สวัสดีครับ เราคือห้าซี้ พี่ขอฮา ผมมาร์ค นี่เดฟ
บรูซและสกอต
สวัสดีครับ
และเควิน ผมอยู่ที่นี่ เรามีกันห้าคน
เลขที่ 141 ริโวลี่
ริโวลี่
ผมอยากอยู่ในห้าซี้ พี่ขอฮา นั่นเป็นความจริง
ผมไปดูโชว์ของพวกเขาครั้งหนึ่งที่ริโวลี่
และผมคิดว่า "ผมจะทำอะไรได้ ใน แซตเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์
"ที่จะใกล้เคียงกับความเจ๋ง และสดใหม่แบบนั้น"
ผมจำได้ตอนไปดูพวกเขาครั้งแรกที่ริโวลี่
ผมคิดว่าพวกเขาตลก ฉลาด ไม่เหมือนใคร
ไม่เหมือนอะไรที่ผมทำอยู่ใน เอสเอ็นแอล
ทางกลยุทธ์ผมจะนั่งหัวโต๊ะ เป็นตำแหน่งผู้มีอำนาจ
ห้าซี้ พี่ขอฮาทำให้ผมหัวเราะ
และแทบจะไม่มีอะไรทำให้ผมหัวเราะได้
ผมคิดว่าเราพร้อมจะเริ่มรายการแล้ว และขอให้การฆ่าโหดเริ่มต้นได้
นักแสดงนำปัจจุบัน ห้าซี้ พี่ขอฮา
คุณหลอกแฟนตลกที่ทุ่มเท เรื่องคุณภาพไม่ได้หรอก
และนั่นคือสิ่งที่ห้าซี้ พี่ขอฮาเป็น
ฉันจะบี้หัวนาย
มาร์ค
ถ้าคุณอยู่ในวงการตลก คุณต้องรู้จักห้าซี้ พี่ขอฮา
ถ้าคุณไม่รู้จักจะมาอยู่วงการตลกทำไม
พวกเขาฮาสุดยอด
แอ็กชั่น บรูซ
ผมมีหัวกะหล่ำปลี
บรูซ
พวกเขาเป็นกลุ่มนักแสดงตลกกลุ่มเดียว ที่สะท้อนคนเจเนอเรชั่นเอ็กซ์
ไม่มีใครมีอิทธิพลมากไปกว่าคนกลุ่มนี้
พวกเขาทำสิ่งที่อยากทำ ไม่สนใจอะไร
อยากรู้อะไรมั้ย ผมเป็นหมอที่แย่
เดฟ
ไม่มีกฎเกณฑ์ หัวรั้น
มีหนึ่งเดียว
คนแคนาดา
พวกเขาสอนผมว่า อะไรก็เป็นไปได้เมื่อโตมาในโทรอนโต
นั่นคืออิทธิพลสำคัญสำหรับผม
ชั่วร้าย หยาบคายและชั่วร้าย
เควิน
พวกเขาแหวกแนว หลากหลายเพศ
ผมไม่รู้ว่าพวกเขาคืออะไร
ถ้าคุณเป็นเกย์และเราประสานตากัน ผมได้รับข้อความแล้วครับ
สกอต
พวกเขาเล่นเป็นผู้หญิงอย่างเห็นอกเห็นใจ และบางทีก็สวยมากด้วย
คุณต้องหาสิ่งที่ทำให้หัวเราะ ในสถานที่ที่มืดมน
พ่อดื่ม
แต่ผมรู้ว่ามันช่วยให้ผมบ้าบอได้มากขึ้น มันเป็นระบบการป้องกันตัว
ตลกไม่จำเป็นต้องเคยมีชีวิตลำบาก
แต่พวกเราหลายคน เคยพบความเจ็บป่วยทางจิตใจ
ตลกนั้นที่สุดแล้วเกี่ยวกับหนึ่งสิ่ง คือการหัวเราะเย้ยความตาย
เรามารวมกันเพื่อกันและกัน
และเราจะทำมันต่อไป จนกว่าเราจะทำไม่ได้
ห้าซี้ พี่ขอฮา
เราอยู่ที่นี่กับห้าซี้ พี่ขอฮา รู้สึกยิ่งใหญ่มากที่พวกคุณมาอยู่ที่นี่
- แสดงว่าคุณไม่เคยเห็นอะไรยิ่งใหญ่ - ขอบคุณ
แคลกะรี ปี 1981
ตอนนั้นคือที่แคลกะรี
นี่คือฉากเครื่องพิมพ์ดีด ผมต้อง...
ผมพยายามจะแสดงตลก แล้วบังเอิญไปเจอโรงละครลูสมูส
มันมีการแข่งขันแสดงละคร ในรูปแบบประชาธิปไตยมากๆ
แสดงแบบด้นสดแข่งกัน มันบ้ามาก แล้วคนดูก็สุดยอด
ทีมผู้ชม
บิล กิมเมลใหญ่ นอร์ม ฮิสค็อกก็ใหญ่ มาร์ค แม็กคินนีย์ใหญ่กว่า และแฟรงค์...
มันยอดเยี่ยมมาก ถ้าผมคิดต้องหาวิธีขึ้นเวที
ผมคงไม่สามารถขึ้นไปได้
มันต้องเป็นเรื่องบังเอิญ และไม่มีเวลาให้คิดทบทวนมาก
ผมเรียนที่วิทยาลัยเมาท์รอยัล
กำลังอยู่ในระหว่างทำธุรกิจ และผมเดินเข้าไปในการแข่งเล่นละคร
และมันรู้สึกเหมือนผมได้เปิดเผยตัวออกมา
มันเหมือนกับได้ค้นพบศาสนา
ผมเห็นคนพวกนี้บนเวที เล่นบ้าเล่นบอ และผมคิดว่า
"ให้ตายสิวะ ฉันอยากทำแบบนั้น"
ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก ทันทีที่ผมไปที่ลูสมูส
คิดว่าภายในสองเดือนผมก็เจอมาร์ค
ผมจำได้ชัดเจน ฉากแรกของบรูซคือเขากำลังทาสีบนเวที
โดยใช้หัวของเขา
ผมจำได้ว่าเขาเล่นบางฉากที่ต้องมีเปียโน
เขาซ้อมอยู่นานมากจนผมต้องพูดว่า
"นายจะซ้อมอีกนานแค่ไหน"
นั่นคือความทรงจำแรกของผม ในความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนสวยงามของเรา
โทรอนโต ปี 1982
ผมเจอเควินในการทำเวิร์กช็อป การแสดงด้นสดของเซกันด์ซิตี้
ผมไปที่โอลด์ไฟร์ฮอลล์
เราถูกสุ่มจับคู่กันเพื่อทำแบบฝึกหัด
เราทำแบบฝึกหัดกระจก ที่เลียนแบบการเคลื่อนไหวกัน
เราเริ่มทำอะไรที่มันตลกๆ และออกมาฮาๆ
เคมีเราเข้ากันในทันที และการที่เคมีเข้ากันในวงการตลก
มันเหมือนกับตกหลุมรักใครสักคน
เขาเป็นเหมือนแฟนคนแรกของผม
เป็นรักแรกพบจริงๆ เพราะเราทำให้กันและกันหัวเราะได้
และจับจังหวะรับส่งกันได้ทันที
และนั่นก็ไม่เคยเปลี่ยน
มันยังเป็นการประสานกันที่ดีที่สุด เท่าที่ผมเคยรู้สึกกับตลกคนอื่น
ตอนเรียนจบวันนั้นผมเดินไปหาเดฟ
และชวนเขามาร่วมคณะละครของผม ทั้งที่ผมไม่มีคณะละคร
และเดฟก็ตอบตกลงทันที "เอาสิ ฟังดูสนุกดีนะ"
ห้าซี้ พี่ขอฮาเริ่มต้นแบบนั้น
ลาวา ลาวา ลาวาร้อนๆ
- ร้อนสุดๆ - เหรอ
แม็กมา
เราแข่งขันเล่นละครที่โทรอนโต
เราทำได้ดีแต่กำลังเรียนรู้ เลยยังไม่เข้าที่เท่าไหร่
เราได้ยินเรื่องคณะละครที่แข่งขัน ชื่อว่าคณะดิออเดียนซ์
เราเคยได้ยินชื่อพวกเขา พวกเขาเคยได้ยินชื่อเรา
บรูซมาที่โทรอนโตก่อน และเขาดูเป็นคนแปลกๆ
ผมพูดว่า "ผู้ชายคนนี้เป็นอะไรเนี่ย"
- เขามาแล้ว ดึง - มาแล้ว ว้าว
จากนั้นผมเห็นเขาแสดงตลก และรู้เลยว่าเขาฮามาก
และหัวใจของผมเต้นแบบ...
