Hoi, wij zijn de Kids in the Hall. Ik ben Mark, dit is Dave.
Bruce en Scott.
Hoi.
En Kevin, ik ben hier. We zijn met z'n vijven.
Ik wilde deel uitmaken van de Kids in the Hall. Echt waar.
Ik zag een van hun shows in de Rivoli
en ik dacht: wat kan ik bij Saturday Night Live doen
dat half zo cool en vernieuwend is?
Ik herinner me de eerste keer dat ik ze in de Rivoli zag.
Ik vond ze grappig, slim, origineel.
Het leek op niets wat ik bij SNL had gedaan.
Strategisch gezien ga ik aan het einde zitten, de machtspositie.
Kids in the Hall maakten me aan het lachen.
En bijna niks maakt me aan het lachen.
We zijn klaar om de show te starten en de slachting te laten beginnen.
Een echte comedy-fan weet wat kwaliteit is
en dat is wat Kids in the Hall is.
Ik plet je hoofd.
Als je comedy deed, kende je Kids in the Hall.
Anders deed je geen comedy.
Ze waren verdomd grappig.
Actie, Bruce.
Ik heb een kool als hoofd.
Ze waren de enige comedygroep die Gen X weerspiegelde.
Niemand had meer invloed dan deze jongens.
Ze deden het gewoon.
Weet je? Ik ben een slechte dokter.
Anarchistisch, rebels.
Enig in zijn soort.
Canadees.
Ze leerden mij dat dingen mogelijk waren in Toronto.
Dat had een grote invloed op mij.
Slecht. Onbeleefd en slecht.
Ze waren grensverleggend, multiseksueel en multi-gender.
Ik weet niet wat ze waren.
Als je als gay mij aankijkt, is het bericht ontvangen.
Ze speelden vrouwen met zoveel empathie. En soms waren ze waanzinnig mooi.
Je moet op behoorlijk donkere plekken grappige dingen kunnen vinden.
Papa dronk.
Maar het hielp me grappiger te zijn, als afweermechanisme.
Comedy hoeft niet uit ellende voort te komen,
maar veel van ons zijn kapot speelgoed.
Comedy gaat over één ding: lachen met de dood.
We kwamen samen voor elkaar
en dat blijven we doen tot het niet meer kan.
Hier zijn we met Kids in the Hall. Het voelt episch om jullie hier te hebben.
-Dus je hebt nooit iets episch gezien? -Dank je.
Het was in Calgary.
Dit is de typemachinescène. Ik probeer...
Ik probeerde comedy te doen en kwam terecht in het Loose Moose Theatre.
Het was Theatresports, erg democratische,
competitieve improvisatie. Het was wild, het publiek was te gek.
Het Audience-team,
de grote Bill Gimmel, Norm Hiscock, nog grotere Mark McKinney, grote enorme Frank.
Het is briljant. Als ik erover na had moeten denken,
had ik het niet gekund.
Het mocht niet gepland zijn en met weinig bedenktijd.
Ik zat op Mount Royal College.
Ik was zaken aan het doen en liep Theatresports binnen.
En het voelde alsof ik uit de kast kwam.
Zo voelt het om religie te vinden, zeg maar.
Ik zag die mensen op het podium dingen verzinnen, en ik dacht:
fuck, dat wil ik ook doen.
Het ging allemaal heel snel toen ik bij Loose Moose kwam.
Ik ontmoette Mark binnen twee maanden.
Een van Bruces eerste scènes was het podium schilderen
met zijn hoofd.
Ik herinner me dat hij een scène deed met een piano.
Hij deed er zo lang over om te repeteren en ik zei:
'Hoelang heb je verdomme nodig?'
En dat is mijn eerste herinnering van onze ingewikkelde, mooie vriendschap.
Ik ontmoette Kevin in de eerste Second City-improvisatieworkshop.
Ik ging naar de Old Fire Hall.
We werden willekeurig gekoppeld voor een oefening.
We deden een spiegeloefening, waar we elkaars bewegingen spiegelden.
We begonnen het grappig en komisch te doen.
We hadden gelijk een band, en elke comedyband
lijkt op verliefd worden op iemand.
Hij was net mijn eerste vriendin.
Het was echt liefde op het eerste gezicht omdat we elkaar konden laten lachen
en elkaars ritme gelijk oppakten.
En dat is nooit veranderd.
Nog steeds de grootste band met een andere comedian.
Toen de les voorbij was, ging ik naar Dave
en ik vroeg hem bij mijn groep te komen. Ik had geen groep.
En Dave zei meteen ja.
Zo is Kids in the Hall begonnen.
Lava. Gloeiend hete lava.
-Gloeiend heet. -Ja?
Magma.
We deden mee aan Theatresports in Toronto.
We waren goed, maar nog lerende, dus waren we rauw.
We hadden over een Theatresports-groep gehoord die The Audience heette.
Dus wij hadden over hen gehoord en zij over ons.
Bruce kwam eerst naar Toronto. En het leek een vreemd kereltje.
En ik zei: 'Wat heeft die gast?'
-Hier komt-ie. Rip. -Komt-ie.
Toen zag ik hem comedy doen en hij was hilarisch.
En mijn hart gaat van...
Zijn hart gaat van...
