We zijn terug.
Oké. Waar waren we?
Als ik me goed herinner...
JE BENT ONTSLAGEN
We hadden zo hard aan het eerste seizoen gewerkt
en we werden gecanceld.
Klootzakken. Ik kan niet geloven dat ze je hebben ontslagen.
We hoorden het net.
Ik besefte het niet.
'Nee, we moeten Kids in the Hall doen.'
Ik kon niks anders.
Laten we beginnen.
Scheer je hoofd. Begin opnieuw.
Het gaat allemaal mis.
Na het eerste seizoen werd de show gecanceld. Het was een schok.
We dachten na over de toekomst.
We maakten ons zorgen.
We maakten ons vooral zorgen.
We dachten een maand of twee na, een paar maanden.
Bedankt.
Vroeger waren er de CableACE Awards,
ze waren erg belangrijk.
Kabeltelevisie kreeg z'n eigen ding. Het was hip,
vergeleken met de Emmy's.
We werden genomineerd voor veel prijzen, ik voor beste acteur.
ACTEUR IN EEN COMEDY 'THE KIDS IN THE HALL' - HOME BOX OFFICE
We gingen naar Los Angeles.
Ons laatste weekend in de showbizz.
Ik herinner me de ACE's. Ik dacht dat het een grap was.
Dat we er waren om dronken te worden op een afterparty.
En de winnaar is...
De winnaar...
Mark won en iedereen was zo blij.
Een 'hippe' comedygroep. We waren zo blij.
Ik won de beste acteur, en versloeg Garry Shandling.
'Ik plet je hoofd, Garry.' Rust in vrede.
Laat hem de ACE-award zien. Kom op.
-Twee bourbons met ijs. -Ja, graag.
Ik dacht dat het normaal was.
'Jammer dat we gecanceld zijn', en het publiek lacht.
Dus zei Lorne: 'Willen jullie ze echt cancelen?'
Natuurlijk vergat ik hem te bedanken in mijn speech.
Lorne had snel door hoe we door konden gaan.
Dank u, Mr Michaels.
Graag gedaan, Mr McCulloch.
Bij televisie geldt:
hoe langer je erop bent, hoe langer je erop bent.
Als je bij seizoen twee komt, lijkt seizoen drie onvermijdelijk.
Je weet niet hoe het zal groeien, maar je weet dat het potentieel heeft.
Lorne ging met HBO praten.
Lorne had gewoon dat gewicht.
Hij overtuigde mensen dat dit iets ging worden.
SEIZOEN TWEE
In seizoen twee wilden we de show beter maken.
Aan seizoen één hadden we 13 maanden gewerkt.
Als je een kalender hebt,
weet je dat er niet zoveel maanden op een kalender staan.
We snapten dat het sneller moest.
Schrijvers binnenhalen ging natuurlijk.
Het verlichtte de druk van hoeveel materiaal we moesten maken.
Wegens onze ego's kregen de geweldige schrijvers
alleen iets in de serie als ze het met een van ons schreven.
Als je comedy schrijft met mensen,
blijft het een competitie.
PAUL BELLINI SCHRIJVER/'MAN IN HANDDOEK'
Je probeert constant je visie op te dringen.
Iemand had versie één, en dan kwamen er tig notities.
Het werd herschreven, en daarna nog eens.
Ben je zo getalenteerd dat je een loonsverhoging verdient?
Je hebt deze sketch geschreven, toch?
Ja.
Het moet de oudste stelling ooit zijn,
een man die z'n baas om loonsverhoging vraagt.
Dit bewijst wat je waard bent voor ons hier bij Comedy Inc.
Er was veel concurrentie, om je ideeën in de show te krijgen
en over de filosofie van de show,
want daar had iedereen zijn eigen kijk op.
Waarom zijn mensen zo bang van het woord 'flikker'?
Ik wilde cultuur beïnvloeden.
Je mocht niet over homoseksualiteit praten.
En zeker niet in comedy.
Comedy was zo'n hetero mannenwereld.
Ik dacht: ik zal de eerste zijn.
Iemand moet het doen.
Eerst was je homo, toch?
Juist.
En daarna werd je echt homo.
En daarna werd hij irritant homo.
-Ja. -Weet je dat nog?
-Dat herinner ik me niet, Kevin. -En nu ben je on-homo?
Mensen bij SNL
MIKE MYERS - SCHRIJVER/ACTEUR
zeiden: 'Die homogroep?'
En dan zei ik: 'Echt? Is dat je conclusie?'
Dat is gewoon lui.
Scott hielp ons belangrijk te zijn.
Dave en ik wilden het grappigste zijn.
Dat zegt iets over de mens, God zegene me.
Slecht.
Onbeleefd en slecht.
Komisch gezien is Dave mijn helft.
Wij vormen het beste duo.
Kevin en Dave zijn de moderne variétéartiesten.
Ze hebben de beste ideeën en timing ter wereld.
Op een dag kwam ik binnen: 'Waarover schrijven we vandaag?
'Over je vreselijke gedrag.'
'Wat bedoel je?'
'Je belooft iets, maar je doet het nooit.'
Je zou me om acht uur in het restaurant ontmoeten.
Waar was je?
Vergeten.
Maar ik voel me verschrikkelijk over de hele situatie.
Nee, ik wil het niet horen.
Je bent de koning van de loze beloftes. Weet je dat?
Als kind van een alcoholist wil ik mensen behagen.
Ik meen het als ik dat zeg.