หัวใจของเขาเต้นแบบ...
เดฟกับผมอยู่ในกลุ่มนักแสดง ที่จะดูการแสดงด้นสดที่เซกันด์ซิตี้
ตอนมาร์คอยู่ที่นั่นด้วย เขาดูเป็นผู้ชายธรรมดาๆ ใส่แว่น
ผมได้ยินว่าเขาเป็นอัจฉริยะ ผมพูดเลยว่า "เขาไม่ตลก"
เขายินดีที่จะบอกผมแบบว่า
ครั้งแรกที่เขาเจอผม เขาคิดว่า "หมอนั่นไม่ตลก"
เครื่องดนตรีประหลาด ที่คุณทำให้ผมต้องเอามาที่นี่คืออะไร
นั่นมันอะไรน่ะ
ต้องเป็นสัญญาณจากทวยเทพ ที่อยากให้เราวิวัฒนาการ
จากนั้นเราก็เห็นเขาแสดง และเขาก็ฉลาดมาก
หลังจากเห็นกันและกันแสดง เราก็พูดว่า "มาทำอะไรด้วยกันเถอะ"
เราแยกทำงานเป็นสองคณะบ่อยมาก
เดินชนกันเวลาเขาปิดไฟบนเวที เราเลยรวมกันเป็นคณะเดียว
ผมอยากจะบอกว่าเราโยนหัวก้อย เพราะดิออเดียนซ์เป็นชื่อของผม
แต่ขอบคุณพระเจ้าที่ผมไม่ชนะ
เราตกลงจะใช้ชื่อห้าซี้ พี่ขอฮา
ผมจำได้บรู๊ซพูดว่า "แต่แค่ตอนนี้นะ เพราะฉันเกลียดมัน"
"ห้าซี้ พี่ขอฮา" มันแปลว่าอะไรวะ
กวาร์ เหมาะเป็นชื่อคณะ
โปรดิวเซอร์จ้างห้าซี้ พี่ขอฮา คณะดั้งเดิมให้ไปแสดง
ตอนนั้นเราใช้อีกชื่อและเขาบอกเรา เรื่องรายการ แจ็คเบ็นนี่โชว์
ที่จะมีเด็กๆ เตร่อยู่ที่ห้องโถงทางเดิน
พยายามขายมุกให้แจ็ค
พวกนั้นถูกเรียกว่า "เด็กในห้องโถง"
ผมมองขึ้นมาและบอกว่า นั่นแหละเราสี่คนละ
จากนั้นสกอตก็มา เห็นมั้ยครับ ผมแสดงท่าสกอตเดินเข้ามา
ครอบครัวผมฮามาก
ทุกมื้อค่ำจะคุยกันว่า "วันนั้นเกิดอะไรขึ้น"
"คิดว่าใครคือคนงี่เง่า มาล้อเลียนพวกเขากัน"
ทุกอย่างเกี่ยวกับการทำให้คนหัวเราะ
แต่ตอนผมเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยยอร์ก ผมไม่สนใจที่จะเป็นนักแสดงตลก
ผมชอบละครเวที ชอบการแสดง
ผมอยากเป็นดาราหนัง
ผมอยากเป็นเจมส์ ดีน
แล้วจุดไหนที่คุณคิดว่า "ฉันเป็นนักแสดงตลก" ครับ
ยังไม่คิดจนกระทั่ง... ตอนเจอห้าซี้ พี่ขอฮา
ทุกคนเห็นบัตรผ่านสีทองของฉัน
ชะ ชะ ชา
อย่านะ
พวกเขาได้แค่เล่นตลกฮาๆ และดูเหมือนมันสนุกมาก
แต่มันก็ยังคงเป็นการแสดง
ผมชอบมาก
ผมเล่นฉากคดีฆาตกรรมลึกลับ
และมันมีโดนัทไส้เยลลี่
"ดูใต้ที่นั่งสิครับ มีโดนัทให้คุณ"
ผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำ เควินว่าไง
ตรงนั้นเละไปหมดเลยครับ คนดูเริ่มปาโดนัทใส่เรา
ผมจำบรูซได้ "อะไรวะ ใครปาโดนัทมา"
มันคือผมชัดๆ และมีฝั่งคนดูอยู่แค่ประมาณเจ็ดคนได้
เป็นเรื่องปกติของสกอตเขาเลย ปาโดนัทแล้วตะโกนว่า "ไปให้พ้น"
เขาบอกว่า "ผมจะเข้าร่วมคณะนั้น"
ผมต้องทำให้พวกเขาสนใจผม
มันบ้ามาก
จำได้ว่าผมดูการแสดงด้นสด ที่การแข่งขันเล่นละคร
และสกอตอยู่บนเวที
ผมเล่นฉากเล็กๆ ที่ออกมาแย่มาก
มันคือการทำท่าทางอึในห้องน้ำ
ทำท่าละครใบ้ล้วงมือลงไป แล้วยกท่อนไม้พูดว่า "เขาคือคู่รักฉัน"
แล้วผมก็หัวเราะ
มีอีกคนเดียวในกลุ่มคนดูที่หัวเราะ
ประมาณว่า "ผมชอบหมอนั่น"
สกอตทำให้เรายกระดับ เพราะเขาจะทุ่มสุดตัวเวลาแสดง
ไปให้พ้นฉันนะ
มันเหมือนเม่น
และเราก็ต้องทุ่มสุดตัวไปด้วย เพื่อที่จะแข่งขันกับเขา
มันรู้สึกมีบางอย่างหายไป จนกระทั่งถึงตอนนั้น
และเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันหายไป
วันหนึ่งพวกเขาด้นสดเพลงเกี่ยวกับผม เข้าเป็นสมาชิกของห้าซี้ พี่ขอฮา
และสกอตก็เป็นหนึ่งในห้าซี้ พี่ขอฮา
และสกอตก็เริ่มร้องไห้และสูบบุหรี่
ช่วงเวลาที่พวกเขาเชิญผมเข้ามา ผมไม่ได้ออกไปอีกเลย
ไม่มีใครได้เข้ากลุ่มอีกหลังจากผม ผมขว้างกุญแจทิ้งไปแล้ว
ถนนควีน ปี 1984
ในฐานะเด็กหนุ่มคนหนึ่ง สถานที่นี้บนถนนควีน
คือระยะทางหนึ่งกิโลเมตร ที่สำคัญที่สุดในโลกสำหรับผม
แค่เพราะที่เวรนี่ ที่ริโวลี่
และพนักงานเสิร์ฟเก๋ๆ ในผ้ากันเปื้อนหนังของพวกเขา
ถนนควีนเป็นสถานที่ที่มีเวทมนตร์ โดยเฉพาะจากชานเมือง
มันเป็นแค่ถนนสายหนึ่ง ที่ทุกคนสวมชุดสีดำและไม่ยิ้ม
ไม่ว่าผมเคยฝันว่าอะไร มันจะต้องเกิดขึ้นที่นั่น
เป็นแหล่งรวมความคิดสร้างสรรค์
มันเกี่ยวกับวิดีโอ เกี่ยวกับการเต้นรำ เกี่ยวกับการแสดงตลก
มีบางอย่างเกิดขึ้นเสมอ และมีริโวลี่เป็นศูนย์กลาง
ริโวลี่
มาสิ ช่างกล้อง
ใช่ ผมเคยช่วยจัดไฟและเวที
ส่วนสกอตจะหาพื้นที่ทั้งหมด เพื่อวางชุดคอสตูมมากมายของเขา
ถ้าคุณยืนอยู่บนเวที เวทีจะประกอบด้วยตรงนี้
