Γεια σας, είμαστε Τα Παιδιά της Γειτονιάς. Εγώ είμαι ο Μαρκ, από δω ο Ντέιβ.
Μπρους και Σκοτ.
Γεια.
Και ο Κέβιν, εδώ είμαι. Είμαστε πέντε.
Ήθελα πολύ να είμαι μέλος των Παιδιών της Γειτονιάς. Είναι αλήθεια.
Είδα ένα από τα σόου τους στο Rivoli
και λέω "Τι θα μπορούσα να κάνω στο Saturday Night Live
"που να είναι τόσο κουλ και φρέσκο;"
Θυμάμαι την πρώτη φορά που τους είδα στο Rivoli.
Ήταν αστείοι, έξυπνοι, πρωτότυποι.
Καμία σχέση με αυτά που έκανα στο SNL.
Τώρα, στρατηγικά, θα καθίσω στο τέλος, στη θέση ισχύος.
Με έκαναν να γελάω Τα Παιδιά της Γειτονιάς.
Και δεν με κάνει να γελάω σχεδόν τίποτα.
Νομίζω ότι είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε το σόου και να αρχίσει η σφαγή!
ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ
Δεν μπορείς να ξεγελάσεις έναν πιστό θαυμαστή για την ποιότητα,
και αυτό είναι Τα Παιδιά της Γειτονιάς.
Λιώνω το κεφάλι σου.
ΜΑΡΚ
Αν ήσουν κωμικός, ήξερες τα Παιδιά της Γειτονιάς.
Αν δεν τους ήξερες, γιατί ήσουν κωμικός;
Ήταν απλώς απίστευτα αστείοι.
Πάμε, Μπρους.
Έχω ένα λάχανο για κεφάλι.
ΜΠΡΟΥΣ
Ήταν η μόνη κωμική ομάδα που εκπροσωπούσε τη γενιά Χ.
Δεν υπήρχε κάποιος πιο επιδραστικός από αυτούς τους τύπους.
Απλώς πάνε και το κάνουν. Δεν τους νοιάζει τίποτα.
Να σας πω κάτι; Είμαι κακός γιατρός.
ΝΤΕΪΒ
Αναρχικός, επαναστάτης.
Μοναδικός.
Καναδός!
Μου έμαθαν ότι όλα είναι δυνατά όταν μεγαλώνεις στο Τορόντο.
Αυτό με επηρέασε πολύ.
Σατανικός! Αγενής και σατανικός!
ΚΕΒΙΝ
Ήταν πρωτοπόροι, χωρίς περιορισμούς σεξουαλικής ταυτότητας και φύλων.
Δεν ξέρω τι διάολο ήταν.
Αν είσαι γκέι και συναντηθούν οι ματιές μας, μήνυμα ελήφθη!
ΣΚΟΤ
Υποδύονταν γυναίκες με πολλή κατανόηση. Και, κάποιες φορές, ήταν πολύ όμορφες.
Πρέπει να μπορείς να βρεις το αστείο σε πολύ άσχημες καταστάσεις.
Ο μπαμπάς έπινε.
Αλλά ξέρω ότι αυτό με βοήθησε να γίνω πιο αστείος, για να αμύνομαι.
Η κωμωδία δεν γεννιέται απαραίτητα από κάποιο τέλμα,
αλλά πολλοί είμαστε σπασμένα παιχνίδια.
Η κωμωδία είναι τελικά ένα πράγμα, να γελάς στα μούτρα του θανάτου.
Γίναμε ομάδα για να στηρίξουμε ο ένας τον άλλο,
και θα το κάνουμε μέχρι να μην μπορούμε άλλο.
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΟΙ ΠΑΝΚ ΚΩΜΙΚΟΙ
Είμαστε εδώ με τα Παιδιά της Γειτονιάς. Είναι τεράστιο το ότι βρίσκεστε εδώ.
-Δεν έχεις δει ποτέ τίποτα τεράστιο; -Ευχαριστούμε.
ΚΑΛΓΚΑΡΙ 1981
Ήταν στο Κάλγκαρι.
Αυτή είναι η σκηνή με τη γραφομηχανή. Πρέπει να...
Προσπαθώντας να κάνουμε κωμωδία, κάπως βρεθήκαμε στο Θέατρο Loose Moose.
Ήταν το Theatresports, μια πολύ δημοκρατική μορφή
ανταγωνιστικού αυτοσχεδιαστικού θεάτρου. Γινόταν χαμός, φοβερό κοινό.
Η ομάδα Audience,
οι μεγάλοι Μπιλ Γκίμελ και Νορμ Χίσκοκ, ο πιο μεγάλος Μακίνεϊ, ο τεράστιος Φρανκ.
Είναι φοβερό, αν έπρεπε να σκεφτώ τρόπο να ανέβω στη σκηνή,
δεν θα μπορούσα να το κάνω.
Έπρεπε να είναι τυχαίο και χωρίς πολύ χρόνο για σκέψη.
Πήγα στο πανεπιστήμιο Μάουντ Ρόγιαλ.
Έκανα κάτι δουλειές και μπαίνω μέσα ενώ κάνουν Theatresports.
Και ένιωσα σαν να δηλώνω την ταυτότητά μου.
Κάπως έτσι νιώθεις όταν βρίσκεις τον Θεό.
Είδα αυτούς τους ανθρώπους στη σκηνή να αυτοσχεδιάζουν και σκέφτηκα
"Γαμώτο, αυτό θέλω να κάνω".
Όλα συνέβησαν πολύ γρήγορα μετά το Loose Moose.
Νομίζω ότι μέσα σε δύο μήνες γνώρισα τον Μαρκ.
Θυμάμαι έντονα μία από τις πρώτες σκηνές του Μπρους, όπου ζωγραφίζει στη σκηνή
με το κεφάλι του.
Θυμάμαι ότι έκανε κάποια σκηνή που χρειαζόταν ένα πιάνο,
και οι πρόβες του έπαιρναν πολλή ώρα, και λέω
"Πόση ώρα θα χρειαστείς;"
Και αυτή είναι η πρώτη μου ανάμνηση της πολύπλοκης, όμορφης φιλίας μας.
ΤΟΡΟΝΤΟ 1982
Γνώρισα τον Κέβιν στο πρώτο εργαστήρι αυτοσχεδιασμού του Second City,
στο Old Fire Hall.
Μας έβαλαν μαζί τυχαία για μια άσκηση.
Κάναμε την άσκηση του καθρέφτη, που κάνεις τις κινήσεις του άλλου.
Αρχίσαμε να το κάνουμε αστεία και κάπως κωμικά.
Είχαμε χημεία αμέσως, και οποιαδήποτε χημεία στην κωμωδία
είναι κάπως σαν να ερωτεύεσαι κάποιον.
Ήταν σαν πρώτη μου φιλενάδα.
Ήταν πραγματικά έρωτας με την πρώτη ματιά, γιατί κάναμε ο ένας τον άλλον να γελάει
και προσαρμοστήκαμε στους ρυθμούς του άλλου αμέσως.
Και αυτό δεν άλλαξε ποτέ.
Παραμένει η μεγαλύτερη ενοποίηση που έχω νιώσει με άλλο κωμικό.
Όταν τελείωσε το μάθημα, πήγα στον Ντέιβ
και του ζήτησα να ενταχθεί στο θίασό μου, ενώ δεν είχα θίασο.
Και ο Ντέιβ δέχθηκε αμέσως.
Έτσι ξεκίνησαν τα Παιδιά της Γειτονιάς.
Λάβα. Λιωμένη, καυτή λάβα.
-Λιωμένη. -Ναι;
Μάγμα.
Κάναμε Theatresports στο Τορόντο.
Ήμασταν καλοί, αλλά μαθαίναμε, οπότε ήμασταν ακατέργαστοι.
Ακούσαμε για έναν θίασο Theatresports που λεγόταν The Audience.
Τους είχαμε ακουστά, μας είχαν ακουστά.
Ο Μπρους ήρθε στο Τορόντο πρώτος. Και ήταν παράξενο τυπάκι.
