Hi, kami ang Kids in the Hall. Ako si Mark, ito si Dave.
Bruce at Scott.
Uy.
At Kevin, nandito rin ako. Lima kami.
Gusto ko talagang mapasama sa Kids in the Hall. 'Yon ang totoo.
Napanood ko sila isang beses sa Rivoli
at naisip ko, "Ano kayang magagawa ko sa Saturday Night Live
"na kasing-astig niyon?"
Natatandaan ko ang unang beses ko silang makita sa Rivoli.
Naisip ko, nakakatawa sila, matalino, at orihinal.
Hindi gaya ng ginagawa ko sa SNL.
Dito ako nauupo sa dulo, kasi ito ang makapangyarihang posisyon.
Napatawa ako ng Kids in the Hall.
At bihira lang akong matawa.
Handa na siguro tayong simulan ang palabas!
Alam ng mga deboto ng komedya kung ano ang nakakatawa,
at 'yon ay Kids in the Hall.
Pinipisa ko ang ulo mo.
Kung mahilig ka sa komedya, kilala mo sila.
Kung hindi, hindi ka tunay na deboto.
Nakakatawa sila.
Action na, Bruce.
Gawa sa repolyo ang ulo ko.
Sila lang ang comedy group na kumatawan sa Gen X.
Wala nang mas hihigit sa impluwensya nila.
Ginagawa lang nila ang gusto nilang gawin.
Alam mo ba? Isa akong masamang doktor.
Magulo, rebelde.
Kakaiba.
Napakita nila sa akin na may mararating ang mga lumaki sa Toronto.
Malaking impluwensya 'yon sa akin.
Sakim! Bastos at sakim!
Marami silang ideya, at iba-iba ang kasarian.
'Di ko alam kung ano sila.
Kung bakla ka at nagkatitigan tayo, alam mo na!
Ang galing nilang umaktong mga babae.
Kailangang makakita ka ng mga nakakatawa sa mga masasamang bagay.
Lasing si Papa.
Pero alam kong mas nagiging makwela ako, bilang depensa.
Hindi kailangang manggaling sa problema ang komedya,
pero karamihan sa amin ay problemado.
Ang komedya ay tungkol lang sa pagtawa sa harap ng paghihirap.
Nagsama-sama kami para sa isa't isa,
at patuloy namin 'yong gagawin.
Narito na ang Kids in the Hall. Nakakatuwang nandito kayo.
-Madali ka palang matuwa? -Salamat.
Sa Calgary 'yon.
Isa itong eksena ng typewriter.
Nagsimula akong magkomedya, tapos napadpad sa Loose Moose Theatre.
Isa 'yong Theatresports, kung saan malaya kang
makakapagpatawa nang walang binabasa. Nakakabaliw, nakakaaliw.
Ang Audience team,
sina big Bill Gimmel, big Norm Hiscock, bigger Mark McKinney, great big Frank...
Ang husay niyon, kung nag-isip ako,
hindi ko 'yon magagawa.
Kinailangan niyong maging aksidente at 'di pinaghandaan.
Nag-aral ako sa Mount Royal College.
Nasa gitna ako ng isang gawain at pumasok ako sa Theatresports.
At pakiramdam ko nagladlad ako.
Ganoon ang pakiramdam nang makahanap ng relihiyon.
Nakita ko lang ang mga taong 'yon na nag-iimbento ng kung anu-ano,
at naisip ko na gusto ko rin 'yon.
Mabilis ang mga pangyayari nang makapasok na ako sa Loose Moose.
Sa loob ng dalawang buwan, nakilala ko na si Mark.
Tandang-tanda ko pa, ang unang eksena ni Bruce ay pagpinta ng entablado
gamit ang ulo niya.
Naalala kong gumagawa siya ng eksenang kinailangan ng piano,
at ang tagal niyang naghahanda, at ang sabi ko parang,
"Ilang oras pa ba ang kailangan mo?"
At 'yon ang unang alaala ng komplikado at maganda naming pagkakaibigan.
Nakilala ko si Kevin sa kauna-unahang Second City improv workshop
na dinaluhan ko sa Old Fire Hall.
Pinagpares kami para sa isang pagsasanay.
Ginawa namin ang mirror exercise, ginaya namin ang galaw ng isa't isa.
Nilaro namin 'yon at ginawang katawa-tawa.
May koneksyon na agad kami, at ang koneksyon sa komedya
ay katumbas ng isang pag-ibig.
Para siyang una kong nobya.
Pag ibig ito sa unang tingin dahil napatawa namin ang isa't isa
at madali kaming nagkakaintindihan.
At 'di 'yon nagbago.
Siya pa rin ang pinakamalapit sa akin na komedyante.
Nang matapos ang klase, nilapitan ko si Dave
at inaya siyang sumali sa grupo ko kahit pa wala akong grupo.
At umoo naman agad si Dave.
Iyon ang simula ng Kids in the Hall.
Lava. Lava. Mainit na mainit na lava.
-Napakainit. -Talaga?
Magma.
Nagtanghal kami ng Theatresports sa Toronto.
Magaling kami, pero natututo pa lang, kaya magaspang pa.
Tapos nabalitaan namin ang Theatresports troupe na The Audience.
Naririnig namin sila, naririnig nila kami.
Si Bruce ang naunang nagpunta sa Toronto. At isa siyang kakaibang lalaki.
Ang sabi ko, "Ano'ng problema nito?"
-Heto na siya. -Heto. Ayos!
Tapos napanood ko siya at nakita kong nakakatawa siya.
At ang puso ko...
