Cześć, jesteśmy The Kids in the Hall. Jestem Mark, to Dave.
Bruce i Scott.
Hej.
I Kevin, jestem tutaj. Jest nas pięciu.
Strasznie chciałem dołączyć do Kids in the Hall. Taka jest prawda.
Zobaczyłem ich występ w Rivoli
i pomyślałem: „Co mógłbym zrobić w Saturday Night Live,
„żeby było prawie tak samo fajne i świeże?”.
Pamiętam, jak pierwszy raz zobaczyłem ich w Rivoli.
Pomyślałem, że są zabawni, inteligentni, oryginalni.
Nie przypominało tego, co robiłem w SNL.
Teraz strategicznie usiądę na końcu, na pozycji władcy.
Kids in the Hall rozśmieszali mnie.
A mnie prawie nic nie rozśmiesza.
Myślę, że jesteśmy gotowi do rozpoczęcia występu i rzezi!
OBECNIE W KIDS IN THE HALL
Nie da się oszukać fana komedii w kwestii jakości,
a Kids in the Hall ją uosabiają.
Miażdżę ci głowę.
ZNAK
Jeśli zajmowałeś się komedią, znałeś ich.
Jeśli nie, po co ci komedia?
Byli po prostu zabawni.
Akcja, Bruce.
Mam kapustę zamiast głowy.
Byli jedyną grupą komediową, która odzwierciedlała pokolenie X.
Nikt nie jest bardziej wpływowy od nich.
Robią swoje. Nic ich nie obchodzi.
Wiesz co? Jestem złym lekarzem.
Anarchiczni, buntowniczy.
Wyjątkowi.
Kanadyjski!
Pokazali mi, że dorastając w Toronto, wiele możesz.
To wywarło na mnie duży wpływ.
Diabeł! Niegrzeczny i zły!
Byli przełomowi, wielopłciowi.
Nie umiem określić.
Jesteś gejem, nasze oczy się spotkają, wiadomość przyjęta!
Grali kobiety z wielką empatią. Czasem byli niesamowici.
Trzeba umieć znaleźć to, co zabawne, w mrocznych miejscach.
Tatuś pił.
Wiem, że pomogło mi to być głupszym, w ramach obrony.
Komedia nie musi pochodzić z bagna,
ale wielu z nas jest zepsutych.
Komedia polega ostatecznie na jednym, śmianiu się w obliczu śmierci.
Połączyliśmy się dla siebie,
będziemy to robić, dopóki możemy.
Jesteśmy z Kids in the Hall. Czuje się epicko, że przyjęliście zaproszenie.
-Czyli nie widziałeś niczego epickiego? -Dzięki.
To było w Calgary.
To scena z maszyną do pisania.
Próbując jakoś zrobić komedię, natknąłem się na Loose Moose Theatre.
Zajmowali się improsportem, który jest
demokratyczną formą, improwizacją. Publiczność szalała.
Zespół Publiczności,
wielki Bill Gimmel, wielki Norm Hiscock, większy Mark McKinney, ogromny Frank.
To genialne, gdybym miał wymyślać rzeczy na scenie,
nie udałoby mi się to.
Musiało to być przypadkowe i bez czasu na myślenie.
Zacząłem Mount Royal College.
Zajmowałem się wieloma rzeczami, gdy zainteresował mnie improsport.
Poczułem, jakbym wyszedł z szafy.
To jak znalezienie swojej religii.
Zobaczyłem, jak wymyślają wszystko na scenie i pomyślałem:
„Cholera. Chcę to zrobić”.
Potoczyło się to szybko, gdy dotarłem do Loose Moose.
W ciągu jakichś dwóch miesięcy poznałem Marka.
Doskonale pamiętam, że jedną z pierwszych scen Bruce'a było malowanie sceny
głową.
Pamiętam, że kręcił jakąś scenę, do której potrzebny był fortepian.
Próby trwały strasznie długo, więc zapytałem:
„Ile czasu potrzebujesz?”.
To moje pierwsze wspomnienie naszej skomplikowanej, pięknej przyjaźni.
Poznałem Kevina na pierwszych warsztatach improwizacji.
Poszedłem do starej remizy.
Zostaliśmy losowo dobrani w pary do ćwiczeń.
Robiliśmy ćwiczenia lustra, odzwierciedlając nawzajem swoje ruchy.
Zaczęliśmy robić to dość zabawnie i komicznie.
Od razu poczuliśmy chemię, a chemia komediowa
jest trochę jak zakochanie się w kimś.
Był jak moja pierwsza dziewczyna.
To naprawdę była miłość od pierwszego wejrzenia, bo potrafiliśmy się rozśmieszać
i natychmiast wychwytywać swoje zamiary.
Nigdy się to nie zmieniło.
To nadal najgłębsza integracja, jaką czuję z innym komikiem.
Po zajęciach poszedłem do Dave'a
poprosić go, by dołączył do mojej trupy, której nie miałem.
A Dave od razu się zgodził.
Od tego zaczęło się Kids in the Hall.
Lawa. Roztopiona gorąca lawa.
-Roztopiona. -Tak?
Magma.
Robiliśmy improsport w Toronto.
Byliśmy dobrzy, ale wciąż się uczyliśmy.
Usłyszeliśmy o grupie zwanej The Audience.
My usłyszeliśmy o nich, a oni o nas.
Bruce pierwszy przyjechał do Toronto. Wydawał się dziwnym człowieczkiem.
Zapytałem: „Co z nim?”.
Oto nadchodzi.
Potem zobaczyłem jego komedię. Był przezabawny.