มีเวทีข้างๆ อยู่ตรงนั้น
จะมีใครบางคนพูดขึ้นมาตรงนี้ แล้วไฟจะส่องลงมา
และจากนั้นไฟจะส่องขึ้นมาบนนี้
และเราก็จะแสดงสิ่งที่เตรียมไว้ตรงนั้น
ดูเธอสิ
ขอโทษครับ คุณผู้หญิง
ผมไม่รู้ว่าเรารอดมาได้ยังไง เพราะปีแรกที่ริโวลี่
เรามีคนดู 17 คน หรือ 20 คน อาจจะถึง 35 คนในคืนที่คนเยอะ
ไม่ได้มีอะไรน่าตื่นเต้นเท่าไร แต่เราชอบกันและกันมาก
เบียร์ 99 ขวดบนผนัง
เบียร์ 99 ขวด
คุณหยิบลงมาหนึ่งขวดและส่งต่อๆ กัน
แล้วมี 99 ขวด
มีเบียร์ 99 ขวดบนผนัง
เราแสดงหลายโชว์ที่ไม่มีคนดู และทำต่อไปเรื่อยๆ
ผมคิดว่าตัวเองต้องการการเล่นซ้ำๆ และการทดลองเหล่านั้น
รวมถึงความล้มเหลวมากมาย เพื่อค้นหาแนวที่เราถนัด
เพื่อนเก่าคนหนึ่งแวะมา เราเลยคิดว่าจะแสดงแบบด้นสด
ไมค์ ไมเยอร์ส
ผมแสดงแบบด้นสดกับ ห้าซี้ พี่ขอฮาที่ริโวลี่บ่อยมาก
และมันน่าพอใจมากเวลาเล่นได้ดี ต่อหน้าคนดูที่ถนนควีน
ผมอยากอยู่ในกลุ่มห้าซี้ พี่ขอฮามากๆ
พวกเขาเป็นเหมือนวงดนตรี ที่รู้จักแค่สามคอร์ด
แต่เป็นสามคอร์ดยอดเยี่ยม และมีพลังที่ดีมาก
ไอ้เวรเอ๊ย
ครั้งแรกที่ผมได้ดูพวกเขา เหมือนเป็นการเปิดเผยจากพระเจ้า
ผมนั่งอยู่ที่ริโวลี่กับคน 20 คนและคิดว่า
"นี่คือสิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็น"
แฟนของน้องสาวผมมีกล้องวิดีโอ
ซึ่งผมเคยตามถ่ายการแสดงห้าซี้ พี่ขอฮา
- มันดีมากใช่มั้ยล่ะ - ก็ดีนะ
ผมถ่ายวิดีโอการแสดงยุคแรกๆ ไว้เยอะ
มันเป็นวิธีการแสดงตลกแนวใหม่
เป็นบางสิ่งที่มาจากประสบการณ์ส่วนตัว
แม่ เราอยู่ที่นั่น
เปิดหน้าต่าง เราอยู่ที่นี่
ซึ่งผมพบว่ามันน่าสนใจมาก เพราะไม่มีคนอื่นทำแบบนั้น
ที่เขตชานเมือง พวกเขากลืนหายไปในยามค่ำคืน
ขณะที่เรากลายเป็นพ่อของเราเอง
ละครสั้นชุดแรกๆ ที่เราแสดง เป็นฉากที่ชื่อ "ชานเมือง"
เนื้อเพลงเป็นยังไงนะ
"ผมเห็นบางสิ่งของชานเมือง" ผมลืม
คุณไปค้นดู คุณจะเจอ
ฉันอยากให้เธอมองตาและเห็นว่า
พลังของชานเมือง
บรูซและพี่สาว ปี 1972
ครอบครัวของเควิน ปี 1975
พวกเราสี่คนโตมาในเขตชานเมือง
สกอตกับพ่อและพี่น้อง ปี 1972
ชานเมืองมีความสม่ำเสมอและน่าเบื่อ
เดฟและพี่น้อง ปี 1968
ผมคิดว่าชานเมือง สร้างความวุ่นวายในใจของเรา
ชานเมืองเริ่มรัดรอบคอผมแน่น
บางทีชานเมืองอาจเป็นบ่วง ที่รัดให้ผมหายใจไม่ออก
แม่
มาร์คมาจากโลกที่แตกต่างจากเรา
มาร์คและครอบครัว ปี 1975
การมาจากครอบครัวนักการทูต เป็นชุมชนที่ค่อนข้างมีวัฒนธรรม
ตอนแรกผมนึกว่าการเป็นคนนอก คือความล้มเหลวส่วนตัวของผม
และจากนั้น ผมค่อยๆ เริ่มไปตามน้ำ
ผมคิดจะเป็นนายกรัฐมนตรีประเทศนี้
แต่ตอนนั้นผมอายุ 20 ปี และมีแอลเอสดีระบาด
ผมไม่ได้เรียน ผมโดดเรียน ผมไปแคลกะรี เข้าวงการละครเวที
ขอโทษที ผมต้องไปเล่นละคร
แคลกะรีเป็นเมืองผลิตน้ำมัน ที่คนไม่ชอบพวกรักร่วมเพศ
ที่ผู้ชายขับรถกระบะไปมา และไล่กวดผมไปถามถนน
ผมหาที่หลบภัย แรกเริ่มก็กีฬา และจากนั้นก็ไปเรียนดนตรีร็อก
ไฟ ไฟ ไฟ
ไฟในสมองของฉัน
ตอนที่เริ่มมีพังก์ร็อก ผมจำได้ว่าได้ยินเพลง ก็อดเซฟเดอะควีน
แผ่นเสียงขนาดเจ็ดนิ้ว และมันทำผมคลั่งไปเลย
มันเหมือนเซ็กส์ ความโกรธ สังคมไม่ต้องเป็นแบบนี้
เหมือนฝังเฮโรอีนแคปซูลที่สมอง
เฮโรอีนมาเป็นแคปซูลหรือเปล่า ผมว่าไม่นะ
บรูซเท่มาก มันน่ากลัวมาก บทสนทนาครั้งแรกของเรา
ผมไม่รู้ว่าจะพูดอะไร เลยถามว่า "นายชอบเพลงอะไร"
เขาบอกว่า "ลู รี้ด เดอะเบิร์ธเดย์ปาร์ตี้ และอิกกี้"
ผมหมกมุ่นกับดนตรี ในแบบที่ผมไม่เป็นในตอนนี้
ผมหมกมุ่นกับพังก์ร็อก ผมหมกมุ่นกับการกบฏ
คุณไม่ต้องชอบเพลงก็เป็นพังก์ได้
"มีใครอยากทะเลาะกับฉันมั้ย"
คุณไม่ต้องชอบดนตรี ก็มีทัศนคติแบบพังก์ได้
ฉันจำได้ว่าได้ข่าวว่า มีกลุ่มหนุ่มฮ็อตหน้าใหม่ที่กำลังเป็นที่สนใจ
และพวกเขาออกจะเป็นพังก์ร็อก และมันเหมือนเป็นสิ่งใหม่เท่ๆ
ไม่เหมือนอะไรอย่างอื่น
ช่วงนี้ที่ทำงาน ผมได้ยินหลายคนที่บ่นเรื่องงาน
ไม่ใช่ผม ผมชอบงานที่ทำ
งานผมเหรอ ผมเป็นตุ๊ด
ช่วงนั้น การเป็นเกย์ เป็นการแสดงออกที่ขบถที่สุดแล้ว
การเล่นเรื่องเกย์บนเวที มีบางสิ่งที่อันตรายจริงๆ
ใช่ ดูดจ้อนเหรอ งานของผู้ชาย
บ้าเอ๊ย
ตุ๊ดวิ่ง วิ่งอย่างอิสระ
เห็นตุ๊ด ดูตุ๊ดวิ่ง...
