Merhaba, biz Kids in the Hall. Ben Mark, bunlar Dave,
Bruce ve Scott.
Merhaba.
Ve Kevin, ben de buradayım. Beş kişiyiz.
Kids in the Hall'da olmayı çok istedim. Gerçekten.
Rivoli'deki gösterilerine gittim
ve "Saturday Night Live'da nasıl böyle havalı
"ve taze bir şey yapabilirim?" diye düşündüm.
Onları Rivoli'de ilk izlediğim zamanı hatırlıyorum.
Komik, zeki ve orijinal olduklarını düşünmüştüm.
SNL'de yaptığım hiçbir şeye benzemiyordu.
Şimdi stratejik olarak, uç tarafta, yani güçlü konumda oturacağım.
Kids in the Hall beni güldürdü.
Beni neredeyse hiçbir şey güldürmez.
Bence şova başlamaya hazırız, katliam başlasın!
SAHNEDE KIDS IN THE HALL
Sadık bir komedi hayranı kaliteden anlar
ve Kids in the Hall kalitelidir.
Kafanı eziyorum.
Komedide Kids in the Hall'u bilirdiniz.
Bilmiyorsanız, ne alaka?
Sadece acayip komiklerdi.
Oyun, Bruce.
Bende kafa yerine lahana var.
Onlar X kuşağını yansıtan tek komedi ekibiydi.
O adamlar kadar etki bırakan kimse yok.
İşlerine bakıyorlar. Kimseyi sallamıyorlar.
Biliyor musun? Ben kötü doktorum.
Anarşik, asi.
Türünün tek örneği.
Kanadalı!
Torontolu bana bazı şeylerin mümkün olduğunu öğrettiler.
Bu beni ciddi anlamda etkiledi.
Kötü! Kaba ve şeytani!
Ezber bozdular, çok cinsel ve cinsiyetlilerdi.
Tam bilmiyorum.
Eşcinselsen ve gözlerimiz buluşursa mesaj alınmış demektir!
Kadınları empatiyle canlandırırlardı. Ve bazen acayip büyüleyici olurlardı.
Komik olan şeyi çok karanlık yerlerde bulmayı başarmalısınız.
Babam içiyordu.
Ama savunma mekanizması olarak daha şapşal olmamı sağladı.
Komedinin bir sıkıntıdan gelmesi şart değil
ama çoğumuz dertli tiplerdik.
Komedi sonuçta tek bir şeyle ilgilidir. Ölümün karşısında gülmek.
Birbirimiz için bir araya geldik
ve yapamayana dek devam edeceğiz.
Kids in the Hall'la beraberiz. Burada olmanız destansı bir olay.
-Hiç destansı bir şey görmedin o zaman. -Sağ ol.
Calgary'deydi.
Bu daktilo sahnesi. Böyle olmalıyım...
Bir şekilde komedi yapmaya çalışırken Loose Moose Theatre'a rastladım.
Tiyatro sporuydu, çok demokratik bir tür.
Rekabetçi doğaçlama. Çok dinamikti, kalabalık enerjikti.
The Audience ekibi
koca Bill Gimmel, koca Norm Hiscock, daha koca Mark McKinney, daha koca Frank.
Zekice bir şey. Sahnedeki hâlimi düşünsem
bunu yapamazdım.
Rastgele olmalıydı ve düşünmeye pek zaman kalmazdı.
Mount Royal College'da okudum.
Bir işle uğraşıyordum ve Theatresports'a girdim.
Sanki eş cinsel olduğumu açıklıyordum.
Dine dönmek böyle bir şey.
Sahnede bir şeyler uyduran insanları izlerken şöyle düşündüm,
"Siktir. Ben de istiyorum."
Loose Moose'a gittikten sonra her şey çok hızlı gelişti.
Galiba iki ay sonra Mark'la tanıştım.
Dün gibi aklımda. Bruce ilk sahnelerinden birinde sahneyi
kafasıyla boyamıştı.
Bir sahnede piyanoya ihtiyacı vardı
ve provası çok uzun sürüyordu. Ona şöyle bir şey dedim,
"Ne kadar prova yapman lazım?"
Karmaşık, güzel dostluğumuza dair ilk anım bu.
Kevin'la Second City doğaçlama atölyesinde tanıştım.
Old Fire Hall'a gitmiştim.
Bir egzersiz için rastgele eşleştik.
Birbirimizin hareketlerini kopyaladığımız ayna egzersizini yaptık.
Bunu komik, eğlenceli bir üslupla yapmaya başladık.
Elektriğimiz anında tuttu ve komedi elektriğinizin tutması
âşık olmaya benzer.
O ilk kız arkadaşım gibiydi.
İlk görüşte aşktı çünkü birbirimizi güldürebiliyorduk
ve birbirimizin ritmini hemen kavrayabiliyorduk.
Bu hiç değişmedi.
Ömrümde başka bir komedyenle hiç öyle bütünleşmedim.
Ders bittiğinde Dave'in yanında gittim
ve topluluğuma katılmasını istedim. Ama topluluğum yoktu.
Dave hemen evet dedi.
Kids in the Hall böyle başladı.
Lav. Kızgın lav.
-Kızgın lav. -Öyle mi?
Magma.
Toronto'da tiyatro sporu yaptık.
İyiydik ama öğreniyorduk. Yani vasattık.
The Audience adlı bir tiyatro sporu ekibi olduğunu duymuştuk.
Onları biliyorduk, onlar da bizi biliyordu.
Önce Bruce Toronto'ya geldi. Ufak tefek, tuhaf bir adamcağızdı.
"Bu adamın olayı ne?" dedim.
-İşte geliyor. Yırt. -Geliyor. Vay be!
Sonra onu komedi yaparken gördüm ve acayip komikti.
Kalbim böyle atıyor...