Και είπα "Τι τρέχει με αυτόν τον τύπο;"
-Να τος, έρχεται. Ξερίζωσε. -Έρχεται. Ναι!
Μετά τον είδα να κάνει κωμωδία και κατάλαβα ότι ήταν ξεκαρδιστικός.
Και η καρδιά μου κάνει...
Και η καρδιά του κάνει...
Ο Ντέιβ κι εγώ περιμέναμε να δούμε αυτοσχεδιασμούς στο Second City
όταν ο Μαρκ ήταν εκεί. Ήταν ένας συνηθισμένος τύπος με γυαλιά.
Είχα ακούσει ότι ήταν ιδιοφυΐα. Είπα "Δεν είναι αστείος".
Χαίρεται να μου το λέει αυτό.
Την πρώτη φορά που με συνάντησε, σκέφτηκε "Ο τύπος δεν είναι αστείος".
Τι είναι αυτό το παράξενο, αλλόκοτο όργανο που με ανάγκασες να φέρω εδώ;
Τι είναι αυτό εκεί;
Πρέπει να είναι σημάδι από τους θεούς ότι θέλουν να εξελιχτούμε!
Και μετά τον είδαμε να παίζει και ήταν φανταστικός.
Αφού είχαμε δει όλοι τις παραστάσεις όλων, είπαμε "Να κάνουμε κάτι μαζί".
Δουλεύαμε ως δύο ξεχωριστοί θίασοι πολύ.
Συνεχώς πέφταμε ο ένας πάνω στον άλλο, οπότε φτιάξαμε έναν θίασο.
Θα έλεγα ότι το παίξαμε κορόνα-γράμματα. Εγώ ήθελα να λεγόμαστε The Audience,
αλλά, ευτυχώς, έχασα εκείνη τη μάχη.
Συμφωνήσαμε στο όνομα Τα Παιδιά της Γειτονιάς.
Θυμάμαι τον Μπρους να λέει "Αλλά μόνο για λίγο, γιατί το μισώ".
"Τα Παιδιά της Γειτονιάς". Τι σκατά σημαίνει αυτό;
"Gwar"! Αυτό είναι όνομα.
Ένας παραγωγός πήρε το αρχικό σχήμα των Παιδιών για ένα σόου.
Είχαμε διαφορετικό όνομα τότε, και μας είπε για το Jack Benny Show,
ότι παιδιά τριγυρνούσαν στους διαδρόμους,
θέλοντας να πουλήσουν αστεία στον Τζακ.
Τους έλεγαν "τα παιδιά της γειτονιάς".
Και σήκωσα το κεφάλι κάποια στιγμή και ήμασταν οι τέσσερίς μας.
Και μετά ήρθε ο Σκοτ. Βλέπεις πώς το έπαιξα αυτό;
Η οικογένειά μου ήταν αστεία.
Στο δείπνο μας, βασικά, λέγαμε "Τι έγινε σήμερα;
"Συναντήσατε κανέναν ηλίθιο; Ας τον κοροϊδέψουμε".
Ο στόχος ήταν πάντα να γελάει ο κόσμος.
Αλλά όταν ήμουν στο Πανεπιστήμιο Γιορκ, δεν είχα καμία πρόθεση να γίνω κωμικός.
Μου άρεσε το θέατρο, μου άρεσε η υποκριτική.
Ήθελα να γίνω σταρ του σινεμά.
Ήθελα να γίνω ο Τζέιμς Ντιν.
Ποια ήταν η στιγμή που κατάλαβες ότι είσαι κωμικός;
Δεν το είχα καταλάβει μέχρι... Όταν συνάντησα τα Παιδιά της Γειτονιάς.
Δείτε τη χρυσή μου κάρτα.
Μη!
Απλώς χαζολογούσαν, κι αυτό ήταν πολύ διασκεδαστικό,
αλλά ήταν και υποκριτική.
Το λατρεύω!
Έκανα μια πραγματικά φρικτή σκηνή για μια δολοφονία
όπου υπήρχαν ντόνατ.
"Κοιτάξτε κάτω από τη θέση σας, υπάρχει ένα ντόνατ".
Δεν θυμάμαι καν. Κέβιν;
Αυτό πήγε πολύ στραβά και άρχισαν να μας τους πετάνε.
Θυμάμαι τον Μπρους να λέει "Τι σκατά; Ποιος πετάει ντόνατ;"
Και προφανώς ήμουν εγώ, εφτά άνθρωποι ήμασταν στο κοινό.
Κλασικός Σκοτ. Ενώ πετούσε το ντόνατ και φώναζε "Άντε γαμηθείτε",
λέει "Θα έρθω στον θίασο".
Απλώς έπρεπε να τους κάνω να με προσέξουν.
Αυτό είναι τρελό.
Θυμάμαι που είδα έναν αυτοσχεδιασμό στο Theatresports,
και ο Σκοτ ήταν στη σκηνή.
Έκανα ένα σκετσάκι που ήταν τελείως απαίσιο.
Ήταν μια χαζομίμηση σε μια τουαλέτα.
Έκανε ότι έβαζε το χέρι του μέσα, σήκωνε το σκατό κι έλεγε "Ο εραστής μου!"
Κι εγώ γέλασα.
Άντε να γέλασε κι άλλος ένας από το κοινό.
Και σκέφτηκα "Τον πάω αυτόν τον τύπο".
Ο Σκοτ ανέβασε το επίπεδό μας γιατί ήθελε να τα δώσει όλα στη σκηνή.
Μη με πλησιάζεις!
Είναι σαν σκαντζόχοιρος.
Κι έπρεπε να τα δώσουμε κι εμείς όλα για να τον ανταγωνιστούμε.
Ένιωθα σαν να έλειπε κάτι ως τότε.
Και δεν είχαμε καν πλήρη επίγνωση ότι έλειπε.
Μια μέρα αυτοσχεδιάζουν ένα τραγούδι για μένα ως μέλος των Παιδιών.
Και ο Σκοτ είναι στα Παιδιά της Γειτονιάς
Και ο Σκοτ άρχισε να κλαίει και να καπνίζει.
Από τη στιγμή που με δέχθηκαν, ήξερα ότι δεν θα έφευγα ποτέ.
Κανένας δεν θα ακολουθούσε μετά. Πέταξα το κλειδί.
ΟΔΟΣ ΚΟΥΙΝ 1984
Όταν ήμουν νεαρός, αυτό το μέρος στην οδό Κουίν
ήταν η πιο σημαντική αρχή για μένα.
Αυτό το φοβερό μέρος, το Rivoli,
και όλες οι κουλ σερβιτόρες με τις δερμάτινες ποδιές τους.
Η οδός Κουίν ήταν μαγικό μέρος για κάποιον από τα προάστια.
Ήταν ένας δρόμος όπου όλοι φορούσαν μαύρα και δεν χαμογελούσαν.
Ό,τι ονειρευόμουν ότι θα γινόμουν θα συνέβαινε εκεί.
Πραγματικό χωνευτήρι δημιουργικότητας.
Είχε βίντεο, είχε χορό, είχε κωμωδία.
Πάντα κάτι συνέβαινε και το Rivoli ήταν το επίκεντρο.
-Έλα, καμεραμάν. -Ναι.
Βοηθούσα με τα φώτα και τη σκηνή.
Ο Σκοτ έπιανε όλη τη σκηνή για να απλώσει τα πολλά κοστούμια του.
Η σκηνή αποτελούνταν, αν ήσουν πάνω, από αυτό.
Υπήρχε μια παράπλευρη σκηνή εκεί.
Κάποιος μιλούσε εδώ. Τα φώτα έπεφταν εδώ.
Και μετά έπεφταν εδώ.
Και παίζαμε εδώ αυτό που είχε στηθεί εκεί.
Δείτε αυτήν εκεί.
Με συγχωρείτε, δεσποινίς.
Δεν ξέρω πώς επιβιώσαμε, γιατί τον πρώτο χρόνο στο Rivoli
είχαμε 17 με 20 άτομα, άντε και 35 σε μια καλή βραδιά.
Δεν υπήρχε ενθουσιασμός. Αλλά αρέσαμε ο ένας στον άλλον πολύ.
