Wróciliśmy.
Na czym skończyliśmy?
Jeśli dobrze pamiętam...
JESTEŚ ZWOLNIONY
Po pierwszym sezonie się zaharowywaliśmy,
a teraz nas zdjęto.
Dranie! Nie mogę uwierzyć, że was zwolnili.
Właśnie się dowiedzieliśmy.
Nie przejąłem się.
„Musimy robić Kids in the Hall”.
Nie umiałem robić nic innego.
Cóż, zacznijmy.
Ogol głowę. Zacznij jeszcze raz.
Wszystko się sypie.
Po pierwszym sezonie nasz program został zdjęty i to był szok.
Myśleliśmy, co dalej.
Martwiliśmy się.
Wszystko było chaotyczne.
Myśleliśmy przez miesiąc czy dwa, kilka miesięcy.
Dziękuję.
Kiedyś przyznawano nagrody CableACE Awards,
to była duża rzecz.
Cable zaczynało mieć własny styl,
w przeciwieństwie do Emmy.
Zdobyliśmy mnóstwo nominacji, ja za najlepszą rolę męską.
AKTOR W SERIALU KOMEDIOWYM
Pojechaliśmy do LA.
Nasz ostatni weekend w show-biznesie.
Pamiętam, jak szedłem na ACE. Myślałem, że to żart.
Myślałem, że przyszliśmy upić się na afterparty.
A zwycięzcą jest...
Zwycięzca...
Mark wygrał, byliśmy przeszczęśliwi.
Nawet jako „modna” trupa komediowa.
Wygrałem, pokonując Garry'ego Shandlinga.
„Miażdżę ci głowę, Garry”. Spoczywaj w pokoju.
Pokaż mu nagrodę ACE. No dalej.
-Dwa razy burbon z lodem. -Tak, poproszę.
Myślałem, że to normalne.
Laureaci żałują, że nas zdjęto. Publiczność się śmieje.
To wystarczyło Lorne'owi: „Naprawdę chcecie ich zdjąć?”.
Zapomniałem podziękować mu w przemówieniu.
Lorne szybko wymyślił, jak utrzymać nas przy życiu.
Dzięki, panie Michaels.
Proszę, panie McCulloch.
LORNE MICHAELS PRODUCENT WYKONAWCZY, SNL
Pewnik w telewizji:
im dłużej tam jesteś, tym dłużej tam będziesz.
Jeśli dojdziesz do drugiego sezonu, trzeci jest prawie pewny.
Nie wiesz, jak to się rozwinie, ale wiesz, że ma potencjał wzrostu.
Lorne chodził na spotkania z HBO.
Miał to coś.
Przekonał ludzi, że to będzie coś.
SEZON DRUGI
Drugi sezon miał być lepszy.
Pierwszy był problematyczny, zajął 13 miesięcy.
Jakby zerknąć w kalendarz,
to więcej miesięcy, niż tam wpisano.
BIAŁE KŁAMSTWA TELEWIZJI
Zrozumieliśmy, że musimy skrócić występy.
Sprowadziliśmy scenarzystów.
Byliśmy trochę pod presją ilości materiału do stworzenia.
Mieliśmy tak wysokie ego, że choć pracowali z nami zawodowcy,
mogli pisać tylko w asyście jednego z nas.
Kiedy piszesz skecze z ludźmi,
to często walka o własne ego.
PAUL BELLINI SCENARZYSTA/„CZŁOWIEK W RĘCZNIKU”
Ciągle próbujesz narzucić swoją wizję.
Ktoś przychodził ze szkicem, a potem było milion poprawek.
Następnie przeróbka, a potem druga.
Jesteś tak utalentowanym scenarzystą, że zasługujesz na podwyżkę?
-Cóż... -To ty napisałeś skecz, tak?
Tak.
To najstarsza gierka na świecie,
facet proszący swojego szefa o podwyżkę.
To naprawdę dowodzi, że jesteś wartościowy dla Comedy Inc.
Konkurencja była ogromna, nie tylko o wkład w program,
ale o całą filozofię tego programu,
bo każdy miał własną wizję.
Co takiego jest w słowie „pedał”, że ludzie tak się go boją?
Chciałem wpłynąć na kulturę.
Temat homoseksualistów był zakazany.
A już na pewno w komedii.
Komedia była prostym męskim światem.
Chyba pomyślałem: „Będę pierwszy”.
Ktoś musi.
Najpierw byłeś gejem, tak?
-Tak. -Racja.
-A potem stałeś się prawdziwym gejem. -Dobra.
A potem był gejem w stopniu irytującym.
-Tak. -Pamiętasz to?
-Nie przypominam sobie tego, Kevin. -A teraz jesteś nie-gejem?
Ludzie w Saturday Night Live
MIKE MYERS - SCENARZYSTA/AKTOR
pytali: „Ta trupa gejów?”,
a ja na to: „Serio? To wasze wnioski?”.
Lenistwo i już.
Dzięki Scottowi byliśmy ważni.
Dave i ja działaliśmy w innym spektrum, chcielibyśmy być najzabawniejsi.
Jeśli to mówi coś o ludziach, Boże błogosław.
Zło!
Niegrzeczny i zły!
Dave jest jakby połową mnie.
Jesteśmy najlepszą parą.
Kevin i Dave to współcześni Vaudevillains.
Mają najwspanialsze na świecie pomysły i wyczucie czasu.
Raz przyszedłem do biura. „Co dziś piszemy?”
„O okropieństwach, jakie wyrządzasz”.
„Czyli?”
„Obiecujesz, że coś zrobisz, i tego nie zrobisz”.
Mieliśmy się spotkać w restauracji o ósmej.
Gdzie byłeś?
Przemknęło mi to przez myśl.
Ale czuję się okropnie z tego powodu.
Nie, nie chcę tego słuchać.