Ang puso niya...
Nasa linya kami ni Dave para mapanood ang Second City improvs
noong nandoon si Mark. Isang normal na lalaking nakasalamin.
Nabalitaan ko na henyo siya. Sabi ko, "hindi naman nakakatawa."
Tuwang tuwa siyang sabihin sa akin,
noong una niya akong napanood, naisip niyang hindi ako nakakatawa.
Ano itong kakaibang instrumento na pinadala mo sa akin dito?
Ano 'yan
Senyales na 'to ng mga diyos na gusto nila tayong mag-evolve!
Tapos nakita ko siyang magtanghal at ang galing niya.
Matapos naming mapanood ang isa't isa, sabi namin, "Magsama-sama tayo."
Natrabaho kaming maghiwalay na troupe.
Nagkaroon ng mga problema, kaya nagtanghal na lang kami nang magkasama.
Gusto ko sanang gamitin namin ang titulo ko na The Audience,
pero buti na lang 'di ako nanalo.
Napili namin ang pangalang Kids in the Hall.
Natatandaan ko, sabi ni Bruce, "Pansamantala lang, ayaw ko niyon."
"The Kids in the Hall." Ano bang ibig sabihin niyon?
Gwar! 'Yon ang pangalan.
May producer na nagpalabas ng orihinal na Kids in the Hall.
Iba pa ang pangalan namin noon, sinabi niya sa amin ang Jack Benny Show,
may mga bata raw sa mga hall na gustong
magbenta ng mga joke kay Jack.
Ang tawag sa kanila, "mga bata sa hall."
Tapos naisip ko na kaming apat 'yon.
Tapos dumating si Scott. Kita n'yo kung paano ko ilarawan?
Nakakatawa ang pamilya ko.
Bawat hapunan, nagkukuwentuhan kami
tungkol sa kung sino man ang nakita naming tatanga-tanga para pagtawanan 'yon.
Lagi naming pinapatawa ang isa't isa.
Pero noong nasa York University ako, wala akong balak maging komedyante.
Nasa teatro ako, umaarte.
Gusto kong maging artista.
Gusto kong maging gaya ni James Dean.
Kailan mo nalamang komedya ang talagang para sa 'yo?
Iyon ay... Noong makilala ko ang Kids in the Hall.
Tingnan n'yo ang aking gintong card.
Cha cha cha cha cha
'Wag!
Naglalaro lang sila, at nagkakasiyahan,
pero umaarte pa rin.
Gusto ko 'yon!
Bumida ako sa isang pangit na eksena,
tapos may mga jelly donut.
"Mayroong mga donut sa ilalim ng upuan n'yo."
'Di ko na matandaan. Kevin?
Ang pangit ng eksena na 'yon tapos binato nila kami ng donut.
Sabi ni Bruce, "Ano 'to? Sino'ng nagbabato ng donut?"
Ako talaga 'yon kasi pito lang ang manonood roon.
Tipikal na Scott. Hinagis niya ang donut sabay sigaw, "Tumigil kayo."
Sabi niya, "Sasalihan ko ang troupe na 'yan."
Kinailangan kong makuha ang atensyon nila.
Grabe 'yon.
Nakapanood ako ng improv sa Theatresports,
at si Scott ang nasa entablado.
Ginawa ko ang isang maikling eksena na napakapangit
Kalokohang tungkol sa mime.
Humugot siya ng ebak at sabay sabing, "Iniibig ko siya!"
Tapos natawa ako,
may isa pa sigurong natawa,
tapos naisip ko, "gusto ko siya."
Napaangat ni Scott ang aming lebel dahil inaangkin niya ang entablado.
Layuan mo ako.
Para siyang parkupino.
At kinailangan naming pantayan siya.
Parang may nawawalang piyesa bago siya dumating.
Tapos 'di man lang namin 'yon namalayan.
Isang araw, nag-improvise sila ng kanta tungkol sa pagsali ko sa Kids in the Hall.
At si Scott ay Kid in the Hall
Tapos umiyak si Scott at nanigarilyo.
Noong pinapasok nila ako, wala na akong balak umalis.
Wala nang makakapasok pagkatapos ko. Tinapon ko na ang susi.
Noong kabataan ko, ang lugar na ito sa Queen Street
ang pinakamahalagang lugar sa buong mundo para sa akin.
Nakakabilib ang lugar na 'to, ang Rivoli,
at ang mga astig na waitress na may suot na mga leather apron.
Isang mahiwagang lugar ang Queen Street.
Lahat ng nagpupunta rito, nakaitim at hindi ngumingiti.
Doon nabuo ang pangarap ko.
Naghalo-halo roon ang mga ideya.
Tungkol 'yon sa video, sa pagsasayaw, sa komedya.
Laging may nangyayari sa Rivoli.
Tara dito, cameraman.
Tumutulong ako sa pag-aayos ng mga ilaw dito dati.
Sinakop ni Scott ang espasyo dahil sa mga damit niya.
Ito lang ang entablado.
Mayroong maliit doon.
May magsasalita rito. At susundan siya ng ilaw.
Tapos magbubukas ang ilaw rito.
Tapos iaarte namin ang nasimulan doon.
Tingnan mo siya.
Ikaw, miss.
'Di ko alam kung paano kami nabuhay, ang unang taon sa Rivoli,
mga 17 o 20 lang ang katao, siguro 35 ang pinakamarami.
Walang ingay tungkol sa amin. Pero gusto namin ang isa't isa.