Ενενήντα εννιά μπουκάλια μπίρας στον τοίχο
Ενενήντα εννιά μπουκάλια μπίρας
Παίρνεις ένα, το δίνεις πιο πέρα
Μετά ενενήντα εννιά
Ενενήντα εννιά μπουκάλια μπίρας στον τοίχο
Κάναμε πολλά σόου χωρίς κοινό και συνεχίσαμε να τα κάνουμε.
Και νομίζω ότι χρειαζόταν όλη αυτή η επανάληψη και ο πειραματισμός
και η τεράστια αποτυχία για να βρούμε τον δρόμο μας.
Ήρθε ένας παλιός φίλος και είπαμε να κάνουμε έναν αυτοσχεδιασμό.
Μάικ Μάγιερς!
Έκανα πολύ αυτοσχεδιαστικό θέατρο με τα Παιδιά της Γειτονιάς στο Rivoli.
Και ήταν πολύ ικανοποιητικό να σκίζεις μπροστά σε κοινό της οδού Κουίν.
Πάντα φιλοδοξούσα να είμαι στα Παιδιά της Γειτονιάς.
Ήταν σαν συγκρότημα που ήξερε μόνο τρεις συγχορδίες,
αλλά ήταν φανταστικές συγχορδίες.
Παλιομαλάκα.
Την πρώτη φορά που τους είδα ήταν μια αποκάλυψη.
Κάθομαι στο Rivoli με 20 άτομα και σκέφτομαι
"Αυτό είναι ό,τι καλύτερο έχω δει ποτέ".
Ο φίλος της αδερφής μου είχε βιντεοκάμερα,
την οποία έφερνα στα σόου των Παιδιών της Γειτονιάς.
-Ήταν πολύ ωραίο, έτσι; -Μια χαρά ήταν.
Έτσι βιντεοσκόπησα πολλές από τις πρώτες παραστάσεις.
Ήταν μια πολύ νέα προσέγγιση στην κωμωδία,
κάπως βασισμένη σε προσωπικά βιώματα.
Μαμά, ερχόμαστε!
Μαμά, ερχόμαστε. Άνοιξε το παράθυρο, ήρθαμε!
Κάτι που βρήκα συναρπαστικό, γιατί κανείς άλλος δεν έκανε κάτι τέτοιο.
Στα προάστια λιώνουν τη νύχτα
Καθώς γινόμαστε οι μπαμπάδες μας
Ένα από τα πρώτα μας σκετσάκια ήταν μια σκηνή που λεγόταν "Τα Προάστια".
Τι λέει το τραγούδι;
"Βλέπω το κάτι από τα προάστια"... Το ξέχασα.
Θα το ψάξεις. Θα το βρεις.
Θέλω να με κοιτάξεις στα μάτια και να δεις
Τη δύναμη των προαστίων
Ο ΜΠΡΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΔΕΡΦΗ ΤΟΥ 1972
Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΚΕΒΙΝ 1975
Τέσσερις από μας μεγαλώσαμε στα προάστια.
Ο ΣΚΟΤ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΔΕΡΦΙΑ ΤΟΥ 1972
Τα προάστια είναι ομοιόμορφα και βαρετά.
Ο ΝΤΕΪΒ ΜΕ ΤΑ ΑΔΕΡΦΙΑ ΤΟΥ 1968
Νομίζω ότι τα προάστια πραγματικά προκάλεσαν χάος στο μυαλό μας.
Τα προάστια με σφίγγουν πολύ στον λαιμό.
Ίσως τα προάστια είναι θηλιά που με πνίγει.
Μαμά!
Ο Μαρκ προέρχεται από έναν διαφορετικό κόσμο.
Ο ΜΑΡΚ ΜΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ 1975
Προέρχομαι από οικογένεια διπλωματών, από έναν αρκετά καλλιεργημένο περίγυρο.
Αρχικά, το ότι ήμουν περιθωριοποιημένος το θεωρούσα προσωπική αποτυχία,
αλλά, στη συνέχεια, σταδιακά, άρχισα να το υιοθετώ.
Θα γινόμουν ο πρωθυπουργός αυτής της χώρας.
Αλλά ήμουν 20, κυκλοφορούσε LSD.
Δεν διάβαζα. Έκανα κοπάνες. Πήγα στο Κάλγκαρι. Ασχολήθηκα με το θέατρο.
Με συγχωρείτε, πρέπει να πάω να παίξω.
Το Κάλγκαρι ήταν μια πολύ ομοφοβική πετρελαϊκή πόλη,
όπου οι άντρες οδηγούσαν φορτηγάκια και με κυνηγούσαν στον δρόμο.
Αναζήτησα καταφύγιο πρώτα στον αθλητισμό και μετά, φυσικά, στη ροκ μουσική.
Φωτιά, φωτιά
Φωτιά στο μυαλό μου
Όταν ξεκίνησε το πανκ, θυμάμαι να ακούω το God Save the Queen,
το 45άρι, και να τρελαίνομαι.
Ήταν σαν σεξ, θυμός. H κοινωνία δεν χρειάζεται να είναι έτσι.
Ήταν σαν μια κάψουλα ηρωίνης, κατευθείαν στον εγκέφαλό μου.
Η ηρωίνη βγαίνει σε κάψουλες; Δεν νομίζω.
Ο Μπρους ήταν πολύ κουλ, ήταν ψαρωτικό. Στην πρώτη μας συζήτηση,
δεν ήξερα τι να πω, οπότε ρώτησα "Τι μουσική σου αρέσει;"
Είπε "Ο Λου Ριντ, οι Birthday Party και ο Ίγκι".
Είχα εμμονή με τη μουσική, με έναν τρόπο που δεν έχω τώρα.
Είχα εμμονή με την πανκ. Είχα εμμονή με την επανάσταση.
Δεν χρειάζεται να σου αρέσει η μουσική για να είσαι πανκ.
Θα του έλεγα "Διαφωνείς μαζί μου;"
Δεν χρειάζεται να σου αρέσει η μουσική για να έχεις πανκ φιλοσοφία.
Θυμάμαι να μαθαίνω ότι είχαν βγει κάτι καινούριοι τύποι,
και ότι ήταν κάπως πανκ ροκ, και ήταν η νέα κουλ φάση
που δεν έμοιαζε με τίποτα άλλο.
Τελευταία, στη δουλειά, πολλοί μουρμουράνε για τη δουλειά τους.
Εγώ όχι. Μου αρέσει η δουλειά μου.
Ποια είναι η δουλειά μου; Είμαι αδερφή.
Εκείνο τον καιρό, το να είσαι γκέι ήταν η απόλυτη επαναστατική πράξη.
Υπήρχε κάτι επικίνδυνο στο να ανεβάσεις κάποιον γκέι στη σκηνή.
Ναι, τσιμπούκια; Αντρική δουλειά.
Γάμησέ με.
Τρέχει η αδερφή, τρέχει ελεύθερη
Δες την αδερφή που τρέχει...
Μ' άρεσε που ο Σκοτ ήταν γκέι
και που έφερνε αυτό το υλικό στη σκηνή.
Χρησιμοποιήσαμε την ομοφυλοφιλία ως όπλο ενάντια στη συμβατικότητα.
Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα κάποιον να είναι ανοιχτά γκέι,
να κάνει έναν χαρακτήρα που δεν ντρεπόταν που ήταν γκέι.
Έτσι, για τον μικρό, προαστιακό μου κόσμο, αυτό ήταν καταπληκτικό.
Ήξερα ότι μπορούσα να είμαι ο εαυτός μου μέσα σε αυτήν την ομάδα.
Όλες οι στιγμές της νεανικής μου ζωής είχαν να κάνουν με μυστικά.
Ο πατέρας μου ήταν βίαιος.
Έχω ένα αστείο για το πώς με χτυπούσε για να γίνω στρέιτ,
αλλά τελικά κατάφερε να με κάνει να μου αρέσει το άγριο σεξ.
Κατηγορούσα τον πατέρα μου ότι με έκανε γκέι.
Αν ήμουν γκέι σε μια κοινωνία φιλική προς τους γκέι, δεν θα υπήρχε θέμα.