Dave en ik wilden de Second City-improvisaties bekijken
toen Mark er was. Hij was een normale man met een bril.
Ik had gehoord dat hij een genie was. Ik zei dat hij niet grappig was.
Hij vindt het heerlijk om me dit te vertellen,
dat ik niet grappig leek toen we elkaar voor het eerst ontmoetten.
Wat is dit vreemde, bizarre instrument dat je mij hier hebt laten brengen?
Wat is dat daar?
Een teken van de goden dat ze willen dat we evolueren.
En toen zagen we hem optreden en hij was briljant.
Nadat we elkaar hadden zien optreden, zeiden we: 'Laten we samen iets doen.'
We werkten veel als twee aparte groepen.
We kwamen elkaar steeds tegen, dus vormden we één groep.
Ik zeg graag dat we getost hebben, omdat The Audience mijn naam was,
maar godzijdank heb ik die strijd niet gewonnen.
We werden het eens over Kids in the Hall.
Maar Bruce zei: 'Alleen voor nu, want ik haat het.'
'De Kids in the Hall.' Wat betekent dat nou weer?
Gwar. Dat is een naam.
Een regisseur huurde de Kids in the Hall in voor een show.
We hadden toen een andere naam. Hij vertelde over de Jack Benny Show,
dat er kinderen waren die in de gangen rondhingen
en Jack grappen verkochten.
Die noemden ze 'de kinderen in de gang'.
En ik keek op en dat waren wij vieren.
En toen kwam Scott. Zie je hoe ik dat deed, Scott kwam?
Mijn familie was grappig.
Elk diner ging van: wat is er vandaag gebeurd?
Welke idioten heb je gezien? Laten we ze uitlachen.
Alles ging om mensen aan het lachen maken.
Toen ik aan York University studeerde, was ik niet van plan comedian te worden.
Ik deed theater, ik acteerde.
Ik wilde een filmster worden.
Ik wilde James Dean zijn.
Wanneer was je 'comedy is mijn ding'-moment dan?
Dat was pas... Toen ik de Kids in the Hall ontmoette.
Zie mijn gouden kaart.
Niet doen.
Ze waren gewoon aan het dollen en het leek zo leuk.
En toch was het ook acteren.
Ik vind het geweldig.
Ik deed een vreselijke scène over een moordmysterie,
en er waren jamdonuts.
'Kijk onder je stoel, er is een donut voor je.'
Ik weet het niet eens meer. Kevin?
Dat ging vreselijk en ze gooiden die naar ons.
Ik herinner me Bruce van: Jezus, wie gooit er donuts?
Ik was dat uiteraard, er zat maar zeven man publiek.
Typisch Scott. Hij gooide de donut en schreeuwde: 'Rot op.'
Hij zei: 'Ik sluit me bij die groep aan.'
Ik moest alleen zorgen dat ze me opmerkten.
Dat is krankzinnig.
Ik herinner me een improvisatie bij Theatresports
en Scott stond op het podium.
Ik deed een sketch die echt verschrikkelijk was.
Het ging over een drol in een toilet.
Ik reikte in de pot, hield de drol omhoog en riep: 'Hij is mijn minnaar.'
En ik lachte,
misschien lachte er nog één persoon in het publiek,
en ik dacht: ik mag die vent wel.
Scott bracht ons niveau omhoog omdat hij er 100% voor ging.
Ga weg.
Net een egel.
Dat moesten wij ook om met hem te concurreren.
Het voelde alsof er tot dan toe een stuk ontbrak.
Maar we wisten niet dat het ontbrak.
Op een dag improviseerden ze een lied over mij als lid van de Kids in the Hall.
En Scott is een Kid in the Hall
En Scott begon te huilen en te roken.
Toen ze mij uitnodigden, wilde ik nooit meer weg.
Na mij kwam er niemand meer bij. Ik heb de deur gesloten.
Als jonge man was die plek in Queen Street
het belangrijkste ter wereld voor mij.
Die plek, de Rivoli,
en de coole serveersters met hun leren schorten.
Queen Street was magisch voor iemand uit de buitenwijken.
Het was een straat waar iedereen zwart droeg en niet glimlachte.
Wat ik ook had gedroomd dat ik zou worden, het zou daar gebeuren.
Een echte smeltkroes van creativiteit.
Het ging over video, over dans, over comedy.
Er was altijd iets te beleven en de Rivoli was het middelpunt.
Kom, camerapersoon.
Ik hielp met het opzetten van de lichten en het podium.
Scott pikte alle plek in om zijn vele kostuums neer te leggen.
Het podium bestond, als je op het podium stond, uit dit.
Daar was een zijpodium.
Iemand praatte hier. De lichten gingen hier uit.
En dan hier weer aan.
En we beeldden uit wat daar net was opgezet.
Kijk haar.
Pardon, juffrouw.
Ik weet niet hoe we het eerste jaar in de Rivoli hebben overleefd.
Er waren zo'n 17, 20 mensen, misschien 35 op een goede avond.
Er zat geen geestdrift in. Maar we vonden elkaar erg leuk.
99 flesjes bier op de muur
99 flesjes bier
Je pakt er eentje, je geeft het rond
En 99...
99 flesjes bier aan de muur
We deden veel shows voor niemand en dat bleven we doen.