Dan verdwijnt het gevoel: ik hoef het niet nu te doen.
Een goed uitgangspunt is top.
Ik was trots als ik een situatiesketch schreef.
Maar ik hield van de typetjes.
Ik plet je hoofd.
Mark heeft de beste ideeën.
En niemand is frustrerender, wachtende tot hij
met z'n briljante ideeën komt. Naar de clip.
Wat een prachtige boerderij.
Ik herinner me dat hij naar beelden van bewegende kippen keek
om de Kippendame te creëren.
Ik ben een Kippendame.
-Een kippendame? -Ja, en ik hou van het leven.
Iedereen kende de Hoofdpletter en de Kippendame.
LAUREN ASH - ACTEUR/COMEDIAN
Ze waren een deel van de tijdsgeest geworden.
Ik plet je hoofd.
Ik plet je.
Ik plet... Ik plet je hoofd.
Ik verkoop schoenen.
Ik verzin de personages niet. Ik kom meestal met een raar idee.
Hé, iedereen, kijk.
Het vliegend varken.
Hallo, iedereen.
Buiten.
Het enige wat ik deed was over meer en meer ideeën nadenken.
Hoe wordt het beter, vreemder, of cooler?
Dit zijn de Daves die ik ken
'De Daves die ik ken' had onmiddellijk moeten stoppen.
EDDIE IZZARD - ACTEUR/COMEDIAN
Maar hij gaat door, ze maken er een hele sketch van.
Dave Capisano Ik ken hem nauwelijks
Dit zijn de Daves die ik ken
Geweldig. Je moet een idee pakken
en erop doorgaan zodat mensen zeggen: 'Nog steeds dit idee?'
Wij zijn de Daves die hij kent
De Kids in the Hall waren heel verschillend.
Ze hadden hun artistieke visie.
Ze waren bereid er helemaal voor te gaan.
DAN REDICAN - PRODUCENT
Hebben jullie ooit jullie vader geslagen?
-Wat? -Waar heb je het over?
Heb je ooit je vader geslagen?
En HBO zei: 'Jullie show is niet echt samenhangend.
'Jullie hebben iets nodig dat de afleveringen verbindt.'
Er was een sketch waar ze samen zaten en een kleine scène deden.
HBO zei: 'Als jullie zoiets deden voor elke aflevering,
'zou het de show binden.'
En de Kids in the Hall zeiden: 'Rot maar op. Weten jullie wat?
'We doen het niet. Laat maar, we lopen weg.'
Blijf liggen, meneer.
We wilden altijd echt zijn,
dus onszelf zijn en authentiek.
We leggen het buitenstaanders constant uit.
'Dat is niet hoe wij het doen.'
Er is dat gevoel van: dat is hoe normale comedy werkt.
-Precies. -'En dat doen wij niet.'
Ze hebben een 'rot maar op'-houding.
'Als ik het grappig vind, is dat zo. Rot op.'
IVAN FECAN - EX-DIRECTEUR CBC
Je wist nooit precies wat ze zouden doen.
Wat het gevaarlijk en leuk maakte.
Wat doet die slechte man met mijn ezel?
Dat is niet zomaar een slechte man.
Dat is Hitler.
En het netwerk antwoordde:
'Hitler kan de ezel neuken, maar de ezel moet levend zijn.'
Ja, dat klopt.
-Ja, levend. -Ja, en...
Dus het ging van Hitler neukt 'n dode ezel naar Hitler neukt 'n ezel.
-Wat erger is. -Veel erger.
Veel erger.
Ik kom recht naar je toe, East York.
Etobicoke.
-Scarborough. -Bolton.
-Missisauga. -Brampton.
-Bramalea. -Pickering.
-Nog eens Missisauga. -Tottenham.
Ze wilden vooral een reputatie,
maar ik vond dat ze, met hun alternatieve positie,
hele goede entertainers waren.
Ik hou van hetzelfde meisje als mijn vriend
Maar hij houdt niet half zo veel van haar
De grappen gingen snel en er werd gelachen.
Ik heb gisteravond een geweldige film gezien.
Het was op The Late Show.
Het was...
Hoe heette het...
Sommige sketches zijn klassiekers. Zoals 'Citizen Kane'.
-Citizen Kane. -Psycho.
Gaat het over een moteleigenaar die gek is en een vrouw vermoordt in de douche?
Nee. Ik zei het net, het gaat over een krantenmagnaat.
-Hij had een slee genaamd Rosebud... -Dan was het dus niet Psycho?
Nee, het was niet Psycho.
-Het was Citizen Kane. -Nee, het was...
Typisch Kevin en Dave,
waar het bijna geheel draait om ritmes en toenemende en afnemende frustraties.
-Ik wil het weten. -Laat mij dit regelen.
Ik wil dit zelf herinneren.
-Alsjeblieft. -Ga gewoon zitten.
Kevin die woedend wordt?
Het grappigste dat ik ooit zag.
Je wilt een begrafenisondernemer.
Het geeft meer voldoening dan Who's on First?
Maar allemaal hebben ze een precisie
die mij eerlijk houdt.
Net toen ik dacht dat ik een precieze artiest was.
'Oké, geweldig.'
En ze werden elk jaar beter.
SEIZOEN DRIE
Brian? Wat doe je met je vaders portemonnee, schat?
Ik was op zoek naar het telefoonnummer van tante Barb.
Ik was 20 en angstig.