Jesteś królem pustych obietnic, wiesz o tym?
Jako dziecko alkoholika, chcę wszystkich zadowolić.
Mówię szczerze.
Wtedy to uczucie znika, myślę: „Nie muszę tego teraz robić”.
Lubię dobre lokale.
Byłem bardzo dumny, pisząc o tym skecz.
Ale byłem od postaci.
Zmiażdżę ci głowę.
Mark ma najlepsze pomysły.
Ogromną frustrację powodowało oczekiwanie
na jego genialne pomysły. Dopasowane idealnie.
Cóż za wspaniała farma!
Pamiętam, jak oglądał nagranie kurczaków
w celu stworzenia Pani Kurczak.
Jestem Panią Kurczak.
-Panią Kurczak? -Tak, kocham życie.
Wszyscy znali Head Crushera i Panią Kurczak.
LAUREN ASH - AKTORKA/KOMICZKA
Stali się częścią ducha czasu.
Miażdżę ci głowę.
Miażdżę cię.
Miażdżę... twoją głowę.
Sprzedaję buty!
Generalnie nie wymyślam postaci. Zazwyczaj wpadam na dziwny pomysł.
Hej, wszyscy, patrzcie!
To latająca świnia!
Cześć wszystkim.
Na dworze.
Myślałem tylko o jak największej ilości pomysłów.
Jak to zrobić lepiej, dziwniej lub fajniej?
To Dave, którego znam,
To Dave, którego znam
Dave, którego znam powinien się skończyć na planach.
EDDIE IZZARD - AKTOR/KOMIK
Ale nie, idą dalej i robią cały skecz.
Dave Capisano, prawie go nie znam
To Dave, którego znam
Uwielbiam to. Trzeba wziąć pomysł
i przeciągnąć go tak, by powiedzieli: „Weź już odpuść”.
Jesteśmy Dave'ami, których zna
Kids in the Hall bardzo się wyróżniali,
ale mieli swoją wizję.
Poświęciliby się na każdej przeszkodzie.
DAN REDISAN - PRODUCENT NADZORUJĄCY, THE KIDS IN THE HALL
Ktoś z was kiedykolwiek pobił ojca?
-Co? -O czym mówisz?
Pobiłeś kiedyś swojego tatę?
W HBO powiedzieli: „Uważamy, że wasz program nie jest spójny.
„Wprowadźcie coś, co połączy odcinki w całość”.
Mieli skecz, w którym siedzieli w grupie, robiąc scenkę.
Powiedzieli, byśmy zrobili coś takiego w każdym odcinku,
by związać show.
A Kids in the Hall na to: „Pierdolcie się. Wiecie co?
„Nie zrobimy tego. Trudno, odejdziemy”.
Proszę się nie ruszać.
Czuliśmy, że się sprzedajemy,
nie jesteśmy sobą, autentyczni.
Ciągle tłumaczymy się osobom z zewnątrz.
„Nie, nie tak to robimy”.
Czuliśmy, że tak nie działa normalna komedia.
-Tak, jasne. -„Nie robimy tak”.
Mieli to gdzieś.
„Jeśli mnie to śmieszy, to jest śmieszne”.
IVAN FECAN - BYŁY DYREKTOR PROGRAMOWY, CBC
Nigdy do końca nie było wiadomo, co zrobią.
To część ryzyka i zabawy.
Co ten złoczyńca robi mojemu osiołkowi?
To nie jest tylko złoczyńca, synu.
To Hitler.
Poszedł do sieci. Uwaga dotycząca sieci.
„Hitler może pieprzyć osła, ale osioł musi być żywy”.
To prawda.
-Tak. Utrzymaj go przy życiu. -Tak.
Przeszliśmy od Hitlera pieprzącego martwego osła do osła udomowionego.
-To jeszcze gorsze. -O wiele.
O wiele gorsze.
Idę prosto na ciebie, East York.
Etobicoke.
-Scarborough! -Bolton.
-Mississauga. -Brampton.
-Bramalea. -Pickering.
-Znowu Mississauga. -Tottenham.
Chcieli być dla ludzi,
ale zawsze myślałem, że ich alternatywna postawa
świadczy o byciu świetnymi artystami.
Kocham tę samą dziewczynę Co mój przyjaciel
Ale on nie kocha jej Nawet w połowie tak jak ja
Ogromna ilość żartów była wybitnie śmieszna.
Wczoraj widziałem świetny film.
W The Late Show.
To był...
Jak to się nazywało?
Niektóre skecze będą klasyką. Takie jak „Obywatel Kane”.
-Obywatel Kane. -Psychoza!
To o właścicielu motelu, który oszalał i zabił kobietę pod prysznicem?
Nie. Mówię ci, że chodzi o tego potentata prasowego.
-Miał sanie o nazwie Rosebud. -Czyli to chyba nie była Psychoza?
Nie, to nie Psychoza.
-To Obywatel Kane. -Nie, to było...
O to chodziło u Kevina i Dave'a,
głównie o rytmy i frustracje.
-Zajmę się tym. -Ja to załatwię.
Sam chcę to zapamiętać.
-Proszę. -Siadaj!
Kevin wybuchający gniewem?
To najzabawniejsza rzecz, jaką widziałem.
Szukasz przedsiębiorcy pogrzebowego!
Szukasz przedsiębiorcy pogrzebowego.
Jest w tym satysfakcja, która dla mnie jest lepsza niż Who's on First?
Ale wszyscy mają precyzję,
dzięki której oglądając ich, jestem szczery.
A myślałem, że jestem dokładnym artystą.
„To świetnie”.
Z roku na rok byli coraz lepsi.
SEZON TRZECI
Brian? Co robisz z portfelem ojca?
Właśnie szukałem numeru telefonu do cioci Barb.
Byłem wkurzonym 20-latkiem.