Ik denk dat ik al die repetities en experimenten nodig had
en de vele mislukkingen, om onze weg te vinden.
Er is een oude vriend langsgekomen, dus we gaan wat improviseren.
Mike Myers.
Ik deed veel improvisatie met de Kids in the Hall in de Rivoli.
Het gaf veel voldoening om het super te doen voor een publiek in Queen Street.
Ik wilde altijd al lid zijn van de Kids in the Hall.
Ze waren als een band die maar drie akkoorden kende,
maar het waren geweldige akkoorden.
Klootzak.
De eerste keer dat ik ze zag, was een openbaring.
Ik zat in de Rivoli met 20 man en dacht:
dit is het beste wat ik ooit gezien heb.
De vriend van mijn zus had een videocamera
die ik altijd meenam naar de Kids in the Hall-shows.
-Het was heel leuk, niet? -Het was prima.
Dus ik heb veel van de vroege shows opgenomen.
Het was een hele nieuwe benadering van comedy,
gebaseerd op een persoonlijke ervaring.
Mam, we zijn er.
Doe het raam open, we zijn er.
Wat ik fascinerend vond, omdat niemand anders dat deed.
In de buitenwijken worden ze één met de nacht
Terwijl wij onze vaders worden
Een van onze eerste sketches heette 'De buitenwijken'.
Wat is die regel van dat lied?
'Ik zie iets van de buitenwijken.' Ik vergeet het.
Zoek het maar op. Je vindt het wel.
Ik wil dat je mij in de ogen kijkt
En de kracht van de buitenwijken ziet
BRUCE & ZUS - 1972
DE FAMILIE VAN KEVIN - 1975
Vier van ons groeiden op in buitenwijken.
SCOTT MET VADER & BROERS - 1972
De buitenwijken zijn uniform en saai.
DAVE MET BROERS EN ZUS - 1968
De buitenwijken hebben een ravage aangericht in onze geest.
De buitenwijken zitten te strak om mijn nek.
Misschien is de buitenwijk een strop die me verstikt.
Mam.
Mark komt uit een andere wereld dan wij.
MARK & FAMILIE - 1975
Afkomstig van diplomaten, een redelijk beschaafde gemeenschap.
Ik dacht dat ik als buitenstaander faalde
en toen begon ik het geleidelijk te volgen.
Ik zou de premier worden van dit land.
Maar ik was 20, er was lsd.
Ik studeerde niet. Ik spijbelde. Ik ging naar Calgary. Ik ging toneel doen.
Pardon, ik moet gaan acteren.
Calgary was een hele homofobische oliestad,
waar jongens in trucks rondreden en mij achtervolgden.
Ik zocht mijn toevlucht in sport en daarna natuurlijk in de rockmuziek.
Vuur, vuur, vuur
Vuur in mijn kop
Toen punk begon, hoorde ik God Save the Queen,
als single, en ik ging uit mijn dak.
Het was net seks, woede. De samenleving hoeft niet zo te zijn.
Het was net een capsule heroïne direct in mijn hersenen.
Komt heroïne in capsules? Ik denk het niet.
Bruce was zo cool, het was intimiderend. Bij ons eerste gesprek
vroeg ik: 'Welke muziek vind je leuk?'
Hij zei: 'Lou Reed, the Birthday Party en Iggy.'
Ik was geobsedeerd door muziek, nu niet meer.
Ik was geobsedeerd door punk. Door rebelleren.
Je hoeft niet van muziek te houden om punk te zijn.
'Wil iemand daarom vechten?'
Je hoeft niet van muziek te houden om punk te zijn.
Zij waren die nieuwe, te gekke jongens.
Ze waren punkrock en dat was nieuw en cool,
anders dan wat dan ook.
Ik hoor de afgelopen tijd veel jongens klagen over hun baan.
Ik niet. Ik hou van mijn baan.
Mijn baan? Ik ben een nicht.
In die tijd was homo zijn in zekere zin de ultieme daad van rebellie.
Het was gevaarlijk om een homoseksueel personage te brengen.
Pik zuigen? Het werk van een man.
Neuk me.
Rennende nicht, vrij rennend
Zie de nicht, zie de rennende nicht...
Scott was gay
en ik vond het geweldig dat hij dat materiaal naar de show bracht.
We gebruikten homoseksualiteit als wapen om hetero's mee te slaan.
Hij was de eerste die ik kende die openlijk gay was,
die een personage speelde dat queer-positief was en zich niet schaamde.
Voor mijn buitenwijkse wereldje was dat waanzinnig.
Ik wist dat ik binnen deze groep mezelf kon zijn.
Toen ik jong was, ging elk moment van mijn leven over verbergen.
Mijn vader was gewelddadig.
Ik heb een grap over dat hij probeerde het eruit te slaan,
met als enige resultaat dat ik van ruig houd.
Ik gaf mijn vader de schuld dat hij mij gay had gemaakt.
Als ik gay was in een gay-positieve samenleving, zou het niet erg zijn, toch?
Dus ik dacht: ik geef de samenleving de schuld.
Dus ik had de haat tegen m'n vader en ik voegde de haat
tegen de samenleving toe. Die houden elkaar in evenwicht.
Nu beweeg ik als een catwalkmodel.