Kids in the Hall was de enige comedygroep
die Gen X weerspiegelde.
Ik ben dus fan.
Jij varken. Jij stuk varkensvlees.
Niet omwille van één bepaalde sketch.
Het was gewoon de hele stemming.
Gen X is een gevoel, de 'buitenstaander'.
JANEANE GAROFALO - ACTEUR/COMEDIAN
Zijn jullie high? Roken jullie crack of zo?
Zijn jullie aan de drugs? Snuiven jullie lijm?
Ze hebben een alt-rockmuziekvibe met hun interstitials
en hun zwart-witte 8mm, wat ik altijd al cool vond.
Kun je mijn button ondertekenen zodat ik een volledige set gesigneerde buttons heb?
-Oké. -Ik hou zoveel van jullie.
-Jullie zijn te gek. -Natuurlijk zijn we te gek.
Precies. Ik herinner mij jullie. Jullie zijn de Kids in the Hall, toch?
Ik identificeerde me echt met Gen X.
Dat had ook door de muziek kunnen komen. De grunge-beweging.
Ik denk dat we echt gezien werden als de comedy-arm van de grunge-beweging.
Ik verhuisde naar Seattle in de jaren 90. Ik was erbij.
In de jaren 90 werd het wat somber.
-Hebben jullie wiet? -Nee. Maar probeer wat heroïne.
Ik wil gewoon wat wiet...
Ga mee met de nieuwe wereldorde, man.
Kids in the Hall zei: 'Dit is wie we zijn.'
Dat raakte een snaar.
-Geweldige voorstelling. -Je vond het leuk, hè?
-Fantastisch. -Ja? Sprak het
je jeugdvolle gevoeligheden aan?
Ja, het is grappig.
Behalve de flikkergedeeltes.
Omdat Kids in the Hall erbij waren,
maakten ze deel uit van de opkomst, vooral vanuit de queer-insteek.
Het idee van queer zijn was nog abstract voor veel mensen.
Het is happy hour.
Tijd voor een monoloog.
Kom hier, jongens.
Buddy Cole doen was belangrijk voor mij.
Als iemand een verwijfde homo speelde,
was het altijd een hetero die het gedrag van homomannen belachelijk maakte.
Het was nooit een homoman die trots op zijn vrouwelijkheid was.
Buddy werd een heel sterk wapen.
Je kon het personage laten zijn en dingen laten zeggen
die je als acteur of schrijver niet zou durven zeggen.
Het is alsof je wordt verteld dat Satan een flikker is.
Misschien is God daarom zo'n homofoob.
Velen waren beledigd door Buddy Cole. 'Je mag niet... Dat is fout.'
Ze konden zich niet voorstellen dat een homoman
dat personage zonder schaamte zou spelen.
Aids was iets wat anderen overkwam.
Maar sinds Magic Johnson besefte ik dat het mij ook kon overkomen.
We maakten grappen over aids.
Omdat ik alleen maar aan aids dacht.
Doe comedy, krijg geen aids.
Dat was mijn hele doel. Krijg geen aids.
ONTHULD! SEXY BLONDE DIE MAGIC AIDS GAF
Ik voelde dat het belangrijk voor ons was.
Het was krachtiger dat ik een hetero was
die met Scott Thompson zoende
midden in de aids-crisis.
Aids was nog een doodvonnis en het was een ongemakkelijk onderwerp
voor veel mensen.
Daarom gingen de Kids natuurlijk die kant op.
Ik was destijds niet gek op Buddy Cole.
Als ik nu naar Buddy Cole kijk, denk ik: ten eerste,
als hij een stereotype is, is hij niet zoveel anders dan ik.
En de dingen die hij zegt kloppen wel.
Geef me die stok.
Maar je bent een man.
Hokjes.
Comedy moet mensen naar de uitgang doen rennen.
Zolang de andere helft daar maar lacht.
Het is nu nog steeds krachtig om naar te kijken. Iemand die gay is
met een waanzinnige twist.
Het surrealisme dat eruit voortkwam
en wat hij toevoegde, was zo mooi.
En Buddy is een alfa queen.
Hij is nooit het mikpunt van de grap. Hij zal altijd winnen.
Touchdown.
Hou dit vast. Ik ben zo terug.
SEIZOEN VIER
Seizoen vier is ons beste seizoen voor onze filmsketches.
De ambitie en de visie van elk lid van de groep
groeit exponentieel.
Door de natuurlijke groei van hun talent
JIM BIEDERMAN - PRODUCENT
en doordat ze volwassener werden, kregen ze een bredere visie.
We stalen dingen waar we door beïnvloed werden als kind.
KELLY MAKIN - FILMREGISSEUR
Italiaanse films uit de jaren 60.
Coen Brothers, David Lynch.
Zo snel al weg?
Waarom geef je mij geen reden om te blijven?
Dat is genoeg.
Cut.
Het was geweldig. We begonnen te spelen met perspectief, stijl,
toon en acteren in comedy.
Ik herinner me de sketch waar de Kippendame
haar moeder ontmoette.
En ze had een echt moment.
-Gaat het goed, schat? -Ja, ik herinner het me.
Ik had niet gedacht dat een comedypersonage
in een sketch dimensie kon hebben.
Wat is dit?
Ze deden wat rare, experimentele, coole dingen.
Bijna minifilms.
De show begon heel duur te worden toen we probeerden uit te voeren
wat er uit de schrijverskamer kwam.
Het hoogtepunt was 'Liefde en worsten',
wat een Bruce-project was.