99 bote ng beer sa pader
99 bote ng beer
Kumuha ka ng isa, inom at pasa
Tapos 99
99 bote ng beer na lang ang natira
Madalas kaming nagtanghal kahit walang nanonood.
At sa tingin ko, kinailangan ko ang lahat ng 'yon
pati na ang pagpalpak para mahanap namin ang tama.
May kaibigan ako rito na gustong mag-improv.
Mike Myers!
Madalas akong nag-improv kasama sila sa Rivoli.
At napakasaya na mapatawa ang mga manonood sa Queen Street.
Gusto ko talagang maging Kids in the Hall.
Para silang banda na tatlong chords lang ang alam,
pero magagaling sila.
Bwisit ka.
Napabilib nila ako noong una ko silang mapanood.
Nanood ako sa Rivoli kasama ang mga nasa 20 tao at naisip,
"Ito ang pinakamahusay na pagtatanghal."
May video camera ang nobyo ng ate ko
na dinala ko sa mga palabas ng Kids in the Hall.
-Ang ganda niyon, ano? -Sakto lang.
Kaya kinuhanan ko ang pinakaunang mga palabas.
Makabagong uri 'yon ng komedya,
ginamit nila ang mga personal nilang karanasan.
Mama, nandito na tayo.
Mama, buksan mo ang bintana, nandito na tayo.
Nakakaakit 'yon dahil walang ibang gumagawa.
Sa mga suburb habang hatinggabi
Nagiging tulad tayo ng ating ama
Isa sa mga pinakaunang eksena namin ay ang "The Suburbs."
Ano nga ba ang linya sa kanta?
"Nakikita ko na ang kuwan sa suburbs." Nakalimutan ko na.
Hanapin n'yo na lang.
Tumingin ka sa aking mata para makita mo
Ang kapangyarihan ng suburbs
BRUCE AT KAPATID NIYA 1972
PAMILYA NI KEVIN 1975
Apat sa amin ang lumaki sa suburbs.
SCOTT KASAMA ANG AMA AT MGA KAPATID 1972
Ang suburbs ay uniporme at nakakabagot.
DAVE AT MGA KAPATID 1968
Malaki ang impluwensya ng suburbs sa isipan namin.
Masyado na akong sinasakal ng burbs.
Siguro lubid ang suburbs, at papatayin ako niyon.
Mama.
Iba ang pinanggalingang mundo ni Mark.
MARK AT PAMILYA 1975
Galing sa pamilya ng mga diplomat, mga edukado
Noong una, akala ko 'yong pagiging kakaiba ko ang magiging problema ko,
pero unti-unti, sinundan ko na lang 'yon.
Ako dapat ang magiging prime minister ng bansang ito.
Pero 20 lang ako, at maraming droga sa paligid.
Hindi ako nag-aral. Hindi ako nagkaklase. Napunta sa Calgary. Napasok sa teatro.
Kailangan ko nang umarte.
Isang napaka-homophobic na oil town ang Calgary,
hinabol ako ng mga lalaki na naka-truck.
Tumakas ako gamit ang sports noong una tapos sumunod ay rock music.
Apoy, apoy, apoy
Nag-aapoy ang isip ko
Noong nagsimula ang punk, narinig ko ang God Save the Queen,
the 45, at kinabaliwan ko 'yon.
Para 'yong sex, galit, hindi kailangang ganoon ang lipunan.
Para 'yong capsule ng heroin diretso sa utak ko.
May capsule ba ng heroin? Wala ata.
Ang astig ni Bruce, nakakahiya. Noong una naming pag-uusap,
'di ko alam ang sasabihin, kaya tinanong ko, "Ano'ng music ang gusto mo?"
Sabi niya, "Lou Reed, the Birthday Party at Iggy."
Baliw ako sa musika dati, hindi gaya ngayon.
Baliw ako sa punk. Pati ang pagrerebelde.
Kahit pa mga 'di mahilig sa musika, mahilig sa punk.
"May kokontra ba sa akin?"
Bukod pa sa musika, nasa attitude ang punk.
Nabalitaan ko na sila ang sumisikat na mga lalaki sa eksena,
at para daw silang punk rock, at may bago silang ginagawa
na 'di pa nagagawa ng iba.
Marami na ngayong mga trabahador na nagrereklamo sa trabaho.
Hindi gaya ko. Gusto ko ang trabaho ko.
Ang trabaho ko? Isa akong bakla.
Noon, ang pagiging bakla ay ang pinakamatinding pagrerebelde.
Delikado ang paglalagay ng isang bakla sa entablado.
Oo, ang pagsubo ng ari? Trabaho ng lalaki.
Tara dito.
May tumatakbong bading, tumatakbong malaya
Nakikita ko siya, ang tumatakbong bakla...
Natuwa akong bakla si Scott,
at natuwa akong nagkaroon kami ng ganoong materyal.
Ginamit namin ang homosexuality bilang armas panlaban sa mga tanga.
'Yon ang unang beses na nakapanood ako ng isang lantad na bakla,
na ang karakter ay queer-positive, at walang kahihiyan.
Para sa maliit na suburban kong mundo, nakakapanibago 'yon.
Alam kong kaya kong maging ako sa grupong ito.
Buong buhay ko noong kabataan nagtatago ako.
Marahas ang aking ama.
May joke ako na binugbog niya ako para magbago ako
pero mas lalo ko lang nagustuhan ang masaktan. Kaya...
Sinisisi ko dati sa papa ko ang pagiging bakla ko.
Kung tanggap ako ng lipunan, ayos lang sana, 'di ba?
Kaya naisip ko, "Sisisihin ko ang lipunan."