Ze wilden comedy maken die mensen tegelijk van streek en blij maakte
en wegduwde van die respectabiliteit van de middenklasse.
Met name voor vijf jonge comedians
die hun carrière proberen te maken door alles te doen
wat hun ouders niet deden.
Gefeliciteerd, zoon.
Spectaculair slecht ouderschap.
Ik kan niet meer drinken zoals toen ik 40 was.
De meest misleide, ellendige mensen,
maar ellendig op een nieuwe en opwindende manier.
Mijn vader was een dronkaard. Hij deed vreselijke dingen.
Hij achtervolgde me een keer rond de tafel met een mes.
Maar het hielp me grappiger te zijn, als afweermechanisme.
Ik heb veel vreselijke dingen gebruikt die hij deed en zei.
Papa dronk.
Zoon, hoeveel meiden hebben je vandaag gebeld? Nul?
'Juist. Hoeveel meiden hebben je gisteren gebeld? Nul? Ja.'
Je weet wat ze zeggen, nul plus nul is gelijk aan flikker.
Mijn vader heeft dat gezegd.
Als kind van een alcoholist
leer je heel oplettend te zijn, uit zelfbehoud.
Je moet je erg bewust zijn van de emoties van andere mensen.
Wat helpt als je comedian bent.
DE KIDS IN THE HALL NODIGEN JE UIT VOOR 'TE VEEL DRONKEN VADERS'
We probeerden allemaal aan onze vaders te bewijzen dat we mannen waren.
Door ons als vrouwen te kleden.
Het was vast een schok om te ontdekken dat ik je nieuwe moeder was.
Dave was de eerste die ik een vrouw zag spelen.
Hij had een trui over z'n schouder, en ik zei: 'Dat was cool.'
Zo speelden ze vrouwen. We hadden een trui die iedereen gebruikte.
Nou, hier woon ik. Dank je wel voor de fijne avond.
We speelden alle vrouwen enkel met onze houding en onze stemmen.
Het ging om de manier waarop we stonden, bewogen en spraken.
Het publiek accepteerde ons als vrouwen
toen we de rollen speelden.
-Hallo? Tiffany? -Tabitha?
-Wat doe je? -Wat doe jij?
-Ik bel je net. -Ik bel jou net.
-Maar hij ging niet over. -Hier ook niet.
O mijn god.
De evolutie was traag: speel ik een vrouw?
En dat deden we dan.
'Ben ik in drag? Ik denk dat ik een vrouw speel.'
Mijn horloge is gestopt. Ik moet naar deze vergadering.
Sorry, ik heb al iemand.
Mijn moeder was ontzet
toen ik zei dat mijn personage op haar gebaseerd was.
-Hoi, ik ben Nina. -Danny.
-Hallo. -Hoe gaat het?
Goed. Heel erg bedankt.
Hoi. Dag, iedereen. Ik ben Nina.
Ze zei: 'Wat? Die vreselijke vrouw?'
919, opname drie.
Ze speelden vrouwen alsof ze personages waren.
Het was geloofwaardig en echt.
Het voelt niet als:
we gaan pruiken opdoen en over onze menstruatie praten.
Ik heb een goede houding ten opzichte van menstruatie.
En natuurlijk was het de bedoeling om vrouwen belangrijke stemmen te geven.
De buitenstaanders en feministen.
Dat zijn onze mensen.
Dank u. Onze volgende show in de Rivoli is over twee weken.
We treden drie dagen op.
Voor degenen die ons oude materiaal zat zijn,
we zullen nieuwe dingen doen, dus kom langs.
Het lukte een tijdje niet,
en we konden elkaar niet aankijken en zeggen: 'Werkt het? Wat is ons plan?'
Niet alles werkte niet, maar als je jong bent en iemand zegt:
'Jullie zijn briljant', dan kun je daarvan leven,
in plaats van eten voor twee weken.
Af en toe oogstte een sketch succes.
Ik plet je hoofd.
Jullie hoofden worden geplet.
Ga dood.
Toen we de beste, meest succesvolle sketches uitkozen
en ze in een show in de juiste volgorde zetten,
was het een goede show. Wij waren het echt.
Het was net inzoomen, focussen op wat wij waren.
Ik herinner me een moment...
De show sloeg ineens aan.
We gingen van spelen voor tien mensen
opeens naar 400 mensen in de Rivoli.
De 10.000 uren op het podium hadden hun vruchten afgeworpen.
Ik zag een van hun shows. Ik dacht: o, mijn god.
Het is bijna het verschil tussen de vroege Sex Pistols en de late Clash.
Op een dag kwam ik aan en er stonden mensen in de rij.
Ik dacht: is er nog een show voor ons?
Hij zegt: 'Nee, ze staan nu in de rij voor jullie show over twee en half uur.'
Allejezus.
RIVOLI - 17 MAART DINS. $5
...IN: TE CYNISCH OM TE NEUKEN!
De volgende maanden was het altijd uitverkocht
en we werden een begrip.
Een klein cultbegrip binnen de cultwereld van Queen Street.
Het voelde geweldig, als een momentum.
Dat het ergens toe leidde.
We kregen een geweldige recensie in de lokale krant.
Ik ga ze niet noemen, dat is hoe cool ik ben.