Kalbi böyle atıyor...
Dave'le Second City doğaçlamalarını izlemek için sıradaydık.
Mark oradayken. Alelade, gözlüklü bir adamdı.
Onun bir dâhi olduğunu duymuştum. "Komik değil." dedim.
Bana bunu söylemekten zevk alır.
Benimle ilk tanıştığında, "Adam komik değil." diye düşünmüş.
Bana getirttiğin bu tuhaf, acayip alet ne?
Neden burada?
Evrim geçirmemizi isteyen tanrılardan bir işaret olmalı!
Sonra onu sahnede izledik ve fevkaladeydi.
Birbirimizi izledikten sonra dedik ki, "Beraber bir şeyler yapalım."
Sık sık iki ayrı ekip hâlinde çalıştık.
Sahne kararınca çarpıştığımız için tek bir ekip oluşturduk.
Yazı tura attık. The Audience benim seçtiğim isimdi
ama neyse ki ben kazanmadım.
Kids in the Hall'da karar kıldık.
Bruce demişti ki, "Şimdilik olsun çünkü hiç sevmedim."
"The Kids in the Hall." Ne alaka yahu?
Gwar! Bu bir isim.
Bir yapımcı bir gösteri için Kids in the Hall'u tuttu.
O zamanlar adımız farklıydı. Bize Jack Benny Show'dan bahsetti,
koridorda takılıp Jack'e espri satmaya çalışan
çocuklar varmış.
"Koridordaki çocuklar" dermiş.
Bir ara başımı kaldırıp baktım ve dördümüz vardık.
Sonra Scott geldi. Scott'ın gelişini nasıl canlandırdım ama?
Ailem komikti.
Akşam yemeklerimiz şöyleydi, "Bugün ne oldu?
"Budala bir tip gördün mü? Hadi onunla dalga geçelim."
Her şey insanları güldürmekle ilgiliydi.
Ama York Üniversitesi'ndeyken komedyen olmak gibi bir niyetim yoktu.
Tiyatroyla, oyunculukla uğraşıyordum.
Film yıldızı olmak istiyordum.
James Dean olmak istiyordum.
"Benim olayım komedi." dediğin an hangisiydi peki?
Öyle hissettiğim an... Kids in the Hall'la tanıştığım zamandı.
Herkes altın kartımı görsün.
Yapma!
Maskaralık yapıyorlardı ve bu çok eğlenceli görünüyordu
ama ayrıca oyunculuktu.
Bayıldım!
Bir cinayet gizemi içeren berbat bir sahnede oynamıştım
ve jöleli çörek vardı.
"Koltuğunun altına bak, sana bir çörek var."
Hatırlayamıyorum ki. Kevin?
Berbat gitti ve onları bize atmaya başladılar.
Bruce'u hatırlıyorum. "Ne oluyor lan? Kim çörek atıyor?"
Belli ki bendim, yalnızca yedi kişi falan vardı.
Klasik Scott. Çöreği atarken "Siktirin." diye bağırıyordu.
"O ekibe katılacağım." dedi.
Sadece beni fark etmelerini sağlamalıydım.
Çok acayip.
Theatresports'ta bir doğaçlama izlemiştim
ve Scott sahnedeydi.
Berbat bir skeç yaptım.
Tuvaletteki bokla ilgili bir taklitti.
Tuvalete elini sokup boku çıkartıp şöyle diyordu, "O benim sevgilim!"
Güldüm.
İzleyenlerden belki biri daha güldü,
ben de "Bu adamı sevdim." falan oldum.
Scott seviyemizi yükseltti çünkü sahnede kasıp kavururdu.
Uzak dur benden.
Kirpi gibi.
Ayak uydurmak için biz de kasıp kavurmalıydık.
O zamana dek eksik bir parça vardı.
Böyle eksik bir parça olduğunun farkında bile değildik.
Bir gün Kids in the Hall'un üyesi olarak benimle ilgili doğaçlama şarkı yaptılar.
Scott da koridordaki bir çocuk
Scott ağlamayıp sigara içmeye başladı.
Beni davet ettikleri andan sonra asla gitmeyecektim.
Benden sonra kimse girmeyecekti. Anahtarı attım.
Genç biri olarak Queen Street'teki bu mekân
benim için dünyadaki en önemli duraktı.
Bu acayip mekân, Rivoli
ve deri önlükler takan fiyakalı garsonlar.
Queen Street büyülü bir yerdi. Özellikle banliyöleri.
Herkesin siyah giyindiği ve kimsenin gülümsemediği bir cadde.
Geleceğime dair ne hayal ediyorsam, orada gerçekleşecekti.
Ciddi anlamda yaratıcılığın eritme kazanıydı.
Mesele video, dans ve komediydi.
Hep bir şeyler olup bitiyordu ve Rivoli bunun merkeziydi.
Gel kameraman.
Işıkları ve sahneyi kurmalarına yardım ederdim.
Scott kostümlerini yayarak bütün alanı kaplardı.
Sahnede olduğunuzda sahne bundan ibaretti.
Orada bir yan sahne vardı.
Biri burada konuşurdu. Işıklar buraya vururdu.
Sonra buraya vururdu.
Biz de orada kurduğumuz şeyi canlandırırdık.
Ona baksanıza.
Pardon bayan.
Rivoli'deki ilk yılımızdan nasıl sağ çıktık, bilmiyorum.
Genelde 17, 20 kişi falan olurdu. Taş çatlasa 35 kişi.
Pek heyecan olmuyordu. Ama birbirimizden çok keyif alıyorduk.
Duvarda doksan dokuz şişe bira
Doksan dokuz şişe bira
Fondiple birini, yolla gerisini
Sonra doksan dokuz
Duvarda doksan dokuz şişe bira
Pek az seyirciyle bir sürü gösteri yapmayı sürdürdük.