FRED ARMISEN - KOMIK
A Kids in the Hall to właściwie jedyna grupa komediowa
ukazująca pokolenie X.
Jestem ich fanem.
Ty świnio! Ty wieprzu!
Nie urobił mnie jakiś konkretny skecz.
Był w tym pewien klimat.
Pokolenie X to rozsądek. Status „obcego”.
JANEANE GAROFALO - AKTORKA/KOMICZKA
Jesteście na haju? Palicie crack czy coś?
Bierzecie narkotyki? Wąchacie klej?
Ich reklamy są w klimacie alternatywnego rocka,
format czarno-biały, taśma 8 mm, zawsze mi się to podobało.
Dasz mi autograf na przypince, żebym miała komplet?
-Dobra. -Strasznie was kocham.
-Wymiatacie. -Jasne, że tak.
Pamiętam was. Jesteście Kids in the Hall, prawda?
Utożsamiałem się z Pokoleniem X.
To mogło też wynikać z muzyki. Ruch grunge.
Chyba byliśmy postrzegani jako komiczna odnoga ruchu grunge.
W latach 90. przeprowadziłem się do Seattle.
Lata 90. były trochę mroczne.
-Macie trawkę? -Nie. Ale spróbuj hery.
Szukam tylko trawki.
Ogarnij nowy porządek świata.
Kids in the Hall pokazywali, kim jesteśmy.
Ludzie się z tym utożsamiają.
-Świetny występ. -Podobało ci się, co?
-Bardzo. -Tak?
Czy odwołało się do twojej młodzieńczej wrażliwości?
Tak, to zabawne.
Z wyjątkiem tego o ciotach.
Obecność Kids in the Hall w tamtym czasie
była częścią ubijania tego, zwłaszcza z perspektywy queer.
Koncepcja queer wciąż była abstrakcyjna dla wielu ludzi.
Mamy happy hour.
Czas na monolog.
Zbierzcie się, chłopcy.
Przedstawianie Buddy'ego Cole'a było ważne.
Rolę zniewieściałego homoseksualisty
zawsze odgrywał ktoś hetero, kpiący z zachowania gejów.
Nigdy gej obnoszący się dumnie ze swoją kobiecością.
Buddy stał się naprawdę potężną bronią.
Ta postać mogła robić i mówić przeróżne rzeczy,
których aktor czy scenarzysta by się nie odważył.
To tak, jakby ktoś powiedział, że szatan to pedał.
Może dlatego Bóg jest takim homofobem.
Wiele osób było obrażonych. „Nie możesz... To złe”.
Nie mogli pojąć, że gej
gra tę postać i się nie wstydzi.
AIDS to coś, co przytrafiło się innym ludziom.
Ale od czasu Magica Johnsona zrozumiałem, że może się to przytrafić nawet mnie.
Nabijaliśmy się z AIDS.
Bo głównie o tym myślałem.
Rób komedię, nie zachoruj na AIDS. Nie zachoruj na AIDS.
To był mój cel: „Nie zachorować na AIDS”.
UJAWNIONE! SEKSOWNA BLONDYNKA, OD KTÓREJ MAGIC ZARAZIŁ SIĘ AIDS
Pamiętam, jak czułem, że to dla nas bardzo ważne.
Dobitne było, że jako heteroseksualny
całowałem Scotta w usta
w trakcie kryzysu AIDS.
AIDS nadal było wyrokiem śmierci i niewygodnym tematem
dla wielu ludzi.
Właśnie dlatego Kids zmierzali w tym kierunku.
Nie szalałem wtedy za Buddym Cole'em.
Teraz, kiedy na niego patrzę, myślę: „Przede wszystkim
MICHAEL MUSTO - DZIENNIKARZ/BON VIVANT
„jeśli to stereotyp, nie jest tak daleko ode mnie”.
To, co mówi, jest całkiem trafne.
Daj mi ten kij.
Ale jesteś mężczyzną.
Etykiety.
Jeśli ludzie biegną do wyjścia, tak właśnie powinno to działać.
Dopóki druga połowa się śmieje.
Nawet teraz to robi mocne wrażenie. Ktoś jest otwarcie gejem
z szalonym zwrotem akcji.
A surrealizm, który wynika z jego inwencji,
jest piękny.
A Buddy jest królową alfa.
Nigdy nie jest obiektem żartów. Zawsze wygra.
Przyłożenie!
.otrzymaj. Zaraz wracam.
SEZON CZWARTY
Czwarty sezon najlepszych skeczy filmowych.
Ambicje i wizja każdego członka grupy
rośną wykładniczo
wraz z naturalnym rozwojem talentów,
JIM BIEDERMAN PRODUCENT, THE KIDS IN THE HALL
a ich dojrzały głos mówi: „Mam większą wizję”.
CYRYL ŚW. JAN - UCIEKINIER
To było okradanie nas z tego, na czym się wychowaliśmy.
KELLY MAKIN REŻYSER, THE KIDS IN THE HALL
Włoska kinematografia lat 60.
Bracia Coen, David Lynch.
Już wyjeżdżasz?
Daj mi jakiś powód, żebym został.
To wystarczy.
Cięcie i czysto.
To było fantastyczne. Zaczęliśmy bawić się perspektywą i stylem,
tonem i aktorstwem w komedii.
Pamiętam skecz z Panią Kurczak,
gdzie spotykała się z mamą.
I miała wspaniały moment.
-Wszystko w porządku, kochanie? -Tak. Pamiętam.
Nie myślałam o tym, że postać komediowa
w skeczu może mieć wymiar.
Co to jest?
Robili jakieś dziwaczne, eksperymentalne, fajne rzeczy.
Prawie jak minifilmy.
Program stał się bardzo kosztowny, kiedy próbowaliśmy wykonać to,
co wychodziło spod pióra pisarza.