Moje serce robi...
Jego serce robi...
Dave i ja staliśmy w kolejce do przedstawienia w Second City,
gdy improwizował Mark. Był zwyczajnym facetem w okularach.
Słyszałem, że jest genialny. Powiedziałem: „Nie jest zabawny”.
Uwielbia opowiadać mi, jak przy naszym
pierwszym spotkaniu pomyślał: „Ten gość nie jest zabawny”.
Co to za dziwaczny instrument, który kazałeś mi tu przynieść?
Co to jest?
To pewnie znak od bogów, że powinniśmy ewoluować!
Potem zobaczyliśmy jego występ, był genialny.
Gdy zobaczyliśmy nawzajem swoje występy, postanowiliśmy zrobić coś razem.
Dużo pracowaliśmy jako oddzielne grupy.
Uderzaliśmy się w głowy, więc utworzyliśmy jedną trupę.
Rzuciliśmy monetą, bo Publiczność była moim tytułem,
ale dzięki Bogu nie wygrałem tej walki.
Wybraliśmy nazwę Kids in the Hall.
Bruce powiedział: „Tymczasowo, bo jej nie cierpię”.
„The Kids in the Hall”. Co to w ogóle znaczy?
Gwar! To jest nazwa.
Producent zaprosił na występ Kids in the Hall.
Mieliśmy wtedy inną nazwę, opowiedział nam o Jack Benny Show,
że po korytarzach będą kręcić się dzieciaki, próbujące
opowiadać dowcipy Jackowi.
Nazwano je „kids in the hall”.
W pewnym momencie spojrzałem w górę, było nas czterech.
A potem przyszedł Scott. Widzicie, jak się zachowywałem, Scott nadchodził?
Moja rodzina była zabawna.
Każdy obiad wyglądał tak: „Co się dziś wydarzyło?
„Widziałeś kogoś głupiego? Pośmiejmy się z nich”.
Wszystko polegało na rozśmieszaniu ludzi.
Kiedy studiowałem na Uniwersytecie York, nie planowałem zostać komikiem.
Grałem w teatrze.
Chciałem zostać gwiazdą filmową.
Chciałem być Jamesem Deanem.
Kiedy uświadomiłeś sobie, że komedia jest dla ciebie?
Dopiero wtedy, gdy... spotkałem Kids in the Hall.
Patrzcie na moją złotą kartę.
Cza cza cza
Przestań!
Po prostu się wygłupiali, wyglądało to jak zabawa,
ale było też grą aktorską.
Kocham to!
Zrobiłem okropną scenę o tajemniczym morderstwie,
były tam pączki z galaretki.
„Spójrzcie pod siedzenia, są dla was pączki”.
Nawet nie pamiętam. Kevin?
Wyszło strasznie, zaczęli w nas nimi rzucać.
Pamiętam Bruce'a mówiącego: „Co, do cholery? Kto rzuca pączkami?”.
Oczywiście ja, było tylko około siedmiu osób.
To Scott. Rzucając pączkami, krzycząc: „odpierdolcie się”,
powiedział: „Dołączę do tej trupy”.
Musiałem sprawić, by mnie zauważyli.
To szalone.
Pamiętam improwizację,
gdy Scott był na scenie.
Zrobiłem skecz, który był absolutnie okropny.
Coś o gównie w toalecie.
Sięgnął do środka i podniósł je nad belkę, mówiąc: „On jest moim kochankiem!”.
Ja się śmiałem,
może jeszcze jedna osoba z publiczności,
coś jak: „Podoba mi się ten gość”.
Scott podniósł nasz poziom, bo chciał zjeść scenę.
Zostaw mnie.
To jak jeż.
Też musieliśmy zjeść scenę, żeby z nim konkurować.
Do tego czasu wydawało się, że czegoś brakuje.
Nawet o tym nie wiedzieliśmy.
Pewnego dnia zaimprowizowali piosenkę o mnie jako członku Kids in the Hall.
Scott jest z Kids in the Hall.
A Scott zaczął płakać i palić.
Odkąd mnie zaprosili, nigdy bym nie odszedł.
Nikt za mną nie gonił. Wyrzuciłem wtedy klucz.
Gdy byłem młody, to miejsce na Queen Street
było dla mnie najważniejsze na świecie.
To cholerne miejsce, Rivoli,
i fajne kelnerki w skórzanych fartuchach.
Queen Street była magicznym miejscem.
Wszyscy byli ubrani na czarno i nikt się nie uśmiechał.
Moje marzenia o tym, kim będę, miały się zrealizować właśnie tam.
Prawdziwy tygiel kreatywności.
Chodziło o wideo, taniec, komedię.
Zawsze coś się działo, a Rivoli było tego centrum.
Podejdź, kamerzysto.
Tak, pomagałem ustawiać światła i scenę.
Scott wykorzystał całą przestrzeń na rozłożenie swoich licznych kostiumów.
Scena składała się, jeśli na niej stałeś, z tego.
Tam była boczna scena.
Tu ktoś rozmawiał. Tu gasły światła.
A tu się zapalały.
A tam odgrywaliśmy swoje role.
Spójrzcie na nią.
Przepraszam panią.
Nie wiem, jak przetrwaliśmy, pierwszy rok w Rivoli.
Na widowni było koło 17, 20 osób, może 35 w dobry wieczór.
Nie było ciepła. Ale bardzo się lubiliśmy.
99 butelek piwa na ścianie
99 butelek piwa
Bierzesz jedną, puszczasz w obieg
Potem dziewięćdziesiąt dziewięć
99 butelek piwa na ścianie
Zrobiliśmy wiele występów bez publiki, lecz się nie zraziliśmy.
