chcesz wejść w związek małżeński z Fabio?
Tak.
Za was i za nas.
I za miłość, żeby się szerzyła.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
- Za nową rodzinę.
Na zdrowie.
Jak skłoniłaś mamę, żeby z tobą zamieszkała?
Bo to leczenie czyni cuda.
Lekarz mówi, że szybciej wydobrzeje, jeśli będę w dobrym nastroju.
Nie ma to, jak mieć obok siebie kogoś, kto cię kocha?
Pokój Rosario należy do ciebie.
Możesz korzystać z teleskopu,
żeby rzucić czasem okiem na posterunek straży.
Jak tylko dostaniesz zgodę lekarza, odwiedź mnie w Paryżu.
Wynajmuję malutką kawalerkę, ale coś wymyślimy.
Jasne! Na pewno przyjedziemy.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
Na zdrowie.
- Masz już imię dla dziecka? - Tak, "Molina."
- Ale... - Przecież to twoje nazwisko.
Od tej pory tak ma na imię.
Będzie nosił nazwiska swoich matek.
Tak będzie najlepiej.
- Super! - To świetny pomysł.
"Molinita."
Co to za nerwowe śmiechy?
Mama ma nowy pokój.
- Tutaj? - Tak.
Za kilka dni miałem ci coś zaproponować.
Dom, w którym mieszkam...
jest bardzo duży, jak sama wiesz.
A ja jestem bardzo samotny, dlatego tak sobie pomyślałem...
że może zechciałbyście obie ze mną zamieszkać.
Trochę szybko.
Bez pośpiechu.
Przemyślcie to, ja nie naciskam.
Już wychodzisz?
Tak, muszę rano wstać.
Zostawię ci kawałek tortu.
No właśnie...
Jesteś jutro zajęta?
Bo jeśli nie,
chciałbym cię zobaczyć.
Przecież widzisz mnie teraz.
Tak, ale...
Na osobności.
Tak, jestem wolna.
Przyjadę po ciebie wieczorem.
No dobra.
Do jutra, Glorito.
Do jutra, Ricardo.
Ostrożnie.
- Nic ci nie jest? - Nie.
Ostrożnie!
- Czemu tak się o mnie troszczysz? - Bo cię kocham.
I nie chcę, żeby coś ci się stało.
Nic nam się nie stanie.
Już swoje przeszliśmy.
Teraz liczy się tylko to...
że mamy ten dom.
I zaczniemy wspólne życie.
Mam najpiękniejszą kobietę na świecie.
- Z małym loczkiem. - Kocham cię.
- Chcesz wody? - Tak.
Poproszę.
Co się stało?
Ruszałeś tę książkę?
Nie, ty ją tu zostawiłaś.
Nie, zostawiłam ją na stole.
Daj sobie spokój z tą wodą.
Czytałam ją przed wyjściem i położyłam ją na stole.
Czemu leży tutaj?
Chodźmy spać, dobrze?
Daj spokój.
No chodź.
- Co się stało? - Przyrzekam, że...
Przecież mało wypiłam.
Zaczekajcie chwilę.
Wejdź, Hugo.
Chcecie zdjęcie?
Usiądź na krześle.
No chłopaki.
Patrzcie na niego.
- Odbierz, Poncho! - Mówi Poncho, zostaw...
Poncho! Olivia!
Nie słyszą cię.
Co tu robisz?
Wynoś się stąd, dupku.
Ricardo Urzúa.
Mój stary kumpel.
Co to za mina?
Nie cieszysz się ze spotkania?
Nie uściskasz mnie
jak dawniej?
Widzisz, co mam w ręku?
Ta zapalniczka.
Wiesz, co ona potrafi?
Powąchaj ściany
i meble.
To benzyna.
Jeden krok, a wszystko spalę,
i razem tu zginiemy.
Gdzie są Poncho i Olivia?
Śpią.
A dzięki chloroformowi się nie obudzą.
Jednak żywię jakieś uczucia dla córki i zięcia.
Nie będą cierpieć, podobnie jak pozostali.
To co?
Uściskasz starego kumpla?
Nie jesteś moim kumplem.
Tylko chorym draniem.
Jesteś taki melodramatyczny.
To pewnie z powodu Flor?
Nie zasługiwałeś na tak piękną kobietę ani na takie dzieci.
Na to piękne życie, pogódź się z tym.
Na tym świecie zawsze wygrywa silniejszy.
A ty, Ricardo,
zawsze byłeś najsłabszy.
Dlatego zostałeś bez żony bez domu, bez dzieci...
i skończyłeś w więzieniu.
A mi wiodło się całkiem dobrze.
Aż do dzisiaj.
Dzisiaj kończą się wszystkie twoje role.
Hugo González.
Noé Serrano.
Diccarey.
Rzeźnik z Reynosy.
Tę zagadkę też pewnie rozwiązałeś?
Zaraz, zaraz.