Ik hield toen van rare Tarkovsky-films en zo,
en dat was er een die...
Het ging steeds om stijl.
Het ging over een klein, vreemd personage dat in een worstfabriek werkt.
Ik begon referenties te zoeken.
Er was een beetje Delicatessen, een beetje David Lynch,
andere Oost-Europese films die ik gezien had.
Het was een zeer visueel stuk, er was niet veel dialoog.
Ik hou ervan omdat er geen enkele grap in zit.
Er kan gelachen worden. Als Scott 'worsten' schreeuwt, wordt er gelachen.
Worsten.
Ik weet niet of de anderen dat stuk leuk vinden.
Verschrikkelijk.
We hadden twee productiedagen verspild,
dat deden we nooit.
De kunstafdeling gaf zoveel geld uit
en al die middelen
gingen naar een sketch zonder grap.
Dus ik haatte het.
Het is briljant.
Prachtig gefilmd.
De meer verveelde versie was: die is voor de regisseur.
Ik wilde een baan als dit voorbij was
en dat leek me een leuke baan.
Ik was best een klootzak.
Ik zei: 'Ik kom pas terug als ik films mag regisseren.'
SEIZOEN VIJF
In seizoen vijf waren er veel spanningen.
Bruce wilde absoluut regisseren.
Scott wilde zijn eigen show, zijn eigen halfuur,
daarover had hij onderhandeld.
Welkom bij Chalet 2000.
Mijn noordelijke huis weg van huis.
Op dit punt hadden ze allemaal verschillende ambities.
Je begon te zien dat er geen samenhang meer was.
Het werd onduidelijker wat de beste strategie was.
-Kom op. -Klootzak, pak hem.
'Dit wil ik, annuleer die sketch zodat ik kan doen wat ik wil.'
Dat soort dingen ging alsmaar door.
Naar elkaar schreeuwen, elkaar uitschelden,
driftbuien hebben en wegstormen.
Scott kon het goed omdat hij enorm driftig was.
Mark en Bruce waren er briljant in.
Bruce was ruw.
Hij wilde alles controleren.
Ik wilde het op mijn manier doen. Ik was beter. Ik wilde meer scènes.
Bruce en ik begonnen naar elkaar te spugen.
We vlogen elkaar bijna aan omdat hij zo'n dramkont is.
En ik ook, op mijn eigen gluiperige manier.
We hadden geen gezond mechanisme om beslissingen te nemen,
dat was vermoeiend.
Niks in showbizz is vermoeiender dan sketchcomedy.
En er is niets vermoeiender
dan de vijf jongens te zijn die alles af moeten tekenen.
Ik was zo gestrest en opgejaagd.
Ik ging 's nachts naar bed met oorsuizen.
We deden televisie, tournees, we schreven, we stopten nooit.
Emotioneel konden we het gewoon niet meer.
Op een keer spraken we erover.
'We kunnen beter stoppen.'
We wisten niet hoelang we het vol konden houden.
Ik wilde nog een seizoen doen.
Omdat ik de typetjes deed.
Ik maakte steeds vreemdere en specifiekere personages.
Vaak in films die prachtig waren. Ik was nog niet moe.
En ik heb geen ambitie.
Mark wilde doorgaan,
maar de rest keek hem aan van: wij kunnen dat niet.
We kunnen dit niet meer.
-Pardon? -Scott.
Ik ga dit zo erg missen.
Het feit dat we geen nieuw seizoen gingen doen,
was een opluchting.
We genoten er eindelijk weer van.
Het voelde alsof we weer konden ademen.
Er werd een belangrijk hoofdstuk afgesloten.
We hadden geweldige comedy gemaakt.
Mij kregen ze niet stil.
Feestbeesten allemaal: yeah.
We gaan naar een televisiestudio in Toronto.
De Kids in the Hall werkten daar en namen hun laatste show op.
LAATSTE AFLEVERING VAN DE SERIE - 1994
Oké, nog vijf minuten.
-Vijf minuten. -Ja.
Kom op.
Dat is prachtig om te zeggen.
Maak er een goede show van.
Dit is niet het einde.
Nee, het is niet eens het begin van het einde.
Maar misschien is het het einde van het begin.
De finale was heel aangrijpend, heel theatraal.
Jullie moeten allemaal jullie beveiligingspassen inleveren.
Jullie koffiemokken.
En jullie pruiken.
-Wat? Kom nou, dat is... -Adiós.
Ik ontdekte wiens idee dat was.
Niet van mij, het was geweldig.
Dat zei veel in één snelle beweging.
-Dag. -Dag.
Het was ongelofelijk ontroerend.
JIM BIEDERMAN - PRODUCENT
Het was bedroevend.
Jij keek ernaar en wist dat het voorbij was.
Het was triest. Ja, ik schiet vol.
Sommigen huilden, sommigen omhelsden elkaar en ik...
Ik raak gevoelloos. Zo gaat dat in mijn kringen.
Godzijdank is dat eindelijk voorbij.
We werken toe naar onze post-tv-carrière.
We moeten nu toeslaan, nu het ijzer heet is.
We wilden een beetje het Python-model volgen.
Als sketchgroep was er maar één blauwdruk, Monty Python.
Monty Python deed wat seizoenen van een tv-show
en een film om de drie of vier jaar.
Nadat de serie voorbij was, namen we een korte vakantie.
Daarna probeerden we met filmideeën te komen.