Galit na ako sa papa ko, at naisip kong dagdagan pa 'yon,
galit sa lipunan, at binalanse nila ang isa't isa.
At ngayon kikilos ako na parang runway model.
Gusto nilang gumawa ng komedya na nakakapagpagalit at nakakapagpatawa,
na malayo sa kilalang middle class na pagkilos.
Para sa limang batang komedyante
na gustong makilala sila ng mga tao
sa ibang paraan ng magulang nila.
Maligayang kaarawan, anak.
Marami ang mga lumaki sa pangit na pangangalaga.
'Di ko na kayang uminom na parang noong 40 ako.
Mga naliligaw at miserableng tao,
pero miserable sa bago at orihinal at nakakasabik na paraan.
Isang sikat na lasinggero si papa. Gumagawa siya ng masasamang bagay.
Isang beses hinabol niya ako nang may hawak na kutsilyo.
Pero alam kong mas naging makwela ako dahil doon, bilang depensa.
Ginamit ko ang mga masasama niyang ginawa at sinabi.
Lasing si Papa.
Anak, ilang babae ang tumawag sa 'yo? Wala?
"Oo. Ilang babae ang tumawag sa 'yo? Wala? Oo."
Alam mo ang kasabihan, zero plus zero equals bading!
Sinabi 'yon ni papa.
'Pag anak ka ng lasinggero,
natututo kang maging mapagmatyag, para sa sarili mong kaligtasan.
Kailangang magaling kang magbasa ng mga emosyon ng ibang tao.
Nakakatulong 'yon sa pagiging komedyante.
INIIMBITAHAN KA NG THE KIDS IN THE HALL SA "MARAMING LASINGGERONG TATAY"
Lahat kami, gustong patunayan sa mga ama namin na lalaki kami.
Sa pamamagitan ng pananamit babae.
Nagulat ka siguro na ako na ang bago mong ina.
Si Dave ang una kong napanood bilang babae.
May sweater siyang suot, at sabi ko, "Ang astig."
At ganoon sila umarte bilang babae. May isang sweater silang ginagamit.
Ito na ang pinto ko. Salamat sa magandang gabi.
Gumanap kami bilang mga babae gamit lang ang postura at boses.
Binago lang namin kung paano kami tumayo at gumalaw at magsalita.
Tapos tatanggapin na ng mga manonood na babae kami
kapag nasa ganoong eksena.
Uy. Tiffany? Tabitha?
-Ano'ng ginagawa mo? -Ano'ng ginagawa mo?
-Tinawagan ka lang. -Tinawagan ka lang.
-Pero 'di nag-ring. -'Di rin nag-ring sa akin.
Diyos ko!
Mabagal ang ebolusyon, at isa-isa kaming gumanap na babae.
Tapos nakasanayan na namin.
"Nasa drag ba ako? Gumaganap ata ako bilang babae."
Tumigil ang orasan ko. Mahalagang makapunta ako sa meeting.
Patawad, may nobyo na ako.
Nagulantang ang mama ko.
Noong sinabi ko na base sa kaniya ang karakter ko.
-Uy. Ako si Nina. -Uy, ako si Danny.
-Uy. -Kumusta ka?
Mabuti. Maraming salamat.
Uy. Kumusta kayo? Ako si Nina.
Sabi niya, "Ano? 'Yong babaeng 'yon?"
919, take three.
Gumanap sila bilang mga babae na sadyang karakter lang.
Kapani-paniwala 'yon. Totoo 'yon.
Hindi parang,
"Magsusuot kami ng mga wig at pag-uusapan ang regla namin."
Dahil mabuti ang pagtanggap ko sa regla.
At syempre, para 'yon mabigyan ang mga babaeng 'yon ng importanteng boses.
Ang mga outsider at feminist,
'yon ang... 'Yon ang mga kasama namin.
Salamat. ang susunod na palabas sa Rivoli at sa susunod na linggo.
Magtatanghal kami nang tatlong araw.
Para sa mga sawa na sa luma naming materyal,
magtatanghal kami ng mga bago, kaya manood kayo.
Hindi 'yon gumana noong una,
at 'di namin naisipang kuwestiyunin ang ginagawa namin.
Pumatok naman 'yon sa iba, 'pag bata ka at may isang nagsabi na
"Ang galing n'yo," sapat na 'yon
para buhayin ka kahit gutom.
At paminsan-minsan, may isang eksena na talagang papatok.
Dudurugin ko ang ulo mo.
Madudurog ang mga ulo n'yo.
Mamatay kayo. Mamatay kayo.
Noong pinili namin ang pinakamahusay na mga eksena,
at pinagsama-sama sa isang palabas, nang sunod-sunod,
napakagandang palabas niyon, kaming kami 'yon.
Kita roon kung sino ba talaga kami.
Natatandaan ko noong...
Tapos sumikat ang palabas.
Mula sa sampung manonood
umabot ng 400 katao ang mga nanonood sa Rivoli.
Sulit ang 10,000 na oras sa entablado.
Nakapanood ako ng palabas nila. Sabi ko, "Diyos ko."
Parang 'yon ang pagkakaiba ng early Sex Pistols at late Clash.
Naalala ko isang araw, may mahabang pila.
Sabi ko, "Mayroon pa bang palabas bago kami?"
Sabi niya, "Hindi, nakapila sila para mapanood kayo."
Napamura talaga ako.
Sa mga sumunod na buwan, laging ubusan ang tiket
at nakilala na kami.
Sa loob ng maliit na mundo ng Queen Street.