Έτσι σκέφτηκα "Θα κατηγορήσω την κοινωνία".
Έτσι, είχα την πικρία για τον μπαμπά μου και πρόσθεσα κι άλλη μια πικρία,
το μίσος μου για την κοινωνία. Και εξισορροπήθηκαν.
Και τώρα κινούμαι σαν μοντέλο πασαρέλας.
Δημιούργησαν κωμωδία που αναστάτωνε και ευχαριστούσε τον κόσμο ταυτόχρονα,
θέλοντας να απομακρυνθούν από την ευυποληψία της μεσαίας τάξης.
Ειδικά για πέντε νέους κωμικούς
που βασικά προσπαθούν να χαράξουν καριέρες κάνοντας τα πάντα,
εκτός από ό,τι έκαναν οι γονείς τους.
Χρόνια πολλά, γιε μου.
Η πομπή των κακών γονιών είναι θεαματική.
Δεν μπορώ να πιω όπως όταν ήμουν 40.
Οι πιο παραπλανημένοι, δυστυχισμένοι άνθρωποι,
αλλά δυστυχισμένοι με έναν νέο, πρωτότυπο και συναρπαστικό τρόπο.
Ο πατέρας μου ήταν γνωστός μεθύστακας. Έκανε κάτι τρομακτικό.
Μια φορά με κυνήγησε γύρω από το τραπέζι με μαχαίρι.
Αλλά ξέρω ότι αυτό με βοήθησε να γίνω πιο αστείος, για να αμύνομαι.
Έχω χρησιμοποιήσει πολλά φρικτά πράγματα που έκανε και είπε.
Ο μπαμπάς έπινε.
Γιε μου, πόσα κορίτσια σου τηλεφώνησαν σήμερα; Μηδέν;
"Ωραία. Πόσα κορίτσια σου τηλεφώνησαν χθες; Μηδέν; Ναι".
Λοιπόν, ξέρεις τι λένε, γιε μου, μηδέν συν μηδέν ισούται με αδερφή!
Ο μπαμπάς μου το είπε αυτό.
Όταν είσαι παιδί αλκοολικού,
μαθαίνεις να είσαι πολύ παρατηρητικός. Είναι μια τακτική αυτοσυντήρησης.
Πρέπει να έχεις καλή επίγνωση της συναισθηματικής κατάστασης των άλλων.
Κάτι που βοηθάει στο να γίνεις κωμικός.
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΣΑΣ ΠΡΟΣΚΑΛΟΥΝ ΣΤΟ "ΠΟΛΛΟΙ ΜΕΘΥΣΜΕΝΟΙ ΜΠΑΜΠΑΔΕΣ"
Προσπαθούσαμε όλοι πολύ να αποδείξουμε στους μπαμπάδες μας ότι ήμασταν άντρες.
Βάζοντας γυναικεία ρούχα.
Μάλλον σοκαρίστηκες που είδες ότι είμαι η νέα σου μαμά.
Ο Ντέιβ ήταν ο πρώτος που είδα να υποδύεται γυναίκα.
Είχε ένα πουλόβερ στον ώμο του, και τότε ήταν που είπα "Ήταν ωραίο".
Έτσι έπαιζαν τις γυναίκες. Είχαμε ένα πουλόβερ που μοιραζόμασταν.
Εδώ είναι το σπίτι μου. Ευχαριστώ για την όμορφη βραδιά.
Παίζαμε τις γυναίκες μόνο με τη στάση του σώματος και τις φωνές μας.
Αλλάζαμε τον τρόπο που στεκόμασταν, κινούμασταν και μιλούσαμε.
Το κοινό άφηνε κατά μέρος τον σκεπτικισμό και μας δεχόταν ως γυναίκες
όταν παίζαμε τους ρόλους.
-Παρακαλώ; Τίφανι; -Τάμπιθα;
-Τι κάνεις; -Εσύ τι κάνεις;
-Τώρα σου τηλεφωνούσα. -Κι εγώ εσένα.
-Μα δεν χτύπησε. -Ούτε εδώ.
Θεέ μου!
Η εξέλιξη ήταν αργή. Λες "Να υποδυθώ κι εγώ μια γυναίκα;"
Κι αρχίσαμε να το κάνουμε.
Έλεγα "Κάνω ντραγκ σόου; Νομίζω ότι παίζω μια γυναίκα".
Το ρολόι μου σταμάτησε. Είναι σημαντικό να πάω σε μια συνάντηση.
Λυπάμαι, βγαίνω με κάποιον.
Η μαμά μου σίγουρα τρομοκρατήθηκε
όταν της είπα ότι ο χαρακτήρας μου βασίστηκε πάνω της.
-Γεια, είμαι η Νίνα. -Γεια, Ντάνι.
-Γεια. -Πώς είσαι;
Καλά. Ευχαριστώ πολύ.
Γεια σε όλους. Είμαι η Νίνα.
Μου λέει "Τι; Αυτή η απαίσια γυναίκα;"
919, λήψη τρία.
Έπαιζαν τις γυναίκες σαν να ήταν χαρακτήρες.
Ήταν πιστευτό, αληθινό, είχε βάση.
Δεν ήταν κάτι του στιλ
"Θα βάλουμε περούκες και θα μιλάμε για περίοδο".
Γιατί βλέπω με καλό μάτι την εμμηνόρροια.
Και φυσικά, ήταν για να ακουστούν οι φωνές αυτών των γυναικών.
Οι περιθωριοποιημένοι και οι φεμινιστές,
αυτοί ήταν οι άνθρωποί μας.
Ευχαριστούμε. Το επόμενο σόου μας στο Rivoli θα είναι σε δύο βδομάδες.
Εμφανιζόμαστε τρεις συνεχόμενες βραδιές.
Για όσους από εσάς έχετε βαρεθεί το παλιό μας υλικό,
θα κάνουμε νέα πράγματα. Οπότε, ελάτε.
Για λίγο καιρό, δεν λειτούργησε,
και δεν μπορούσαμε να κοιταχτούμε και να πούμε "Δουλεύει; Έχουμε σχέδιο;"
Δεν είναι ότι δεν δούλευε τίποτα, αλλά όταν είσαι νέος και κάποιος λέει
"Παιδιά, είστε καταπληκτικοί", μπορείς να ζήσεις μ' αυτό
χωρίς φαγητό για δυο βδομάδες.
Και κάθε τόσο, ένα σκετσάκι είχε επιτυχία.
Συνθλίβω το κεφάλι σου.
Τα κεφάλια σας συνθλίβονται.
Ψοφήστε.
Όταν διαλέξαμε τα καλύτερα σκετσάκια, αυτά που είχαν επιτυχία,
και τα βάλαμε σε μια παράσταση με τη σωστή σειρά,
βγήκε μια καλή παράσταση, μας αντιπροσώπευε.
Ήταν σαν να ζούμαρε ο φακός σε αυτό ακριβώς που ήμασταν.
Θυμάμαι μια εποχή...
Το σόου ξαφνικά έπιασε.
Εκεί που παίζαμε για δέκα ανθρώπους,
ξαφνικά είχαμε 400 στοιβαγμένους στο Rivoli.
Οι 10.000 ώρες στη σκηνή είχαν αποδώσει.
Είδα ένα από τα σόου τους στο Rivoli. Λέω "Θεούλη μου".
Είναι σαν τη διαφορά μεταξύ των πρώτων Sex Pistols και των τελευταίων Clash.
Θυμάμαι που πήγα μια μέρα κι ο κόσμος περίμενε στην ουρά.
Λέω "Έχει άλλο σόου πριν από μας;"
Μου λένε "Όχι, περιμένουν στην ουρά για το σόου σας σε δυόμιση ώρες".
"Δεν το πιστεύω".
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ
17 ΜΑΡΤΙΟΥ - 5 ΔΟΛΑΡΙΑ
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ
ΜΑΡΚ - ΣΚΟΤ - ΚΕΒΙΝ - ΜΠΡΟΥΣ - ΝΤΕΪΒ
ΠΟΛΥ ΚΥΝΙΚΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΓΑΜΗΣΩ
Τους επόμενους μήνες ήμασταν πλήρεις,
είχαμε γίνει κάτι.