Ik denk dat we nog te moe waren.
En ook, voor het eerst, bezorgd:
wat zou er komen en wat gaan we doen?
Wat als dit niet werkt?
Ik had een klein kind en een zwangere vrouw.
Mijn spaarrekening begon te slinken.
Ik kreeg gelukkig de kans om de NewsRadio-pilot te doen.
We hadden een live tournee geboekt
en om de pilot te doen, moest één show in New York verzet worden.
Ik bood aan om retourtickets te betalen.
Wij waren minder inschikkelijk,
want wat zijn de regels, als je de groep gewoon kan verlaten?
We waren jong. Ja, strijdlustig.
Raar, want Dave en ik zijn beste vrienden.
Als de groep uit elkaar ging, zouden het Dave en ik zijn.
Kevin was de ergste.
Hij stond erop dat ik de pilot zou afwijzen.
Ik zei: 'Krankzinnig. Dat ga ik niet doen.'
Ik zag ertegenop om met de Kids in the Hall te gaan schrijven.
Het was een film, en opeens
was ik het eens met Mark en Bruce.
Ik heb de dynamiek veranderd.
Ik was het probleem eigenlijk.
Ze hadden nooit samen geschreven.
Er waren discussies over wat we moesten doen,
hoe we trouw konden blijven aan onze idealen
en toch een Hollywood-film konden maken.
Ik vond het script te gek.
Maar het bevatte niet datgene waarvan een studio zou zeggen:
'We zijn dolenthousiast.'
We discussieerden over het script met Paramount.
Ze lieten ons niet doen wat we wilden.
En we schreven zoveel versies.
Ik vond het niks dat we een Paramount-deadline moesten halen.
Maar niemand luisterde,
want iedereen was boos omdat ik NewsRadio deed.
We waren het nergens over eens
en mijn ideeën mochten niet in het script.
Ik zei: 'Ik ga zo min mogelijk doen.
'Want ik wil niet in hun buurt zijn.'
Onze manager belde: 'Geen zorgen, ze maken de film niet.
'Paramount haat het. Ze maken hem niet.'
Maar als jullie niet tekenen, wordt het schrijven niet betaald.
Ik zei: 'Ik teken de contracten wel.'
En Lauren overtuigde Paramount om hem te maken.
Ik wist niet dat Dave zo ongelukkig was.
Ik dacht: natuurlijk kom je opdagen voor een Paramount-film en doe je het.
Maar hij weigerde en toen kwamen er advocaten.
We moesten hem aanklagen om hem de film te komen laten doen.
Voelde dat als verraad of was dat meer...
Het voelde niet zozeer als verraad, het was verraad.
-En actie. -Actie.
PRODUCTIE BRAIN CANDY - 1995
Ja. Wayne, doei.
Wayne, doei, schat.
Gaan filmen was vreselijk.
We praatten niet meer als vrienden.
Ze hingen in elkaars caravans rond.
De trailer van Dave stond wat verderop.
En niemand ging erheen, naar de foute kant van de stad.
De grootste breuk was tussen Kevin en Dave.
Zij gingen echt uit elkaar.
Ze zeiden vreselijke dingen tegen elkaar. Ik zei vreselijke dingen tegen Dave.
Het was afschuwelijk.
Ja, afschuwelijk.
Ik wil niets over de Dave Foley-situatie zeggen,
maar het is best serieus.
De geruchten die je hebt gehoord zijn helemaal niet waar,
-maar dat is goed. Niemand... -Het is goed.
Nee, niemand heeft de groep verlaten, dat is belachelijk.
-Belachelijk. -We zijn vijf gelukkige jongens.
Er is geen jus, toch?
Ik sprak niet met Dave tijdens Brain Candy.
Alleen als de camera aanstond.
Het hinderde ons werk nooit.
Alles tussen actie en cut ging nog steeds feilloos.
De sterkste connectie tot Dave in de groep was ik.
Dat was vreselijk tijdens het maken van een comedy.
We maakten een comedy over depressie
en die vibes veroorzaakten deprimerende dingen.
Er was veel aan de hand in iedereens privéleven,
wat het echt slopend en moeilijk maakte.
Mijn vrouw heeft me een paar maanden geleden verlaten vanwege de film
en ik lig daar 's nachts wakker van.
We waren allemaal depressief.
Mijn broer overleed.
Mijn broer pleegde zelfmoord.
De film hielp omdat ik iets te doen had,
maar ik was gebroken.
-Ga weg met dat ding. -Waarom? Ik ben hier voor een baan.
Omdat ik het verdomme over je hoofd het water in ga trappen.
Allemachtig, er zijn te veel mensen.
Tot nu toe was elke dag gelukzalig. Dit is die ene slechte dag.
De grap is dat het allemaal slechte dagen zijn geweest.
We werkten zo hard aan die film, het was niet leuk.
Ik weet nog dat ik zei: 'Zelfs als dit 100 miljoen oplevert,
'is het het niet waard.' Het was zo zwaar.
Financieel was het een ramp.
Weinig critici vonden het wat.
Wie het goed vond, hield ervan, maar wie het haatte, haatte het.
Op een manier die persoonlijk was.
Ik vond deze film verschrikkelijk.
Vreselijk. Verschrikkelijk. Dom. Idioot.
Niet grappig. Pijnlijk.
De Brain Candy-ramp deed ons denken: het is voorbij.
Falen is moeilijk.
Als je het hebt meegemaakt, wil je dat niet nog eens.