Myślę, że potrzebowałem wszystkich tych powtórzeń, eksperymentów
i porażek do znalezienia własnej drogi.
Wpadł stary przyjaciel, więc pomyśleliśmy, by zrobić improwizację.
Mike Myers!
Wykonałem wiele improwizacji z Kids in the Hall w Rivoli.
Wymiatanie przed tłumem z Queen Street było bardzo satysfakcjonujące.
Zawsze chciałem być w Kids in the Hall.
Byli jak zespół, który zna tylko trzy akordy,
ale to świetne akordy.
Pieprzony dupek.
Pierwsze zobaczenie ich było objawieniem.
Siedzę w Rivoli z 20 osobami i myślę:
„To najwspanialsze, co w życiu widziałem”.
Chłopak mojej siostry miał kamerę,
którą zabierałem na występy Kids in the Hall.
-To było świetne, co? -Było w porządku.
Nagrałem na wideo wiele wczesnych występów.
To było nowe podejście do komedii,
nieco ugruntowane w osobistych doświadczeniach.
Mamo, jesteśmy tam.
Otwórz okno, jesteśmy tutaj.
To mnie zafascynowało, ponieważ nikt inny tego nie robił.
Na przedmieściach rozpływają się w nocy
Gdy stajemy się własnymi tatusiami
Jednym z pierwszych skeczy była scena „Przedmieścia”.
Jaki jest wers z piosenki?
„Widzę to coś w przedmieściach”. Zapominam.
Poszukaj tego, znajdziesz.
Chcę, żebyś spojrzał mi w oczy i zobaczył
Siłę przedmieść
BRUCE I SIOSTRA 1972
RODZINA KEVINA 1975
Czworo z nas pochodzi z przedmieść.
SCOTT Z TATĄ I BRAĆMI 1972
Przedmieścia są jednolite i nudne.
DAVE Z RODZEŃSTWEM 1968
Przedmieścia zasiały spustoszenie w naszych umysłach.
Przedmieścia zaciskają mi się na szyi.
Może są pętlą, która mnie dusi.
Mamo.
Mark pochodzi z innego świata niż my.
MARK Z RODZINĄ 1975
Pochodzę z rodziny dyplomatów, dość kulturalnej społeczności.
Początkowo myślałem, że bycie outsiderem wynika z moich porażek,
a potem stopniowo zacząłem to śledzić.
Miałem zostać premierem tego kraju.
Ale gdy miałem 20 lat, krążył kwas.
Nie uczyłem się, wagarowałem. Wyjechałem do Calgary. Dołączyłem do teatru.
Przepraszam, muszę działać.
Calgary było bardzo homofobicznym miastem naftowym,
gdzie faceci jeździli ciężarówkami i ścigali mnie po ulicy.
Szukałem schronienia najpierw w sporcie, a potem oczywiście w muzyce rockowej.
Ogień
Ogień w moim mózgu
Kiedy zaczął się punk, usłyszałem God Save the Queen,
z winyla, rozwaliło mi to umysł.
Chodziło o to, że seks, gniew, społeczeństwo nie muszą być takie.
Coś jak kapsułka heroiny prosto do mózgu.
Czy heroina jest w kapsułkach? Nie sądzę.
Bruce był onieśmielająco fajny. Podczas pierwszej rozmowy
nie wiedziałem, co powiedzieć, zapytałem, jaką lubi muzykę.
Powiedział: „Lou Reed, the Birthday Party i Iggy”.
Miałem obsesję na punkcie muzyki, która już mi przeszła.
Miałem obsesję na punkcie punka i buntu.
Nie trzeba lubić muzyki, by być punkiem.
„Czy ktoś chce ze mną walczyć?”
Nie musisz lubić muzyki, żeby mieć punkową postawę.
Pamiętam, że usłyszałam, że na scenie będą nowi przystojni goście
i że są trochę punk rockowi, to było coś nowego i fajnego,
niepodobne do niczego innego.
Ostatnio w pracy słyszałem wielu facetów narzekających na pracę.
Ja nie narzekam. Lubię swoją pracę.
Moja praca? Jestem pedałem.
W tamtych czasach bycie gejem było ostatecznym aktem buntu.
Było coś niebezpiecznego w wystawianiu gejów na scenę.
Tak, ssanie fiuta? Zadanie dla faceta.
Pieprz mnie.
Biegający pedał na wolności
Patrz na pedała, biegającego pedała...
Super,
że Scott był gejem i wniósł to do występów.
Użyliśmy homoseksualizmu do wyjścia poza schematy.
To był pierwszy raz, kiedy wiedziałam, że ktoś jest gejem,
stworzono queer-pozytywną postać, która się nie wstydziła.
Dla mojego podmiejskiego świata było to oszałamiające.
Wiedziałem, że w tej grupie mogę być sobą.
Każda chwila mojego młodzieńczego życia kręciła się wokół ukrywania.
Mój ojciec był agresywny.
Mam dowcip o tym, jak próbował to ze mnie wybić,
a ja polubiłem sado-maso.
Obwiniałem tatę, że przez niego jestem gejem.
Gdybym był gejem w akceptującym społeczeństwie, to nie byłby problem, tak?
Pomyślałem więc: „Zacznę winić społeczeństwo”.
Chowałem urazę do taty i pomyślałem, że dodam sobie kolejną,
nienawiść do społeczeństwa, by równoważyły się nawzajem.