Κάτι μικρό και καλτ στον καλτ κόσμο της οδού Κουίν.
Ήταν φανταστικό. Είχαμε πάρει φόρα.
Νιώθαμε ότι κάπου θα μας οδηγήσει.
Γράφτηκε μια καταπληκτική κριτική στην τοπική εφημερίδα.
Δεν θα αναφέρω όνομα, τόσο κουλ είμαι.
Ήμασταν στην Globe and Mail με μια διθυραμβική κριτική,
την κριτική που θέλαμε, η οποία έλεγε "Έρχονται τα Παιδιά της Γειτονιάς".
Την ίδια μέρα, έφτασαν στο Τορόντο οι κυνηγοί ταλέντων του SNL
για να ψάξουν παραδοσιακά μόνο στο The Second City.
Αλλά να που ήμασταν εξώφυλλο στο ένθετο διασκέδασης της Globe and Mail,
κ έτσι είπαν "Πάμε να τους δούμε κι αυτούς".
Χτύπησε το τηλέφωνο και το σήκωσα και ήταν μια γυναίκα.
Και λέει "Ψάχνω ταλέντα για τον Λορν Μάικλς.
"Θα θέλαμε να δούμε το σόου σας". Της λέω "Είμαστε πλήρεις".
Κι αυτή λέει "Είμαι από το Saturday Night Live.
"Αναζητούμε ταλέντα για το SNL".
Και λέω "Ναι, αλλά είμαστε πλήρεις. Λυπάμαι πολύ.
"Μπορείτε να ψάξετε εισιτήριο στη μαύρη αγορά".
Και έκλεισα το τηλέφωνο.
Και οι άλλοι τέσσερις με κοιτάνε και λένε "Τι σκατά έκανες μόλις τώρα;"
Και λέω "Έκανα ένα λάθος, εντάξει;"
Τέλεια!
Και τώρα, οι σταρ του σόου μας, οι Χαρτ Πόμεραντζ και Λορν Μάικλς!
Καλησπέρα, είμαι ο Λορν Μάικλς
και σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να διακόψω για να αναλύσω μια σοβαρή εθνική κρίση.
Όσοι έχουν δουλέψει με τον Λορν τον μιμούνται.
"Γι' αυτό ο Τσάπλιν είναι πιο πετυχημένος από τον Κίτον".
"Μπρους, ξέρεις την Μαντόνα;"
"Κάνεις κάτι αυτό το φθινόπωρο, Μαρκ;"
"Το θέμα με τον Κέβιν είναι ότι είναι εκεί, αλλά είναι ήσυχος,
"αλλά φωνάζει, αλλά είναι ήσυχος και κάθεται πολύ".
Νομίζω ότι όταν είσαι το αφεντικό, ο κόσμος κοροϊδεύει το αφεντικό.
Τους θεώρησα κάτι φρέσκο. Ήταν πρωτότυποι.
Τους έβρισκα αστείους και ήξερα πώς να τους προωθήσω.
-Μπορώ να γίνω ο καθρέφτης σου. -Εντάξει. Ωραία.
Είναι ο Λορν Μάικλς.
Για Καναδός, τα κατάφερε καλύτερα από Αμερικανό,
γιατί τα πήγε πολύ καλά. Πήγε και κατέκτησε την Αμερική.
Ο ΛΟΡΝ ΣΤΟ ΣΕΤ ΤΟΥ SATURDAY NIGHT LIVE 1978
Τα Παιδιά αντιπροσώπευαν γι' αυτόν άλλη μια προσπάθεια ανάδειξης του Καναδά.
Έγινε οντισιόν στο Rivoli κεκλεισμένων των θυρών, με τις "μεγάλες επιτυχίες" μας.
Μάλλον αυτή είναι η τακτική του SNL.
Συγκεντρώσαμε 12 ή 15 σκετσάκια γι' αυτούς τους γίγαντες της κωμωδίας.
Για πρώτη φορά, ο ανταγωνισμός έγινε αμείλικτος εκείνη την εβδομάδα,
γιατί όλοι προσπαθούσαμε να συμπεριληφθούν οι σκηνές μας.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που τους είδα στο Rivoli.
Είχε ενέργεια και δυναμισμό και μπορούσες να καταλάβεις
ότι ήταν έξυπνο και πολύ διαφορετικό από αυτά που έκανα στο SNL,
και μου άρεσε όλο αυτό.
Κράτα με.
Δεν μπορούσες να καταλάβεις αν γελούσαν, γιατί οι άνθρωποι δεν γελάνε μόνοι τους.
Μετά το σόου, ο Λορν είπε
"Αστείοι είστε, αλλά πέντε άτομα;"
Και μετά ήρθε η αγχωτικότερη... Η "αγχωτικότερη";
Η πιο αγχωτική φάση της ζωής μας. Τι θα γινόταν, αφού θα έφευγαν;
Θα μας έπαιρναν όλους; Κάποιον; Κανέναν;
Μετά από λίγες βδομάδες, λέει ο Μπρους "Έχω να σας πω κάτι.
"Θέλουν ο Μαρκ κι εγώ να γράφουμε γι' αυτούς". Έτσι το μάθαμε.
Το Saturday Night Live μάς πήρε ως σεναριογράφους, κάτι που ήταν τεράστιο.
Μάλλον ήταν πολύ δύσκολο για τους υπόλοιπους. Ναι.
Μπράβο τους. Τα Παιδιά της Γειτονιάς κατάφεραν κάτι.
Αλλά ήταν απαίσιο που δεν το κατάφερα εγώ. Όχι. Συγγνώμη.
Ένιωσα ότι ίσως αυτό ήταν το τέλος.
Ο Μπρους και ο Μαρκ πήγαν στη Νέα Υόρκη για να κάνουν αυτό το φανταστικό πράγμα.
Οι καημένοι οι Σκοτ, Κέβιν και Ντέιβ έμειναν πίσω με μια τσάντα περούκες.
Κάναμε ένα μεγάλο σόου πριν φύγουν,
και ήταν μεγάλη βραδιά, το μέρος είχε γεμίσει.
Και κλαίγαμε πάνω στη σκηνή και λέγαμε "Χαιρόμαστε για τον Μαρκ και τον Μπρους
"και δεν ξέρουμε τι θα απογίνει ο θίασος, αλλά ευχαριστούμε που ήρθατε".
Αλλά εσύ δεν πήγες;
Όχι, ήταν μια τεχνική παράλειψη κάποιου υπαλλήλου.
-Πέντε δευτερόλεπτα. -Πάμε.
-Τέσσερα, τρία, δύο... -Λήψη.
Ο Μαρκ και ο Μπρους ήταν οι κατάλληλοι
για να αποκτήσουν την εμπειρία του πώς στήνεται ένα σόου.
Από εκεί που δούλευα στο Second Cup,
δυο βδομάδες μετά έδειχνα στη Μαντόνα το σκετς μου.
Δεν ήμουν πολύ καλός στο Saturday Night Live.
Πάντα μάλωνα μαζί τους για τις παράξενες ιδέες που ήθελα να κάνω.
Ήταν μια μεγάλη μηχανή.
Μάλλον πελάγωσα.
Ήταν όλα απαίσια. Βασανιστικά, αγωνιώδη, αγχωτικά, εξουθενωτικά.
Πραγματικά δεν είχε πλάκα.
Θυμάμαι που πήγα να τους δω.
Ο Μπρους είχε πάρει πολλά κιλά.
Και είχαν και οι δύο τα χάλια τους. Δεν ήταν ευτυχισμένοι.
Μέσα από τη διαδικασία της αποτυχίας, θα έλεγα, στο Saturday Night Live,
συνειδητοποίησα πόσο χρειαζόμουν τα Παιδιά της Γειτονιάς.
Επιστρέψαμε τα Χριστούγεννα, κι ήταν σαν να ξαναβρίσκονται παθιασμένοι εραστές.
Εσείς είστε οι αφανείς ήρωες. Οποιαδήποτε άλλη ομάδα θα είχε διαλυθεί,
-αλλά εσείς επιστρέψατε... -Είδες το SNL εκείνη τη χρονιά;
Ναι.
