Döndük millet.
Tamam. Nerede kalmıştık?
Evet, doğru hatırlıyorsam...
KOVULDUN
İlk sezondan sonra kıçımızı yırttık
ve yayından kaldırıldık.
Pislikler bunlar! Seni kovduklarına inanamıyorum.
Az önce duyduk.
Dank etmemişti.
"Yok. Kids in the Hall'u yapmalıyız."
Başka bir şey yapamazdım.
Pekâlâ, hadi başlayalım.
Kafanı kazı. Tekrar başla.
Her şey kötüleşiyor dostum.
İlk sezondan sonra program iptal edildi ve şok olduk.
Sonraki adımımızı düşünüyorduk.
Endişeliydik.
Endişelendiğimiz için dağılmıştık.
Bir iki ay falan düşündük.
Teşekkürler.
CableACE Ödülleri diye bir etkinlik vardı
ve çok önemliydi.
Kendine has bir modası vardı...
CABLE ACE ÖDÜLLERİ 1990
Emmy'lerden farklıydı.
Bir yığın ödüle aday gösterildik. Ben de en iyi erkek oyuncuya.
Los Angeles'a gittik.
Şov dünyasındaki son hafta sonumuzdu.
ACE'e gitmiştik. Şaka gibiydi.
Kutlama partisinde sarhoş olmaya gitmiştik.
Ve kazanan...
Kazanan...
Mark kazandı ve herkes çok mutluydu.
"Gözde" bir komedi topluluğu gibi. Çok mutluyduk.
Garry Shandling'i geçerek en iyi aktörü kazandım.
"Kafanı eziyorum Garry." Huzur içinde uyu.
Ona ACE ödülünü göster. Hadi.
-İki buzlu burbon. -Evet, lütfen.
Şov dünyasında normaldi bence.
Emmy alan, "İptal edildik." diyordu. Seyirci gülüyordu.
Lorne'un bir kozu oldu, "Cidden yayından kaldırıyor musun?"
O gece konuşmamda ona teşekkür etmeyi unuttum.
Tabii Lorne devam etmemizin bir yolunu buldu hemen.
Sağ ol Bay Michaels.
Rica ederim McCulloch.
LORNE MICHAELS YAPIMCI, SATURDAY NIGHT LIVE
Televizyonun esası şu,
ne kadar uzun kalırsan o kadar uzun kalırsın.
Yani ikinci sezona gelirsen mutlaka üçüncü sezon olur.
Nasıl gelişeceğini bilmezsin ama gelişme potansiyeli olduğunu bilirsin.
Lorne gidip HBO'yla görüşecekti.
Lorne bunu yapabilecek konumdaydı.
İnsanları bunun iyi olacağına ikna etti.
İKİNCİ SEZON
İkinci sezonda daha iyi yapalım dedik.
Birinci sezonun bir sorunu vardı, yapımı 13 ay almıştı
ki bir takvimin varsa
bu süre takvimdeki aylardan daha fazladır.
KİRLİ BEYAZ TV YALANLARI
Bu kadar süremeyeceğini fark ettik.
Yazarlar da sürece katılırdı.
Yani, çok malzeme üretmemiz gerektiğinden üzerimizdeki baskıyı aldı.
Egolarımız öyle fenaydı ki muhteşem yazarlarla çalıştık
ve eserlerini bizimle yazdıkları sürece şova sokabilirlerdi.
İnsanlarla birlikte komedi yazıyorsan
iktidarlı olan lafını dinletir.
PAUL BELLINI YAZAR / "HAVLULU ADAM"
Devamlı vizyonunu dayatmaya çalışırsın.
Birisi bir taslakla gelirdi ve milyonlarca not olurdu.
Sonra yine ve yeniden yazılırdı.
Zam hak edecek kadar yetenekli bir komedi yazarı mısın?
-Şey... -Bu skeci sen yazmadın mı?
Evet.
Dünyanın en eski hikâyesi olmalı.
Patronundan zam isteyen adam.
Bizler, yani Comedy Inc. ekibi için değerini kanıtlıyor bu.
Sadece yazdıklarını programa sokmak için değil,
şovun felsefesini belirlemede da rekabet vardı
çünkü herkesin bir bakış açısı vardı.
İbne sözcüğü insanları neden bu kadar korkutuyor?
Kültürü etkilemek istedim.
Eş cinseller hakkında konuşamazdın.