A teraz poruszam się jak model z wybiegu.
Chcieli stworzyć komedię, która jednocześnie denerwuje i cieszy,
odsuwając się od tego szacunku klasy średniej.
Zwłaszcza według pięciu młodych komików,
którzy starają się uformować karierę, robiąc wszystko to,
czego nie robili ich rodzice.
Sto lat, synu.
Kawalkada złego rodzicielstwa jest spektakularna.
Nie mogę pić jak wtedy, gdy miałam 40 lat.
Najbardziej zagubieni, nieszczęśliwi ludzie,
ale nieszczęśliwi w nowy i oryginalny, ekscytujący sposób.
Mój tata był słynnym pijakiem. Zrobił coś przerażającego.
Raz gonił mnie wokół stołu z nożem.
To pomogło mi to być głupszym, w ramach samoobronny.
Wykorzystałem wiele okropnych rzeczy, które robił i mówił.
Tata pił.
Synu, ile dziewczyn dzwoniło dziś do ciebie? Zero?
„Tak. Ile dzwoniło do ciebie wczoraj? Zero? Tak”.
Wiesz, co mówią, synu, zero plus zero równa się pedał!
Mój tata tak mówił.
Jeśli jesteś dzieckiem alkoholika,
uczysz się być bardzo spostrzegawczy, to taktyka samozachowawcza.
Musisz być bardzo świadomy stanów emocjonalnych innych ludzi.
Co pomaga w byciu komikiem.
THE KIDS IN THE HALL ZAPRASZAJĄ NA „ZBYT WIELU PIJANYCH OJCÓW”
Wszyscy chcieliśmy udowodnić naszym ojcom, że jesteśmy mężczyznami.
Przebierając się za kobiety.
Założę się, że szokujące było odkrycie, że jestem twoją nową mamą.
Dave'a pierwszego widziałem w przebraniu.
Miał sweter na ramieniu i wtedy powiedziałem: „To było fajne”.
Tak grali kobiety. Mieliśmy wspólny sweter.
Tu są moje drzwi. Dziękuję za cudowny wieczór.
Graliśmy różne kobiety postawą i głosem.
Zmieniliśmy sposób, w jaki się poruszaliśmy i mówiliśmy.
Widzowie zaczynali w to wierzyć i przyjęli nas jako kobiety,
gdy graliśmy te role.
-Halo? Tiffany? -Tabitha?
-Co ty robisz? -Co ty robisz?
-Dzwonię do ciebie. -Dzwonię do ciebie.
-Telefon nie zadzwonił. -U mnie też nie.
O mój Boże!
Ewolucja była powolna, coś w stylu: „Gram kobietę?”.
Wtedy to zrobiliśmy.
Na przykład: „Czy jestem drag? Chyba gram kobietę”.
Mój zegarek się zatrzymał. Muszę dotrzeć na to spotkanie.
Przykro mi, spotykam się z kimś.
Moja mama była przerażona
na wieść, że moja postać jest na niej oparta.
-Jestem Nina. -Cześć, Danny.
-Witam. -Co słychać?
Wszystko dobrze.
Witam wszystkich. Jestem Nina.
Powiedziała: „Co? Ta okropna kobieta?”.
919, weź trzy.
Grali kobiety, jakby były postaciami.
Były wiarygodne, prawdziwe.
Nie było podejścia:
„Zrobimy scenę, w której zakładamy peruki i rozmawiamy o okresie”.
Mam pozytywny stosunek do miesiączki.
Oczywiście po to, by dać tym kobietom ważny głos.
Outsiderki i feministki
to nasi ludzie.
Nasz kolejny występ w Rivoli odbędzie się za dwa tygodnie.
Robimy trzydniowy maraton.
Dla tych, którzy mają dość naszego starego materiału,
zrobimy nowe rzeczy, więc przyjdźcie.
Przez chwilę to się nie sprawdzało,
nie mogliśmy spojrzeć na siebie i zapytać: „Jaki jest nasz plan?”.
Nie sprawdzało się, ale kiedy jesteś młody i jedna osoba mówi:
„Jesteście genialni”, można tym żyć zamiast
jedzenia przez dwa tygodnie.
Co jakiś czas skecz robił furorę.
Miażdżę ci głowę.
Miażdżą wam głowy.
Umierajcie.
Kiedy wybraliśmy najlepsze skecze
i ułożyliśmy je we właściwej kolejności,
wykonaliśmy świetny występ.
To było zbliżenie, wyostrzenie tego, o co nam chodziło.
Pamiętam czas...
Program nagle się przyjął.
Widownia powiększyła się z jakichś 10 osób
do 400 upakowanych w Rivoli.
Każda z 10 000 godzin spędzonych na scenie opłaciła się.
Zobaczyłem ich występ. Pomyślałem: „O mój Boże”.
To prawie jak różnica między wczesnym Sex Pistols a późnym Clash.
Pamiętam, jak raz przyjechałem i zobaczyłem kolejkę,
pomyślałem: „Czy będzie inny występ?”.
On na to: „Nie, ustawiają się w kolejce na wasz występ za dwie i pół godziny”.
Coś w stylu „o kurwa”.
RIVOLI - 17 MARCA WTOREK - 5 $
W „ZBYT CYNICZNY, BY RUCHAĆ!”
Od tego momentu wszystko było wyprzedane,
staliśmy się sławni.
Mała kultowa sprawa w kultowym świecie zwanym Queen Street.
To było świetne. Nabranie tempa.
Poczucie, że to do czegoś prowadzi.
Dostaliśmy niesamowitą recenzję w lokalnej gazecie.