Het was toen moeilijk om Humpty Dumpty te repareren.
Groepen mannen die iets proberen uit te zoeken, is heel raar.
We hadden allemaal problemen met het begrijpen
dat we deel uitmaakten van een groep die groter was dan wijzelf.
We zaten op dat moment al tien jaar op elkaars lip.
Natuurlijk wilden we andere kanten op.
Ik was verloren.
Het was het moeilijkste in m'n leven.
Ik was duidelijk uit de groep.
Ik was uit de groep voor Brain Candy en zei:
'Het waren tien mooie jaren. Tot ziens.'
Ik denk dat het zo zal zijn.
De Kids in the Hall zijn voorbij.
Hé, iedereen.
Geen paniek.
Ik bedoel, ik plet alleen maar je hoofd.
Deze Vaderdag heeft Comedy Central 12 uur voor ons met onze favoriete kids,
de Kids in the Hall.
Wat Comedy Central deed, was erg nuttig voor de show.
Ze deden een marathonuitzending.
En dat wekte echt de Amerikaanse interesse in de show.
Ze zijn niet van ons, maar we houden van hen als familie.
Kijk naar Vaderdag met de Kids,
een marathon van 12 uur, op 21 juni, vanaf 12.00 uur.
De shows waren erg populair onder kinderen, studenten en dergelijke.
DAVID HIMELFARB - ADVOCAAT EN MANAGER
Kinderen rookten wiet en keken naar de shows.
Ik hou het in.
Opeens bracht Comedy Central ons naar een compleet nieuw publiek.
Ik ontdekte Comedy Central en Kids in the Hall.
ERIC MCCORMACK - ACTEUR
Mark was een vampier die Scott thuis had gebracht.
Hij was blijkbaar van plan hem te neuken
en Scott begreep niet was er gebeurde.
Toen hij besefte dat de vampier op hem afkwam,
zei hij: 'Je moet weten...'
Ik doe dus niks.
-Je komt klaar, toch? -Ja.
Top.
En ik dacht:
hoe hebben ze dat mogen zeggen?
Ziet iemand hetzelfde als ik?
In m'n slaapkamer zet je Kids in the Hall op.
en ik weet nog dat ik
met open mond keek. Een 16-jarige...
JAY BARUCHEL - ACTEUR/SCHRIJVER/REGISSEUR
Ik ga m'n benen niet spreiden voor wat rozen.
Jezus Christus.
Ze zijn ervoor gegaan.
Kijk, daar gaat de lesbo in leer met haar gepiercete tepels.
Daar is een vent in leer met zijn blote kont.
Kijk, daar gaat een meesteres met haar slaaf.
Ik was jong en queer en ik zag de herhalingen.
En dacht: dit is geweldig.
Ze waren anarchistisch, rebels en dachten niet in hokjes.
Ik ging helemaal uit mijn dak.
Ik zocht gelijk Kids in the Hall online op.
En er was een nieuwsgroep voor ze,
genaamd alt.TV.kids-in-hall.
We spraken dezelfde taal, de citaten, de referenties.
ik HOU VAN BRAIN CANDY!!!
We beschouwden ze nog steeds als een groep.
We waren er nog steeds voor de magische vijf
en spraken er constant over.
Als ze zich niet herenigen, spring ik van een brug.
Heel stil, alsjeblieft. Stil.
We hadden allemaal succes gehad.
Dave bij NewsRadio.
Hij was de ster ervan.
Ik had Larry Sanders gedaan, een ongelofelijke show.
Bruce had films geregisseerd.
Mark had Saturday Night Live gedaan.
Kevin is een tekenfilmgod.
Niets was zoals de Kids in the Hall.
De cult die we werden
was een stille trein met een stille locomotief.
Onze advocaten zeiden: 'Na SNL
'zijn jullie de best bekeken show op Comedy Central.'
Ik was verbijsterd.
Kevin en Scott woonden in LA. Ik belde Kevin op
en begon geleidelijk onze vriendschap te helen.
We begonnen met Scott om te gaan.
Heren...
M'n vader kreeg een beroerte. Ze vroegen: 'Drinkt hij nog?'
Ik zei: 'Ja, hoor.
'Zijn drinkhand is niet verlamd, hij is oké.'
We lachten allemaal en ik denk...
Ik kan niet voor hen spreken, maar ik dacht:
we kunnen dit.
En zo kwamen we voorzichtigjes weer bij elkaar.
Ze hebben iets speciaals.
Die chemie onderling, die krijgen ze nergens anders.
Dus ik belde ze op.
'Geef me de bevoegdheid om een aanbod voor jullie te vragen.'
Voor de eerste tournee telefoneerden we
en ik weet dat Scott, die het slechtste gevoel voor zaken ter wereld heeft,
zei: 'We gaan niet proberen geld hieraan te verdienen, of wel?'
Ik zou het niet erg vinden om wat geld te verdienen.
En aan het einde zegt hij natuurlijk: 'Ik dacht dat het beter betaald werd.'
Kijk naar de straal. Dit is best goed.
Zo snel uitverkocht.
De kaartjes via Comedy Central waren zo uitverkocht.
Mijn moeder zei
dat ze kaartjes voor Massey Hall had om de Kids te zien.
Toen ik daar aankwam, was de sfeer elektrisch.
Het publiek was zo divers, queer, jong en cool.
Het was supercool.
Ik wist dat ik comedy wilde doen,
maar ik dacht: als het zoiets is, dan is dit het ware leven.