ผมชอบที่สกอตเป็นเกย์
และผมชอบที่เขานำเนื้อหานี้ มาใช้ในการแสดง
เราใช้การเป็นรักร่วมเพศ เป็นอาวุธทำร้ายพวกชายจริงหญิงแท้
เป็นครั้งแรกที่ฉันรับรู้ว่า มีคนเป็นเกย์อย่างเปิดเผย
เล่นตัวละครที่เป็นเกย์ในด้านบวก อย่างไม่มีความอับอาย
สำหรับโลกเล็กๆ ชานเมืองของฉัน นั่นทำให้ฉันต้องทึ่ง
ผมรู้ว่าเมื่ออยู่ในกลุ่มนี้ ผมเป็นตัวของตัวเองได้
ทุกช่วงวัยเยาว์ของชีวิตผม มีแต่เรื่องของการปกปิด
พ่อผมเป็นคนรุนแรง
ผมมีมุกเกี่ยวกับการที่ เขาพยายามตีผมเพื่อให้หายเป็นเกย์
แต่มันทำให้ผมชอบแบบดุดัน
ผมเคยโทษพ่อที่ทำให้ผมเป็นเกย์
ถ้าผมเป็นเกย์ในสังคมที่ยอมรับ มันคงไม่ใช่เรื่องใหญ่ใช่มั้ยล่ะ
ผมเลยคิดว่า "ผมจะโทษสังคม"
ผมเลยแบกความขุ่นเคืองของพ่อ และอีกฝั่งก็ความขุ่นเคืองของผม
นั่นคือความเกลียดชังต่อสังคม และมันสร้างสมดุลกันและกัน
และตอนนี้ผมเดินเหมือนนางแบบรันเวย์
พวกเขาอยากแสดงตลกที่ ทำให้คนโกรธและเอาใจคนไปพร้อมกัน
ดันตัวเองออกจาก ความน่านับถือของชนชั้นกลาง
โดยเฉพาะสำหรับนักแสดงตลกหนุ่มห้าคน
ที่พยายามจะสร้างอาชีพ โดยการทำทุกอย่าง
ยกเว้นสิ่งที่พ่อแม่พวกเขาเคยทำ
สุขสันต์วันเกิด ไอ้ลูกชาย
ผลของการเลี้ยงลูกไม่ดีนั่นงดงามมาก
ฉันดื่มได้ไม่เหมือนที่เคยดื่มตอนอายุ 40
เป็นคนที่ถูกนำทางผิดที่สุด ทุกข์ที่สุด
แต่ทุกข์ในแบบใหม่และเป็นต้นฉบับ เป็นความทุกข์ในแบบที่น่าตื่นเต้น
พ่อผมเป็นคนดื่มหนัก เขาจะทำเรื่องที่น่ากลัว
ครั้งหนึ่งเขาเลยถือมีดวิ่งไล่ผมรอบโต๊ะ
แต่ผมรู้ว่ามันช่วยให้ผมทำตัวตลก เป็นกลไกการป้องกันตัวมั้งครับ
ผมใช้คำพูดและการกระทำเลวร้ายของพ่อ
พ่อผมดื่ม
ลูกชาย วันนี้มีสาวโทรหากี่คน ศูนย์คนสินะ
"ใช่ๆ เมื่อวาน มีสาวโทรหากี่คน ศูนย์ ใช่"
แกคงรู้ที่เขาพูดกันนะ ไอ้ลูกชาย ศูนย์บวกศูนย์เท่ากับตุ๊ด
พ่อผมพูดแบบนั้น
ถ้าคุณเป็นลูกของคนติดเหล้า
คุณเรียนรู้ที่จะช่างสังเกต เป็นกลยุทธ์การป้องกันตัวเอง
คุณต้องรู้ว่าคนอื่นมีอารมณ์อย่างไร
มันเป็นคุณสมบัติที่ดีของนักแสดงตลก
ห้าซี้ พี่ขอฮาเชิญชวนคุณ พบการแสดง 'พ่อขี้เมาหลายคนเกินไป'
เราทุกคนพยายามพิสูจน์ตัวเองกับพ่อ ว่าเราก็เป็นลูกผู้ชาย
ด้วยการแต่งตัวเป็นผู้หญิง
พนันว่าคุณคงแปลกใจ ที่คุณพบว่าฉันเป็นแม่ใหม่ของคุณ
เดฟเป็นคนแรกที่ผมเห็นว่าเล่นเป็นผู้หญิง
เขาเอาเสื้อหนาวมาผูกที่ไหล่ และตอนนั้นผมคิดว่า "นั่นมันเท่"
นั่นคือวิธีการเล่นเป็นผู้หญิง เรามีเสื้อหนาวที่ทุกคนแบ่งกันใส่
นี่ประตูบ้านฉันค่ะ ขอบคุณสำหรับค่ำคืนที่ดี
เราเล่นเป็นผู้หญิง แค่ตรงท่าทางและเสียงของเรา
เราแค่เปลี่ยนวิธีการยืน เคลื่อนไหวตัวและการพูด
คนดูจะไม่คิดถึงเรื่องที่ไม่เชื่อ และยอมรับเราในฐานะผู้หญิง
ขณะที่เราเล่นบทบาทนั้น
- สวัสดี ทิฟฟานี่ - ทาบิธ่า
- เธอทำอะไรอยู่ - เธอทำอะไรอยู่
- ฉันก็โทรหาเธอไง - ฉันก็โทรหาเธอไง
- แต่มันไม่ติด - ทางนี้ก็ไม่ติด
พระเจ้า
และวิวัฒนาการเป็นไปช้าๆ แบบว่า "นี่ผมเล่นเป็นผู้หญิงเหรอ"
และจากนั้นเราก็ทำแบบนั้น
เช่น "นี่ฉันกำลังแต่งแดร็กเหรอ ฉันคิดว่ากำลังสวมบทเป็นผู้หญิงนะ"
นาฬิกาฉันตาย สำคัญมากที่ฉันต้องไปประชุมงานนี้
ฉันขอโทษ ฉันมีแฟนอยู่แล้วค่ะ
แม่ผมกลัวมาก
ตอนผมบอกเธอว่าตัวละครของผม อ้างอิงมาจากตัวเธอ
- สวัสดี ฉันนีน่า - สวัสดี ผมแดนนี่
- สวัสดี - สบายดีมั้ย
สบายดี ขอบคุณมาก
สวัสดี ทุกคน ฉันชื่อนีน่า
แม่บอกว่า "อะไรนะ ผู้หญิงที่เลวร้ายคนนั้นน่ะเหรอ"
ฉาก 919 เทคสาม
พวกเขาเล่นเป็นผู้หญิง เหมือนพวกเธอเป็นตัวละคร
มันน่าเชื่อถือ มันจริง
ไม่ได้รู้สึกเหมือน
"เราจะทำแบบนี้ ใส่วิก และพูดถึงการมีประจำเดือน"
เพราะผมมีทัศนคติที่ดี ต่อการมีประจำเดือน
และแน่นอนนั่นเพื่อทำให้ผู้หญิงเหล่านี้ สามารถพูดสิ่งที่สำคัญออกไป
คนวงนอกและเฟมินิสต์
นั่นคือ... นั่นคือกลุ่มของเรา
เดอะริโวลี่ ปี 1985
ขอบคุณครับ อีกสองสัปดาห์ เราจะแสดงที่ริโวลี่อีกครั้ง
เราจะเล่นสามวันติดกัน พฤหัสฯ ศุกร์ เสาร์
สำหรับคนที่เบื่อมุกเก่าของเรา
เราจะเล่นมุกใหม่ทั้งหมด มานะครับ
มันไม่ได้ผลอยู่สักพักนะ
เราไม่สามารถมองหน้ากันและพูดว่า "นี่มันได้ผลมั้ย แผนของเราคืออะไร"
ก็ไม่ใช่ไม่ได้ผลทั้งหมดนะ แต่ตอนเรายังเด็กและมีคนหนึ่งพูดว่า
"พวกคุณยอดเยี่ยมมาก" เราอยู่ได้ด้วยคำชมนั้น
แทนที่จะเป็นอาหารสำหรับสองสัปดาห์
นานทีอาจมีบทละครหนึ่งเด่นขึ้นมา
ผมจะขยี้หัวคุณ
หัวคุณกำลังจะถูกขยี้
ตาย ตายซะ
เราจะเลือกบทละครสั้นที่ดีที่สุด บทที่เคยใช้ได้ดี
เอามาเรียงกันในหนึ่งโชว์ โดยวางตามลำดับที่เหมาะสม
มันคือโชว์ที่ดี มันแสดงตัวตนของเรา
มันเหมือนกับซูมเข้าไป แล้วเน้นโฟกัสไปที่ตัวตนของเรา
ผมจำได้ตอนที่...
การแสดงเริ่มเป็นที่สนใจ
เราเปลี่ยนจากที่เล่นให้คนสิบคนดู
มาเป็นคนแน่นริโวลี่ราว 400 คน
เวลาเป็นหมื่นชั่วโมงบนเวที ได้ผลิดอกออกผลแล้ว
ผมไปดูการแสดงของพวกเขาครั้งหนึ่ง และอุทานว่า "โอ้ พระเจ้า"
เกือบเหมือนความแตกต่างระหว่าง วงเซ็กส์พิสทอลส์ยุคแรกกับแคลชยุคปลาย
จำได้ว่าวันหนึ่งผมไปที่นั่น และมีคนมายืนเข้าคิว
ผมคิดว่า "มีโชว์อื่นก่อนเราเหรอ"
เขาบอกว่า "เปล่า พวกเขามาเข้าคิว เพื่อดูโชว์ของคุณในอีกสองชั่วโมงครึ่ง"
มันแบบว่า "ให้ตายสิ"
ห้าซี้ พี่ขอฮา
ริโวลี่ - วันอังคาร 17 มีนาคม บัตรราคาห้าดอลลาร์
ห้าซี้ พี่ขอฮา
มาร์ค สกอต เควิน บรูซ เดฟ
ช่างถากถางเกินกว่าจะมาแหยมได้!