Nakakatuwa 'yon. Parang nagpatuloy-tuloy na.
Alam naming may patutunguhan.
Pinuri kami ng isang lokal na dyaryo.
Hindi ko 'yon papangalanan, ganoon ako ka-astig.
Nandoon kami sa Globe and Mail at ang gaganda ng sinabi nila tungkol sa'min,
ang sinabi niyon para sa amin, "Paparating na ang Kids in the Hall."
Noong araw ring 'yon, dumating ang mga SNL talent scout sa Toronto
para sa tradisyunal nilang trip para panoorin lang ang The Second City.
Pero nandoon kami sa harap ng Globe and Mail entertainment section,
at naisip nila, "Sige na nga, panoorin natin sila."
Nag-ring ang telepono at may babaeng nagsalita.
At sabi niya, "Naghahanap ako ng mga talento para kay Lorne Michaels.
-"Gusto naming makita ang palabas n'yo." -Sabi ko, "Puno na."
At sabi nila, "Para ito sa Saturday Night Live.
"Galing kami sa SNL."
Ang sagot ko, "Pasensya na, ubos na ang ticket.
"Subukan n'yong bumili ng mga scalp."
Tapos binaba ko ang telepono.
At tinitigan ako nilang apat. "Ano'ng ginawa mo?"
At sabi ko, "Nagkamali ako, ano?"
Ayos!
At ngayon, ang bida, sina Hart Pomerantz at Lorne Michaels.
Magandang gabi, ako si Lorne Michaels,
at sa puntong ito, gusto naming talakayin ang isang malaking krisis ng bansa.
Lahat ng nakatrabaho ni Lorne, ginagaya si Lorne.
Kaya nga mas kilala si Chaplin kaysa kay Buster Keaton.
"Bruce, kilala mo si Madonna?"
"May gagawin ka ba, Mark?"
"Alam mo, si Kevin nandiyan nga, pero tahimik,
"pero maingay, pero nariyan, pero tahimik at laging nakaupo."
'Pag ikaw ang boss, lagi kang pagtatawanan.
Naisip ko na kakaiba sila. Orihinal.
Nakakatawa sila at alam ko kung paano sila pagaganahin.
-Ako ang video mirror mo. -Sige. Oo.
Si Lorne Michaels 'yon.
Isa siyang Canadian na nahigitan ang mga American
dahil napakagaling niya. Sinakop niya ang America.
LORNE SA SET NG SATURDAY NIGHT LIVE 1978
Nakita niya ang The Kids bilang isa pang kahusayang Canadian.
May audition sa Rivoli ng mga "best of," kaunti lang ang pasok.
Ganoon siguro ang SNL.
Naghanda kami ng 12 o 15 na eksena para sa mga kilalang komedyante.
Kauna-unahang pagkakataon na pumangit ang kompetisyon noon
dahil pinag-aagawan ng lahat ang pagpasok ng eksena.
Natatandaan ko ang unang beses ko silang mapanood sa Rivoli.
Puno ng enerhiya at kwela at alam ko agad
na matalino 'yon at 'di gaya ng ginagawa ko sa SNL
at nagustuhan ko 'yon.
Hawakan mo ako.
'Di mo alam kung natatawa sila kasi 'di tumatawa ang mga tao nang mag-isa.
Sabi ni Lorne pagkatapos,
"Ano'ng gagawin natin sa inyong lima?"
Tapos nagkaroon ng napaka... Napakatensyonado?
Napakatensyonadong pagkakataon sa buhay namin. 'Di namin alam ang mangyayari.
Kukunin ba nila kaming lima? Isa sa amin? O wala?
Makalipas ang ilang linggo, sabi ni Bruce, "May sasabihin ako sa 'yo.
"Kinuha ako at si Mark para magsulat." Ganoon namin nalaman.
Pinili kami ng Saturday Night Live bilang mga manunulat, at malaking balita 'yon.
Mahirap siguro 'yon para sa ibang mga miyembro.
Mabuti nga sa kanila. May nagawa ang Kids in the Hall.
Pero 'di mabuti kasi hindi ako. Naku. Patawad.
Pakiramdam namin, 'yon na ang katapusan.
Nasa New York na sina Bruce at Mark para sa SNL.
Habang ang kawawang sina Scott, Kevin at Dave, naiwan kasama ng mga lumang wig.
Nagtanghal kami bago sila umalis,
at malaking gabi 'yon, maraming manonood.
At lahat kami, umiiyak sa entablado, "Mami-miss namin sina Mark at Bruce,
"at 'di ko alam ang susunod na mangyayari pero salamat sa pagdalo."
Pero hindi ka tumuloy?
Hindi, nagkaroon daw ng aberya.
-Limang segundo. -Heto na.
-Apat, tatlo, dalawa... -Take.
Tamang tama sina Mark at Bruce
para mabigyan ng karanasan sa paggawa ng programa.
Nanggaling ako sa the Second Cup,
matapos ang dalawang linggo, pinapakita ko kay Madonna ang eksena ko.
Hindi ako magaling sa Saturday Night Live,
Lagi akong nakikipagtalo para sa mga weirdong ideya ko.
Malaking makina 'yon.
Siguro nabigla lang ako.
Grabe 'yon. Nakakapagod, nakakatakot, napakahirap.
Pero hindi rin masaya.
Naalala ko, nakipagkita ako sa kanila.
Tumaba si Bruce.
At pareho silang malungkot.
Dahil sa kapalpakan sa Saturday Night Live,
nalaman ko ang kahalagahan sa akin ng Kids in the Hall.