Kulminacją tego była „Miłość i Kiełbasa”,
projekt Bruce'a.
Lubiłem dziwne filmy Tarkowskiego i tak dalej,
i to był ten,
który w zamierzeniu miał być stylowy.
Jest o małej, dziwnej postaci, która pracuje w fabryce wędlin.
Zacząłem wyciągać odniesienia.
Było trochę Delicatessen, trochę Davida Lyncha,
inne filmy z Europy Wschodniej, które widziałem.
To bardzo wizualny fragment, więc nie było dużo dialogów.
Uwielbiam go, bo nie ma w nim ani jednego żartu.
Może być śmieszny. Scott krzyczący „Kiełbasa!” jest śmieszny.
Kiełbasa!
Kiełbaski!
Kiełbasa!
Nie wiem, czy innym podoba się ten fragment.
To było okropne.
Zmarnowaliśmy dwa dni produkcji,
nie nakręciliśmy go.
Dział artystyczny wydał masę pieniędzy,
a wszystkie zasoby
szły na skecz, w którym nie było ani jednego żartu.
Było beznadziejne.
Jest genialny.
Pięknie nakręcony.
Bardziej zblazowana wersja brzmiała: „To do demo ich reżysera”.
Myślałem, że po tym będę szukał pracy,
uznałem, że to może być fajna robota.
Byłem trochę dupkiem.
Miałem wrócić, jeśli pozwolą mi reżyserować filmy za rok.
SEZON PIĄTY
W piątym sezonie było dużo napięcia.
Bruce bardzo chciał reżyserować.
Scott chciał mieć własny program, pół godziny,
więc to wynegocjował.
Witamy w Chalet 2000.
Mój dom na północy z dala od domu.
Wtedy każdy miał inne aspiracje.
Było widać, że spójność gdzieś uleciała.
Trudniej było znaleźć uniwersalną strategię.
-Dalej! -Bierz go, draniu!
„Chcę to zrobić, anulujemy ten skecz, żebym zrobił, co chcę”.
Tak było ciągle.
Krzyczeliśmy na siebie i okropnie się wyzywaliśmy,
ciągle zdarzały się wybuchy gniewu.
Scott był w tym dobry, bo jest bardzo temperamentny.
Mark i Bruce byli w tym świetni.
Bruce był szorstki.
Chciał wszystko kontrolować.
Mówiłem: „Po mojemu. Jestem lepszy. Więcej scen”.
Bruce i ja zaczęliśmy drzeć koty.
Prawie się pobiliśmy, bo on jest nachalnym skurwielem.
Ja w sumie też, na swój sposób.
Nie umieliśmy podejmować decyzji,
było to wyczerpujące.
Skecze są najbardziej męczące w show-biznesie,
nie ma nic bardziej wyczerpującego
niż pięciu facetów, którzy muszą się we wszystkim zgadzać.
Byłem bardzo zestresowany.
Gdy kładłem się spać, dzwoniło mi w uszach.
Robiliśmy program, trasy, pisaliśmy, nigdy się nie zatrzymywaliśmy.
Emocjonalnie nie byliśmy już w stanie tego zrobić.
Spotkaliśmy się, by o tym porozmawiać.
„Powinniśmy przestać”.
Nie wiedzieliśmy, jak długo wytrzymamy.
Tylko ja chciałem zrobić nowy sezon.
Bo byłem od postaci.
Robiłem coraz dziwniejsze i dopracowane postacie,
wiele z nich do świetnych filmów, a jeszcze nie byłem zmęczony.
A nie mam ambicji.
Mark chciał iść dalej,
ale reszta z nas mówiła do niego: „Nie możemy.
„Nie damy rady już tego robić”.
-Przepraszam? -Scott.
Będzie mi tego bardzo brakowało.
Fakt, że nie planowaliśmy kolejnego sezonu,
zdjął z nas ciężar,
zaczęliśmy znów czerpać z tego frajdę.
Poczuliśmy, że w końcu możemy oddychać.
Wielki rozdział w naszym życiu dobiegł końca.
Zrobiliśmy świetną komedię.
Nie mogli mnie uciszyć.
Imprezowicze mówią: „Tak!”.
Zabieramy was do studia telewizyjnego w Toronto.
To tam Kids in the Hall nagrywali swój ostatni program.
FINAŁ SERIALU 1994
Dobra, pięć minut do występu.
-Pięć minut. -Tak.
Chodźcie.
To piękna rzecz.
Powodzenia.
To nie koniec.
Nie, to nie jest nawet początek końca.
Ale to chyba jest koniec początku.
Finał był bardzo przejmujący, zrobili go w bardzo teatralny sposób.
Wymagamy, byście wszyscy przedłożyli przepustki bezpieczeństwa.
Swoje kubki do kawy.
I peruki.
-Co... Daj spokój, to... -Adiós.
Wiedziałem, kto to.
Nie mój pomysł, ale świetny.
To był szybki ruch, lecz wiele mówił.
-Pa! -Pa!
To było bardzo wzruszające.
JIM BIEDERMAN PRODUCENT, THE KIDS IN THE HALL
Było denerwujące.
Oglądając to, myślisz: „Cholera, to koniec”.
To było smutne. Tak, chce mi się płakać.
Niektórzy płakali, niektórzy się tulili.
A ja po prostu odrętwiałem. Typowe dla białego protestanta.
PROGRAM THE KIDS IN THE HALL - 1989-1995
Dzięki Bogu to już koniec.
Budujemy potelewizyjną karierę.
Trzeba kuć żelazo, póki gorące.
Chcieliśmy podążać wzorem Pythona.
Dla trup skeczowych był tylko jeden wzór, Monty Python.
Zrobili kilka sezonów programu telewizyjnego
i film co trzy lub cztery lata.