สองสามเดือนต่อจากนั้น บัตรขายหมดตลอด
และเรากลายเป็นสิ่งที่คนฮิต
เป็นลัทธิเล็กๆ ในโลกแห่งลัทธิที่ชื่อว่าถนนควีน
มันรู้สึกยอดเยี่ยม เหมือนมีแรงผลักดัน
ที่จะนำไปที่ไหนสักแห่ง
หนังสือพิมพ์ท้องถิ่นเขียนวิจารณ์เราดีมาก
ผมจะไม่บอกชื่อหนังสือพิมพ์ ผมเจ๋งขนาดนั้นเลย
เราเป็นข่าวในโกล๊บแอนด์เมล และบทวิจารณ์นั้นสุดยอดมาก
บทวิจารณ์ที่คุณต้องการ ซึ่งเขียนว่า "ห้าซี้ พี่ขอฮามาแล้ว"
วันนั้นแมวมองของ เอสเอ็นแอล ขึ้นเครื่องมาที่โทรอนโต
เพื่อมาดูการแสดงแค่ที่เดอะเซกันด์ซิตี้ ตามปกติของพวกเขา
แต่เราอยู่ในหน้าแรกของส่วนบันเทิง ในหนังสือพิมพ์ โกล๊บแอนด์เมล
และพวกเขาก็บอกว่า "เราควรไปดูคณะนี้เล่น"
โทรศัพท์ดังขึ้นและผมรับโทรศัพท์ ผู้หญิงคนนี้โทรเข้ามา
และเธอบอกว่า "ฉันเป็นแมวมอง หาศิลปินให้ลอร์น ไมเคิลส์"
"เราอยากดูการแสดงของคุณ" ผมบอกว่า "บัตรขายหมดแล้ว"
และพวกเขาบอกว่า "นี่จากรายการ แซตเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์
"เรากำลังหาศิลปินมาเล่น เอสเอ็นเอล"
และผมบอกว่า "บัตรขายหมดแล้ว และผมต้องเสียใจด้วย
"คุณอาจต้องลองหาซื้อตั๋วผี"
แล้วผมก็วางหูโทรศัพท์
และอีกสี่คนมองหน้าผมแบบว่า "นายทำบ้าอะไรลงไปวะ"
และผมบอกว่า "ฉันทำพลาดใช่มั้ย"
ยอดเยี่ยม
และต่อไปพบกับดาราของรายการ ฮาร์ต โพเมแรนต์ซและลอร์น ไมเคิลส์
สวัสดียามค่ำ ผมลอร์น ไมเคิลส์
ตอนนี้เราอยากจะหยุดนิ่ง เพื่อตรวจสอบวิกฤติเลวร้ายของชาติ
ทุกคนที่ทำงานกับลอร์น ต้องเล่นเลียนแบบลอร์น
"เหตุผลที่แชปลินเป็นดาราใหญ่ ดังกว่าบัสเตอร์ คีตัน"
"บรูซ คุณรู้จักมาดอนน่ามั้ย"
"ฤดูใบไม้ร่วงนี้ทำอะไรรึเปล่า มาร์ค"
"ประเด็นของเควินคือ เขาอยู่ตรงนั้น แต่เขาเงียบมาก
"แต่เขาเสียงดัง แต่เขาอยู่ตรงนั้น แต่เขาเงียบและเขานั่งบ่อยมาก"
ผมคิดว่าเมื่อคุณเป็นเจ้านาย คนต้องชอบล้อเลียนเจ้านาย
ผมคิดว่าพวกเขาสดใหม่ ดั้งเดิม
ผมคิดว่าพวกเขาตลกมาก และผมรู้ว่าจะทำให้มันได้ผลได้ยังไง
- ผมเป็นกระจกให้ได้นะ - โอเค ได้ เอาละ
นี่ลอร์น ไมเคิลส์
สำหรับชาวแคนาดา นี่มันใหญ่กว่าชาวอเมริกาบางคน
เพราะเขาเก่งจริงๆ เขาออกไปพิชิตอเมริกาได้
ลอร์นที่กองถ่าย แซตเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์ ปี 1978
ห้าซี้ฯ เป็นตัวแทนสำหรับเขา เพื่อค้นหาสิ่งยอดเยี่ยมจากแคนาดา
มีการคัดตัวที่ริโวลี่ แสดงมุกที่ "ดีที่สุด" ของเราเป็นการลับ
เดาว่าเป็นวิธีของเอสเอ็นแอล
เราเอามุกสั้นๆ 12 หรือ 15 เรื่อง แสดงให้ยักษ์ใหญ่วงการตลกดู
เป็นครั้งแรกที่อาทิตย์นั้น เกิดการแข่งขันที่น่าเกลียดมาก
เพราะเราทุกคนสู้กันเต็มที่ เพื่อให้ฉากเราได้แสดง
ผมจำได้ครั้งแรก ที่เห็นพวกเขาแสดงที่ริโวลี่
การแสดงมีพลังและน่าตื่นเต้น และคุณบอกได้เลยว่า
มันชาญฉลาดและไม่เหมือนกับ อะไรที่ผมทำที่ เอสเอ็นแอล
และผมชอบมาก
รั้งฉันเอาไว้
คุณดูไม่ออกเลยว่าพวกเขาหัวเราะมั้ย เพราะพวกเขาเองไม่หัวเราะ
หลังการแสดง ลอร์นพูดว่า
"เราจะทำยังไงกับคุณห้าคนดี"
และมันกลายเป็นอะไรที่ "ตึงที่สุด" เขาใช้คำนี้หรือเปล่า
เป็นเวลาที่ตึงเครียดที่สุดในชีวิต พอพวกเขาไป มันจะเกิดอะไรขึ้น
จะรับเราทุกคนมั้ย รับใครสักคน หรือไม่รับใครสักคน
และสองสามอาทิตย์ต่อมา บรูซบอกว่า "ผมต้องบอกอะไรคุณอย่าง
"พวกเขาอยากให้มาร์คกับผม ไปเขียนบทให้เขา" เรารู้เรื่องด้วยวิธีนั้น
แซตเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์ เลือกเรา ไปเป็นนักเขียน ซึ่งเป็นข่าวใหญ่สุดๆ
ซึ่งอาจโคตรทำใจยากสำหรับคนอื่นๆ
เยี่ยมสำหรับพวกเขา ห้าซี้ พี่ขอฮาทำบางอย่างสำเร็จ
แต่น่าเสียดายที่มันไม่ใช่ผม ไม่ โทษที
มันรู้สึกเหมือนนี่อาจเป็นจุดจบ
บรูซกับมาร์คเดินทางไปนิวยอร์ก ทำสิ่งที่น่ามหัศจรรย์นี้
สกอต เควินและเดฟที่น่าสงสาร ต้องอยู่ที่นั่นพร้อมถุงที่มีแต่วิก
เราแสดงครั้งใหญ่ครั้งสุดท้าย ก่อนที่พวกเขาจะไป
และเป็นคืนที่ยิ่งใหญ่มาก คนแน่น
เราทุกคนร้องไห้บนเวทีและพูดว่า "เราตื่นเต้นกับมาร์คและบรูซ
"และผมไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่ขอบคุณที่มาที่นี่"
แต่คุณไม่ได้ไปเหรอ
ไม่ได้ไปครับ เหมือนเสมียนบางคน ทำอะไรผิดพลาดทางเทคนิค
- ห้าวินาที - จะมาแล้วนะ
- สี่ สาม สอง... - เทค
แซตเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์ ปี 1986
มาร์คและบรูซดูเหมาะมาก
ที่จะทำให้พวกเขามีประสบการณ์ ของการทำรายการประเภทนี้
ผมยกระดับจาก การทำงานร้านกาแฟเซกันด์คัพ
และสองอาทิตย์ต่อมา ผมเอาบทที่เขียนให้มาดอนน่าดู
แซตเทอร์เดย์ไนท์ไลฟ์ ผมทำได้ไม่ค่อยดีเท่าไร
ผมมักจะทะเลาะกับพวกเขา เกี่ยวกับไอเดียแปลกๆ ที่ผมอยากทำ
มันคือเครื่องจักรขนาดใหญ่
เดาว่าผมคงรู้สึกท่วมท้น
มันแย่มากทุกอย่าง ทรมาน ประสาทเสีย เหน็ดเหนื่อยมาก
แต่มันไม่สนุกเลย
ผมจำได้ว่าไปหาพวกเขา
บรูซน้ำหนักขึ้นมาเยอะมาก
และพวกเขาดูแย่มาก ทั้งคู่เลย พวกเขาไม่มีความสุข
เมื่อผ่านกระบวนการล้มเหลว ที่ แซตเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์ แบบนั้น
ผมก็ตระหนักว่าผมต้องการ ห้าซี้ พี่ขอฮามากแค่ไหน
จากนั้นเมื่อเรากลับมาตอนคริสต์มาส ก็เหมือนคู่รักที่หิวโหยกลับมาเจอกัน
พวกนายเป็นฮีโร่จริงๆ เพราะคณะละครอื่นๆ คงจะแยกกันแล้ว
- แต่พวกนาย... - นายได้ดู เอสเอ็นแอล ปีนั้นหรือเปล่า
ได้ดูสิ
มีความรักที่แท้จริงระหว่างพวกเขาห้าคน
และผมคิดว่า "คุณต้องเก็บกลุ่มนี้ไว้ด้วยกัน"
มุ่งสู่นิวยอร์กซิตี้ ปี 1987
เบียร์ฟรีเหมือนโค้ก
กล้องเปิดอยู่หรือเปล่า ถ่ายผมอยู่นะ
ผมต้องไปคุยกับนักบิน
พอเถอะ