Komedide de izin yoktu.
Komedi bir hetero erkek dünyasıydı.
Galiba "Ben ilkim." diye düşündüm.
Biri bunu yapmalı.
Önce geydin, değil mi?
-Evet. -Evet.
-Sonra bayağı geydin. -Tamam.
Sonra asap bozucu derecede geydin.
-Evet. -Bunu hatırlıyor musun?
-Onu hatırlamıyorum Kevin, yok. -Şimdi de gayri gey mi oldun?
Saturday Night Live'dakiler...
MIKE MYERS YAZAR / OYUNCU
Onlar için "O gey ekip mi?" derdi.
Ben de, "Cidden, bu mudur?" derdim.
Bu bayağı tembellik oluyor.
Scott bize önem kazandırdı.
Dave ve ben diğer uçtaydık, programın çok komik olmasını istiyorduk.
İnsanlık hâli buysa Tanrı beni korusun.
Kötü!
Kaba ve kötü!
Dave benim diğer yarım.
Kids in the Hall'daki en iyi çiftiz.
Kevin ve Dave günümüzün vodvilcileriydi.
Dünyanın en iyi fikirleri ve zamanlaması onlardaydı.
Bir gün ofise gittim. "Bugün ne yazacağız?" dedim.
"İnsanlara yaptığın iğrenç şeyi."
"Neymiş o?"
"Bir şeye söz verip hiç yapmaman."
Saat sekizde restoranda buluşacaktık.
Neredeydin?
Aklımdan çıkmış.
Bunun için cidden çok üzgünüm.
Hayır, duymak istemiyorum.
Sen boş vaatlerin kralısın. Biliyor musun dostum?
Bir alkoliğin oğlu olduğumdan derdim memnun etmek.
Samimiyetle söylüyorum.
Sonra o duygu kaybolur. "Artık bunu yapmak zorunda değilim."
İyi önermeyi severim.
Gerçek bir önerme skeci yazınca çok gururlanırdım.
Ama karakter adamıydım.
Kafanı ezerim.
En iyi fikirler Mark'tadır.
Onun muhteşem fikirlerini bulmasını beklemek
bazen çok bıktırıcı olur. Klip girsin.
Ne harika bir çiftlik!
Hatırlıyorum da Tavuk Hanım'ı yaratmak için
kaçışan tavukları izlerdi.
Ben Tavuk Hanım'ım.
-Tavuk Hanım mı? -Evet, hayatı seviyorum.
Kafa Ezici ve Tavuk Hanım'ı herkes tanırdı.
LAUREN ASH OYUNCU / KOMEDYEN
Zamanın ruhunu sindirmişlerdi.
Kafanı eziyorum.
Seni eziyorum.
Eziyorum... Kafanı eziyorum.
Ayakkabı satıyorum!
Genelde karakter yaratmam. Çoğunlukla tuhaf bir fikir bulurum.
Millet, bakın!
Uçan domuz!
Herkese merhaba.
Açık hava.
Her gün sadece fikir bulmaya çalışırdım.
Nasıl daha iyi, daha tuhaf ve havalı olur?
İşte bunlar tanıdığım Dave'ler
Bunlar tanıdığım Dave'ler
İşte bunlar tanıdığım Dave'ler
"Tanıdığım Dave'ler"den konuşurken vazgeçilmeliydi.
EDDIE IZZARD OYUNCU / KOMEDYEN
Ama devam etti ve bundan bir skeç yarattılar.
Dave Capisano Onu çok az tanıyorum
İşte bunlar tanıdığım Dave'ler
Bunlar tanıdığım Dave'ler
Buna bayılıyorum. Bir fikri alıp
öyle bir uzatıyorsun ki insanlar "Hâlâ orada mısın?" diyor.
İşte biz onun tanıdığı Dave'leriz
Biz onun tanıdığı Dave'leriz
İşte biz onun tanıdığı Dave'leriz
Biz onun tanıdığı Dave'leriz
Kids in the Hall son derece farklı insanlardı
ama vizyonları sanatsaldı.
Hiçbir konuda taviz vermiyorlardı.
DAN REDICAN İDARİ YAPIMCI
Aranızda babasını döven var mı?
-Ne? -Neden bahsediyorsun?
Hiç babanı dövdün mü?
HBO dedi ki, "Program biraz dağınık.
"Onu bölümden bölüme bir arada tutacak bir şey gerek."