At noong bumalik kami ng Pasok, sabik na sabik kami sa isa't isa.
Kayo ang bayani kasi ang ibang mga troupe, naghiwa-hiwalay na
-pero kayo... -Napanood n'yo ba ang SNL noon?
Oo.
Malapit talaga silang lima.
At naisip ko, "Kailangan n'yong manatiling magkakasama."
Libre ang beer gaya ng coke.
Nakabukas ba 'yan?
Kailangan kong kausapin ang piloto.
Tumigil ka.
Kung 'di dahil sa mga pagtatanghal namin nina Mark, Scott, at Thompson,
sa ilalim ng maiinit na ilaw,
hindi mapaparito sa eroplanong ito ang aming troupe. Hindi.
Iyon ay fall ng 1987,
at dinala ni Lorne ang lima sa New York.
Ang ideya ay magsusulat at magtatanghal sila ng materyal
na magiging isang-oras na pilot.
'Yon ang New York.
Ito ang West 23rd.
YMCA na pinuntahan ni Paul.
Binayaran kami ni Lorne ng cash.
Parang ama na nagbibigay ng pera
sa mga anak na gumagawa ng gawaing bahay.
Bata pa kami noon. Mga '80s, late '80s sa New York.
May malaking gabi na paparating. Nagsimula na ang kasabikan.
Mga bata lang kami na nabigyan ng susi patungo sa kaharian.
Ang iba sa amin, grabe ang pagtatrabaho.
Ipapakilala ko kayo sa New York hotdog.
Ayaw niya ang ari ko.
Papatayin kita.
Mga bata lang sila, maraming pangarap at gustong gawin.
Alam mo kung nasaan ang mga anak mo?
Nandito. Heto. Ayos. Kevin.
Sa umaga, sinusulat namin ang pilot.
'Yon ang pakay namin doon.
Ang mga palabas ay para 'di kami amagin,
at sabi ni Lorne, para ihanda kami sa mga Amerikanong manonood.
Bastos na babae.
Kinailangan nilang gawin ang pinakamahusay nilang piyesa,
at maghanda para sa telebisyon.
Sinusunod lang namin ang utos ni Lorne kada linggo.
Sasabihin niya, "Mag-opening kayo para sa mga taong 'to.
"Magtatanghal kayo rito tapos aalamin natin ang susunod."
Gusto ko lang silang magkaroon ng karanasan
na 'di nila makukuha sa Rivoli.
Ako si Lou.
Nasarapan ka ba, Lou?
Nasarapan ka Lou?
Mga weirdo ang limang 'yon.
Seryoso, kakaiba sila.
Nakilala ko ang Kids in the Hall
sa West Bank Café Downstairs Theatre Bar.
Mga isandaan ang upuan, may maliit na entablado,
Tamang-tama para sa mga proyekto.
Si Lewis ang kauna-unahan naming fan.
Sabi niya, "Magaling sila!"
Binigyan niya kami ng suporta.
Sinuportahan ko sila kasi naniniwala talaga ako...
Na nakakatawa sila.
Kung makikipagtalik man ako sa 'yo, dahil 'yon sa awa.
Ako ang hari ng pagpapaawa.
Ang maganda sa komedya, kapag magaling ang komedyante,
nagkakaroon ng panibagong perspektibo at nagawa nila 'yon.
Papaliguan natin siya ng alak At lilinisan
At saka ipapako sa krus
Babalik na sila sa Toronto para gawin ang pilot at ang sabi ko,
"Malapit na kayo, pero kaya n'yo pang galingan."
Bihira lang daw tamaan ng kidlat. Nalaman kong 19 na beses pwedeng tamaan.
Minsan ayos, minsan hindi.
Minsan gusto kami ng mga manonood, minsan hindi.
Parang sa Toronto, nagpatuloy lang kami
hanggang may nagbago.
Ginamit namin ang pera sa pilot sa apat na apartment namin.
Pakiramdam namin, malabo na iyon.
Ito ang CBC.
Ang aking alipin dito sa Earth sa CBC, si Ivan Fecan, direktor ng programming.
Malapit ako kay Ivan Fecan,
at naaalala ko noong sinabi ko sa kaniya,
"Bakit 'di ka mag-invest sa programa ng Kids in the Hall?"
Gusto ko talagang makatrabaho ang the Kids.
Magaspang sila, makabago.
Napag-usapan namin ni Lorne na magandang programa 'yon.
Puro matatanda na ang palabas noon sa CBC,
at gusto kong magpalabas ng para sa mga kabataan.
Narito na ang Kids in the Hall.
Isa 'yong pilot para sa serye.
Tinuring 'yon noon na isang special, pero para sa amin, pilot 'yon.
Umasa kaming maging serye.
Ang shooting ay sa CBC studios,
at may mga galing sa SNL na lumipad mula New York
para tumulong sa pag-aayos ng set.
Maliit lang ang tyansa noon na maging serye ang isang pilot.
Maraming nakasugal para sa kanila.
Grabe ang sugal, manalo man o matalo.
Grabe ang kaba ko noon.
Babalik ako sa dati kong trabaho 'pag 'di 'yon nakuha.
Hindi ako kumportable sa sitwasyon.
Kahit pa kabisado namin ang materyal, kinakabahan kami.
Susuot sila sa butas ng karayom ng showbiz,
at unang beses pa lang nilang maharap sa TV camera,
kaya malaking problema 'yon.
Dalawa ang taping namin, noong una, natatakot kami.
Naalala ko habang umiihi ako, naisip ko na baka umatras ang betlog ko.