Bana kalırsa o tekrarlar, deneyler
ve sürekli çuvallamalar sayesinde iyi olduğumuz alanı bulmayı başardık.
Eski bir dost uğradı ve bir doğaçlama yapalım dedik.
Mike Myers!
Rivoli'de Kids in the Hall'la beraber çok doğaçlama yaptık.
Queen Street seyircisinin önünde acayip bir performans çıkarmak harikaydı.
Kids in the Hall'da olmayı hep çok istedim.
Onlar sanki üç akor bilen bir müzik grubuydu
ama harika akorlardı.
Adi şerefsiz.
Onları ilk gördüğümde aydınlanma yaşadım.
Rivoli'de 20 kişiyle oturuyordum ve şöyle düşünüyordum,
"Bu izlediğim en muhteşem şey."
Kız kardeşimin sevgilisinin kamerası vardı
ve Kids in the Hall gösterilerine götürürdüm.
-Çok güzeldi, değil mi? -İyiydi.
İlk gösterilerin çoğunu kaydettim.
Bir şekilde kişisel bir deneyime dayanan
yeni bir komedi yaklaşımıydı.
Anne, geldik.
Anne, geldik. Camı aç, geldik.
Bu bana büyüleyici gelirdi çünkü kimse böyle bir şey yapmıyordu.
Banliyölerde geceye karışırlar
Biz babalarımıza dönüşürken
İlk skeçlerimizden birinde "Banliyöler" diye bir sahne vardı.
Şarkının sözleri nasıldı?
"Banliyölerin bilmem nesini görüyorum." Unuttum.
Bakarsınız. Bulursunuz.
Gözlerime bak ve gör
Banliyölerin gücünü
BRUCE VE KIZ KARDEŞİ 1972
KEVIN'IN AİLESİ 1975
Dördümüz banliyöde büyüdük.
SCOTT BABASI VE KARDEŞLERİYLE 1972
Banliyöler tekdüze ve sıkıcıdır.
DAVE VE KARDEŞLERİ 1968
Bence banliyöler zihnimizi cidden mahvetti.
Banliyöler beni gitgide boğuyor.
Belki de banliyöler boğazıma geçmiş bir ilmiktir.
Anne.
Mark'ın dünyası bizimkinden farklı.
MARK VE AİLESİ 1975
Diplomat bir aileye, epey kültürlü bir topluluğa mensuptum.
Başta aykırılığımı kişisel başarısızlıklarıma bağladım
ama sonra yavaş yavaş bu durumumu içselleştirdim.
Bu ülkenin başbakanı olacaktım.
Ama 20 yaşındaydım ve ortamda bol bol asit vardı.
Ders çalışmıyordum. Derse girmiyordum. Calgary'ye gittim. Tiyatroya girdim.
İzninizle, oyunculuk yapmalıyım.
Calgary çok homofobik bir petrol kentiydi
ve adamlar kamyonetle gezer, sokakta beni kovalardı.
Teselliyi önce sporda, sonra elbette rock müzikte buldum.
Yangın
Beynim yanıyor
Tam punk başladığında God Save the Queen'i
kırk beşlikte dinlemiştim ve aklımı başımdan almıştı.
Olay seks ve öfkeydi, toplum böyle kalamazdı.
Sanki eroin kapsülü doğrudan beynime zerk edilmişti.
Eroin kapsülü diye bir şey var mı ki?
Bruce öyle süperdi ki insanın gözü korkuyordu. İlk konuşmamızda
ne söyleyeceğimi bilemedim ve şöyle sordum, "Ne dinliyorsun?"
"Lou Reed, The Birthday Party ve Iggy." dedi.
Müzik delisiydim, şimdiki gibi değildim yani.
Punk delisiydim. İsyan etmeye kafayı takmıştım.
Punk olmak için müzikle ilgilenmen şart değil.
"Bu konuda dövüşmek isteyen?"
Punk tavırda olmak için müzikle ilgilenmene gerek yok.
Onların ortamdaki yeni ve süper tipler olduğunu duydum.
Punk rock'la ilgileniyorlardı. Bu hiçbir şeye benzemeyen
yepyeni, havalı bir şeydi.
Son zamanlarda iş yerinde bir sürü arkadaş işinden yakınıyor.
Ben öyle değilim. İşimi seviyorum.
İşim ne mi? Ben ibneyim.
O zamanlar gey olmak bir açıdan en büyük isyandı.
Sahnede gey muhabbeti yapmanın esasen tehlikeli bir yanı vardı.
Evet, sakso çekmek. Erkeğe yaraşır bir iş.
Becer beni.
İbne koşuyor, özgürce koşuyor
İbneye bakın, ibne koşuyor...
Scott'ın gey olmasını
ve şova bu malzemeyi taşımasını seviyordum.
Eş cinselliği silah olarak kullanıp geri kafalıları yerden yere vuruyorduk.
Alenen gey olan birinin utanç duymayan, kuir olumlayıcı
bir karakter canlandırması bildiğim kadarıyla ilk kez oluyordu.
Benim küçük banliyö hayatım için bu çok çarpıcı bir şeydi.
Bu ekibin içinde kendim olabileceğimi biliyordum.
Genç bir birey olarak hayatımın her anında gizleniyordum.
Babam şiddete başvururdu.
Böyle bir esprim var, babam beni döverek
hizaya sokmaya çalıştı ama sert seven biri oldum...
Beni gey yaptığı için babamı suçlardım.
Gey olumlayıcı toplumda gey olsaydım büyütülecek bir şey olmazdı, değil mi?
Ben de, "Toplumu suçlayacağım." dedim.
Babamın hıncını taşıyordum, ona topluma duyduğum hıncı ekledim
ve bu ikisi birbirini dengeledi.