Nie podam tytułu, tak fajny jestem.
Byliśmy w Globe and Mail, mieliśmy tę wspaniałą recenzję,
recenzja, o której marzyliśmy: „Oto Kids in the Hall”.
Tego dnia łowcy talentów SNL wylądowali w Toronto,
by odbyć swą zwyczajową wycieczkę, zobaczyć The Second City.
Ale byliśmy na pierwszej stronie działu rozrywki Globe and Mail.
Pomyśleli: „Tych też zobaczmy”.
Zadzwonił telefon, podniosłem słuchawkę, była to kobieta.
Powiedziała: „Szukam talentów dla Lorne'a Michaelsa.
-„Chcemy zobaczyć wasz program”. -Odparłem: „Wyprzedany”.
Powiedzieli: „To z Saturday Night Live.
„Szukamy do SNL”.
Odparłem: „Bilety wyprzedane, przykro mi.
„Możesz spróbować odkupić bilety”.
A potem odłożyłem słuchawkę.
A reszta popatrzyła na mnie z miną: „Co ty, do cholery, właśnie zrobiłeś?”.
Powiedziałem: „Źle zrobiłem, co?”.
Super!
Wspaniale!
A teraz gwiazdy naszego show, Hart Pomerantz i Lorne Michaels.
Witam, jestem Lorne Michaels.
W tym miejscu zatrzymajmy się, by przyjrzeć się kryzysowi narodowemu.
Każdy, kto pracował z Lorne'em, udaje Lorne'a.
„Chaplin był większą gwiazdą niż Buster Keaton”.
„Bruce, znasz Madonnę?”
„Robisz coś tej jesieni, Mark?”
„Z Kevinem jest tak, że jest obecny, ale cichy,
„ale jest głośny, ale jest tam, ale jest cichy i dużo siedzi”.
Myślę, że kiedy jesteś szefem, ludzie śmieją się z szefa.
Uważałem ich za świeżych i oryginalnych.
Byli zabawni, miałem na nich pomysł.
-Mogę być waszym lustrem wideo. -Dobra. W porządku.
To Lorne Michaels.
Dla Kanadyjczyka to nie byle Amerykanin.
Świetnie mu szło. Pojechał i podbił Amerykę.
LORNE W SATURDAY NIGHT LIVE 1978
The Kids były dla niego kolejną próbą ukazania kanadyjskiej wielkości.
Odbyło się przesłuchanie „najlepszych”, za zamkniętymi drzwiami.
To chyba jest metoda SNL.
Zebraliśmy 12 czy 15 skeczy dla tych komediowych gigantów.
Po raz pierwszy konkurencja zaczęła się dawać we znaki,
bo wszyscy walczyliśmy, by nasze skecze się dostały.
Pamiętam, jak pierwszy raz zobaczyłem ich w Rivoli.
Czysta energia, można było stwierdzić gołym okiem,
że to było sprytne, nie przypominało tego, co robiłem w SNL,
podobało mi się.
Trzymaj mnie.
Trudno było stwierdzić, czy się śmieją, bo ludzie sami się nie śmieją.
Po skeczu powiedział:
„Co zrobimy z waszą piątką?”.
Napięcie bardzo wzrosło.
Najbardziej napięty czas w naszym życiu. Co się stanie po ich wyjściu?
Wezmą nas wszystkich? Kogokolwiek? Nikogo?
A kilka tygodni później Bruce mówi: „Muszę coś wam powiedzieć.
„Ja i Mark mamy do nich napisać”. Tak się dowiedzieliśmy.
SNL wybrał nas na scenarzystów, co jest niewiarygodną wiadomością.
To musiało być strasznie trudne dla reszty.
Super. Kids in the Hall coś zrobili.
Szkoda, że nie ja. Nie. Przepraszam.
Myślałem, że może to już koniec.
Bruce i Mark byli w Nowym Jorku, robili coś fantastycznego.
Biedni Scott, Kevin i Dave pozostawieni z torbą pełną starych peruk.
Przed ich wyjazdem zrobiliśmy ostatni, wielki występ.
To była wielka noc, widownia wypchana po brzegi.
Wszyscy płakaliśmy na scenie, mówiąc: „Strasznie się cieszymy, Mark i Bruce,
„nie wiem, co się stanie, ale dziękuję, że tu jesteście”.
Ale nie pojechałeś?
Nie, techniczne przeoczenie jakiegoś urzędnika.
-Pięć sekund. -Nadchodzi.
-Cztery, trzy, dwie... -Start.
To miało sens, żeby pokazać im,
w jaki sposób powstaje program.
Pracowałem w Second Cup,
a dwa tygodnie później pokazywałem Madonnie swój skecz.
SNL, nie byłem w tym zbyt dobry.
Ciągle kłóciłem się z nimi o swoje dziwne pomysły.
To była wielka machina.
Chyba byłem przytłoczony.
To było okropne. Kręte, bolesne, denerwujące, wyczerpujące.
Ale na pewno nie zabawne.
Poszedłem na ich występ.
Bruce przybrał na wadze.
Wyglądali okropnie. Nie byli szczęśliwi.
Przez ten proces pewnego rodzaju porażki w SNL
zrozumiałem, jak potrzebuję Kids in the Hall.
Kiedy wróciliśmy na Boże Narodzenie, było to jak spotkanie głodnych kochanków.
Jesteście niedocenianymi bohaterami, każda inna trupa by się rozdzieliła,
-ale wy... -Oglądaliście SNL tamtego roku?
Tak.