ถ้าไม่ใช่เพราะการแสดงของมาร์ค สกอต ทอมป์สันและผมทุกๆ คืน
ภายใต้แสงไฟร้อนแบบนั้น
คณะนี้คงจะไม่ได้อยู่บนเครื่องบิน ที่มุ่งหน้าไปสู่การผจญภัย ไม่มีทาง
ตอนนั้นคือฤดูใบไม้ร่วงปี 1987
ลอร์นพาพวกเขาห้าคนไปนิวยอร์ก
ความคิดก็คือว่าพวกเขาจะเขียนบท และทำการแสดง
เพื่อจะทำรายการตอนแรก ยาวหนึ่งชั่วโมงออกมา
นั่นนิวยอร์ก
นี่คือถนนสาย 23 เวสต์
วายเอ็มซีเอที่พอลไป
ลอร์นจ่ายเงินสดให้เราน้อยนิด เหมือนพ่อให้ลูก
"ลูกตัดหญ้าและ ส่งหนังสือพิมพ์ตามเส้นทาง
"และลูกเอาขยะไปทิ้ง เอ้านี่ห้าเหรียญ"
เรายังหนุ่ม นั่นยุค 1980 ปลายๆ ยุค 1980 ในนิวยอร์ก
เรามีคืนสำคัญรออยู่ข้างหน้า ความสนุกสนานเริ่มต้นขึ้น
เราเป็นกลุ่มชายหนุ่ม ที่ได้รับกุญแจสู่ความยิ่งใหญ่
เราบางคนทำงานกันหนักทั้งวันทั้งคืน
ผมอยากแนะนำให้คุณรู้จัก ฮอตด็อกของนิวยอร์ก
เด็กคนนี้ไม่ยอมรับไอ้จ้อนของฉัน
ฉันจะฆ่านาย
พวกเขายังหนุ่มและเริงร่า และอยากทำอะไรเป็นล้านอย่าง
นายรู้มั้ยว่าลูกๆ อยู่ไหน
นี่ไง นั่นไงล่ะ ดีมาก เควิน
ช่วงกลางวันเราตั้งใจเขียนบทตอนแรก
เราไปที่นั่นเพื่อสิ่งนั้น
การแสดงนั้นเพื่อไม่ให้เราสนิมเกาะ
และลอร์นบอกว่าเพื่อทำให้เราแกร่ง พร้อมรับผู้ชมชาวอเมริกัน
สาวลามก สาวลามก
มีความรู้สึกที่ว่าพวกเขา จะต้องพัฒนาผลงานที่ดีที่สุดออกมา
ทำให้พวกเขาพร้อม สำหรับรายการโทรทัศน์
ลอร์นจะให้คำสั่งเรามาทุกอาทิตย์
เขาจะบอกว่า "ผมอยากให้พวกคุณ ไปแสดงเปิดให้คนพวกนี้
"คุณจะต้องไปแสดงโชว์พวกนี้ แล้วเราจะดูว่าอาทิตย์หน้าทำอะไรต่อ"
ผมแค่อยากให้พวกเขามีประสบการณ์
แบบที่พวกเขาจะไม่มีทางได้รับ ถ้าเล่นแต่ที่ริโวลี่
ผมลู
คุณมาดีหรือเปล่า ลู
คุณมาหรือยัง ลู
ถ้าคุณมองผู้ชายห้าคนนี้ นี่คือกลุ่มคนที่โคตรจะประหลาด
ผมหมายถึงจริงๆ นะ แปลกประหลาด
ผมเจอคณะห้าซี้ พี่ขอฮา ขณะที่บริหารคลับ
ชื่อว่าเวสต์แบงค์คาเฟ่ ที่ชั้นล่างของเธียเตอร์บาร์
มีประมาณร้อยที่นั่ง เวทีเล็กๆ สวยๆ
เหมาะสำหรับที่จะทำงานโครงการนี้
ลูอิสเป็นหนึ่งในแฟนคนแรกๆ ของเรา
ผมคิดว่าเขาจะพูดว่า "มาดูกันสิ พวกเขาเก่งนะ"
ให้กำลังใจเรา
ผมไม่ได้ให้กำลังใจเฉยๆ เพราะจริงๆ แล้วผมคิดว่า...
พวกเขาโคตรจะตลก
ถ้าฉันจะนอนกับคุณก็คงเพราะสงสาร
เฮ้ย ผมคือราชาแห่งการอึ๊บเพราะสงสาร
สิ่งที่ยอดเยี่ยมกับเกี่ยวตลก ในเวลาที่การเล่นตลกดีมากๆ
คือการนำเสนอมุมมองอีกด้าน และพวกเขาได้สร้างมันขึ้นมา
เราจะเอาไวน์อาบน้ำให้เขา และทำให้เขาสะอาดหมดจด
และมันคือเครื่องจักรตรึงกางเขน
พวกเขากลับไปโทรอนโต เพื่อทำบทตอนแรก และผมพูดว่า
"ผมคิดว่าพวกคุณใกล้แล้ว แต่คุณยังทำได้ดีกว่านั้น"
พวกเขาบอกว่าฟ้าผ่าไม่ซ้ำที่ ผมพบว่ามันผ่าได้ถึง 19 ครั้ง
ก็แล้วแต่คนจะชอบ
คนดูชอบเราหรือคนดูอาจไม่ชอบเรา
มันเหมือนกับที่โทรอนโต เราพยายามเล่นไปเรื่อยๆ
จนบางอย่างปิ๊งขึ้นมา
เราใช้เงินสำหรับการทำตอนแรก ไปกับอะพาร์ตเมนต์สี่ห้องที่เราอยู่
เรารู้สึกเหมือนมันคงไม่เกิดขึ้นแล้วละ
นี่คือซีบีซี
อิวาน เฟซาน ผู้ช่วยของผมที่ซีบีซี ผู้อำนวยการฝ่ายรายการ
ผมเป็นเพื่อนกับอิวาน เฟซาน
ผมจำได้ว่าโทรศัพท์หาเขา และผมพูดว่า
"ทำไมคุณไม่ลงทุนกับ รายการ ห้าซี้ พี่ขอฮา ล่ะ"
ผมอยากทำอะไรกับห้าซี้ฯ มาตลอด
พวกเขาสนุก พวกเขาสดใหม่
ลอร์นและผมเคยคุยกันเรื่อง "ไม่ดีเหรอที่จะทำเป็นรายการน่ะ"
หลายรายการที่ซีบีซีตอนนั้นออกจะเก่า
และผมอยากมีรายการสำหรับ คนที่อายุต่ำกว่า 40 ปี
ไม่ต้องรอต่อไปแล้วครับ ห้าซี้ พี่ขอฮา
มันคือตอนแรกของซีรีส์
ตอนนั้นถูกวางไว้ว่าเป็นรายการพิเศษ แต่สำหรับเรามันเป็นตอนแรก
เราหวังว่ามันจะดีพอ ที่จะได้กลายเป็นซีรีส์
บันทึกตอนนำร่อง โทรอนโต ปี 1988
เราถ่ายทำกันที่สตูดิโอของซีบีซี
คนสำคัญจาก เอสเอ็นแอล มาจากนิวยอร์ก
เพื่อช่วยสร้างฉากและจัดแสง
ในตอนนั้นโอกาสที่รายการตอนแรก จะได้ทำเป็นซีรีส์คือหนึ่งในสิบ
พวกเขามีความหวังหลายอย่างตรงนั้น
เดิมพันมันเหลือเชื่อมาก มันอาจสำเร็จหรือไม่ได้อะไรเลย
ผมจำได้ว่าประหม่ามาก
ตอนนำร่องต้องได้เป็นรายการจริงๆ ไม่งั้นผมคงต้องเป็นเด็กเดินตั๋ว
ผมไม่สบายใจเลยระหว่างกระบวนการนี้
ถึงแม้ผมคิดว่าเรารู้มุกแล้ว มันก็ยังน่าตื่นเต้น มันต้องได้ผล
สิ่งที่พวกเขากำลังจะเจอ คือธุรกิจการแสดงระดับมืออาชีพ
และพวกเขาไม่เคยอยู่หน้ากล้องทีวี
ซึ่งเป็นทักษะอีกชุดหนึ่ง
เราอัดเทปสองเทปกับผู้ชมสองกลุ่ม และการอัดเทปแรก เรากลัว
ผมจำได้ว่ากำลังฉี่และคิดว่า "นี่ไข่ผมหดเข้าไปแล้วเหรอ"
ถึงเราจะซ้อมกันมาทั้งอาทิตย์
ผมจำได้เมื่อมันเริ่มต้นถ่าย "ผมต้องหันหน้าให้ผู้ชมหรือกล้อง"
แต่การแสดงครั้งแรก ไม่มีใครหัวเราะ
โชว์นี้ห่วยมาก
และมันเป็นครั้งเดียวที่ลอร์นตะคอกเรา
เขาบอกให้เราตั้งสติหน่อย
เขาบอกว่า "ต้องดีกว่านี้ 19 เท่า"
อะไร คำนวณแล้วเป็นไปได้เหรอ สำหรับเราที่จะมีโอกาสขายมันได้
ผมบอกพวกเขาได้นะว่ามันสมบูรณ์แบบ
แต่ผมก็คงจะโกหก
สาระสำคัญของธุรกิจการแสดงคือ
คุณต้องลงจากเวทีเพื่อไปเข้าทางอื่น
ข้อความคือ "คุณทำให้ผมผิดหวัง และนี่คือโอกาสที่ยิ่งใหญ่ของคุณ"
มันทำให้เลือดพังก์ร็อกของเราไหลหลั่ง
เดาว่าเราบางคนโกรธลอร์น
ผมโกรธพวกเรา ที่ปล่อยให้ตัวเองแสดงได้ห่วยขนาดนั้น
เราเลยเปิดเพลงพังก์ร็อกดังๆ
และเริ่มทุบฟาดเฟอร์นิเจอร์ในห้องแต่งตัว
ผมไม่ได้ทำอย่างนั้น ผมเป็นลูกนักการทูต เราไม่พังห้องแต่งตัว
เควิน คุณพังห้องแต่งตัวหรือเปล่า
เปล่า
สกอตกับผมฉี่ใส่อ่างล้างหน้า เพื่อเอาฤกษ์เอาชัย
แล้วจากนั้น พอเราออกมาจากห้องนั้น เราก็แค่
แสดงอย่างดีที่สุดในชีวิต
นี่ พวกคุณเศรษฐีทั้งหลาย ออกมาจากกองขยะนั่น
ฉันอยากเจอเด็กสาวสักคน...