Şimdi bir manken gibi hareket ediyorum.
İnsanları hem kızdıran hem de memnun eden bir komedi yaratmak istiyorlardı.
Orta sınıf saygınlığını bir kenara iterek.
Onlar ebeveynlerinin yaptıkları dışında
her şeyi yaparak bir kariyer inşa etmeye çalışan
beş genç komedyendi.
Nice yaşlara evlat.
Kötü ebeveynler kafilesi olağanüstü.
Kırk yaşımdaki gibi içemiyorum artık.
Acayip sersem, perişan tiplerdi
ama perişan olma tarzları yeni ve orijinaldi.
Babam anlı şanlı bir ayyaştı. Korkunç şeyler yapardı.
Bir kez bıçakla beni masanın etrafında kovaladı.
Galiba savunma mekanizması gibi, daha şapşal biri olmamı sağladı.
Babamın yaptığı ve söylediği korkunç şeylerin çoğunu kullandım.
Babam içerdi.
Evlat, bugün kaç kız seni aradı? Sıfır mı?
"Evet. Dün kaç kız aradı? Sıfır mı? Evet."
Ne derler bilirsin evlat, sıfır artı sıfır, eşittir ibne!
Babam öyle derdi.
Bir alkoliğin çocuğuysan
kendini korumanın bir yolu olarak dikkatli bir gözlemci olmayı öğrenirsin.
Başkalarının duygusal durumlarının farkında olman gerekir.
Bu da komedyenlikte işe yarar.
KIDS IN THE HALL SİZİ DAVET EDİYOR "GIRLA SARHOŞ BABA VAR"
Galiba hepimiz babalarımıza erkek olduğumuzu kanıtlamaya çalışıyorduk.
Kadın gibi giyinerek.
Yeni annenin ben olduğunu öğrenmek eminim seni şok etmiştir.
İlk kez David'i bir kadın oynarken gördüm.
Omuzlarına bir kazak atmıştı ve "Bu bayağı iyiydi." diye düşünmüştüm.
Kadınları böyle canlandırırlardı. Aynı kazağı paylaşırdık.
Evim burası. Bu güzel akşam için teşekkürler.
Kadınları duruşumuzla ve sesimizle oynardık.
Duruş, hareket ve konuşma tarzımızı değiştirirdik sadece.
Rolleri canlandırırken seyirci sorgulamayı bir kenara koyar,
bizi kadın gibi görürdü.
-Alo? Tiffany? -Tabitha?
-Ne yapıyorsun? -Ne yapıyorsun?
-Seni arıyordum. -Ben de seni arıyordum.
-Ama telefon çalmadı. -Benimki de çalmadı.
Aman tanrım!
Evrim ağırdı. Şöyle diyordum, "Bir kadını mı oynuyorum?"
Sonra oynamaya başladık.
"Drag mi yapıyorum? Galiba bir kadını oynuyorum." diyordum.
Saatim durdu. Bu toplantıya gitmem şart.
Üzgünüm, biriyle görüşüyorum.
Anneme canlandırdığım karakterin
ona dayandığını söylediğimde dehşete düşmüştü.
-Selam, ben Nina. -Selam, Danny.
-Merhaba. -Nasılsın?
İyiyim. Çok sağ ol.
Selam. Herkese merhaba. Ben Nina.
Annem demişti ki, "Ne? O berbat kadın mı?"
919, üçüncü tekrar.
Kadınları karakter gibi oynarlardı.
İnandırıcıydı. Gerçekti.
Şöyle değildi,
"Şimdi hepimiz peruk takıp regl hakkında konuşacağız."
Çünkü âdet görme konusunda gayet iyi bir tutumum var.
Mesele elbette bu kadınların önemli seslerinin olmasıydı.
Aykırılar ve feministler.
Onlar... Bizim insanlarımız.
Teşekkürler. Rivoli'de bir sonraki şovumuz iki hafta sonra.
Üç gün art arda oynuyoruz.
Eski malzememizden sıkılanlar varsa
yeni şeyler yapacağız, o yüzden gelin.
Bir süre işe yaramadı
ve birbirimize bakıp "İşe yarıyor mu? Planımız ne?" diyemedik.
Hepten işe yaranmıyor denemezdi ama gençken birisi
"Muhteşemsiniz." dediğinde iki hafta boyunca
yiyip içmeden o gazla yaşarsın.
Bazen bir skeç tutardı.
Kafanı eziyorum.
Kafalarınız eziliyor.
Geberin.
En iyi, en etkileyici skeçleri seçip,
bir gösteri oluşturunca, doğru bir dizilim varsa
iyi bir gösteri oluyordu, bizi yansıtıyordu.
Âdeta asıl meselemize odaklanıyorduk.
Hatırlıyorum da bir ara...
Gösteri bir anda tutmuştu.
Yaklaşık on kişiye oynarken
bir anda Rivoli'yi doldurmuş 400 kişiye oynuyorduk.
Sahnede geçirdiğimiz 10.000 saat meyve vermişti.
Bir gösterilerini izledim. "Aman tanrım." falan oldum.
Erken Sex Pistols ve geç Clash arasındaki fark gibiydi.
Bir gün erken gelmiştim ve insanlar kuyrukta bekliyordu.
"Bizden önce başka şov mu var?" diye sordum.
Adam dedi ki, "Yok, iki buçuk saat sonraki şovunuz için kuyruğa girdiler."
"Yuh be." falan oldum.
RIVOLI - 17 MART SALI 5 DOLAR
Sonra birkaç ay biletler hep tükendi
ve hafiften olay olduk.
Queen Street denen kült dünyasında küçük, kült bir olay.
Harika bir histi. Sanki ilerlemiştik.
Bir yere doğru gidiyordu.
Yerel bir gazeteden harika bir eleştiri aldık.