Kahit pa isang linggo na kaming nag-eensayo,
Naiisip ko lang, "Saan ako titingin? Sa manonood o sa camera?"
Pero noong unang beses, walang tumawa.
Napakalala.
Noon lang kami nasigawan ni Lorne.
Sinabi niya sa amin, umayos-ayos kami.
Sabi niya, "Kailangan galingan pa n'yo."
Higitan daw namin ng 19 beses. Naisip ko, posible ba 'yon?
P'wede ko silang purihin noon.
Pero kasinungalingan 'yon.
At ang kaluluwa ng showbiz ay
kailangan mong bumaba ng entablado para makapasok ulit.
Ang mensahe, "Binigo n'yo ako. At ito na ang pagkakataon n'yo."
Kaya nag-init ang punk rock na dugo namin.
Nagalit kay Lorne ang ilan sa amin.
Nagalit ako sa amin kasi pumalpak kami.
Kaya nakinig kami ng punk rock music
at nagsimula kaming magsira ng mga gamit sa dressing room.
Hindi ko 'yon ginawa, kasi anak ako ng diplomat.
Kevin, ginulo mo ba ang dressing room mo?
Hindi!
Para sa swerte, umihi kami ni Scott sa lababo.
At paglabas namin ng kwarto, binigay namin
ang pinakamalupit na palabas.
Kayong mga milyonaryo! Umalis kayo sa basurahan!
Gusto kong makakilala ng babae...
Isang babae.
Tutulungan na kita sa sweater clip mo.
Naku, 'yong hangin.
Parang nasa Rivoli ulit kami noong pangalawa.
Nakakatuwa.
Mga karakter na apat na taon ko nang nakita sa Rivoli
ay mas pinaganda pa ngayon.
At totoo sila. At nabubuhay.
Ako ang hari ng pagpapaawa.
Madaling bugbugin, mahirap patayin.
Para kay Reg.
Noong nakita ko ang pilot nila, talagang nalungkot ako,
kasi nakita ko ang lahat ng gusto kong gawin na 'di ko nagawa.
Hanggang ngayon, nakakabilib pa rin ang comedy pilot na 'yon.
Nalungkot siya matapos makapanood. Sabi niya,
"Nagawa n'yo na. Nagawa n'yo ang gustong gawin ng lahat. Grabe!"
At galit na galit siya.
Kita mo? Lapad ang ulo mo.
Dinadamitan ka pa ba ng nanay mo? Sana dinurog mo na lang ang ulo mo.
Paalam.
Nag-eensayo kami nang may dumating na taga-CBC,
sabi may gusto raw kumausap sa akin.
Naisip namin, baka si Lorne lang.
Si Mark lagi ang kinakausap ni Lorne kasi anak siya ng diplomat.
Sinagot ko ang tawag, at si Lorne nga. "Pagbati, gusto nila ng 22."
-At sabi namin, "Ano?" -20 'yon.
20 episodes, oo.
"Nakuha ba natin?" Sabi niya, "Hintayin mo lang."
'Yon lang ang sinasabi niya sa loob ng limang minuto,
"Hintayin mo lang."
"Ano ba?" "May programa tayo." "Ayos. Salamat sa diyos.
"Ilan, sampung episodes?" Hindi raw.
"12 episodes?" "22 episodes sa isang season." "Ano?"
Umoo ka ba?
Sino 'to? Sino'ng kausap ko?
Home Box Office.
Sagot ng HBO ang pera.
Uy, mga pare.
Sagot namin ang mga tauhan at pasilidad.
Nakapaghanda kami ng sapat para gumawa ng palabas.
Ipapalabas na tayo.
-Nakakatuwang balita, prick. -Mahusay, prick.
Champagne.
SIMULA NG PRODUKSYON 1989
Bago ang palabas, ano'ng nararamdaman ko?
Masaya, malungkot, inaantok, nasasabik,
natatakot, nababagot.
Hindi namin gamay ang TV.
Kaya sa unang season, 'di kami gumamit ng editing.
Mga sikat 'yon na eksena sa Rivoli tuwing gabi.
Sa entablado, umaarte ka lang. Papasok lang.
Iba ang telebisyon.
At natatandaan ko noong taping ng "Doctor Seuss Bible."
Ang tagal nakapako sa krus ni Scott.
At nangawit ang braso niya,
at talagang nahirapan siyang gawin ang mahahabang eksena.
Bilisan n'yo! Gawin n'yo na. Bilis.
Mahuhulog na ang braso ko. Tara na.
-Handa? -Handa!
Heto na!
Maglalakad ka patungo sa camera?
Action, Bruce.
Mga lumang CBC crew ang nandoon.
Nagkaroon sila ng mga crush sa mga karakter.
May magtatanong na lang sa akin, "Lalabas ba ang red head ngayon?"
Kailan ba matatapos ito?
"Hindi. Hindi ako red head ngayon." "Sayang! Sige."
Sinungaling ang sino mang magsabi na 'di sila
nahumaling sa mga karakter ni Dave.
Dumating 'to.
Gustong gusto ko si Dave sa drag, napaka-sexy niya.
Ang hot ni Dave. Ano pa bang masasabi ko?
Walang debate. Ako ang pinaka-sexy sa drag.
Si Bruce McCulloch, mga manonood. Si Bruce McCulloch.
Nakakatuwa sa mga live taping,
kapag may mga tao gaya ng sa Rivoli.
Ang kaibigan kong si Sue, may kapatid na astig,
si Julie, na may kilalang nagtatrabaho sa crew
at 'yon ay kaibigan ni Bruce kaya nagkaroon kami ng mga ticket.