ผู้หญิงสักคน
ให้ผมช่วยคุณถอดเสื้อหนาวออกนะ
อุ๊ย ลมพัดแรง
โชว์ที่สองรู้สึกเหมือนโชว์ที่ริโวลี่
มันยอดเยี่ยมมาก
ตัวละครที่ผมเคยเห็นมาสี่ปี บนเวทีของริโวลี่
ตอนนี้แต่งตัวเต็มยศและอยู่ในฉาก
และพวกเขามีจริง มีชีวิต
ฉันคือราชาแห่งการอึ๊บเพราะสงสาร
อัดน่วมง่าย ฆ่าตายยาก
ดื่มให้กับเรจ
ตอนผมได้ดูตอนแรกของเขา ผมถึงกับเข้าสู่วิกฤติแห่งการมีตัวตนอยู่
เพราะผมตระหนักว่าพวกเขา ได้ทำทุกอย่างแบบที่ผมเคยอยากทำ
จนถึงวันนี้ผมคิดว่ามันคือ ตอนแรกของโชว์ตลกที่เกือบสมบูรณ์แบบ
เขาหดหู่มากหลังจากดูมัน เขาบอกว่า
"เวรละ พวกนายทำสำเร็จ พวกนายทำสิ่งที่ทุกคนอยากทำ ไอ้เวร"
และเขาก็โมโหมาก
เห็นนั่นมั้ย หัวนายแบน
แม่นายยังแต่งตัวให้อยู่หรือเปล่า เธอน่าจะบี้หัวนายไปเลย
ราตรีสวัสดิ์
เรากำลังซ้อมกันอยู่ และมีคนจากซีบีซีมาและพูดว่า
"มีสุภาพบุรุษที่มีชื่อเสียง ต้องการจะคุยกับคุณ"
และเราคิดว่า "ใช่ลอร์นหรือเปล่า"
ลอร์นคุยกับมาร์ค เพราะเขาเป็นลูกชายนักการทูต
ผมรับโทรศัพท์และปลายสายเป็นลอร์น "ยินดีด้วย พวกเขาอยากได้ 22 ตอน"
- และเราก็แบบว่า "อะไรนะ" - มัน 20 ตอนนะ
ครับ ใช่ 20 ตอน
"ตกลงเราได้มั้ย" เขาบอกว่า "รอฟังก่อน รอฟัง"
เขาเอาแต่พูดแบบนั้นห้านาทีได้
"รอฟังก่อนสิ"
"ว่ายังไงล่ะ" "เราได้ทำรายการ" "ดีๆ ขอบคุณพระเจ้า
"เท่าไร สิบตอนเหรอ" เขาบอกว่า "ไม่ใช่"
"สิบสองตอนเหรอ" "ยี่สิบตอนต่อหนึ่งซีซั่น" "อะไรนะ"
นายตอบตกลงมั้ย
นั่นใคร นี่ผมกำลังคุยกับใคร
โฮมบ็อกซ์ออฟฟิศ
เอชบีโอให้เงินมาลงทุน
ให้ตายสิ
เราจัดหาทีมงาน สถานที่ถ่ายทำ
เรารวบรวมทุกอย่างให้พอทำรายการ
เราได้ทำแล้ว
- ข่าวดีมาก ไอ้เลว - เก่งมาก ไอ้เลว
แชมเปญ
เริ่มการผลิต ปี 1989
ก่อนการแสดง ผมรู้สึกยังไงน่ะเหรอ
ผมรู้สึกเริงร่า หดหู่ ง่วง ผมรู้สึกตื่นเต้นกว่าที่เคยเป็น
ผมรู้สึกเจ็บปวด รู้สึกเบื่อ
เราไม่รู้จักทีวี
ดังนั้นซีซั่นแรกจึงมีแต่ละครมุกสั้นๆ ที่ทำโดยไม่มีการตัดต่อ
มันฮิตมากที่ริโวลี่ ตอนห้าทุ่ม 39 นาที
บนเวทีคุณก็แค่ทำโน่นนี่ได้ ใช่มั้ยล่ะ คุณเดินขึ้นมาแสดง
แต่โทรทัศน์เป็นสัตว์ร้าย
และผมจำได้ตอนอัดเทป ละคร "ด็อกเตอร์ซูส ไบเบิล"
สกอตต้องทำท่าตรึงกางเขนนานมาก
และแขนของคุณก็ล้า
เขาทุกข์ทรมานที่ต้องถ่ายยาวนาน
เร็วเข้า แค่ทำมันซะที เร็วสิ
แขนของฉันกำลังจะหลุดออกไป เริ่มกันเถอะ
- พร้อมรึยัง - พร้อมแล้ว
ลุยเร็ว
คุณเดินเข้าหากล้องใช่มั้ย
แอ็กชั่น บรูซ
ทีมงานคือทีมเก่าแก่ของซีบีซี
พวกเขาเริ่มหลงรักตัวละคร
มีหลายคนเดินมาถามผมว่า "คืนนี้คุณจะเป็นแม่สาวผมแดงรึเปล่า"
ฝันร้ายนี้จะจบเมื่อไหร่เนี่ย
"ไม่ คืนนี้ผมจะไม่เป็นเป็นสาวผมแดง" "บ้าเอ๊ย ก็ได้"
ใครก็ตามที่บอกว่าไม่แอบปิ๊งเดฟ
ตอนที่เขาเล่นเป็นตัวละครบางตัว คนคนนั้นโกหก
สิ่งนี่มาถึงแล้ว
ฉันหมกมุ่นและสับสน เวลาเดฟแต่งแดร็ก ฉันว่าเขาเซ็กซี่มาก
เดฟร้อนแรงมาก ผมจะพูดยังไงได้ เขาร้อนแรงน่ะ!