Adını vermeyeceğim çünkü pek havalıyım.
Globe and Mail'e çıkmıştık, hakkımızda tam da isteyeceğimiz türden,
müthiş bir eleştiri vardı, "Karşınızda Kids in the Hall."
O gün SNL yetenek avcıları geleneksel seyahatlerini yapmak
ve The Second City'ye bakmak için Toronto'ya indiler.
Tabii biz Globe and Mail'in eğlence kısmında olunca
"Onlarla da görüşelim bari." dediler.
Telefon çaldı, ben açtım ve bir kadın arıyordu.
Dedi ki, "Lorne Michaels için yetenek arıyorum.
-"Şovunuzu izlemek isteriz." -"Biletler tükendi." dedim.
"Saturday Night Live için." dedi.
"SNL için yetenek arıyoruz."
Ben de dedim ki, "Evet, biletler tükendi, çok üzgünüm.
"Belki birileri satıyordur."
Sonra da telefonu kapattım.
Diğerleri bana bakıp "Az önce ne halt ettin?" falan dediler.
"Hata yaptım, değil mi?" dedim.
Müthiş!
Karşınızda şovumuzun yıldızları, Hart Pomerantz ve Lorne Michaels.
İyi akşamlar, ben Lorne Michaels.
Hemen ara verip ciddi bir ulusal krizi incelemek isteriz.
Lorne'la çalışan herkesin bir Lorne taklidi vardır.
"Chaplin, Buster Keaton'dan büyük bir yıldızdı."
"Bruce, Madonna var ya?"
"Bu sonbahar planın var mı Mark?"
"Kevin'ın meselesi şu, orada duruyor ama çok sessiz,
"ama bağırıyor ama orada ama sessiz ve kıpırdamıyor."
Bence patron olduğunda insanlar seninle dalga geçiyor.
Onların taze olduğunu düşünmüştüm. Orijinaldi.
Komiklerdi ve bunu nasıl işleteceğimi biliyordum.
-Video aynan olayım. -Tamam. İyi, güzel.
Lorne Michaels.
Bir Kanadalı için bu çok daha büyük bir olay
çünkü o çok iyi iş çıkardı. Gitti ve Amerika'yı fethetti.
LORNE SATURDAY NIGHT LIVE SETİNDE 1978
Çocuklar onun için Kanada'nın başka bir potansiyelini temsil ediyordu.
Rivoli'de bizim "en iyiler"imizin seçmesi vardı, kapılar kapalıydı
ki sanırım bu SNL tarzı bir şey.
Bu komedi devleri için 12 veya 15 skeç hazırladık.
İlk kez o hafta rekabet çirkinleşti
çünkü sahnelerimizi araya sokmak için kavga ediyorduk.
Onları Rivoli'de ilk izleyişimi hatırlıyorum.
Enerji fışkırıyordu, capcanlıydı, zekice olduğu ortadaydı
ve SNL'de yaptığım hiçbir şeye de benzemiyordu.
Her yanına bayıldım.
Beni tut.
Güldüklerini anlayamıyordunuz çünkü insanlar tek başlarına gülmezler.
Şovdan sonra Lorne
"Beşinizle ne yapacağız biz?" dedi.
Sonra hayatımızın gepgergin bir... "Gepgergin" mi?
Hayatımızın en gergin dönemi başladı. Onlar gidince ne olacaktı?
Hepimizi mi alacaklar? Hiçbirimizi mi?
Birkaç hafta sonra Bruce, "Bir şey söylemem lazım." dedi.
"Mark'la yazarlık yapmamızı istiyorlar." Böyle öğrendik.
Saturday Night Live bizi yazar olarak işe aldı, bu manyak bir haberdi.
Çocuklar için fena hâlde zor olmuştur. Evet.
Onlar için iyi. Kids in the Hall işe yaradı.
Benim için berbat tabii. Hayır. Pardon.
Belki de sonuna gelmiştik.
Bruce ve Mark New York'ta harika bir şey yapıyorlardı.
Zavallı Scott, Kevin ve Dave, peruklarla dolu bir çantayla kalakalmıştı.
Onlar gitmeden önce son bir büyük gösteri yapmıştık
ve çok büyük bir geceydi, içerisi hıncahınç doluydu.
Hepimiz sahnede ağlıyorduk ve şöyle dedik, "Mark ve Bruce için çok heyecanlıyız
"ve neler olacağını bilmiyoruz ama burada olduğunuz için sağ olun."
Ama gidemediniz mi?
Hayır, bir çalışan teknik bir hata yapmış.
-Beş saniye. -Hadi bakalım.
-Dört, üç, iki... -Kayıt.
Mark ve Bruce çok makuldü.
Onlara bir şovun nasıl üretildiğini göstermek, o deneyimi yaşatmak.
Second Cup'ta çalışırken
iki hafta sonra Madonna'ya skecimi gösteriyordum.
Saturday Night Live'da pek iyi değildim.
Hep tuhaf fikirlerim yüzünden onlarla kavga ederdim.
Büyük bir makineydi.
Galiba bunalmıştım.
Hepsi berbattı. İşkenceli, acı verici, sinir bozucu ve yorucuydu.
Ama gerçekten eğlenceli değildi.
Onları görmeye gitmiştim.
Bruce çok kilo almıştı.
İkisi de berbat görünüyordu. Mutlu değillerdi.
Saturday Night Live'da dikiş tutturamadığım o süreçte
Kids in the Hall'a ihtiyaç duyduğumu anladım.
Noel'de döndüğümüzde hasret dolu âşıkların kavuşması gibiydi.
Sizler isimsiz kahramanlarsınız çünkü başka bir ekip olsa dağılmıştı
-ama sizler... -O yıl SNL izledin mi?
Evet.
Beşi arasında gerçek bir sevgi vardı.