Bir skeçte grup olarak oturmuş, küçük bir sahne yapıyorlardı.
HBO dedi ki, "Mesela her bölümde böyle bir şey yapsanız
"Konu bağlanmış olur."
Ve çocuklar dedi ki, "Siktir. Bir şey söyleyeyim mi?
"Yapmayacağız. Siktir et, bırakıyoruz."
Lütfen oturun bayım.
Fırsat kollayıp ihanet ediyorduk,
kendimiz değildik, özgün değildik.
Sürekli dışarıdakilere açıklama yapıyorduk.
"Hayır, bizim olayımız bu değil."
"Normal komedi böyle işler." tarzı bir his vardı.
-Doğru. -"Yaptığımız şey bu değil."
Onlarda "siktir et" tavrı var.
"Ben komik diyorsam öyledir. Siktir git."
IVAN FECAN ESKİ PROGRAM MÜDÜRÜ, CBC
Ne yapacaklarını asla bilemezdin.
Tehlike ve eğlencenin parçasıydı.
O kötü adam eşeğime ne yapıyor?
O sadece kötü bir adam değil evlat.
O Hitler.
Kanala gitti. Kanalın notu.
"Hitler eşeği becerebilir, Ama eşek canlı olmalı."
Evet, aynen.
-Evet. Canlı olsun. -Evet...
Ölü eşeği beceren Hitler'in yerine canlı eşeği beceren Hitler koyduk.
-Bu daha kötü. -Çok daha kötü.
Çok daha kötü.
Doğruca sana geliyor Doğu York.
Etobicoke.
-Scarborough! -Bolton.
-Mississauga. -Brampton.
-Bramalea. -Pickering.
-Yine Mississauga. -Tottenham.
Sokağın ilgisini istiyorlardı
ama alternatif duruşlarına rağmen
harika komedyenler olduğunu düşündüm hep.
Arkadaşımın sevdiği kızı seviyorum
Ama onu benim yarım kadar sevmiyor
İnanılmaz sayıda espri yerini buluyordu.
Dün gece harika bir film izledim.
The Late Show'daydı.
Böyle...
Adı neydi...
Bazı skeçler klasiklere girecek. "Yurttaş Kane" bir tanesi.
-Yurttaş Kane. -Sapık!
Duştaki bir kadını öldüren manyak bir otel sahibiyle mi ilgili?
Hayır, dedim ya, bir gazete kodamanıyla ilgili.
-Rosebud diye bir kızağı vardı. -O zaman Sapık değildi herhâlde.
Hayır, Sapık değildi.
-Yurttaş Kane'di. -Hayır, aslında...
Tipik Kevin ve Dave skeciydi.
Mesele neredeyse tamamen ritimler, hüsran gelgitleriydi.
-Ben ödeyeceğim. -Lütfen ben halledeyim.
Kendim hatırlamak istiyorum.
-Lütfen. -Otur şuraya!
Öfkeyle patlayan Kevin.
Gördüğüm en komik şeydi. "Aman tanrım."
Bir cenazeci istiyorsun!
Bence Who's on First'ten daha iyi bir tatmin var bunda.
Hepsinde öyle bir incelik var ki
onları izlerken dürüstlüğümü koruyorum.
Ben de incelikli bir oyuncu olduğumu düşünüyordum.
"Tamam, bu harika."
Her yıl daha iyiye gittiler.
ÜÇÜNCÜ SEZON
Brian? Babanın cüzdanıyla ne yapıyorsun canım?
Barb teyzemin telefon numarasını arıyordum.
Yirmisinde dertliydim.
FRED ARMISEN KOMEDYEN
Kids in the Hall X kuşağını yansıtan
tek komedi ekibiydi.
Hayranlarıyım.
Seni domuz! Seni domuz parçası!
Onlara kapılmam tek bir skeçle olmadı.
Yani, onların bir modu vardı.
X kuşağı bir duyarlılıktır. "Aykırı"dır.
JANEANE GAROFALO OYUNCU / KOMEDYEN
Kafanız iyi mi yoksa? Kokain falan mı içiyorsunuz?
Uyuşturucu mu aldınız? Uhu mu kokladınız?
Bu çatlaklı, siyah beyaz 8 milimetre tarzında
alternatif rock havası vardı ve buna hep bayılmışımdır.
Rozetimi imzalasan da seti tamamlasam?