Maak er een goede show van.
De Kids waren altijd een geweldige liveact.
Ik vond ze beter op het podium dan in een film.
Weer bij elkaar komen om de tournee te doen in 2000
is natuurlijk spannend.
Ik besefte: 'O, mijn god,
'er zijn enorm veel fans.'
DEZELFDE JONGENS, NIEUWE JURKEN - 2000
Pas tijdens de tournee zagen we wat er aan de hand was,
dat we een soort klassieker geworden waren, weet je.
Laat deze aardige homo met rust.
Pardon, meneer. Alles goed?
Rot op, spelbreker.
Het is Kathie.
Makkelijk te verslaan, moeilijk te doden.
Op Reg.
De eerste tournee was geweldig.
We bleken een groot publiek te hebben.
Het was leuk.
Absolute rockshow-energie.
Mensen moesten overgeven, handgebaren en schreeuwen.
'Heil Satan.'
Ze zijn Iron Maiden.
Ze kunnen het nog steeds, hoe dan ook.
De meeste comedians hadden liever in een rockband gezeten.
Elke rockband wilde in een comedygroep zitten.
Het was krankzinnig.
BEDANKT
Sindsdien zijn we eraan verslaafd.
Mijn kleindochter Janey...
O, is Janey dood?
-Wat vond je van de show? -Het was fantastisch.
We waren erbij in 2002, toen ze hier voor het laatst waren.
Dus jullie zijn grote fans?
We hebben alle dvd's die nu uit zijn.
Het was de grootste verzameling freaks en geeks die je ooit gezien hebt.
We gingen van stad naar stad
en zagen altijd dezelfde mensen uit elke gemeenschap.
Goth-meiden met vadercomplex.
41-jarigen.
-Mafketels. -Ja.
We haalden buitenstaanders binnen.
En we zijn met velen.
Sketchcomedians zijn sukkels, losers.
Het zijn nerds.
Het beste van de Kids is dat ze sketch cool hebben gemaakt.
Ik denk dat de live tournees, waarmee we in 2000 begonnen,
we deden er een paar,
ons samenbrachten zoals de show nooit kon.
We houden meer van elkaar dan ooit.
Ik denk dat we goed zitten.
Tijdens de derde tournee, om niet te stagneren,
deden we nieuwe sketches. Dat was spannend.
Het ging net zo goed als onze 'best of'-show.
We bleven denken: die sketches waren zo goed,
we zouden er nog kunnen schrijven.
Daarom deden we Death Comes to Town.
Blijkbaar is het St. Juttemis. Ze zijn terug.
Hoezo dramatisch?
We zijn duistere comedians. Wat is er duisterder dan dood?
We waren er best door geobsedeerd.
Ik hoop dat het laatste wat ik op Aarde zeg
niet 'ik hou van jou' is, maar een grap.
Laat de muziek niet sterven.
We zullen je niet verlaten.
En vervang mij niet.
De dood is per definitie grappig omdat het de rest ongedaan maakt.
De dood herinnert je eraan
dat de rest in het leven absurd en zinloos is.
Daar ben ik ontzettend mee bezig.
Het spijt me als mijn verhaal over dood en wedergeboorte je verveelde.
Met wat tieten in m'n verhaal was het interessanter.
-Met de dood en tieten... -Wacht even.
De ultieme grap in het leven is dat je doodgaat.
Het is de clou.
Ik accepteerde al vanaf een jonge leeftijd
dat we niet weten wat ons te wachten staat.
MIDDELBARE SCHOOL
Een jonge schutter met twee automatische geweren dwaalde door de gangen
van deze school vanmorgen en schoot op iedereen die bewoog.
Ik had een schietpartij ervaren toen ik op school zat.
Binnen tien minuten waren een leraar, een leerling en de schutter dood
en 14 leerlingen waren gewond.
Het was Margaret Wrights eerste jaar als lerares
en ze werd vermoord.
Door de jongen achter mij.
De schietpartij op school had zijn jeugd gevormd.
Je kunt je het trauma wel voorstellen met een schietpartij.
Toen waren ze zeldzaam, het was heel schokkend.
Ik denk niet dat je over dat trauma heen komt.
Toen we Death Comes to Town deden,
had ik pijn in mijn maag.
Ik denk altijd aan die kogel die mij miste, toen ik kind was.
Ik denk er altijd aan, dat hij me achtervolgt.
Hij blijft me maar volgen
en eindelijk raakt hij me.
Ik wist gewoon dat het iets vreselijks was.
De dokter vertelde me: 'Je hebt non-Hodgkin maaglymfoom.'
Het is een zeer kwaadaardige kanker waar je snel aan doodgaat.
Ik ging met Scott naar zijn eerste chemokuren.
Er was een vrij grote kans dat hij zou sterven.
De opnames van Death Comes to Town stonden in het teken van mijn kankerbehandeling.
We hadden CBC kunnen vragen zes maanden te wachten.
Maar dat was niet goed geweest voor hem.
Scott en wij vonden dat die tijd veel beter besteed kon worden
om te doen waar we het meest van hielden.
-Scott? Waar zijn we? -Ja.
We staan hier in North Bay, Ontario.
We maken ons klaar voor dag twee van onze shoot, Death Comes to Town.
Ik wilde het echt doen.
Het was misschien het laatste wat ik deed.
Vooruit.
Mag ik opnieuw beginnen?