"Bu ekibi bir arada tutmalısın." dedim kendi kendime.
NEW YORK CITY'YE GİDİŞ 1987
Bira kokain kadar serbest.
Kaydediyor mu? Şu anda kayıtta mı?
Pilotla konuşmalıyım.
Kes artık.
Mark, Scott Thompson ve ben her gece o sıcak ışıkların altında
o performansları paylaşmasak
bu ekip uçağa binmiş, bir maceraya doğru yol almıyordu. Hayır.
1987 sonbaharıydı
ve Lorne beşini New York'a getirmişti.
Bir saatlik bir pilot bölüm çıkaracakları
malzemeyi yazıp oynayacaklardı.
İşte New York.
Burası 23'üncü Cadde.
Paul'un gittiği YMCA.
Lorne bize harçlık verir gibi öderdi.
"Çimleri biçtin, gazeteleri dağıttın,
"çöpü çıkardın. Al sana beş dolar."
Çok gençtik. New York'ta '80 sonlarıydı.
Büyük bir gece bizi bekliyor. Ekstazinin kafası gelmeye başladı.
Krallığın anahtarını almış genç adamlardık.
Birkaçımız kendimizi paralıyorduk.
Sizi New York sosislileriyle tanıştırmak istiyorum.
Bu oğlan sikimi içine almadı.
Seni geberteceğim.
Gençlerdi, salıvermişlerdi ve sayısız şey yapmak istiyorlardı.
Çocukların nerede sence?
İşte. Burada. Güzel Kevin.
Gün boyunca pilotu yazmaya odaklanıyorduk.
Bunun için oradaydık.
Şovlar sayesinde paslanmayacak,
Lorne'a göre Amerikalı seyirci için sertleşecektik.
Pis kız.
Öyle bir duyguydu ki en iyi parçaları geliştirmeli,
televizyona hazırlamalılardı.
Lorne her hafta bize emirler verirdi.
Derdi ki, "Bu insanlar için açılış yapacaksınız.
"Bu şovları yapacaksınız, haftaya ne yaptığınıza bakacağız."
Rivoli'de olmayacak türde
bir terbiyeden geçmelerini istiyordum.
Ben Lou.
İyi geldin mi Lou?
Geldin mi Lou?
Bu beş adama baktığınızda acayip tuhaf olduklarını görürsünüz.
Yani, cidden. Tuhaf diye buna denir.
Kids in the Hall'la işlettiğim mekânda,
West Bank Café Downstairs Theatre Bar'da tanıştım.
Yüz koltukluydu küçük, hoş bir sahnesi vardı,
projelere çalışmak için harika bir yerdi.
Lewis ilk hayranlarımızdan biriydi.
Sanırım şöyle bir şey derdi, "Hadi ama, gayet iyiler!"
Bize destek verirdi.
Yüreklendiriyordum çünkü gerçekten...
Acayip komiklerdi.
Seninle yatarsam bunu acıdığım için yapardım.
Hey, ben merhamet seksinin kralıyım.
Komedinin en güzel yanı, komedi çok iyi olduğunda
başka bir bakış açısı sunar ve bunu başarmışlardı.
Yıkayacağız onu şarapla Yapacağız tertemiz
İşte bizim çarmıh makinemiz
Pilotu yapmak için Toronto'ya dönüyorlardı ve dedim ki,
"Yaklaştınız ama daha iyisini yapabilirsiniz."
Yıldırım aynı yere iki kez düşmezmiş. Meğer 19 kez düşüyormuş.
Belli olmuyordu.
Bir seyirci bizi severdi, diğeri sevmezdi.
Bir nevi Toronto gibiydi, yaptığımızı yapmaya devam ettik
ve bir kıvılcım parladı.
Pilot için aldığımız parayı dört dairemize harcıyorduk.
Olmayabileceğini düşünüyorduk.
Burası CBC.
Dünya'da, CBC'deki uşağım, programlama müdürü Ivan Fecan.
Ivan Fecan'la aram iyiydi
ve ona telefon açıp demiştim ki,
"Kids in the Hall programına yatırım yapsana."
Çocuklarla bir şey yapmak istiyordum.
Arsız ve tazelerdi.
Lorne'la konuşmuştuk. "Bir program yapmak süper olmaz mı?"
O zamanlar CBC programlarının çoğu fena hâlde yaşlıydı
ve ben 40 yaş altı seyirci için bir şeyler istiyordum.
Lafı fazla uzatmayayım, Kids in the Hall.
Bir dizi pilotuydu.
O zaman özel yapım olarak tanımlanmıştı ama bize göre bir pilottu.
Umudumuz, başarılı olup diziye dönüşmesiydi.
PİLOT ÇEKİMİ TORONTO 1988
Çekim CBC stüdyolarındaydı
ve SNL'den bir ekip New York'tan gelerek
set ve ışıkları kurmaya yardım etti.
O zamanlar pilotun diziye dönüşme ihtimali onda bir falandı.
Onlar için kaybedecek çok şey vardı.
Risk inanılmazdı, ya hep ya hiçti.
Çok gergin olduğumu hatırlıyorum.
Pilot, programa dönüşmezse yer gösterici olurum.
Bu süreçte hiç iyi hissetmiyordum.
Malzemeyi bilsek bile çok heyecanlıydık. İşe yaramak zorundaydı.
Deneyimleyecekleri şey profesyonel şov dünyasıydı
ve hiç kamera önünde olmamışlardı
ki bu bambaşka bir yetenekti.
İki seyirciyle iki çekim yaptık, ilk çekimde korkuyorduk.
İşerken düşünüyordum, "Hayalarım vücudumun içine mi kaçtı?"
Hafta boyunca prova yapsak da
başladığında şöyle dedim, "Seyirciye mi, kameraya mı döneceğim?"