We stonden in de Globe and Mail met een glorieuze recensie,
een echte droomrecensie, die zei: hier komen de Kids in the Hall.
Die dag kwamen de SNL-talentscouts naar Toronto
voor hun traditionele trip naar The Second City.
Maar we stonden op de voorpagina van de Globe and Mail-entertainmentsectie
en dus wilden ze ons ook wel zien.
De telefoon ging. Ik nam op en het was een vrouw.
Ze zei: 'Ik ben op zoek naar talent voor Lorne Michaels.
'We willen jullie show graag zien.' Ik zei: 'Die is uitverkocht.'
En zij zeiden: 'Dit is voor Saturday Night Live.
'We zijn op zoek mensen voor SNL.'
En ik zei: 'Nou ja, het is uitverkocht, het spijt me.
'Misschien kunt u via via tickets krijgen.'
En toen hing ik op.
De andere vier keken me aan van: wat was dat nou?
En ik zei: 'Dat was fout, hè?'
Geweldig.
En nu de sterren van onze show, Hart Pomerantz en Lorne Michaels.
Goedenavond, ik ben Lorne Michaels,
en op dit moment willen we even stilstaan bij een ernstige nationale crisis.
Iedereen die met Lorne heeft gewerkt, doet Lorne na.
'Daarom was Chaplin groter dan Buster Keaton.'
'Bruce, ken je Madonna?'
'Doe je iets dit najaar, Mark?'
'Kevin is er, maar hij is stil,
'maar hij is luid, hij is er, maar hij is stil en zit veel.'
Als je de baas bent, lachen de mensen je uit.
Ik vond ze vernieuwend. Het was origineel.
Ik vond ze grappig en ik wist hoe ik het moest laten werken.
-Ik kan je videospiegel zijn. -Oké. Prima. Oké.
Het is Lorne Michaels.
Voor een Canadees is dat groter dan een Amerikaan,
omdat hij het goed deed. Hij heeft Amerika veroverd.
LORNE OP DE SET VAN SATURDAY NIGHT LIVE 1978
De Kids waren voor hem een nieuwe poging tot Canadese grootsheid.
Er was een auditie in de Rivoli van onze 'best of', met gesloten deuren.
Zo doet SNL dat, denk ik.
We hadden 12 of 15 sketches samengesteld voor deze comedyreuzen.
Voor het eerst werden we allemaal erg competitief,
omdat we allemaal onze scènes erin wilden krijgen.
Ik weet nog de eerste keer dat ik ze in de Rivoli zag.
Het was pure energie, het had pit en je kon gewoon zien
dat het slim was en niet te vergelijken met wat ik deed bij SNL
en dat vond ik leuk.
Hou me tegen.
Je kon niet zien of ze lachten omdat mensen niet uit zichzelf lachen.
Na de show zei Lorne:
'Wat gaan we doen met vijf mensen?'
Het werd de gespannenste... 'Gespannendste'?
De meest gespannen tijd in ons leven. Wat ging er gebeuren nadat ze weggingen?
Nemen ze ons allemaal? Iemand? Niemand?
Een paar weken later zegt Bruce: 'Ik moet jullie iets vertellen.
'Ze willen Mark en mij als schrijvers.' Zo kwamen we erachter.
Saturday Night Live koos ons als schrijvers, wat geweldig nieuws was.
Dat was vast verdomd moeilijk voor de andere jongens.
Fijn voor hen. Kids in the Hall heeft iets gedaan.
Maar vreselijk dat ik het niet was. Nee. Sorry.
Het voelde alsof dit misschien het einde was.
Bruce en Mark waren in New York om iets fantastisch te doen.
Arme Scott, Kevin en Dave bleven achter met een tas vol oude pruiken.
We hadden een grote laatste show gedaan voordat ze weggingen.
Dat was een geweldige avond, het was stampvol.
We huilden op het podium en zeiden: 'We zijn blij voor Mark en Bruce.
'Ik weet niet wat er gaat gebeuren, maar bedankt dat jullie er waren.'
Maar jullie gingen niet?
Nee, het was een foutje van een medewerker.
-Vijf seconden. -Hier komt het.
-Vier, drie, twee... -Opname.
Het was volkomen logisch om Mark en Bruce
die ervaring te geven van de manier waarop een show wordt opgezet.
Het ene moment werkte ik bij Second Cup
en twee weken later liet ik Madonna mijn sketch zien.
Saturday Night Live, ik was er niet zo goed in.
Ik had altijd ruzie met ze over rare ideeën die ik wilde uitwerken.
Het was een grote machine.
Ik denk dat ik overweldigd was.
Het was verschrikkelijk. Kwellend, zenuwslopend, vermoeiend.
Maar het was echt niet leuk.
Ik weet nog dat ik ging kijken.
Bruce was zoveel aangekomen.
En ze zagen er vreselijk uit, allebei. Ze waren niet blij.
Toen het bij Saturday Night Live niet goed ging,
besefte ik hoeveel ik de Kids in the Hall nodig had.
En toen we samenkwamen met Kerst, was het net een reünie van hongerige minnaars.
Jullie zijn helden, want elke andere groep was uit elkaar gegaan,
-maar jullie... -Hebben jullie SNL gezien dat jaar?
Ja.
Er was echte genegenheid tussen die vijf.