ŻYWOT BRIANA
SENS ŻYCIA WEDŁUG MONTY PYTHONA
Po zakończeniu serialu zrobiliśmy sobie krótkie wakacje,
a po powrocie staraliśmy się zebrać pomysły na film.
Chyba nadal byliśmy zmęczeni.
A także nagle, po raz pierwszy, zaczęliśmy się martwić,
co będzie dalej i co będziemy robić.
Co, jeśli się nie uda?
Miałem małe dziecko i ciężarną żonę.
A oszczędności dość szybko topniały.
Przyjąłem propozycję zrobienia pilota dla NewsRadio.
Mieliśmy łódź wycieczkową, a żebym mógł nakręcić
pilota, musieliśmy przenieść jeden występ w Nowym Jorku.
Zaproponowałem, że zapłacę za bilety.
Niezbyt to popieraliśmy.
Po co zasady, jeśli można wyrwać się z trupy?
Byliśmy młodzi. Tak, zadziorni.
To dziwne, bo jesteśmy przyjaciółmi.
Zespół miał się rozpaść przeze mnie i Dave'a.
Kevin był najgorszy,
naciskał, bym odrzucił pilota.
Powiedziałem: „To szaleństwo. Nie zrobię tego”.
Bałem się chodzić do scenarzystów z Kids in the Hall.
Przez to, że to był film,
dogadywałem się z Markiem i Bruce'em.
To ja zmieniłem dynamikę.
To ja byłem problemem.
Nigdy nie napisali wszystkiego razem.
Dużo rozmawialiśmy o tym, co powinniśmy zrobić,
jak trzymać się tego, w co wierzymy, a przy tym
zrobić hollywoodzki film.
Scenariusz był świetny.
Tyle że brakowało mu tego czegoś,
by podekscytować studio.
Walczymy o scenariusz z Paramount.
Nie pozwalali nam realizować pomysłów.
A my mieliśmy masę szkiców.
Źle mi się pracowało pod presją terminów Paramount.
Ale nikt nie słuchał,
bo byli obrażeni za pilota NewsRadio.
Nie dało się dogadać,
moje pomysły nie weszły do scenariusza.
Uznałem więc, że zminimalizuję swój wkład.
Nie chciałem być w pobliżu tych gości.
Zadzwonił menadżer, mówiąc, że nie zrobią tego filmu.
Paramount nie przyjął scenariusza.
Ale trzeba podpisać umowę, by zapłacili za jego napisanie.
Powiedziałem więc: „Podpiszę umowę”.
Lauren namówiła Paramount na zrobienie go.
Nie wiedziałem, że Dave był tak smutny.
Pomyślałem: „Film dla Paramount, jasne, że go zrobisz”.
A on w pewnym momencie odmawia, pojawiają się prawnicy.
Musieliśmy go pozwać, żeby nakręcił film.
To było jak zdrada?
Nie uważałem, że to zdrada, choć nią była.
-I akcja! -Akcja!
PIGUŁKA SZCZĘŚCIA - PRODUKCJA - 1995
Jasne. Wayne, do widzenia.
Wayne, pa, pa, kotku. Do widzenia.
Produkcja była straszna.
Nie rozmawialiśmy już jak przyjaciele.
Przesiadywali w swoich przyczepach.
Przyczepa Dave'a była na końcu ulicy.
Nikt tam nie chodził, nieciekawa okolica.
Kevin i Dave
najbardziej się pokłócili.
Mówili sobie straszne rzeczy. Powiedziałem Dave'owi kilka okropności.
Było nieprzyjemnie.
Tak.
Nie chciałbym komentować sytuacji Dave'a Foleya,
ale jest dość poważna.
To, co słyszycie, to plotki,
-ale to dobrze. Nikt... -W porządku.
Nie, nikt nie opuścił grupy, to śmieszne.
-Niedorzeczne. -Jesteśmy pięcioma szczęśliwymi facetami.
Nie ma żadnych sosów, prawda?
Podczas tworzenia Pigułki szczęścia nie rozmawialiśmy.
Rozmawialiśmy tylko przed kamerą.
Nie zakłócało to pracy.
Między akcją a cięciem wszystko było bezbłędne.
Najlepszy stosunek do Dave'a miałem ja.
Okropne uczucie podczas kręcenia komedii.
To komedia o depresji,
a przez ten klimat zrobiło się naprawdę depresyjnie.
W życiu osobistym każdego z nas wiele się działo.
Z tego powodu praca była wyczerpująca i trudna.
Kilka miesięcy wcześniej żona zostawiła mnie z powodu filmu,
dlatego źle sypiałem.
Wszyscy byliśmy w depresji.
Mój brat zmarł.
Popełnił samobójstwo.
Film mi pomagał, bo miałem jakieś zajęcie,
ale byłem załamany.
-Zabierz to ode mnie. -Czemu? Przyszedłem do pracy.
Bo zamierzam to, kurwa, kopnąć nad twoją jebaną głową do wody.
Za dużo tu ludzi, kurwa.
Dotąd każdy dzień był jak w niebie. To jedyny zły dzień.
Najlepsze, że akurat wszyscy mieli złe dni.
Harowaliśmy nad filmem, nie sprawiał nam przyjemności.
Powiedziałem: „Nawet jeśli zarobimy 100 milionów,
„to nie jest tego warte”. Tak trudno było.
Finansowo to była katastrofa.
Podobnie w ocenach, niewielu krytykom się podobało.
Niektórym bardzo się podobał, ale innym nie podobał się wybitnie.
W sposób dość... osobisty.
Myślę, że ten film jest okropny!
Straszny! Głupi! Idiotyczny!
Nieśmieszny! Bolesny!
Po katastrofie Pigułki myśleliśmy, że to koniec.
Trudno jest znieść porażkę.
Gdy już poznasz jej smak, nie chcesz próbować ponownie.