İlk gösteride kimse gülmedi.
Tam bir fiyaskoydu.
Lorne ilk ve son kez bize bağırmıştı.
Bize derhâl toparlanmamızı söyledi.
"Bunun 19 katı iyi olmalı." dedi.
Ne? Bu matematiksel olarak mümkün mü? Bunu satmamızın bir ihtimali var mı?
Onlara mükemmel olduğunu söyleyebilirdim.
Yalan söylemiş olurdum.
Şov dünyasının özü şudur,
başka bir giriş yapmak üzere sahneden inmelisin.
Mesaj şuydu, "Beni hüsrana uğrattınız. Bu sizin büyük şansınız."
Punk rock kanımız kaynamaya başladı.
Galiba bazılarımız Lorne'a kızdık.
Öyle ezik olduğumuz için kendimize kızdım.
Bangır bangır punk rock dinlerken
soyunma odasındaki mobilyaları kırıp dökmeye koyulduk.
Ben öyle yapmadım, ben diplomat çocuğuyum. Soyunma odasını kırıp dökmeyiz biz.
Kevin, soyunma odanı kırıp döktün mü?
Hayır!
Şans getirsin diye Scott'la lavaboya işedik.
Daha sonra odadan çıkıp
eşsiz bir performans yaptık.
Hey, milyonerler! Çıkın o çöpten!
Bir kızla tanışmalıyım...
Bir kadınla.
Dur, hırkanı alayım.
Amanın, rüzgâr çıktı.
İkinci şov, bir Rivoli şovu gibiydi.
Muhteşemdi.
Dört yıldır Rivoli sahnesinde gördüğüm karakterler
şimdi kostümlerin içinde, setlerdeydi.
Ve gerçeklerdi. Canlanmışlardı.
Hey, ben merhamet seksinin kralıyım.
Dövmesi kolay, öldürmesi zor.
Reg'in şerefine.
Pilotlarını gördüğümde varoluşsal bunalıma girdim
çünkü hep yapmak istediğim şeyi yaptıklarını fark ettim.
Bence şimdi bile neredeyse kusursuz bir komedi pilotu.
İzledikten sonra bunalıma girdi. Dedi ki,
"Siktir, yapmışsınız işte. Herkesin istediği şey bu. Siktir!"
Ciddi anlamda öfkelenmişti.
Gördün mü? Kafan düz.
Seni annen mi giydiriyor? Keşke kafanı ezseydi.
İyi geceler.
Prova yapıyorduk ve CBC'den biri dedi ki,
"Seçkin bir beyefendi sizinle görüşmek istiyor."
"Lorne mu?" diye düşündük.
Lorne, diplomat çocuğu diye Mark'la konuşuyordu.
Telefonu aldım, arayan Lorne'du. "Tebrikler, 22 tane istiyorlar."
-"Ne?" falan olduk. -20 tane.
Yirmi bölüm istediler, evet.
"Peki kaptık mı?" Dedi ki, "Haber bekleyin."
Belki beş dakika falan böyle dedi,
"Haber bekleyin."
"Ne oldu?" "Şovu kaptık." "Güzel. Şükürler olsun.
"Kaç, on bölüm mü?" "Hayır." dedi.
"20 bölüm mü?" "Sezon başı 20." "Ne?"
Evet mi dedin?
Kimsin? Kiminle görüşüyorum?
Home Box Office.
HBO parayı koydu.
Çocuklar.
Biz de ekipleri, tesisleri koyduk.
Allem edip kallem edip bir şov yaptık.
Tamamız.
-İyi haber hıyar herif. -Aferin hıyar herif.
Şampanya.
ÇEKİM BAŞLIYOR 1989
Şovdan önce ne mi hissediyorum?
Enerjik, bitkin, uykuluyum. Hiç olmadığım kadar heyecanlıyım,
travmatiğim, canım sıkılıyor.
Televizyonu tanımıyorduk.
İlk sezon pek kurgu olmayan bir sürü skeçle doluydu.
Bunlar Rivoli'de gece 23.39'da müthiş beğeniliyordu.
Sahnede bir şeyler yaparsın, tamam mı? Giriş yaparsın.
Televizyon bir canavar.
"Doctor Seuss Bible"ı çektiğimizi hatırlıyorum.
Scott çarmıha gerilme pozunu çok uzun süre yapmalıydı.
Tabii kolları mahvolmuştu
ve uzun çekimler sırasında resmen acı içindeydi.
Acele edin! Hadi halledin, çabuk.
Kollarım birazdan kopacak. Hadi.
-Hazır mısınız? -Hazır!
Hadi!
Kameraya doğru yürüyorsun.
Oyun, Bruce.
Ekip eski, huysuz CBC emektarlarıydı.
Karakterlere vuruluyorlardı.
Bazen adamlar gelip "Bu akşam o kızıl mı olacaksın?" diyordu.
Bu kâbus ne zaman bitecek?
"Hayır. Bu akşam kızıl olmayacağım." "Tüh! İyi bari."
Dave'e vurulmadığını söyleyen biri varsa
yalan söylüyor demektir.
Bu geldi.
Drag içindeki Dave'e hastaydım, kafamı karıştırıyordu ve seksi geliyordu.
Dave acayip seksiydi. Ne diyebilirim ki, çok seksiydi!
Tartışma yok. Drag yaparken en seksi bendim.
Hanımlar beyler, huzurlarınızda Bruce McCulloch.
Canlı kayıtlar yapmak en eğlencelisiydi.
İnsanlar yine gelir, Rivoli'de kuyruğa girerdi.
Dostum Sue'nun fiyakalı ablaları vardı
ve fiyakalı ablası Julie ekipte çalışan birini tanıyordu.
O kişi de Bruce'la arkadaştı ve biletleri de öyle aldık.