Υπήρχε πραγματική στοργή μεταξύ τους.
Και σκέφτηκα "Πρέπει να κρατήσεις αυτήν την ομάδα ενωμένη".
ΑΠΟΓΕΙΩΣΗ ΓΙΑ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ 1987
Η μπίρα είναι δωρεάν όπως κι η Coca Cola.
Γράφει; Με τραβάει αυτήν τη στιγμή;
Πρέπει να μιλήσω στον πιλότο.
Ξεκόλλα.
Άσ' το.
Χωρίς την παράσταση που δίναμε κάθε βράδυ εγώ, ο Μαρκ και ο Σκοτ Τόμσον,
κάτω από εκείνα τα καυτά φώτα,
αυτή η ομάδα δεν θα ήταν στο αεροπλάνο να πετάει προς την περιπέτεια.
Ήταν το φθινόπωρο του 1987,
και ο Λορν έφερε και τους πέντε στη Νέα Υόρκη.
Η ιδέα ήταν ότι θα έγραφαν και θα εκτελούσαν υλικό,
με στόχο ένα ωριαίο επεισόδιο-πιλότο.
Αυτή είναι η Νέα Υόρκη.
Αυτή είναι η 23η Γουέστ.
Το YMCA όπου σπούδασε ο Πολ.
Ο Λορν μάς έδωσε μετρητά σαν πατέρας.
"Κουρέψατε το γκαζόν, μοιράσατε τις εφημερίδες
"και βγάλατε τα σκουπίδια. Πάρτε πέντε δολάρια".
Ήμασταν πολύ νέοι. Ήταν η δεκαετία του '80 στη Νέα Υόρκη.
Έχουμε μεγάλη νύχτα μπροστά μας. Το έκστασι αρχίζει να δρα.
Ήμασταν νεαροί που τους είχαν δοθεί τα κλειδιά για το βασίλειο.
Κάποιοι από μας το παρακάναμε.
Θα ήθελα να σας συστήσω σε μερικά χοτ ντογκ της Νέας Υόρκης.
Αυτό το αγόρι δεν ήθελε τον πούτσο μου, γαμώτο.
Θα σε σκοτώσω, γαμώτο.
Ήταν απλώς νέοι και ελεύθεροι και ήθελαν να κάνουν ένα εκατομμύριο πράγματα.
Ξέρεις πού είναι τα παιδιά σου;
Να το. Ωραία. Κέβιν.
Στη διάρκεια της ημέρας, συγκεντρωνόμασταν στο γράψιμο του πιλότου.
Γι' αυτό ήμασταν εκεί.
Οι παραστάσεις ήταν για να μη σκουριάσουμε
και, κατά τον Λορν, για να σκληραγωγηθούμε για το αμερικανικό κοινό.
Βρομοκόριτσο.
Υπήρχε η αίσθηση ότι έπρεπε να αναπτύξουν τα καλύτερα κομμάτια τους,
να τα ετοιμάσουν για την τηλεόραση.
Ο Λορν μάς έδινε το φύλλο πορείας μας κάθε εβδομάδα.
Έλεγε "Θέλω να ανοίξετε γι' αυτούς.
"Θα κάνετε αυτά τα σόου και θα δούμε τι θα κάνετε την επόμενη εβδομάδα".
Ήθελα να αποκτήσουν μια ωριμότητα
που δεν θα αποκτούσαν στο Rivoli.
Είμαι ο Λου.
Τελείωσες καλά, Λου;
Τελείωσες, Λου;
Αν κοιτάξεις αυτούς του τύπους, βλέπεις πέντε αλλόκοτους μαλάκες.
Δηλαδή, πραγματικά. Μιλάμε για πολύ αλλόκοτους.
Γνώρισα τα Παιδιά της Γειτονιάς ενώ ήμουν υπεύθυνος
για το Downstairs Theatre Bar του West Bank Cafe.
Περίπου εκατό θέσεις, μικρή, ωραία σκηνή,
τέλειο σκηνικό για να δουλεύεις σε πρότζεκτ.
Ο Λούις ήταν ένας από τους πρώτους θαυμαστές μας.
Νομίζω ότι είπε κάτι του στιλ "Έλα, είναι καλοί!"
Μας στήριξε.
Τους ενθάρρυνα γιατί πραγματικά πίστευα...
Ήταν πολύ αστείοι.
Αν κοιμόμουν μαζί σου, θα το έκανα μόνο από οίκτο.
Είμαι ο βασιλιάς του σεξ από οίκτο.
Το σπουδαίο με την κωμωδία, όταν αυτή είναι πραγματικά καλή,
είναι ότι φέρνει μια άλλη οπτική, και το είχαν πετύχει αυτό.
Θα τον πλύνουμε με κρασί Και θα τον καθαρίσουμε
Και μετά κατευθείαν στη μηχανή σταύρωσης
Επιστρέφουν στο Τορόντο για να κάνουν τον πιλότο, και λέω
"Νομίζω ότι είστε κοντά, αλλά μπορείτε και καλύτερα".
Ο κεραυνός δεν χτυπά στο ίδιο σημείο, λένε. Εγώ το είδα να συμβαίνει 19 φορές.
Μία ζέστη, μία κρύο.
Αρέσαμε σε ένα κοινό, δεν αρέσαμε σε άλλο.
Ήταν όπως και στο Τορόντο, όπου επιμείναμε
και μετά κάτι πήρε μπρος.
Ξοδεύαμε τα λεφτά του πιλότου στα τέσσερα διαμερίσματά μας.
Νιώθαμε ότι μπορεί και να μη γίνει τελικά.
Είναι το CBC.
Ο υπηρέτης μου εδώ στη Γη, στο CBC, ο Ιβάν Φετσάν, διευθυντής προγράμματος.
Ήμουν φίλος με τον Ιβάν Φετσάν
και θυμάμαι που τον πήρα και είπα
"Γιατί δεν επενδύεις στην εκπομπή Τα Παιδιά της Γειτονιάς;"
Πάντα ήθελα να κάνω κάτι μαζί τους.
Ήταν θρασείς, ήταν φρέσκοι.
Ο Λορν κι εγώ είχαμε πει "Δεν θα ήταν τέλειο να κάνουμε ένα σόου;"
Πολλά από τα σόου του CBC είχαν πλέον παλιώσει,
και ήθελα κάτι για άτομα κάτω των 40 ετών.
Χωρίς άλλη καθυστέρηση, τα Παιδιά της Γειτονιάς.
Ήταν πιλότος για μια σειρά.
Είχε καταχωρηθεί ως αφιέρωμα τότε, αλλά για μας ήταν επεισόδιο-πιλότος.
Ελπίζαμε ότι θα πάει αρκετά καλά για να γίνει σειρά.
ΜΑΓΝΗΤΟΣΚΟΠΗΣΗ ΠΙΛΟΤΟΥ ΤΟΡΟΝΤΟ, 1988
Το γύρισμα ήταν στα στούντιο του CBC,
και βασικοί συντελεστές του SNL ήρθαν από τη Νέα Υόρκη
για να βοηθήσουν στα σκηνικά και τον φωτισμό.
Εκείνο τον καιρό, η πιθανότητα ο πιλότος να γίνει σειρά ήταν μία στις δέκα.
Γι' αυτούς, πολεξαρτιόντανταν από αυτό.
Το διακύβευμα ήταν απίστευτο, ήταν όλα ή τίποτα.
Θυμάμαι ότι ήμουν πολύ αγχωμένος.
Ο πιλότος πρέπει να γίνει σειρά, αλλιώς θα γίνω ταξιθέτης.
Δεν αισθανόμουν καλά στη διάρκεια όλων αυτών.
Αν και ξέραμε το υλικό, μας είχε λούσει κρύος ιδρώτας. Έπρεπε να πάει καλά.
Ετοιμαζόντουσαν να μπουν στον χώρο του επαγγελματικού θεάματος,
και δεν είχαν σταθεί μπροστά σε τηλεοπτικές κάμερες,
κάτι που ήθελε άλλες δεξιότητες.