-Tamam. -Seni çok seviyorum.
-En iyisi sizsiniz. -Elbette biziz.
Doğru ya. Sizi hatırlıyorum. Kids in the Hall, değil mi?
X kuşağıyla çok özdeşleşiyordum.
Bunun nedeni müzik de olabilir. Grunge hareketi.
Bence biz grunge hareketinin komedi kolu gibi görülüyorduk.
1990'larda Seattle'a taşındım. Tam ortamındaydım.
'90'larda biraz karanlıklaştı.
-Otunuz var mı? -Hayır. Eroin dene.
Ben sadece ot istiyorum ama...
Yeni dünya düzenine uysana dostum.
Kids in the Hall, "Biz buyuz." diyordu.
Bence bu insanlara hitap ediyordu.
-Harika bir program. -Hoşuna gitti mi?
-Bayıldım. -Öyle mi? Peki...
Gençlerin hassasiyetine hitap ediyor mu?
Evet, gayet komik.
İbneli kısımlar hariç.
Kids in the Hall o dönemde orada,
bilhassa kuirlik açısından o dönüşümün bir parçasıydı.
Kuirlik düşüncesi insanların kafasında bir yere oturmuyordu.
Happy hour başladı.
Monolog zamanı.
Toplanın çocuklar.
Buddy Cole'u yapmak benim için önemliydi.
Birisi kadınsı bir eş cinseli canlandırırsa
her zaman gey erkeklerin tavrını alaya alan bir hetero olurdu bu.
Asla kadınsılığını gururla sahiplenen bir gey erkek olmazdı.
Buddy çok güçlü bir silah oldu.
Karakter öyle şeyler yapıyor ve söylüyordu ki
oyuncu veya yazar asla bunlara cesaret edemezdi.
Şeytanın ibne olduğunu duymak gibi.
Belki bu yüzden Tanrı bu kadar homofobiktir.
Buddy Cole çok kişiyi rencide ediyordu. "Yapamazsın. Yanlış."
Gey bir adamın o karakteri
utanmadan oynamasını bir türlü algılayamıyorlardı.
AIDS hep başkalarına olan bir şeydi.
Ama Magic Johnson'dan sonra benim de başıma gelebileceğini anladım.
AIDS'le dalga geçiyorduk.
Çünkü aklımdaki tek şey AIDS'ti.
Komedi yap, AIDS olma. AIDS olma.
Tek amacım buydu. "AIDS olma."
İFŞA OLDU! MAGIC'E AIDS BULAŞTIRAN SEKSİ SARIŞIN
Bunun bizim için çok önemli olduğunu hatırlıyorum.
Heteroseksüel olduğum için
Scott Thompson'ı dudaktan öpmem
AIDS krizinde daha çarpıcıydı.
AIDS o zamanlar hâlâ ölüm cezasıydı ve pek çok insan için
nahoş bir konuydu.
Elbette çocuklar da böyle şeylere çekiliyorlardı.
O dönem Buddy Cole'a bayılmıyordum.
Şimdi Buddy Cole'a baktığımda diyorum ki, "Öncelikle...
MICHAEL MUSTO GAZETECİ / EHLİKEYİF
...o bir klişeyse bile benden o kadar farklı değil.
Ayrıca söylediği şeyler çok isabetli.
O sopayı bana ver.
Ama sen bir erkeksin.
Etiketler.
İnsanlar çıkıp gitme derdindeyse komedi gerekeni yapıyordur.
Seyircinin diğer yarısı güldüğü sürece.
Şimdi izlerken bile çok çarpıcı. Alenen gey biri,
bu çılgınca bir sürpriz.
Buna kattığı gerçeküstücü tarz,
gerçekten çok güzeldi.
Ve Buddy bir alfa kraliçe.
Asla alay konusu değil. Daima kazanır.
Sayı!
Bunu tut. Hemen dönüyorum.
DÖRDÜNCÜ SEZON
Dördüncü sezon film skeçlerimizin en iyi sezonuydu.
Ekibin her üyesinin hırsları ve vizyonu
katlanarak büyüyordu.
Yetenek doğal olarak büyüyünce...
JIM BIEDERMAN YAPIMCI, KIDS IN THE HALL
...ve ses olgunlaşınca "Daha büyük vizyonum var." dediler.
CYRIL ST JOHN KAÇAK
Sadece çocukluğumuzda etkilendiğimiz şeylerden aşırıyorduk.