W tamtym momencie trudno było wszystko poskładać.
Dziwną rzeczą była grupa facetów próbujących to rozgryźć.
Wydaje mi się, że mieliśmy problem ze zrozumieniem,
że jesteśmy częścią grupy, która jest większa niż my sami.
Wtedy byliśmy grupą już od dekady.
To naturalne, że chcieliśmy odejść.
Byłem zagubiony.
To chyba najtrudniejsza rzecz w moim życiu.
Zdecydowanie odchodziłem z trupy.
Odszedłem z grupy przed Pigułką i powiedziałem:
„To było fajne dziesięć lat. Żegnam”.
Pewnie tak już będzie.
Koniec Kids in the Hall.
Cześć wszystkim.
Nie panikujcie.
Tylko miażdżę wam głowy.
Comedy Central z okazji Dnia Ojca spędza 12 godzin z ulubionymi dzieciakami,
Kids in the Hall.
Comedy Central zrobił coś, co okazało się bardzo pomocne,
zorganizował maraton.
To naprawdę rozpaliło zainteresowanie serialem w USA.
Cóż, nie urodziliśmy ich, ale kochamy jak własne.
Zobacz Dzień Ojca z The Kids,
12-godzinny maraton, 21 czerwca, start w południe.
Programy miały wielką oglądalność u dzieciaków i studentów, i to demo.
DAVID HIMELFARB PRAWNIK I MENADŻER, KIDS IN THE HALL
Dzieciaki paliły trawkę i oglądały program.
Nie wypuszczam.
Nagle Comedy Central doprowadził nas do nowej publiczności.
Odkryłem Comedy Central i The Kids in the Hall.
ERIC MCCORMACK - AKTOR
Mark był wampirem, który sprowadził Scotta do domu,
i najwyraźniej zamierzał go przelecieć,
a Scott nie rozumiał, co się dzieje.
W końcu rozumie, że wampir się do niego zbliża.
„Muszę ci powiedzieć...”
Nic nie robię.
-Dochodzisz, co? -Tak.
Świetnie.
Pamiętam, jak myślałem:
„Jak oni to powiedzieli?
„Czy ktoś ogląda to, co ja?”
U mnie leciało The Kids in the Hall.
Oglądałem to
z otwartymi ustami. Miałem wtedy 16 lat.
JAY BARUCHEL AKTOR/SCENARZYSTA/REŻYSER
Nie rozłożę nóg bez róż.
Cholera jasna!
Zrobili to!
Patrzcie, idzie lesba w skórze z przekłutymi sutkami.
Hej.
Jest tam człowiek w skórze ze zwisającym tyłkiem.
Patrzcie, idzie domina ze swoim niewolnikiem.
Byłom dziwne, oglądałom powtórki.
MAE MARTIN - KOMIK
Myślałom: „To niesamowite”.
Wydawali się anarchiczni, buntowniczy i przeciwstawiali się szufladkowaniu.
To mnie oszołomiło.
Po pojawieniu się internetu wyszukałam Kids in the Hall.
Znalazłam grupę dyskusyjną
o nazwie „alt.TV.Kids-in-hall”.
TAVIE PHILLIPS - SOCIAL MEDIA MANAGER, KIDS IN THE HALL
Mówiliśmy tym samym językiem i cytatami.
KOCHAM PIGUŁKĘ SZCZĘŚCIA!
Nikt nie chciał, by się rozstali.
Nadal chcieliśmy magii tej piątki,
ciągle o tym gadaliśmy.
Jeśli się nie zejdą, skoczę z mostu.
Proszę o ciszę. Spokój!
Odnieśliśmy sukces.
Dave w NewsRadio.
Był tam gwiazdą.
Ja zrobiłem Larry Sanders, które odniosło sukces.
Bruce reżyserował filmy.
Mark pracował w Saturday Night Live.
Kevin jest bogiem kreskówek.
Nic nie przypominało Kids in the Hall.
Staliśmy się kultowi,
to było jak cichy pociąg.
Prawnicy powiedzieli: „Zaraz po SNL
„jesteście drugim programem w Comedy Central”.
To mnie zaskoczyło.
Kevin i Scott mieszkali w LA. Zadzwoniłem.
Stopniowo ja i Kevin zaczęliśmy odnawiać przyjaźń.
Potem zaczęliśmy spotykać się ze Scottem.
Panowie...
Mój tata miał udar. Zapytali: „Czy nadal pije?”.
Odpowiedziałem, że tak.
To nie ręka do picia została sparaliżowana.
Wszyscy się śmialiśmy.
Nie wiem, jak oni, ale ja pomyślałem:
„Możemy to zrobić”.
To był mały kroczek w kierunku powrotu.
Jest coś wyjątkowego w Kids in the Hall.
Tej chemii nie ma nigdzie indziej.
Zadzwoniłem do nich.
„Dajcie mi upoważnienie do znalezienia wam oferty”.
Przed pierwszą trasą odbyliśmy telekonferencję.
Pamiętam, że Scott, który ma najgorszy łeb do interesów na świecie,
powiedział: „Nie będziemy próbować na tym zarabiać?”.
Ja nie miałbym nic przeciwko zarobieniu jakiejś sumki.
Oczywiście na koniec stwierdził: „Myślałem, że kasa będzie lepsza”.
Patrz na belkę. Jest całkiem nieźle.
Wyprzedane w sekundę.
KIDS IN THE HALL - 21 i 22 STYCZNIA 2000
Kupiłeś bilety na Comedy Central, wyprzedały się ot tak.
Moja mama ogłosiła,
że dostała bilety do Massey Hall na Kids in the Hall.
Gdy się tam znalazłam, atmosfera była elektryzująca.
Publiczność była bardzo zróżnicowana i trochę queer, młodzi i fajni.
To była najfajniejsza rzecz na świecie.