Jeden mały krok...
i wszyscy zginiemy.
Wszyscy myśleli, że ja byłem Rzeźnikiem z Reynosy.
Wreszcie poznają prawdę.
Jesteś bystry, Ricardo,
ale bardzo naiwny.
Czy to nie dziwne połączenie?
Wiesz, ile razy bzykałem twoje dziewczyny,
podczas gdy ty bawiłeś się w strażaka?
Zapłacisz za to, co zrobiłeś Flor.
Niby jak?
Choćbym miał zginąć, zapłacisz za wszystko.
- Zginiemy razem. - Świetny pomysł.
Ależ nie!
Przecież zginą też Olivia i Poncho.
Poświęciłbyś ich życie?
Tu chodzi o nas, ty gnojku.
Nie o nich.
Wykorzystałeś ich, zwłaszcza Olivię.
Ich los...
nie zależy ode mnie.
Zgadnij, od kogo.
Poncho, Olivia, wstawajcie!
Poncho, Olivia.
Olivia, obudź się.
Olivia!
Zostaw ich!
Tu chodzi o nas.
Olivia, kochanie.
Taka buntowniczka.
Nie miałaś się obudzić.
Co się stało, kochanie?
Mam cię rozwiązać?
Dokąd się wybierasz?
Co się stało, strażaku?
Nie czujesz się pewnie, gdy otacza cię ogień?
Posłuchaj mnie.
Wyjdźmy na zewnątrz
i dokończmy to, co zaczęliśmy.
Idziemy.
Przyjacielu,
szkoda, że mamy tak mało czasu.
Musisz teraz umrzeć.
Albo nie.
Tylko ja mam broń...
To nie fair.
Ruszaj!
Musimy mieć równe szanse.
Tego nas uczyli w akademii policyjnej.
No dobra, dupku.
Przekonajmy się, kto wygra.
Strażak czy policjant.
Obudź się, Poncho!
Kochanie, obudź się!
Otwórz oczy, obudź się.
Ricardo jest z Noém.
Spróbuj się uwolnić.
To za Flor!
A to za 25 lat więzienia!
To za Olivię.
A to, gnoju, za mojego syna, Daniela!
Ricardo! Ricardo!
Musimy uwolnić Poncho!
To już koniec, ty gnojku!
Przyjechali chłopacy! Wezmę sznur!
Olivia!
Zostaw go, chodźmy!
- Bez ciebie nie idę. - Uciekaj, Poncho!
Szybciej, chłopaki!
Daj mi kamizelkę!
Szybciej, sznur!
Chodźmy, ja zostaję! Ostrożnie!
A kuku!
Dawać ciśnienie!
Co się stało, Olivio?
Czemu drżysz, kochanie?
To twój tatuś.
Nie bój się.
Póki tu jestem,
nic ci nie grozi.
Puść ją, proszę.
Siedź cicho, dupku!
Widzisz, kto tu jest?
Twój ukochany Poncho.
Twój bohater.
Chcesz iść z nim?
To idź!
- Poncho, uciekaj. - Nie.
- No proszę.
Nasz drogi Poncho.
Wreszcie stoimy twarzą w twarz.
Puść go! Chodzi ci o mnie! Zabij mnie!
- Zastrzel mnie, ty dupku. - Olivia.
Jak sobie życzysz.
Uważaj!
Widzisz?
Byłem dla ciebie dobrym ojcem.
Zniszczyłeś mi życie!
Zostaniesz tu i umrzesz razem ze mną
czy uciekniesz z moim wrogiem?
Nienawidzę cię.
Zawsze byłaś zdrajczynią.
Olivia, chodźmy. Nie chcę ciebie też stracić!
Nie! Chcę patrzeć, jak umierasz.
Do zobaczenia w piekle.
Uciekajmy!
Teraz!
Zmiana!
- Gotowe. - Dziękuję.
Dzięki.
Co powiedział, zanim umarł?
Że zobaczymy się w piekle.
Sam się prosił.
Wygrałeś, tato.
Zrobiłem, co konieczne.
Pozbyłeś się Rzeźnika z Reynosy.
Wreszcie się udało.
Bycie strażakiem to nie tylko zaszczyt.
To także ogromna odpowiedzialność.
Wszyscy jesteśmy równi.
Na nic zdadzą się siła, odwaga i silna wola,
jeśli nie działamy w zespole.
Pierwszy raz mamy więcej kobiet wśród rekrutów.
Świat się zmienia,
a to nas bardzo cieszy.
Nieprawdaż, Linares?
Tak jest, komendancie.
Niektórym trudno to zrozumieć.
Ale to prawda.
Dlatego witamy
mężczyzn i kobiety.
To czysta przyjemność dzielić z wami posterunek.
A teraz do rzeczy.
Rozpoczynamy szkolenie.
Kocham cię!
Kocham cię.
Napisy: Przemek Kalemba