En ik dacht: jullie moeten deze groep bij elkaar houden.
NAAR NEW YORK CITY - 1987
Het bier is gratis, zoals de cola.
Staat dit aan? Film je me?
Ik moet met de piloot praten.
Hou op.
Zonder de voorstellingen die Mark, Scott en ik elke avond samen deden,
onder die hete lampen,
zou deze groep niet onderweg zijn naar dit avontuur. Nee.
In de herfst van 1987
bracht Lorne ze alle vijf naar New York.
Ze gingen materiaal schrijven en uitvoeren
voor een pilotaflevering van één uur.
Dat is New York.
Dit is West 23rd.
De YMCA waar Paul is geweest.
Lorne betaalde ons contant, zoals een vader.
'Je hebt het gras gedaan, je hebt je krantenwijk
'en je hebt het vuilnis buiten gezet. Hier is vijf dollar.'
We waren heel jong. Het waren de jaren 80, eind jaren 80 in New York.
We hebben een grote avond voor de boeg. We zijn in extase.
We waren jong en hadden de sleutels van het koninkrijk gekregen.
Sommigen van ons maakten het te dol.
Dit zijn New Yorkse hotdogs.
Deze jongen wil mijn verdomde pik maar niet pakken.
Ik vermoord je, verdomme.
Ze waren gewoon jong en vrij en wilden een miljoen dingen doen.
Weet je waar je kinderen zijn?
Hier. Daarzo. Lekker. Kevin.
Overdag schreven we aan de pilotaflevering.
Daarom waren we er.
De shows zorgden ervoor dat we bezig bleven
en maakten ons sterker voor het Amerikaanse publiek.
Vuile meid.
Ze moesten hun beste stukken ontwikkelen,
ze klaarmaken voor televisie.
Lorne gaf ons elke week opdrachten.
Hij zei: 'Doe het voorprogramma voor die mensen.
'Doe die shows en we zien wel wat jullie volgende week doen.'
Ze moesten gewoon de ervaring opdoen
die ze niet in de Rivoli konden krijgen.
Ik ben Lou.
Ben je goed gekomen, Lou?
Ben je gekomen, Lou?
Als je naar die vijf jongens kijkt, dat is een groep rare klojo's.
Echt waar. Over raar gesproken.
Ik ontmoette Kids in the Hall toen ik
de Westbank Café Downstairs Theatre Bar runde.
Een honderdtal plaatsen, een klein podium,
perfecte opstelling om aan projecten te werken.
Lewis was een van onze eerste fans.
Hij zei: 'Kom op, ze zijn goed.'
Hij steunde ons.
Ik moedigde ze aan want ik dacht echt...
Ze waren gewoon verdomd grappig.
Ik zou alleen met je naar bed gaan uit medelijden.
Wippen uit medelijden is echt mijn ding.
Het mooie aan comedy is, dat als het echt goed is,
het andere inzichten geeft en zij deden dat.
We wassen hem in wijn En maken hem helemaal schoon
En het is een kruisigingsmachine
Ze gaan naar Toronto om de pilotaflevering te doen en ik zei:
'Jullie zijn er bijna, maar het kan beter.'
Bliksem slaat geen twee keer in. Ik ontdekte dat het 19 keer kan gebeuren.
Het was warm en koud.
Het ene publiek vond ons leuk, het andere niet.
Het was een beetje zoals Toronto, waar we doorgingen
en dan wakkerde er wat aan.
We gaven geld uit aan de pilotaflevering en aan onze vier appartementen.
We dachten dat het niet zou lukken.
Dit is CBC.
Mijn bediende hier op Aarde bij CBC, Ivan Fecan, programmadirecteur.
Ik kende Ivan Fecan,
ik belde hem en zei:
'Waarom niet investeren in de Kids in the Hall-show?'
Ik wilde altijd al iets met de Kids doen.
Ze waren brutaal, ze waren fris.
Lorne en ik zeiden: 'Zou een show niet top zijn?'
Veel van de CBC-shows destijds waren gedateerd
en ik wilde iets voor mensen onder de 40.
Zonder verder oponthoud, de Kids in the Hall.
Het was een pilot voor een serie.
Het werd aangekondigd als special, maar voor ons was het een pilot.
We hoopten dat het goed genoeg was voor een serie.
PILOT-OPNAME TORONTO - 1988
De opname vond plaats in de CBC-studio's
en belangrijke kerels van SNL kwamen naar New York
om te helpen met de sets en belichting.
Destijds werd één van de tien pilotafleveringen een serie.
Er stond veel op het spel voor hen.
De inzet was ongelooflijk, het was alles of niets.
Ik weet dat ik heel nerveus was.
Het moet lukken of ik ga in een bioscoop werken.
Ik voelde me niet goed tijdens dit alles.
Het materiaal was lastig. Het moest werken.
Ze gingen professionele showbusiness meemaken.
Ze hadden nog nooit voor tv-camera's gestaan,
wat een andere skillset vereist.
We deden twee opnames met publiek. Tijdens de eerste opname waren we bang.
Ik weet nog dat ik plaste en dacht: zijn m'n ballen mijn lichaam ingetrokken?
We hadden de hele week gerepeteerd,
maar toch vroeg ik me af: keer ik me naar het publiek of naar de camera?