Wiedziałam, że chcę to robić,
pomyślałam: „Jeśli istnieje coś takiego, to o to właśnie chodzi”.
Miłego występu.
SCHYL SIĘ
Kids in the Hall byli świetni na żywo.
Według mnie są lepsi na scenie niż na ekranie.
Przegrupowanie się i odbycie trasy w 2000 roku
będzie bardzo ekscytujące.
Uświadomiłem sobie: „O Boże,
„mają masę fanów”.
CI SAMI LUDZIE, NOWE SUKIENKI - 2000
Dopiero podczas trasy zobaczyliśmy, co się dzieje,
że staliśmy się jakimiś podwalinami.
Zostaw tego miłego homoseksualistę w spokoju.
Przepraszam pana. Czy wszystko w porządku?
Spadaj, głupku!
To Kathie!
Łatwy do pobicia, trudny do zabicia.
Za Rega.
Pierwsza trasa była świetna.
Zrozumieliśmy, że mamy dużą publiczność.
To była zabawa!
Bardzo rockowy pokaz energii.
Ludzie rzygali, gestykulowali i krzyczeli.
„Szatan!”
Są jak Iron Maiden.
Wciąż robią swoje, bez względu na wszystko.
Większość komików wolałaby być w zespole rockowym.
Każdy zespół chce być w trupie komediowej.
To było szalone!
DZIĘKUJEMY
Jesteśmy od tego uzależnieni.
A moja wnuczka, Janey...
Och, czy Janey nie żyje?
-Co myślisz o występie? -Był niesamowity.
Przyjechaliśmy w 2002 roku, kiedy byli tu ostatni raz.
Jak oddanymi fankami jesteście?
Mamy wszystkie DVD, które się ukazały.
To była największy zbiór dziwaków i geeków, jaką w życiu widziałem.
To przechodziło od miasta do miasta,
ciągle widzieliśmy te same osoby z każdej społeczności.
Gotki szukające tatusia.
Dwudziestojednoletni
-dziwacy. -Tak.
Przywieźliśmy paru outsiderów.
A nas jest wielu.
Komicy skeczowi. To idioci, frajerzy.
TIM BLAIR TALLBOYZ POKAZ SKECZY
To banda nerdów.
Zasługą Kids in the Hall jest to, że skecz stał się fajny.
To, że robimy trasy koncertowe rozpoczęte w 2000 roku,
i było ich kilka,
zjednoczyło nas w nowy sposób.
Lubimy się bardziej niż kiedykolwiek.
Jesteśmy w świetnym miejscu.
Przy trzeciej trasie, nie chcąc stać w miejscu,
zrobiliśmy przegląd nowych skeczy.
Poszło dobrze, jak najlepsze show.
Myśleliśmy: „Skecze, które napisaliśmy
„na tę okazję, były dobre. Możemy pisać inne”.
Stąd pomysł na Death Comes to Town.
Chyba piekło zamarzło. Oni wrócili.
Da się dramatyczniej?
Jesteśmy mroczni, a co jest mroczniejsze niż śmierć?
Chyba mamy na tym punkcie obsesję.
Oby ostatnią rzeczą, jaką powiem na tej Ziemi,
nie było „kocham cię”, ale żart.
Nie pozwólcie muzyce umrzeć.
Nie zostawimy cię.
I nie zastępujcie mnie.
Śmierć jest z natury zabawna, bo neguje wszystko inne.
Śmierć to jedyne, co przypomina,
że absolutnie wszystko inne w życiu jest absurdalne i pozbawione sensu.
Jestem tym pochłonięty.
Przepraszam, jeśli moja historia śmierci i odrodzenia cię nudzi.
Może gdybym miał w niej jakieś cycki, byłbyś bardziej zainteresowany.
-Śmierć i cycki robią robotę. -Poczekaj chwilę.
Ostateczny żart w życiu jest taki, że umrzesz.
To puenta.
Przyjąłem w bardzo młodym wieku,
że nie wiemy, co jest za rogiem.
SZKOŁA ŚREDNIA BRAMPTON CENTENNIAL
Młody rewolwerowiec uzbrojony w dwa karabiny spacerował dziś rano
po korytarzach tej szkoły, strzelając do każdego, kto się poruszył.
Jako dziecko przeżyłem strzelaninę w szkole.
W ciągu dziesięciu minut zginęli nauczyciel, uczeń i napastnik,
a 14 uczniów zostało rannych.
Margaret Wright, to był chyba jej pierwszy rok nauczania,
została zamordowana.
Przez chłopaka za mną.
Ta strzelanina ukształtowała jego dzieciństwo.
Wyobraźcie poziom traumy podczas strzelaniny w szkole.
Nie były wtedy powszechne, to było najbardziej szokujące.
Nie da się przezwyciężyć tej traumy.
Kiedy kręciliśmy Death Comes to Town,
bolały mnie wnętrzności.
Zawsze myślę o kuli z dzieciństwa, która mnie ominęła.
Myślę o niej przez całe życie.
Ciągle za mną podąża,
a w końcu uderza.
Wiedziałem, że to coś strasznego.
Lekarz mi powiedział, że masz chłoniaka żołądka.
To bardzo złośliwy rak, który szybko cię powali.
Dobra.
Poszedłem ze Scottem na pierwszą chemioterapię.
Prawdopodobieństwo, że umrze, było dość wysokie.
Całe nagranie Death Comes to Town dotyczyło leczenia mojego raka.
Mogliśmy pójść do CBC i poprosić o sześć miesięcy.
Ale nie wydawało się to dobrym pomysłem, nie pomogłoby.
Według Scotta i nas lepiej było spędzić ten czas
na robieniu tego, co kochamy najbardziej.
-Scott? Gdzie jesteśmy? -Tak.
Jesteśmy w North Bay w Ontario.