Między całą piątką była prawdziwa więź.
Pomyślałem: „Trzeba trzymać tę grupę razem”.
NOWY JORK 1987
Piwo jest darmowe jak koks.
To jest włączone? Jestem na antenie?
Muszę porozmawiać z pilotem.
Daj spokój.
Przestań.
Gdyby nie występy, które Mark, Scott i ja dzieliliśmy co wieczór,
pod tymi gorącymi światłami,
ta trupa nie znalazłaby się samolocie zmierzającym na tę przygodę.
To było jesienią 1987 roku,
Lorne przywiózł całą piątkę do Nowego Jorku.
Chodziło o to, żeby napisali i wykonali materiał,
pracując nad godzinnym pilotem.
To Nowy Jork.
To 23. zachodnia.
YMCA, gdzie chodził Paul.
Lorne płacił nam gotówką jak ojciec.
„Skosiłeś trawnik, przyniosłeś gazetę
„i wyrzuciłeś śmieci. Oto pięć dolców”.
Byliśmy bardzo młodzi. Mówimy o latach 80. w Nowym Jorku.
Przed nami wielka noc. Ekstaza wkracza.
Byliśmy młodymi facetami, którym dano klucze do królestwa.
Niektórzy z nas palili świeczkę z obu stron.
Chciałbym pokazać wam nowojorskie hot dogi.
Ten chłopak nie wziąłby mojego kutasa.
Kurwa, zabiję cię.
Byli młodzi, wyluzowani i chcieli zrobić milion rzeczy.
Wiesz, gdzie są twoje dzieci?
Tutaj. Fajnie. Kevin.
W ciągu dnia koncentrowaliśmy się na pisaniu pilota.
Po to tam byliśmy.
Dzięki występom mieliśmy nie zardzewieć,
Lorne chciał zahartować nas przed amerykańską publiką.
Niegrzeczna dziewczyna.
Wydawało się, że powinni rozwijać swoje najlepsze kawałki,
przygotować je do telewizji.
Lorne co tydzień wydawał nam rozkazy.
Mówił: „Chcę, żebyście otworzyli się dla tych ludzi.
„Zrobicie te programy i zobaczymy, co będzie za tydzień”.
Chciałem ich stymulować w sposób,
którego nie udałoby się osiągnąć w Rivoli.
Jestem Lou.
Dobrze przyszedłeś, Lou?
Przyszedłeś Lou?
Na pierwszy rzut oka jest to grupa dziwnych pojebów.
Poważnie. Strasznie dziwnych.
Poznałem Kids in the Hall, prowadząc lokal
o nazwie West Bank Café przy Theatre Bar.
Około stu miejsc, ładna, mała scena,
idealne środowisko do pracy.
Lewis był jednym z pierwszych fanów.
Chyba powiedział coś w stylu: „Daj spokój, są super!”.
Udzielił nam wsparcia.
Zachęcałem ich, bo naprawdę
uważałem ich za komicznych.
Gdybym się z tobą przespała, to tylko z litości.
Jestem królem miłosiernego pieprzenia.
Wspaniałą rzeczą w komedii, kiedy jest naprawdę dobra,
jest to, że przynosi inny punkt widzenia. Oni to ustalili.
Umyjemy go w winie i oczyścimy
A to maszyna do ukrzyżowania
Gdy wracali do Toronto, żeby zrobić pilot, i powiedziałem:
„Jesteście blisko, ale stać was na więcej”.
Mówią, że piorun nie uderza dwa razy. Odkryłem, że potrafi 19 razy.
Było gorąco i zimno.
Publiczność nas lubi, publiczność nas nie lubi.
Trochę jak w Toronto, gdzie robiliśmy swoje,
i wtedy coś jakby zaiskrzyło.
Pieniądze na pilot wydawaliśmy na mieszkania.
Czuliśmy, że może się nie udać.
To jest CBC.
Mój służący tu na Ziemi w CBC, Ivan Fecan, dyrektor programowy.
Ivan Fecan był moim kumplem,
pamiętam, że do niego zadzwoniłem i powiedziałem:
„Może zainwestujesz w program Kids in the Hall?”.
Zawsze chciałem coś zrobić z Kids.
Mieli zuchwałe, świeże pomysły.
Rozmawiałem z Lorne'em: „Fajnie byłoby zrobić program”.
Wiele programów CBC w tamtym czasie było przestarzałych,
chciałem czegoś dla osób poniżej 40. roku życia.
Bez zbędnych ceregieli, Kids in the Hall.
To był pilot serialu.
Wtedy reklamowano go jako coś wyjątkowego, ale dla nas był to pilot.
Mieliśmy nadzieję, że będzie z tego serial.
KRĘCENIE PILOTA TORONTO 1988
Kręciliśmy w studiach CBC,
a kluczowi goście z SNL przyjechali z Nowego Jorku,
aby pomóc w budowie sceny.
W tamtych szanse pilota wynosiły jeden do dziesięciu.
Wiele od tego zależało.
Stawka była ogromna, wszystko albo nic.
Strasznie się denerwowałem.
Pilot musi stać się serialem albo jestem do niczego.
Nie czułem się z tym wszystkim dobrze.
Mimo że znaliśmy materiał, było ciężko. To musiało się udać.
To, przez co mieli przejść, było prawdziwym show-biznesem,
a oni nigdy nie byli w telewizji,
to wymagało innych umiejętności.
Zrobiliśmy dwa nagrania z publicznością, przy pierwszym baliśmy się.
Pamiętam, jak sikając, myślałem: „Czy moje jajka cofnęły się do ciała?”.