ไม่มีอะไรต้องเถียงกันเลย ผมเซ็กซี่ที่สุดเวลาแต่งหญิง
บรูซ แม็กคัลลอคครับ ทุกท่าน
ได้อัดเทปสดมันสนุกที่สุด
และมีคนมาเข้าแถวรออีกครั้ง เหมือนที่ริโวลี่
ซู เพื่อนของฉันมีพี่สาวเท่ๆ
และพี่สาวของเธอ จูลี่ รู้จักคนที่เป็นทีมงานในกองถ่าย
คนคนนั้นเป็นเพื่อนกับบรูซ เราได้บัตรเข้าชอบมาด้วยวิธีนั้น
เราไปที่สตูดิโอของซีบีซี
และมีกล้องกำลังเคลื่อนมา
มีแท่นยกสูงขึ้นทางซ้ายมือเรา และฉันคิดว่า "นั่นเอาไว้ทำอะไร"
โชว์เริ่มแสดง และมีวงชาโดอี้เม็นกำลังเล่น
พวกเขากำลังแสดงสด
เพลง แฮฟวิ่งแอนเอเวอเรจวีกเอนด์ เป็นซิงเกิลแรกในแผ่นเจ็ดนิ้วของเรา
มันกลายมาเป็นเพลงธีม ที่พวกเขาใช้เปิดรายการ
เดอะชาโดอี้เม็นทำให้เราดูเท่ ถ้าเราพอจะเท่บ้าง
และพวกเขาจะเล่น และโยกกันมันมาก
เราเล่นทุกเทปทุกตอน
คุณแค่เล่น... โน้ตเดียว
และก็เหมือนกดปุ่ม คนรู้ทันที
มันเป็นความตื่นเต้น ที่ได้เห็นทุกคนตื่นเต้นเกี่ยวกับมัน
บางครั้งเดฟกับผมจะเต้น
ต่อหน้าผู้ชมและพวกเขาชอบมาก
ทีมทำผม แต่งหน้าและเสื้อผ้า เหมือนทีมช่างของรถแข่ง
และเปลี่ยนคุณจะชุดหนึ่งไปอีกชุด ภายใน 15 นาที
และจากนั้นคุณจะกลับไปที่นั่น เต้นกับวงชาโดอี้เม็นอีกครั้ง
ผมอยากจะขอบคุณมากที่มาชม ขอบคุณมาก
และเราจะขอบคุณวงชาโดอี้เม็น
เมื่อจบเรายิ่งกว่าตื่นเต้นแบบว่า "เราต้องทำแบบนี้ทุกเทป
"เราต้องพาเพื่อนๆ ทุกคนมา"
มันคือโชว์ที่ร้อนแรงที่สุดในเมือง และไม่มีทางเลย
ฉายซีซั่นหนึ่งเป็นครั้งแรก ปี 1989
นี่ ฉันได้ออกทีวี พวกห้าซี้ พี่ขอฮาด้วย
พวกเขาอยู่ทุกหนทุกแห่ง พวกเขาแหวกแนว
พวกเขามีความหลากหลายทางเพศ
ผมไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นอะไรกันแน่
คนพวกนี้โคตรจะเท่ที่สุดทางทีวี
และพวกเขาเป็นของเรา
คนอเมริกันรู้จักแคนาดา ดีพอๆ กับชายจริงหญิงแท้รู้จักเกย์
ผมเห็นพวกเขามีวิวัฒนาการ มาเป็นมืออาชีพที่ไม่น่าเชื่อ
พวกเขากลายเป็นตัวตนที่ยิ่งใหญ่ และผมทึ่งไปเลยครับ
ผมรู้ทันทีว่านี่มันเป็นสิ่งดี เนื้อหากว้าง มีความบ้าบอ
- เราขอซุปห่วยๆ สองถ้วย - ซุปห่วยๆ สองถ้วย
ท่านสุภาพบุรุษ นี่คือการประชุมธุรกิจนะ
โตมากับไพทอน ดู เอสเอ็นแอล ตอนมัธยมต้น
หลังจากคุณใส่บราออกกำลังกาย คุณก็มาเรียนจบกับ ห้าซี้ พี่ขอฮา
พระเจ้า
- มองขึ้นฟ้าสิ ไอ้งั่ง - ก็มองอยู่
ผมทึ่งไปกับความเป็นหนุ่ม และหน้าใหม่ของพวกเขา
ไม่มีใครดูอันตราย ชัดเจนว่ามีสติปัญญาอยู่
ห้าซี้ฯ ทั้งห้าคน ดูจะเป็นนักแสดงที่มั่นใจ
ว่าจะสามารถแปลงร่างตัวเอง ไปสู่ตัวละครต่างๆ นี้ได้
- มิเชล เธอร้องไห้เหรอ - เปล่า ฉันไม่ได้ร้องไห้
ฉันแค่กำลังคิดถึงโทนี่
รู้สึกเหมือนมันคือพวกเขาจริงๆ พวกเขาขี้เล่นและไม่สนใจบ้าอะไร
คุณรู้สึกถึงความสนุกที่พวกเขาเป็นอิสระ
แซตเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์ มักเล่นมุก ที่ดึงออกมาจากพาดหัวข่าว
ห้าซี้ พี่ขอฮาไม่ทำอย่างนั้น
พวกเขาไม่ได้เล่นกับวัฒนธรรมป็อบ ห้าซี้ฯ เล่นกับวัฒนธรรมอเมริกา
มันไม่เหมือนละครสั้นการเมือง เกี่ยวกับการประท้วงหรืออะไร
มันเกี่ยวกับผู้คนและหน้าตาของพวกเขา
พวกเขาเป็นชายหนุ่มเซ็กซี่ห้าคน
เดินเท่ไปมาเหมือนบีเทิลส์ ใน อะฮาร์ดเดย์สไนต์
พวกเขาโคตรจะน่ารัก
ความสำเร็จของรายการนี้ เปลี่ยนชีวิตของพวกเขาหรือไม่
เรามีเงินมากขึ้น
ฉันชอบห้าซี้ พี่ขอฮาทันที
จำได้ว่าฉันตามไปทุกปาร์ตี้ที่พวกเขาไป
"พระเจ้า มันน่าทึ่งมาก"
ธุรกิจการแสดงมันสนุก แบบธุรกิจการแสดงจริงๆ นะ
ธุรกิจการแสดงอเมริกาสนุกดี ผมชอบมัน
ผมเคยชอบไปที่บาร์และเขียนไอเดีย
และเมื่อรายการออกอากาศแล้ว ผมทำแบบนั้นไม่ได้
- พวกเขาเรียก "นี่ บรูซ" - แฟนหนุ่มของสกอต
ผมมีแฟนสาวและเรากำลังนัวเนียกัน ขณะที่ทีวีเปิดอยู่
และผมเห็นฉากจากห้าซี้ พี่ขอฮา ที่ผมเล่นเป็นผู้หญิง
มันออกจะแปลกๆ
- คนพูดถึงโชว์เราว่ายังไงเหรอ - พวกเขาคิดว่ามันกล้ามาก ดั้งเดิม
เพื่อนฉันทุกคนและไม่เหมือนใคร
- เอชบีโอชอบหรือเปล่า - ใช่ ผมคิดว่าเอชบีโอพอใจมาก
- บทวิจารณ์ออกมาดี - แฟนๆ ดูจะพอใจ
- แฟนๆ - ใช่
แต่ก็ไม่ใช่จะมีเยอะขนาดนั้น
เรากำลังซ้อมอยู่ และมีคนจากซีบีซีเดินเข้ามาพูดว่า
"มีสุภาพบุรุษคนหนึ่งอยากคุยกับคุณ"
สวัสดี
ใช่ ผมก็เป็นคนรับสายนั้น
ใช่ เราถูกยกเลิก
แล้วมาร์คก็มาบอกเรา
ฉันจะนั่งลงก่อน
มันคืออาการช็อก
รู้สึกเหมือนมันจบลงแล้ว
ผมไม่คิดว่ามันการตัดสินว่า รายการนี้ดีหรือไม่ดี
มันเป็นเรื่องของเศรษฐกิจ ที่ทางเอชบีโอต้องเผชิญในตอนนั้น
ส่วนที่ดีของการเป็นคณะละครคือ อยู่กันเป็นกลุ่มแล้วมีความแกร่ง
หลังจากนั้นคุณไปนั่งดื่ม และพูดคุยกัน คุณมีพันธมิตร
เราทุกคนไปที่บาร์แห่งหนึ่ง นั่งลงและทำให้คนอื่นๆ หัวเราะ
ประมาณสักสองชั่วโมงได้ และเยาะเย้ยชะตากรรมของตัวเอง
เราทำงานกันหนักมาก เพื่อทำให้มีคนรู้จักได้ขนาดนี้
และตอนนี้เราก็ถูกยกเลิก
แล้วจะทำยังไงกันต่อ
แน่นอนผมคิดอย่างยโสว่า "คุณหยุดเราไม่ได้หรอก
"ผมไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่คุณหยุดเราไม่ได้"
คำบรรยายโดย อริยาพร ซัลลิแวน
ผู้ตรวจสอบงานแปล ลลวรรณ