CBC stüdyosuna gittik.
Kameralar geldi.
Solumuzda bir platform vardı ve "Bu ne için?" demiştim.
Şov başladı ve Shadowy Men çalıyordu.
Canlı çalıyorlardı.
Having an Average Weekend şarkıları ilk kırk beşlik single'ımızdaydı.
Bu bütün şovlarının açılışında çaldıkları tema şarkısı oldu.
Eğer bir havamız varsa, tamamen Shadowy Men'e borçluyuz.
Bir başladıkları zaman sağlam çalarlardı.
Her bölümün kaydında çaldık.
Şöyle yaptığında... Tek bir nota.
Düğmeye basardın. İnsanlar biliyordu.
İnsanları heyecanlı görmek müthiş bir duyguydu.
Bazen seyircinin önünde
Dave'le dans ederdik ve buna bayılırlardı.
Saç, makyaj ve kostüm ekibimiz pit ekibi misali
15 dakikada bizi hazırlardı
ve sonra sahneye döner, yine Shadowy Men eşliğinde dans ederdik.
Geldiğiniz için çok teşekkürler. Çok teşekkürler.
Çok teşekkürler!
Shadowy Men'e teşekkür ederiz!
Bittiğinde heyecandan ölüyorduk. "Bunu her kayıtta yapmalıyız.
"Arkadaşlarımızı getirmeliyiz."
Bu kentteki en gözde şovdu ve rakibi yoktu.
BİRİNCİ SEZON PRÖMİYERİ 1989
Selam, televizyondayım. Kids in the Hall da öyle.
Her yerdeydiler. Çığır açıcıydı.
Çok seksüel, çok cinsiyetlilerdi.
Neydiler, bilmiyorum.
Bu herifler televizyondaki en fiyakalı dallamalardı
ve onlar bizdendi.
Heterolar geyleri ne kadar tanıyorsa Amerikalılar da Kanadalıları öyle tanır.
Onların inanılmaz profesyonellere dönüşmesini izledim.
Kendi varlıklarını edindiler ve aklımı başımdan aldılar.
Bunun iyi olduğunu hemen anladım. Menzilleri, delilikleri.
-İki boktan çorba rica edeceğiz. -İki boktan çorba.
Beyler, bu bir toplantı!
Python'la büyüdüm, ortaokulda SNL izledim.
Sporcu sütyeni alıp mezun olunca Kids in the Hall'a geçersin.
Aman tanrım!
-Gökyüzüne bak gerzo! -Bakıyorum!
Böyle genç ve taptaze yüzler beni şaşırtmıştı.
Hiçbiri tehlikeli değildi. Orada bir zekâ olduğu belliydi.
Çocukların beşi de aktör olarak
farklı karakterlere dönüşmede müthiş yetenekliydi.
-Michelle, ağlıyor musun? -Hayır! Ağlamıyorum.
Tony'yi düşünüyorum.
Sanki gerçekten onlardı. Eğleniyor, hiçbir şeyi sallamıyorlardı.
Özgür olmaktan aldıkları keyfi hissediyordunuz.
Saturday Night Live hep manşetlerden koparılanları içerir.
Kids in the Hall bu değildi.
Pop kültüre yaslanmıyorlardı. Gündelik Amerika hayatına bakıyorlardı.
Bir protesto hakkındaki politik bir skeç gibi değildi.
İnsanlar ve yüzleri hakkındaydı.
Beş seksi çocuk
A Hard Day's Night'taki Beatles gibi kuduruyordu.
Acayip tatlıydı.
Şovun başarısı hayatlarını değiştirdi mi?
Artık daha paralıyız.
Kids in the Hall'a ısınmıştım
ve gittikleri partilere damlıyordum.
"Aman tanrım, mükemmel ötesi."
Gerçek şov dünyası eğlenceli.
Amerikan şov dünyası eğlenceli. Bayılmıştım.
Barlara gider, fikirlerimi not ederdim.
Şov yayınlanınca bunu yapamaz oldum.
-"Bruce!" diyorlardı. -Scott'un sevgilisi.
Bir sevgilim vardı ve yiyişiyorduk, televizyon açıktı,
Kids in the Hall sahnesi vardı ve kadın kılığındaydım.
Biraz garipti.
-Şovumuz hakkında ne diyorlardı? -Cesur olduğunu düşündüler. Farklı.
Arkadaşlarımla bayılıyoruz.
-HBO sevdi mi? -Evet, bence gayet mutlular.
-Eleştiriler iyi. -Hayranlar mutlu.
-Hayranlar. -Evet.
Çoğul eki kullanmayalım gerçi.
Prova yapıyorduk. CBC'den biri gelip dedi ki
"Seçkin bir beyefendi sizinle konuşmak istiyor."
Alo!
Evet, o telefona da baktım.
Evet, yayından kaldırıldık.
Sonra Mark gelip söyledi.
Oturacağım.
Resmen şok olduk.
Her şey bitmiş gibiydi.
Şovun iyi veya kötü olmasıyla ilgili olduğunu düşünmedim.
Tamamen HBO'nun ekonomisi ve geçtiği dönemle ilgiliydi.
Ekiplerin iyi yanı birlikte güç olmasıdır.
Sonrasında bir şeyler içip konuşursunuz ve müttefiksiniz.
Salaş bir bara gittik, oturduk ve iki saat boyunca
birbirimizi güldürdük, sarhoş olduk, kaderimize güldük.
Çalışıp debelendiğimiz ortadaydı
ve yayından kaldırıldık.
Peki şimdi?
Küstahça şöyle düşündüm, "Bizi durdurmazsınız.
"Bize ne olacağını bilmiyorum ama bizi durduramazsınız."
Alt yazı çevirmeni: Ilgın Yıldız
Proje Kontrol Sorumlusu Zeynep Ercan