Mimo że ćwiczyliśmy cały tydzień,
pamiętam początki: „Czy zwracam się do publiczności, czy do kamery?”.
Przy pierwszym nikt się nie śmiał.
To był beznadziejny występ.
To był jedyny raz, kiedy Lorne na nas krzyczał.
Mówił, żebyśmy się zebrali do kupy.
Powiedział: „Musi być 19 razy lepiej”.
Co? Czy to matematycznie możliwe? Żebyśmy mieli szansę to sprzedać.
Mogłem im powiedzieć, że było idealnie.
Kłamałbym.
A istotą show-biznesu jest to,
że trzeba zejść ze sceny, aby zrobić kolejne wejście.
Przesłanie brzmiało: „Zawiedliście mnie. To wasza wielka szansa”.
Przez to popłynęła nasza punkrockowa krew.
Niektórzy z nas wściekli się na Lorne'a.
Złościłem się, że byliśmy tak beznadziejni.
Włączyliśmy głośnego punk rocka
i zaczęliśmy rozwalać wszystkie meble w garderobie.
Nie robiłem tego, jestem dzieckiem dyplomaty. Nie rozwalamy garderób.
Kevin, zdemolowałeś garderobę?
Nie!
Scott i ja sikaliśmy do zlewu na szczęście.
Gdy wyszliśmy z tego pokoju, rozpoczęliśmy
przedstawienie życia.
Hej, milionerzy! Wynoście się z tych śmieci!
Chcę poznać dziewczynę.
Kobietę.
Pomogę ci z klipsem do swetra.
Ups, ten wiatr.
Drugi program przypominał występ z Rivoli.
To było fantastyczne.
Postacie, które oglądałem przez cztery lata w Rivoli,
były teraz w pełni ubrani i na planie.
I były prawdziwe. Ożyli.
Hej, jestem królem litościwego pieprzenia.
Łatwy do pobicia, trudny do zabicia.
Zdrówko, Reg.
Kiedy zobaczyłem ich pilot, wpadłem w egzystencjalną depresję,
bo zrozumiałem, że zrobili wszystko, co chciałem zrobić.
Do dziś uważam, że jest to niemal idealny pilot komediowy.
Po obejrzeniu był przygnębiony. Powiedział:
„Kurwa, udało wam się. Zrobiliście to, co wszyscy chcą robić”.
Był naprawdę wściekły.
Widzisz? Masz płaską głowę.
Czy twoja matka nadal cię ubiera? Powinna zmiażdżyć ci głowę.
Dobranoc.
W trakcie próby przyszedł ktoś z CBC, mówiąc:
Jakiś dystyngowany dżentelmen chce z wami rozmawiać.
Pomyśleliśmy: „Czy to Lorne?”.
Lorne rozmawiał z Markiem, bo był synem dyplomaty.
Odebrałem telefon i to był Lorne. „Gratulacje, chcą 22”.
-Powiedzieliśmy: „Co?”. -Było 20.
Było 20 odcinków.
„Dostaliśmy to?” Powiedział: „Czekaj, aż usłyszysz”.
Powtarzał przez jakieś pięć minut.
„Poczekaj, aż usłyszysz”.
„Co to jest?” „Mamy przedstawienie”. „Dobrze. Dzięki Bogu”.
„Ile, dziesięć odcinków?” Mówi: „Nie”.
„Dwanaście odcinków?” „Dwadzieścia odcinków w sezonie”. „Co?”
Zgodziłeś się?
Kto tam? Z kim rozmawiam?
Home Box Office.
HBO wyłożyło gotówkę.
Chłopaki.
Daliśmy załogę, zaplecze.
Udało się zebrać tyle, by zrobić przedstawienie.
Zaczynamy.
-Doskonała wiadomość, kutasie. -Dobra robota.
Szampan.
ROZPOCZĘCIE PRODUKCJI 1989
Jak się czuję przed występem?
Raz dobrze, raz kiepsko, chce mi się spać, czuję ekscytację,
czuję traumę, jestem znudzony.
Nie znaliśmy telewizji.
Pierwszy sezon jest pełen skeczy, które zostały wykonane bez większego montażu.
Były hitami w Rivoli o 23.39.
Na scenie robi się różne rzeczy, prawda? Robisz swoje wejście.
Telewizja to bestia.
Pamiętam nagrywanie „Biblii doktora Seussa”.
Scott musiał długo robić tę pozę ukrzyżowania.
Ramiona się poddawały,
był dosłownie w agonii, kręcąc te długie ujęcia.
Szybko! Po prostu to zrób. Daj spokój. Pospiesz się.
Ramiona mi odpadają. Dalej.
-Gotowy? -Gotowy!
Do dzieła!
Podchodzisz do kamery?
Akcja, Bruce.
Załogę stanowili starzy ratownicy CBC.
Zakochali się w bohaterach.
Podchodzili do mnie, pytając: „Będziesz dziś tą rudą?”.
Kiedy ten koszmar się skończy?
„Nie. Dziś nie będę rudą”. „Kurwa! W porządku”.
Kto mówi, że nie podkochiwał się w Davie,
kiedy był jakąś postacią, kłamie.
Przyszło.
Miałam obsesję na punkcie Dave'a, uważałam go za bardzo seksownego.
Dave był bardzo atrakcyjny.
To jasne. W przebraniu byłem najseksowniejszy.
Bruce McCulloch, panie i panowie. Bruce McCulloch.
Najfajniej było robić nagrania na żywo,
gdy ludzie znów przychodzili jak z kolejki w Rivoli.