Κάναμε δύο γυρίσματα με δύο ομάδες θεατών, και στο πρώτο ήμασταν φοβισμένοι.
Θυμάμαι να κατουράω και να σκέφτομαι "Κρύφτηκαν τα μπαλάκια μου;"
Παρόλο που κάναμε πρόβα όλη την εβδομάδα,
θυμάμαι όταν ξεκινήσαμε να λέω "Κοιτάζω το κοινό ή την κάμερα;"
Αλλά στο πρώτο σόου δεν γέλασε κανείς.
Ήταν μεγάλο φιάσκο.
Και ήταν η μόνη φορά που ο Λορν μάς φώναξε.
Βασικά, μας είπε να συνέλθουμε.
Είπε "Πρέπει να είναι 19 φορές καλύτερο".
Τι; Είναι αυτό μαθηματικά δυνατό; Για να μπορέσουμε να το πουλήσουμε.
Θα μπορούσα να τους πω ότι ήταν τέλειο.
Θα έλεγα ψέματα.
Και η ουσία της σόου μπίζνες είναι
να κατέβεις από τη σκηνή για να ανέβει κάποιος άλλος.
Το μήνυμα ήταν "Με απογοητεύσατε. Και αυτή είναι η μεγάλη σας ευκαιρία".
Κι αυτό ανέβασε το πανκ ροκ αίμα μας στο κεφάλι.
Κάποιοι θυμώσαμε με τον Λορν που το είπε αυτό.
Εγώ θύμωσα με εμάς που αφεθήκαμε κι ήμασταν τόσο άθλιοι.
Έτσι, βάλαμε πανκ ροκ μουσική δυνατά
και αρχίσαμε να σπάμε τα έπιπλα στο καμαρίνι.
Εγώ δεν το έκανα, είμαι παιδί διπλωμάτη. Δεν σπάω καμαρίνια.
Κέβιν, εσύ έσπασες το καμαρίνι σου;
Όχι!
Ο Σκοτ κι εγώ κατουρήσαμε στον νεροχύτη για γούρι.
Και έτσι, όταν βγήκαμε από εκείνο το δωμάτιο, πήγαμε
και δώσαμε την παράσταση της ζωής μας.
Εκατομμυριούχοι! Φύγετε από τα σκουπίδια!
Θα ήθελα να γνωρίσω ένα κορίτσι...
Μια γυναίκα.
Κάτσε να σε βοηθήσω με την καρφίτσα.
Αμάν, έχει αέρα.
Το δεύτερο σόου ήταν σαν να ήμασταν στο Rivoli.
Ήταν φανταστικό.
Χαρακτήρες που έβλεπα για τέσσερα χρόνια στη σκηνή του Rivoli
ήταν τώρα με κανονικές στολές και σκηνικά.
Και ήταν αληθινοί. Ζωντάνεψαν.
Είμαι ο βασιλιάς του σεξ από οίκτο.
Εύκολα με δέρνεις, δύσκολα με σκοτώνεις.
Στην υγεία του Ρεγκ.
Όταν είδα τον πιλότο τους, έπεσα σε μια υπαρξιακή κατάθλιψη,
γιατί συνειδητοποίησα ότι είχαν κάνει όλα όσα ήθελα πάντα να κάνω εγώ.
Μέχρι σήμερα, νομίζω ότι είναι σχεδόν ο τέλειος πιλότος για κωμική σειρά.
Είχε κατάθλιψη αφού το είδε. Είπε
"Γαμώτο, τα καταφέρατε. Κάνατε αυτό που θέλουν να κάνουν όλοι. Γαμώτο!"
Και ήταν πολύ θυμωμένος.
Βλέπεις; Το κεφάλι σου είναι επίπεδο.
Σε ντύνει ακόμα η μητέρα σου; Έπρεπε να σου είχε συνθλίψει το κεφάλι.
Καληνύχτα.
Κάναμε πρόβα, και κάποιος από το CBC ήρθε και είπε
"Μαρκ, κάποιος σοβαρός κύριος θέλει να σου μιλήσει".
Και σκεφτήκαμε "Ο Λορν είναι;"
Ο Λορν μιλούσε πάντα στον Μαρκ, επειδή ήταν γιος διπλωμάτη.
Σήκωσα το τηλέφωνο και ήταν ο Λορν. "Συγχαρητήρια, θέλουν 22".
-Και λέμε "Τι;" -Ήταν 20.
Ήταν 20 επεισόδια, ναι.
"Λοιπόν, τα πήραμε;" Είπε "Περιμένετε να ακούσετε".
Το έλεγε συνεχώς, μου φάνηκε σαν να ήταν πέντε λεπτά,
"Περιμένετε να ακούσετε".
"Τι είναι;" "Πήραμε τη σειρά". "Ωραία. Δόξα τω Θεώ.
"Πόσα, δέκα επεισόδια;" Λέει "Όχι".
"Δώδεκα επεισόδια;" "Είκοσι επεισόδια τη σεζόν". "Τι;"
Δέχτηκες;
Ποιος είναι; Σε ποιον μιλάω;
Home Box Office.
Η HBO έβαλε τα λεφτά.
Αγόρια.
Εμείς βάλαμε τα συνεργεία, τις εγκαταστάσεις.
Καταφέραμε να συγκεντρώσουμε αρκετά για να κάνουμε μια σειρά.
Ξεκινάμε.
-Τέλεια νέα, μαλάκα. -Μπράβο, μαλάκα.
Σαμπάνια.
ΞΕΚΙΝΑ Η ΠΑΡΑΓΩΓΗ 1989
Τι νιώθω πριν από το σόου;
Νιώθω καλά, άσχημα, νυστάζω, νιώθω πιο ενθουσιασμένος από ποτέ.
Νιώθω τραυματικά, βαριέμαι.
Δεν ξέραμε την τηλεόραση.
Έτσι, ο πρώτος κύκλος είναι γεμάτος από σκετς χωρίς πολλή επεξεργασία.
Ήταν μεγάλες επιτυχίες στο Rivoli στις 11:39 το βράδυ.
Στη σκηνή απλώς κάνεις διάφορα. Κάνεις την είσοδό σου...
Η τηλεόραση είναι θηρίο.
Και θυμάμαι τη μαγνητοσκόπηση του "Η Βίβλος του δρα Σους".
Ο Σκοτ έπρεπε να μείνει σταυρωμένος για πολλή ώρα.
Και τα χέρια του είχαν μουδιάσει
και υπέφερε κατά τη διάρκεια εκείνων των χρονοβόρων γυρισμάτων.
Βιαστείτε! Τελειώνετε. Άντε. Γρήγορα.
Θα μου πέσουν κυριολεκτικά τα χέρια. Πάμε!
-Έτοιμος; -Έτοιμος!
Πάμε!
Περπατάς προς την κάμερα.
Πάμε, Μπρους.
Το συνεργείο αποτελούνταν από παλιές καραβάνες του CBC.
Άρχισαν να ερωτεύονται χαρακτήρες.
Έρχονταν τύποι και μου έλεγαν "Θα είσαι η κοκκινομάλλα απόψε;"
Πότε θα τελειώσει αυτός ο εφιάλτης;
"Όχι. Δεν θα είμαι η κοκκινομάλλα απόψε". "Γαμώτο! Εντάξει".
Όποιος λέει ότι δεν ερωτεύτηκε τον Ντέιβ
όταν υποδυόταν κάποια συγκεκριμένη λέει ψέματα.
Ήρθε αυτό.
Είχα κολλήσει κι είχα μπερδευτεί με τον Ντέιβ ως γυναίκα, τον έβρισκα σέξι.
Ο Ντέιβ ήταν πολύ σέξι. Τι να πω, ήταν!
Δεν υπάρχει δίλημμα. Ήμουν ο πιο σέξι ως γυναίκα.
Ο Μπρους Μακάλοχ, κυρίες και κύριοι.
Ήταν ό,τι πιο διασκεδαστικό να κάνουμε ζωντανά γυρίσματα
και να έχουμε πάλι κόσμο να κάνει ουρές, όπως στο Rivoli.