KELLY MAKIN FİLM YÖNETMENİ, THE KIDS IN THE HALL
60'ların İtalyan filmleri.
Coen Kardeşler, David Lynch.
Hemen gidiyor musun?
Kalmam için bir neden versene.
Bu yeterli.
Kestik.
Muhteşemdi. Komediye dair bir bakış açısı, tarz ve tonla
oynamaya başlamıştık.
Tavuk Hanım'ın annesiyle tanıştığı
bir skeç vardı.
Bir an hüzünlenmişti.
-İyi misin canım? -Evet. Hatırlıyorum.
Skeç programında bir komedi karakterinin
katmanları olabileceğini düşünmemiştim.
Nedir bu?
Çok tuhaf, deneysel, ilginç şeyler yapıyordu.
Minik filmler gibiydi.
Yazarlar odasından çıkanı gerçekleştirmeye çalıştığımızda
program çok pahalıya mal olmaya başladı.
Bunun zirve noktası "Aşk ve Sosisler"di
ki Bruce'un projesiydi.
O zamanlar tuhaf Tarkovski filmlerine falan düşkündüm
ve o böyle bir şeydi...
Hep tarza odaklanmak istiyorduk.
Sosis fabrikasında çalışan tuhaf bir karakterle ilgiliydi.
Sonra referanslar ekledim.
Biraz Şarküteri'den, biraz David Lynch'ten,
bazı Doğu Avrupa filmlerinden izler vardı.
Ağırlıklı olarak görsel bir çalışmaydı, çok diyalog yoktu.
O çalışmayı seviyorum çünkü hiç komedi barındırmıyor.
Belki gülümseme olabilir. Scott'ın "Sosisler!" diye bağırması komik.
Sosisler!
Diğerleri bunu seviyor mu bilmiyorum.
Korkunçtu.
Çekimler için iki gün harcadık
ve bu hiç olmazdı.
Sanat bölümü çok fazla para harcıyordu
ve bütün bu kaynaklar
tek bir espri göremediğim bu skece gidiyordu.
Bu yüzden sevmedim.
Çok zekiceydi.
Çok güzel çekilmişti.
Onun daha zevksiz bir versiyonu "Yönetmenin makarası için."
Bu bittikten sonra bir işe ihtiyacım olacaktı.
Bunun eğlenceli bir iş olduğunu düşündüm.
Pisliğin tekiydim.
"Gelecek yıl film yönetmeyeceksem geri dönmem." dedim.
BEŞİNCİ SEZON
Beşinci sezonda çok gerginlik yaşandı.
Bruce kesinlikle yönetmek istiyordu.
Scott kendi şovunu, kendi yarım saatini istiyordu
ve bunun pazarlığını yaptı.
DAĞ EVİ 2000
Dağ Evi 2000'e hoş geldiniz.
Kuzeydeki yuvam.
Bu noktada artık hepsinin farklı amaçları vardı.
Baştaki uyumun kalmadığını görmeye başlamıştık.
Hepimiz için en iyi stratejiyi bulmak zordu.
-Hadi! -Şerefsiz, yakala onu!
"Bunu yapmak istiyorum, skeci iptal et, istediğimi yapayım."
Hep bu tarz şeyler oluyordu.
Birbirimize bağırıyor, hakaret ediyor,
öfke nöbeti geçiriyor, çekip gidiyorduk.
Scott bunda iyiydi çünkü şiddetli bir öfkesi vardı.
Mark ve Bruce da bu işte harikaydı.
Bruce çok fenaydı.
Her şeyi denetliyordu.
Şöyleydim, "Benim istediğim olsun. Ben daha iyiyim. Daha çok sahne."
Bruce'la ben çatışmaya başladık.
Yumruk yumruğa geldik çünkü inatçı pisliğin tekiydi.
Ben de kendime has kurnazca tarzımla öyleydim.
Sağlıklı bir karar verme mekanizmamız yoktu,
o yüzden yorucuydu.
Şov dünyasında skeç komedi gibi yorucu bir şey yok
ve başka hiçbir şey
ortak karar vermesi gereken beş herif kadar yorucu değil.
Çok stresli ve berbat hâldeydim.
Gece yattığımda kulaklarım çınlıyordu.
Programı yapıyorduk, turneye çıkıyorduk, yazıyorduk, asla durmuyorduk.