We wisten niet zeker of hij het fysiek zou aankunnen,
of hij überhaupt kon optreden.
Het begin was raar,
het was moeilijk te weten hoe je hem kon helpen.
Hij barstte vaak in tranen uit.
Ik ben niet goed in troosten,
dus deed ik dom en dat vrolijkte hem op.
Kevin, Scott en ik verbleven allemaal in dezelfde groep huisjes
aan Lake Nipissing.
We zaten allemaal op het strand en dronken, praatten en bouwden een vuurtje.
We hadden geweldige avonden samen.
Alles ging fout.
Mijn kuitspier is gezwollen. Ik kan niet eens lopen.
We doen een show over de dood en ik word achtervolgd door de dood.
Ik huilde veel.
Ik was erg verdrietig.
Ik was bang. Het was vreselijk.
Op een dag kwam hij binnen tijdens de repetitie.
Hij had een hoed op en zag er ouder uit dan nu.
Hij ging op een slaapbank liggen
en hij begon te huilen.
Ik ging naar hem toe en...
Het spijt me.
Ik ging bij hem liggen en knuffelde hem, wiegde hem.
En ik zei: 'Je gaat niet dood.
'Mark gaat dood, omdat hij te veel wijn drinkt.
'Weet je wie er nog doodgaat?
'Dave, omdat zijn ex-vrouw hem gaat vermoorden.
'Weet je wat er met Kevin gebeurt?
'Zijn hart begeeft het tijdens een improvisatie.
'Weet je hoe ik doodga? Ik ga dood door me dood te werken.
'Jij sterft als laatste.'
-Hier gaan we. -Klaar?
Kom hier.
Er bestaat geen betere high
dan op de rand van de dood te komen en te winnen.
DE CHEMO-BEL
-Luid de bel. -Daar gaan we.
-Klaar? -Ja.
GEFELICITEERD
Ik heb hem kapot gemaakt.
Je weet gewoon niet
Ik denk dat ik de show ga uitleggen
Wij zijn de Kids in the Hall
REÜNIETOURNEE - 2015
Wanneer het leven begint door de regen
Binnenkort leg ik uit
Wij zijn de Kids in the Hall
Hun nalatenschap is empowerment van buitenbeentjes en buitenstaanders,
om anti-autoriteit te zijn.
Ze maken mij trots om Canadees te zijn.
Veel scènes zijn tijdloos.
Ik denk niet dat iemand het zo voor elkaar heeft gekregen.
Ik vind het gek dat er kinderen zijn
die de Kids niet kennen.
Hun intellect en hun talent worden niet geëvenaard,
door niemand.
We speelden in een club, de Rivoli
Lorne Michaels ontdekte ons
En hield niet Van drie van de Kids in the Hall
Hun beste werk behoort tot de top van comedy.
Ik denk dat de Kids
beschouwd zullen worden als een van de beste sketchgroepen.
We doen de show Waar opa jullie over vertelde
Ouder wordende Kids in the Hall
Film zijn reactie.
Zijn reactie.
-Vertel maar. -Klaar.
Kids in the Hall waren en zijn
de opvolgers van Monty Python.
We geven niet op
Totdat een van ons sterft
Waarschijnlijk Dave
Oké, wacht even.
Camera, beweeg.
Frame.
Wat wordt er gespeeld op jouw begrafenis, Mark?
God, ik weet het niet.
Mark, jij bent. De aarde is klaar. En... aarde.
Het ligt eraan. Komt er mist op m'n begrafenis?
Waarschijnlijk.
Shit. Dan maar één
-viool uit de Appalachen. -Eén noot?
Die één noot speelt.
We houden van elkaar. Daar gaat het om.
Ik had niets kunnen doen als jullie niet
die kleine, perfecte rollen voor mij hadden geschreven.
Je hebt veel geluk als je in je leven
twee of drie mensen kunt vinden waarmee het klikt.
Maar vier andere mensen vinden is een wonder.
Kids in the Hall is een liefdesverhaal. De vier ergste mensen
die je 40 jaar lang gedwongen lief moest hebben.
Ik ga T. Rex spelen op Scotts begrafenis.
T. Rex?
-Metal guru, is it true? -Dat wordt het dan.
Dat betekent veel voor me.
Ik krijg niet eens een begrafenis,
regel maar een vertoning van Duck Soup. Dat is genoeg.
Ga door.
In het begin ging het allemaal om: kan ik deze vier laten lachen?
Kids in the Hall zijn m'n publiek voor het leven.
Valt het je op dat ik 'audience' erin verwerk?
Beste naam ooit.
De mijne zou zijn: het spijt me.
-Omdat je sterft of voor je leven? -Mijn leven.
Het spijt me.
Ze zijn veel dingen: een familie, redding.
Ze maken een einde aan eenzaamheid,
niemand begrijpt mij zo goed als die vier. Niemand.
Er is nu zoveel compassie voor elkaar.
We gaan ermee door tot we niet meer kunnen.
Cut, alsjeblieft.
Dit is niet het einde.
Het is niet eens het begin van het einde.
Jullie zijn geen vrienden.
Jullie zijn geen vrienden, jullie zijn rivalen.
Ze noemen het een reboot, maar wij zien het als het zesde seizoen.
Een tv-programma maken is een leuke uitlaat voor iedereen.
Deze vrijheid hebben we nergens anders.
Het is weer wij tegen de wereld.
Geweldig.
Ondertiteld door: Laurence de Moor
Creatief Supervisor Sofie Janssen