Tijdens de eerste show lachte niemand.
Het was vreselijk.
Het was de enige keer dat Lorne tegen ons schreeuwde.
Hij vertelde dat we het voor elkaar moesten krijgen.
Hij zei: 'Het moet 19 keer beter zijn.'
Wat? Is dat wiskundig mogelijk? Om het te kunnen verkopen.
Ik had ze kunnen vertellen dat het perfect was.
Maar dan had ik gelogen.
En de essentie van showbusiness is
dat je van het podium af moet om nog eens op te kunnen komen.
De boodschap was: jullie hebben me teleurgesteld. Dit is jullie grote kans.
Dat deed ons punkrockbloed stromen.
Ik denk dat sommigen boos waren op Lorne.
Ik was boos op onszelf omdat we zo zwak waren geweest.
Dus zetten we wat luide punkrockmuziek op
en we begonnen alle meubels in de kleedkamer te vernielen.
Ik niet, ik ben een diplomatenkind. Wij vernielen geen kleedkamers.
Kevin, heb jij je kleedkamer vernield?
Nee.
Voor geluk plasten Scott en ik in de gootsteen.
En toen we uit die kamer kwamen, gaven we
het optreden van ons leven.
Hé, miljonairs. Kom uit dat afval.
Ik wil een meisje leren kennen...
Een vrouw.
Hier, laat mij je helpen met je sweaterclip.
Oeps, de wind.
De tweede show was net een Rivoli-show.
Het was fantastisch.
De personages die ik vier jaar op het Rivoli-podium zag,
stonden nu volledig uitgedost op een set.
En ze waren echt. Ze kwamen tot leven.
Wippen uit medelijden is echt mijn ding.
Makkelijk in elkaar te slaan, moeilijk te doden.
Proost op Reg.
Toen ik hun pilot zag, raakte ik in een existentiële depressie,
omdat ik besefte dat ze alles gedaan hadden wat ik wilde doen.
Tot op de dag van vandaag vind ik het 'n bijna perfecte comedypilot.
Hij was depressief na het kijken. Hij zei:
'Godver, het is jullie gelukt. Jullie hebben gedaan wat iedereen wil.'
En hij was gewoon kwaad.
Zie je dat? Je hoofd is plat.
Kleedt je moeder je nog steeds aan? Ze had je hoofd gewoon moeten pletten.
Welterusten.
We repeteerden en iemand van CBC zei:
'Een deftig klinkende heer wil met jullie spreken.'
En wij dachten: is het Lorne?
Lorne sprak met Mark, omdat hij de zoon van een diplomaat was.
Ik nam op, en het was Lorne. 'Gefeliciteerd, ze willen er 22.'
-En we zeiden: 'Wat?' -Twintig.
Twintig afleveringen, ja.
'En, en?' Hij zei: 'Wacht maar tot je het hoort.'
Hij bleef dat wel vijf minuten lang zeggen.
'Wacht maar tot je het hoort.'
'Wat is het?' 'We hebben een show.' 'Goed. Godzijdank.'
'Hoeveel, tien afleveringen?' 'Nee.'
'Twaalf afleveringen?' 'Twintig afleveringen per seizoen.' 'Wat?'
Heb je ja gezegd?
Wie is dit? Met wie spreek ik?
Home Box Office.
HBO stopte er geld in.
O, jongens.
We zorgden voor de crews, de voorzieningen.
We konden genoeg bij elkaar krijgen om een show te maken.
Het staat.
-Uitstekend nieuws, lul. -Goed gedaan, lul.
Champagne.
DE PRODUCTIE BEGINT - 1989
Wat voel ik voor de show?
Ik voel me goed, slecht, slaperig, ik verheug me meer dan ooit.
Ik ben bang, verveeld.
We kenden niks van televisie.
Dus het eerste seizoen zat vol met sketches zonder montage.
Het waren geweldige hits in de Rivoli om 23.39 uur.
Op het podium doe je maar wat, toch? Je maakt je entree.
Televisie is lastig.
Ik herinner me de opname van Doctor Seuss Bible.
Scott moest zo lang die kruisigingspose aanhouden.
Je armen verzuren gewoon,
hij had zoveel pijn door die lange opnames.
Schiet op. Doe het gewoon. Kom op. Schiet op.
M'n armen vallen er letterlijk af. Kom op.
-Klaar? -Klaar.
Vooruit.
Loop je naar de camera toe?
Actie, Bruce.
De ploeg waren CBC-oudgedienden.
Ze raakten gehecht aan de personages.
Een vent kwam naar me toe: 'Ben je vanavond die roodharige?'
Wanneer eindigt deze nachtmerrie?
'Nee. Ik doe vanavond niet de roodharige.' 'Jammer.'
Iedereen die zegt dat ze geen oogje op Dave hadden
toen hij een bepaald personage was, liegt.
Dit is gekomen.
Ik was erg geobsedeerd en verward door Dave in drag en vond hem erg sexy.
Dave was sexy. Wat kan ik zeggen, hij was sexy.
Zonder twijfel. In drag was ik het meest sexy.
Bruce McCulloch, dames en heren.
Het was het allerleukste om live opnames te doen
en mensen weer te laten komen zoals bij de Rivoli.