Przygotowujemy się do drugiego dnia zdjęć do Death Comes to Town.
Da mnie było to coś w stylu: „Muszę to zrobić.
„To może być moje ostatnie dzieło”.
Na miejscu.
-Czy mogę zacząć od nowa? -Tak.
Nie wiedzieliśmy, jak to na niego wpłynie,
czy będzie w stanie występować.
Na początku było dziwnie,
nie wiedzieliśmy, jak mu pomóc w trudnych chwilach.
Często płakał.
Nie potrafię pocieszać ludzi,
więc udawałem głupka, rozweselało go to.
Kevin, Scott i ja mieszkaliśmy na jednym osiedlu
nad jeziorem Nipissing.
Siedzieliśmy na plaży i piliśmy, gadaliśmy i paliliśmy ognisko,
to były wspaniałe wieczory.
Wszystko poszło źle.
Zerwałem łydkę. Nie mogłem nawet chodzić.
Robimy program o śmierci, a ja jestem śledzony przez śmierć.
Dużo płakałem.
Byłem bardzo smutny.
Bałem się. To było przerażające.
Pamiętam, jak on wszedł podczas próby.
Miał na głowie kapelusz, wyglądał starzej niż teraz.
Pamiętam, jak położył się na futonie
i zaczął płakać.
Podszedłem...
Przepraszam.
Położyłem się z nim i przytuliłem go.
Powiedziałem: „Nie umrzesz.
„Mark umrze, bo odsyła strasznie dużo wina.
„I wiesz, kto umrze?
„Dave, bo jego była żona go zabije.
„A wiesz, co się stanie z Kevinem?
„Wysadzi sobie serce podczas improwizacji.
„A wiesz, jak ja umrę? Zaharowując się na śmierć.
„Ty umrzesz ostatni”.
-No to ruszamy. -Gotowi?
Wejdźcie tutaj.
Nie ma większego haju
niż zbliżanie się do krawędzi śmierci i zwycięstwa.
CHEMIOTERAPIA - DZWONEK
-Zadzwoń. -No to ruszamy.
-Gotowy? -Tak.
GRATULACJE
Zepsułem.
Po prostu nie wiesz
Wyjaśnię występ
Kids In the Hall to my
TRASA PO POWROCIE GRUPY - 2015
Może jesteście tu z powodu deszczu
Niedługo chyba wyjaśnię
Jesteśmy Kids In the Hall
Ich spuścizna polega na umacnianiu odmieńców i outsiderów
w byciu anarchistami.
Dzięki nim jestem dumną Kanadyjką.
Ich skecze są ponadczasowe.
Raczej nikt nie zrobi ich tak jak oni.
To szalone, że są dzieciaki,
które nie znają Kids in the Hall.
Przeciwstawiłbym ich intelekt i talent przeciwko każdemu
na świecie.
Graliśmy w klubie o nazwie Rivoli
Odkrył nas Lorne Michaels
Nie spodobało mu się Troje Kids In the Hall
Ich najlepsze prace są w czołówce komedii.
Zostaną zapamiętani
jako jedna z najlepszych grup skeczowych wszech czasów.
Jesteśmy gośćmi O których opowiadał ci dziadek
Starzejący się Kids in the Hall
Nakręćcie jego reakcję!
Nakręć jego reakcję.
-Powiedz. -Gotów.
Kids in the Hall byli i są
następcami Monty Pythona.
WZNOWIENIE - 2022
Nie zrezygnujemy
Póki jeden z nas nie umrze
Pewnie Dave
Zaczekajcie.
Kamera.
Ujęcie.
Co będzie grane na twoim pogrzebie, Mark?
Boże, nie wiem.
Mark, kręcę cię. Przygotuj ziemię. I... ziemia.
To zależy. Czy będzie mgła?
Pewnie tak.
W takim razie tylko jedna rzecz.
-Skrzypce z Appalachów. -Jedna nuta?
Grające jedną nutę.
Kochamy się. To jest klucz.
Nie zrobiłbym tego, gdybyście nie napisali dla mnie
tych malutkich, idealnych rólek.
I masz szczęście w życiu, jeśli znajdziesz
dwie lub trzy osoby, z którymi czujesz więź.
Ale znalezienie czterech takich osób to cud.
Kids in the Hall to historia miłosna. Czwórka najgorszych ludzi,
których musisz kochać przez 40 lat.
Zagram T. Rex na pogrzebie Scotta.
T. Rex?
-Metalowy guru, to prawda? -Chyba tego szukamy.
Nie znam tego, ale wiele dla mnie znaczy.
Nie będę miał pogrzebu,
zróbcie seans Kaczej zupy. To wszystko.
Dalej.
Na początku chodziło tylko o to, by rozśmieszyć tę czwórkę.
Kids in the Hall to widzowie mojego życia.
Zauważcie, że wykorzystałem słowo „widzowie”.
Najlepsze w historii.
Moje to chyba: „Przepraszam”.
-Za śmierć czy za życie? -Za moje życie.
Przepraszam.
Są wieloma rzeczami. Rodziną, zbawieniem.
Zadają kres samotności
i nikt nie rozumie mnie tak dobrze, jak ta czwórka. Nikt.
Czuję, że teraz mamy zdolność współodczuwania.
Będziemy to robić, dopóki jesteśmy w stanie.
Cięcie.
To nie koniec.
To nie jest nawet początek końca.
A. T. I MIŁOŚĆ
Nie jesteś przyjacielem.
Nie jesteś przyjacielem, jesteś rywalem.
Nazywają to wznowieniem, ale dla nas to szósty sezon.
Tworzenie programu jest przyjemne dla każdego.
Tylko tu mamy tę wolność.
Znowu my przeciwko światu.
Co za dreszczyk!
Napisy: Aneta Chmura
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Grzegorz Niksiński