Kaya nagpunta kami sa CBC studio.
At ang daming mga camera.
At may plataporma sa kaliwa, 'di ko alam kung para saan.
Nagsimula nang tumugtog ang Shadowy Men,
live silang nagtanghal.
Ang kantang Having an Average Weekend ay nasa una naming seven-inch single.
'Yon ang naging theme song sa simula ng mga palabas nila.
Ang Shadowy Men ang rason kung bakit kami astig.
Tumutugtog sila nang rock and roll.
Tumugtog kami sa bawat taping ng bawat episode.
Unang nota pa lang...
Alam na ng mga tao ang susunod.
Nakakatuwang makitang masabik ang mga tao.
Minsan sasayaw lang kami ni Dave
sa harap ng mga manonood at matutuwa sila.
Parang pit crew ang aming hair, makeup at wardrobe team,
nagpapalit-palit kami bawat 15 minuto,
tapos babalik ka na sa entablado para sumayaw sa Shadowy Men.
Gusto ko kayong pasalamatan sa pagpunta. Maraming salamat.
Maraming salamat!
At gusto naming pasalamatan ang Shadowy Men!
Noong natapos na, sabik na sabik kami, parang gusto naming ulit-ulitin.
Gusto naming magsama ng mga kaibigan.
Tapos sumikat na 'yon at 'di na kami makapasok.
LUMABAS ANG SEASON 1 1989
Uy, nasa TV na ako, pati ang Kids in the Hall.
Bigla na lang silang sumikat. Kasi bukod-tangi sila.
Iba-iba ang kasarian nila.
'Di ko alam kung ano sila.
Sila ang pinakamalupit na mga tao sa TV
at ito ang sa amin.
Kaunti lang ang alam ng mga Amerikano tungkol sa Canada.
Nakita ko ang ebolusyon nila patungo sa pagiging propesyunal.
Nagkaroon sila ng sariling pangalan, at talagang nagulat ako.
Alam ko agad na mahusay sila. Ang range, ang kabaliwan.
-Gusto namin ng kadiring soup. -Dalawang kadiring soup.
Mga kaibigan, isa itong business meeting!
Lumaki ako sa Python, nanood ng SNL noong junior high.
Pagkatapos mong kalakihan 'yon, ang susunod na ay Kids in the Hall.
Diyos ko!
-Tumingala ka, tanga! -Ito na nga!
Nakakabilib ang kabataan nila.
Walang mukhang delikado. May taglay silang talino.
Lahat ng limang Kids ay malaki ang kumpyansa sa pag-arte,
at sa kakayahan nilang magpanggap na iba't ibang karakter.
-Michelle, umiiyak ka ba? -Hindi ako umiiyak!
Iniisip ko lang si Tony.
Pakiramdam mo, sila talaga 'yon. Makulit sila, wala silang pakialam.
Nakakatuwang makita ang kalayaan nila.
Laging tungkol sa mga binabalita ang Saturday Night Live.
Hindi ganoon ang Kids in the Hall.
Hindi nila ginagamit ang pop culture. Sinusuri nila ang Americana.
Walang pampolitikang eksena o protesta o kung ano man.
Tungkol lang sa mga tao at sa mga mukha nila.
Sila ay limang mga sexy na lalaki
na kung umasta ay parang Beatles sa A Hard Day's Night.
Nakakatuwa sila.
Binago ba ng tagumpay ang buhay n'yo?
Marami na kaming pera.
Nagustuhan ko agad ang palabas,
at naaalala ko, nakita ko sila sa isang party.
"Grabe, nakakabilib."
Masaya ang showbiz, ang totoong showbiz.
Masaya ang Amerikanong showbiz.
Nagpupunta ako dati sa mga bar para magsulat.
At noong pinalabas na kami, 'di ko na 'yon magawa.
-Laging may tatawag sa akin. -Boyfriend ni Scott.
May nobya ako na kahalikan ko nang nakabukas ang TV,
at nakita ko ang eksena ko kung saan nagpapanggap akong babae.
Ang wirdo niyon.
-Ano'ng sinasabi ng mga tao? -Sabi nila kakaiba raw 'yon. Orihinal.
Gusto ko 'yon, pati ng mga kaibigan ko.
-Gusto ba 'yon ng HBO? -Oo, masaya ang HBO.
-Maganda ang mga review. -Masaya ang mga fan.
-Ang mga fan. -Oo.
Pero kaunti lang sila.
Nag-eensayo kami, may dumating na taga-CBC, ang sabi,
"May gustong kumausap sa 'yo."
Uy!
Oo, ako rin ang sumagot.
Kinansela kami.
Tapos sinabi sa amin ni Mark.
Mauupo ako.
Nagulat ako.
Pakiramdam ko, tapos na ang lahat.
Hindi ko nakita 'yon na basehan kung maganda o pangit ang palabas.
Tungkol lang 'yon sa pera para sa HBO.
Ang maganda sa mga troupe ay ang pagsasamahan nila.
May kainuman ka, kakwentuhan, kakampi.
Nagpunta kami sa isang bar, naupo at nagtawanan
nang dalawang oras, pinagtawanan lang namin ang nangyari.
Alam naming lahat na ginawa namin ang lahat
pero ngayon kanselado na kami.
Ano na ang susunod?
Pero syempre naisip ko, "Hindi kami mapapahinto.
"Ano mang mangyari sa amin, 'di kami mapapahinto."
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni EMN
Creative Supervisor: Maribeth Pierce