Η φίλη μου η Σου είχε κουλ μεγαλύτερες αδερφές,
και μία από αυτές, η Τζούλι, γνώριζε κάποιον που ήταν στο συνεργείο
και ήξερε τον Μπρους, κι έτσι βρήκαμε εισιτήρια.
Πήγαμε στο στούντιο του CBC.
Και άρχισαν να έρχονται κάμερες.
Και υπήρχε μια πλατφόρμα στα αριστερά μας, και λέω "Τι κάνει αυτή;"
Αρχίζει η παράσταση και παίζουν οι Shadowy Men.
Παίζουν ζωντανά.
Το τραγούδι "Having an Average Weekend" ήταν στο πρώτο μας επτάιντσο σινγκλ.
Με αυτό το τραγούδι άνοιγαν όλα τους τα σόου.
Οι Shadowy Men μάς έκαναν κουλ, αν είμαστε καθόλου κουλ.
Έπαιζαν και ρόκαραν δυνατά.
Το παίξαμε όπου ακούγεται, σε όλα τα επεισόδια.
Μπορείς απλώς να παίξεις... Μία νότα.
Είναι σαν να πατάς ένα κουμπί. Ο κόσμος το ξέρει.
Είναι συναρπαστικό να βλέπεις να ενθουσιάζονται μ' αυτό.
Μερικές φορές, ο Ντέιβ κι εγώ χορεύαμε
μπροστά στο κοινό και το λάτρευαν.
Η ομάδα για τα μαλλιά, το μακιγιάζ και τα ρούχα έκανε αγώνα δρόμου
και σε άλλαζε από ρόλο σε ρόλο σε 15 λεπτά,
και έβγαινες πάλι στη σκηνή και χόρευες με τους Shadowy Men πάλι.
Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω πάρα πολύ που ήρθατε.
Σας ευχαριστούμε πολύ!
Και θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους Shadowy Men!
Όταν τελείωσε, ήμασταν υπερενθουσιασμένες, λέγαμε "Να το κάνουμε αυτό κάθε φορά.
"Να φέρουμε όλους τους φίλους μας".
Ήταν το πιο δημοφιλές σόου της πόλης και δεν υπήρχε περίπτωση.
ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΠΡΩΤΗΣ ΣΕΖΟΝ 1989
Είμαι στην τηλεόραση, το ίδιο και τα Παιδιά της Γειτονιάς.
Ήταν παντού. Ήταν πρωτοπόροι,
χωρίς περιορισμούς σεξουαλικής ταυτότητας.
Δεν ξέρω τι διάολο ήταν.
Αυτοί οι τύποι ήταν οι πιο γαμάτοι καριόληδες στην τηλεόραση
και ήταν δικοί μας.
Η Αμερική γνωρίζει τόσα για τον Καναδά όσα και οι στρέιτ για τους ομοφυλόφιλους.
Τους είδα να εξελίσσονται και να γίνονται απίστευτοι επαγγελματίες.
Απέκτησαν δική τους οντότητα, και είχα εντυπωσιαστεί.
Αμέσως κατάλαβα ότι αυτό ήταν καλό. Η εμβέλεια, η παραφροσύνη.
-Θα θέλαμε δύο σκατοσούπες. -Δύο σκατοσούπες.
Κύριοι, είστε σε επαγγελματική συνάντηση!
Μεγάλωσα με τους Μόντι Πάιθον, παρακολουθούσα SNL στο γυμνάσιο.
Μόλις έβαζες το πρώτο σου σουτιέν, άρχιζες να βλέπεις Παιδιά της Γειτονιάς.
Θεέ μου!
-Κοίτα πάνω, ηλίθιε! -Αυτό κάνω!
Είχα εντυπωσιαστεί με το πόσο νέοι και φρέσκοι ήταν.
Κανείς δεν φαινόταν επικίνδυνος. Σαφώς υπήρχε μυαλό εκεί.
Και οι πέντε τους έδειχναν μεγάλη σιγουριά, ως ηθοποιοί,
στην ικανότητά τους να μεταμορφώνονται σε διάφορους χαρακτήρες.
-Μισέλ, κλαις; -Όχι! Δεν κλαίω.
Απλώς σκέφτομαι τον Τόνι.
Έδειχναν να είναι ο εαυτός τους. Παιχνιδιάρηδες, δεν τους καίγεται καρφί.
Ένιωθες πόσο απολάμβαναν την ελευθερία τους.
Το Saturday Night Live πάντα καλύπτει ό,τι γίνεται πρωτοσέλιδο.
Τα Παιδιά της Γειτονιάς δεν ήταν αυτό.
Δεν βασίζονταν στην ποπ κουλτούρα. Έβαζαν στο μικροσκόπιο την Αμερική.
Δεν είναι κάποιο πολιτικό σκετς για κάποια διαδήλωση ή κάτι τέτοιο.
Έχει να κάνει με ανθρώπους και τα πρόσωπά τους.
Ήταν πέντε σέξι αγόρια
που χοροπηδούσαν σαν τους Beatles στο Ξεφάντωμα με τους Μπιτλς.
Ήταν αξιολάτρευτοι.
Άλλαξε τη ζωή τους η επιτυχία;
Έχουμε πιο πολλά λεφτά.
Μου άρεσαν τα Παιδιά της Γειτονιάς,
και είχα πάει σε ένα πάρτι που ήταν κι αυτοί.
"Θεέ μου, είναι εκπληκτικό!"
Η αληθινή σόου μπίζνες έχει πλάκα.
Η αμερικάνικη σόου μπίζνες έχει πλάκα. Τη λάτρεψα.
Μου άρεσε να πηγαίνω σε μπαρ και να γράφω ιδέες.
Όταν προβλήθηκε η εκπομπή, δεν μπορούσα να το κάνω πια.
-Έλεγαν "Γεια σου, Μπρους!" -Το αγόρι του Σκοτ.
Είχα μια φιλενάδα και φιλιόμασταν και η τηλεόραση ήταν ανοιχτή
και είδα μια σκηνή των Παιδιών στην οποία ήμουν γυναίκα.
Ήταν κάπως περίεργο.
-Τι είπε ο κόσμος για την εκπομπή μας; -Τη βρήκαν τολμηρή. Αυθεντική.
Εγώ και οι φίλες μου τη λατρέψαμε.
-Άρεσε στην HBO; -Ναι, νομίζω ότι είναι ευχαριστημένη.
-Οι κριτικές είναι καλές. -Κι οι θαυμαστές χαρούμενοι.
-Θαυμαστές. -Ναι.
Με το ζόρι πληθυντικός.
Κάναμε πρόβα και κάποιος από το CBC έρχεται και λέει
"Μαρκ, κάποιος σοβαρός κύριος θέλει να σου μιλήσει".
Παρακαλώ!
Απάντησα και σε αυτό το τηλεφώνημα.
Ναι, μας ακύρωσαν.
Ήρθε ο Μαρκ και μας το είπε.
Θα καθίσω.
Ήταν κάπως σοκαριστικό.
Ένιωσα σαν να τελείωσαν όλα.
Δεν το είδα ως κριτική για το αν η εκπομπή ήταν καλή ή κακή.
Είχε να κάνει με τα οικονομικά της HBO εκείνο τον καιρό.
Το ωραίο με τους θιάσους είναι ότι υπάρχει δύναμη στην ενότητα.
Πας για ποτό μετά, κάθεσαι και μιλάς, και νιώθεις ότι έχεις έναν σύμμαχο.
Πήγαμε σε ένα υπόγειο μπαρ, καθίσαμε και κάναμε ο ένας τον άλλον να γελάσει
για δυο ώρες περίπου. Μεθύσαμε και γελάσαμε με τη μοίρα μας.
Μας είχαν αναγνωρίσει ότι είχαμε δουλέψει σκληρά,
και τώρα μας ακύρωναν.
Και τώρα;
Σκέφτηκα με έπαρση "Δεν μπορείτε να μας σταματήσετε.
"Δεν ξέρω τι θα συμβεί, αλλά δεν μπορείτε να μας σταματήσετε".
Υποτιτλισμός: Τζίνα Ρουμανά
Επιμέλεια Αγγελική Πανοτάρα