Moja przyjaciółka miała fajne siostry.
Jej fajna siostra Julie znała kogoś, kto pracował w ekipie,
a ta osoba przyjaźniła się z Bruce'em, i tak dostałyśmy bilety.
Poszłyśmy więc do studia CBC.
Zbliżają się kamery.
Po lewej stronie była platforma, pomyślałam: „Do czego to służy?”.
Rozpoczyna się show, grają Shadowy Men,
grają na żywo.
Utwór Having an Average Weekend znalazł się na pierwszym winylowym singlu.
Stał się utworem przewodnim, który rozpoczynał wszystkie ich występy.
Shadowy Men sprawiają, że jesteśmy fajni, jeśli w ogóle tak jest.
Grali, a to mocno kołysało.
Odtworzyliśmy każde nagranie każdego odcinka.
Możesz po prostu... Jedna nuta.
To jak naciśnięcie przycisku.
Cudownie widzieć, że ludzie są tym podekscytowani.
Czasami Dave i ja tańczyliśmy
przed publicznością, to się podobało.
Charakteryzatorzy byli jak załoga w pit stopie,
zmieniali cię w inną postać w 15 minut,
a potem znów wracałbyś na parkiet, tańcząc do Shadowy Men.
Bardzo dziękuję za przybycie.
Dziękujemy bardzo!
I chcielibyśmy podziękować Shadowy Men!
Kiedy skończyli, byliśmy podekscytowani: „Musimy to robić przy każdym nagraniu.
„Przyprowadzać znajomych”.
To był najgorętszy występ w mieście.
PREMIERY SEZONU PIERWSZEGO 1989
Jestem w telewizji, tak jak Kids in the Hall.
Byli wszędzie. Byli przełomowi.
Wielopłciowi.
Nie wiem, czym byli.
Byli najfajniejszymi skurwysynami w telewizji
i byli nasi.
Amerykanie wiedzą o Kanadzie tyle, co heteroseksualiści o gejach.
Widziałem, jak ewoluowali, stając się niewiarygodnymi profesjonalistami.
Stali się własną jednostką, byłem w szoku.
Od razu wiedziałam, że są świetni. Zasięg, szaleństwo.
-Poprosimy o dwie gówniane zupy. -Dwie gówniane zupy.
Panowie, to spotkanie biznesowe!
Dorastałam na Pythonie, SNL oglądałam w gimnazjum.
Otrzymawszy stanik treningowy, przechodzisz do Kids in the Hall.
O mój Boże!
-Spójrz w niebo, kretynie! -Patrzę!
Byłem zdumiony ich młodością i świeżością.
Nikt nie wyglądał groźnie. Widać było, że włączyli intelekt.
Cała piątka wydawała się, tak jak aktorzy, przekonana o zdolności
do przekształcania się w różne postacie.
-Michelle, płaczesz? -Nie! Nie płaczę.
Po prostu myślę o Tonym.
Czułem, że to naprawdę oni. Są zabawni, mają wszystko w dupie.
Było czuć ich radość z wolności.
SNL zawsze relacjonuje to, co zostało wyrwane z nagłówków.
Chłopakom nie o to chodziło.
Nie żartowali z popkultury. Podglądali życie Amerykanów.
To nie polityczny skecz o proteście czy czymś takim.
Chodzi o ludzi i ich twarze.
Pięciu seksownych facetów
szaleje jak Beatlesi w A Hard Day's Night.
Byli cholernie uroczy.
Czy sukces serialu zmienił ich życie?
Mamy więcej kasy.
Od razu mnie zainteresowali,
wpadłam imprezę, na której gościli.
„O mój Boże, to takie niesamowite”.
Show-biznes jest fajny.
Amerykański show-biznes to świetna zabawa. Uwielbiałem go.
Lubiłem chodzić do barów i spisywać pomysły.
Gdy program był emitowany, nie mogłem.
-Mówili: „Hej, Bruce!”. -Chłopak Scotta.
Całowałem się z dziewczyną, a telewizor był włączony,
zobaczyłem scenę, w której grałem kobietę.
To było trochę dziwne.
-Co ludzie mówili o naszym programie? -Że jest odważny. Oryginalny.
Ja i moi znajomi go uwielbiamy.
-Podobało się w HBO? -Tak, myślę, że HBO jest zadowolone.
-Recenzje są dobre. -Fani szczęśliwi.
-Fani. -Tak.
Jednak to liczba mnoga.
Podczas próby przyszedł ktoś z CBC, mówiąc:
„Dostojny dżentelmen chce z wami rozmawiać”.
Witam!
Ten telefon też odebrałem.
Więc tak, zostaliśmy odwołani.
Potem Mark nam powiedział.
Usiądę.
To był szok.
Wydawało się, że to koniec.
Nie myślałem o tym jako decyzji, czy serial był dobry, czy zły.
Wynikało to z ekonomii HBO w tamtych czasach.
Wspaniałą rzeczą w trupach jest siła w jedności.
Idziecie na drinka, siedzicie i gadacie, i macie sprzymierzeńców.
Poszliśmy do baru, usiedliśmy i rozśmieszaliśmy się nawzajem
przez jakieś dwie godziny, upijając się i szydząc z własnego losu.
Wiedzieliśmy, że harowaliśmy jak woły,
a teraz nas usunięto.
I co teraz?
Pomyślałem arogancko: „Nie powstrzymacie nas”.
„Nie wiem, co będzie, ale nie możecie nas powstrzymać”.
Napisy: Aneta Chmura
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Grzegorz Niksiński