Mijn vriendin Sue had coole oudere zussen,
en haar coole zus Julie kende iemand die in de crew werkte.
En die persoon was bevriend met Bruce en zo kregen we kaartjes.
Dus we gingen naar de CBC-studio.
Er komen camera's aan.
Er stond een klein podium aan de linkerkant. 'Waar is dat voor?'
De show begon en Shadowy Men speelden daar.
Ze speelden live.
Het nummer Having an Average Weekend stond op onze eerste single.
Dat werd het openingsnummer van al hun shows.
De Shadowy Men hebben ons cool gemaakt, als we al cool waren.
Ze speelden en het was te gek.
We speelden elke opname van elke aflevering.
Je kunt gewoon één noot spelen.
Alsof je op een knop drukt. Mensen kennen het.
Het is leuk om te zien dat mensen het te gek vinden.
Soms dansten Dave en ik
voor het publiek en dat vonden ze geweldig.
Ons haar-, make-up- en garderobeteam was net een pitcrew,
in 15 minuten veranderden ze je in iemand anders.
En dan stond je weer op het podium op Shadowy Men te dansen.
Heel erg bedankt voor jullie komst. Heel erg bedankt.
En we willen de Shadowy Men bedanken.
Aan het einde waren we dolenthousiast. 'We gaan naar elke opname.
'We moeten al onze vrienden brengen.'
Het was de gaafste show in de stad en dat kon niet.
PREMIÈRE SEIZOEN EEN - 1989
Hé, ik ben op tv en de Kids in the Hall ook.
Ze waren overal. Ze waren baanbrekend.
Ze waren multiseksueel, multi-gender.
Ik weet niet wat ze waren.
Deze jongens waren de coolste kerels op tv
en ze waren van ons.
Amerikanen weten net zoveel over Canada als hetero's over homo's.
Ik zag hoe ze zich ontwikkelden tot ongelofelijke professionals.
Ze werden een entiteit, ik stond versteld.
Ik wist meteen dat dit goed was. Het bereik, de waanzin.
-We willen graag twee vieze soepen. -Twee vieze soepen.
Heren, dit is een vergadering.
Je groeide op met Python, keek SNL in de middelbare school.
Je kreeg je eerste beha en studeerde af met de Kids in the Hall.
O mijn god.
-Kijk naar de hemel, idioot. -Doe ik.
Ik stond versteld van hoe jong en fris ze waren.
Niemand zag er gevaarlijk uit. Ze waren duidelijk intelligent.
De vijf Kids waren zo zelfverzekerd als acteurs,
hoe ze in de personages veranderden.
-Michelle, huil je? -Nee. Ik huil niet.
Ik denk alleen aan Tony.
Het voelde alsof zij het echt waren. Ze zijn speels, het kan ze niks schelen.
Je voelde dat ze ervan genoten dat ze vrij waren.
Saturday Night Live behandelt altijd de krantenkoppen.
Kids in the Hall deed dat nooit.
Ze waren niet bezig met popcultuur. Het ging over het alledaagse Amerika.
Het is geen politieke schets over een protest of zo.
Het gaat om mensen en hun gezichten.
Het waren vijf sexy jongens
die ravotten zoals de Beatles in A Hard Day's Night.
Ze waren zo schattig.
Heeft het succes van de show jullie levens veranderd?
We hebben meer geld nu.
Ik vond Kids in the Hall te gek.
Ik ging naar een feest waar zij waren.
'O, mijn god, het is zo geweldig.'
Showbusiness is leuk, echte showbusiness.
Amerikaanse showbusiness is leuk. Ik vond het te gek.
Ik schreef graag in bars.
Na de uitzending kon ik dat niet meer doen.
-Ze zeiden: 'Hé, Bruce.' -Vriendje van Scott.
Ik had een vriendin. We zoenden en de tv stond aan.
Ik zag een Kids in the Hall-scène waar ik een vrouw was.
Dat was een beetje raar.
-Wat zei men over onze show? -Ze vonden het gewaagd. Origineel.
Mijn vrienden en ik zijn er dol op.
-Vonden ze het leuk op HBO? -Ja, ik denk dat HBO blij is.
-De recensies zijn goed. -De fans lijken blij.
-De fans. -Ja.
Het is nauwelijks meervoud.
We repeteerden en iemand van CBC zei:
'Een deftig klinkende heer wil met jullie spreken.'
Hallo.
Ja, ik nam ook die op.
We werden gecanceld.
Mark kwam het ons vertellen.
Ik ga zitten.
Het was een schok.
Ik voelde me alsof het voorbij was.
Ik zag het niet als een oordeel of de show goed of slecht was.
Het ging om pure economische redenen.
Het mooie van groepen is dat er kracht zit in eenheid.
Je gaat daarna wat drinken, je zit en praat en je hebt een bondgenoot.
We gingen allemaal naar de kroeg en maakten elkaar aan het lachen,
zo'n twee uur lang. We werden dronken en spotten met ons lot.
We hadden ons kapot gewerkt
en we werden gecanceld.
Wat nu?
Ik dacht arrogant: je kunt ons niet stoppen.
Ik weet niet wat er gaat gebeuren, maar je kunt ons niet stoppen.
Ondertiteld door: Laurence de Moor
Creatief Supervisor Sofie Janssen