Duygusal açıdan bunu yapamadık. Artık yapamayacaktık.
Bir toplantı yapıp konuştuk.
"Durmalıyız." dedik.
Ne kadar devam edebilirdik, bilmiyorduk.
Ben "Bir sezon daha yapalım." dedim.
Karakter adamıydım,
tuhaf tipler, kendine has karakterler yapıyordum
ve çoğu filmde harika görünüyorlardı. Henüz yorulmamıştım
ve bir hırsım yoktu.
Mark devam etmek istedi
ama geri kalanımız ona baktık ve "Yapamayız." dedik.
"Artık devam edemeyiz."
-Pardon? -Scott.
Bunu çok özleyeceğim.
Bir sezon daha çekmeyi denemeyecek olmak
bizi çok rahatlattı
ve bundan yine keyif almaya başladık.
Sanki en sonunda nefes alabiliyorduk.
Hayatımızın önemli bir dönemi kapanıyordu.
Bomba bir komedi yaptığımızı biliyorduk.
Beni susturamadılar.
Particiler, "Evet" deyin.
Sizi Toronto'da bir stüdyoya götürüyoruz.
The Kids in the Hall burada son programlarını çekiyordu.
FİNAL BÖLÜMÜ 1994
Tamam, şova beş dakika var.
-Beş dakika. -Evet.
Hadi.
Ne güzel söyledin.
İyi şovlar.
Bu son değil.
Hayır, sonun başlangıcı bile değil.
Belki de başlangıcın sonudur.
Final bölümü çok dokunaklıydı ve üslupları çok teatraldi.
Güvenlik kartlarınızı iade etmenizi isteyeceğiz.
Kahve fincanlarınızı.
Ve peruklarınızı.
-Ne... Hadi ama... -Elveda.
Kimin fikriydi, unuttum.
Benim değildi ama çok iyiydi.
Tek bir hızlı hareketle çok şey anlatıyordu.
-Hoşça kalın! -Hoşça kalın!
Müthiş dokunaklıydı.
JIM BIEDERMAN YAPIMCI, THE KIDS IN THE HALL
Hüzünlüydü.
İzlerken şöyle dedim, "Siktir, bitti." Bitti.
Hüzünlüydü. Evet, gözlerim doldu.
Kimileri ağladı, kimileri sarıldı. Ben de...
Sadece donakaldım. Bir Wasp böyle yapar.
THE KIDS IN THE HALL TELEVİZYON PROGRAMI 1989-1995
Şükürler olsun, en sonunda bitti.
TV sonrası kariyerimizi geliştiriyorduk.
Sıcağı sıcağına hamlemizi yapmalıydık.
Python örneğini takip etmek istiyorduk.
Skeç grubu olduğumuzdan tek örnek vardı, Monty Python.
Monty Python birkaç sezon program çekmiş,
üç dört yılda bir film yapmıştı.
MONTY PYTHON'IN BRIAN'IN HAYATI
MONTY PYTHON'IN HAYATIN ANLAMI
Program bittikten sonra kısa bir tatile çıktık,
sonra geri döndük ve film fikirleri bulmaya çalıştık.
Galiba hâlâ çok yorgunduk.
Ayrıca ilk defa endişeleniyorduk...
Sırada ne vardı ve ne yapacaktık?
Ya işe yaramazsa?
Küçük bir çocuğum ve hamile bir karım vardı.
Üstelik birikimlerim hızla tükeniyordu.
Büyük ihtimalle NewsRadio pilotu için bir şansım olacaktı.
Canlı turnelerimiz vardı.
NewsRadio pilotunu yapmam için bir şovu New York'a taşımalıydık.
Dönüş biletlerini ödemeyi teklif ettim.
Eskisi kadar uyumlu değildik.
"Kurallar ne peki?" Madem topluluktan çıkamıyoruz.
Gençtik. Evet, inatçıydık.
Garipti çünkü Dave en iyi dostumdu.
Dağılırsak geriye bizim kalacağımızı düşünüyorduk.
Kevin çok berbattı,
pilotu reddetmem konusunda diretiyordu.
Dedim ki, "Bu delilik. Bunu yapmayacağım."
The Kids in the Hall'la yazarlar odasına girmekten çekiniyordum.
Sorun şuydu, film olduğu için
birden Mark ve Bruce'a katılır oldum.
Dinamiği değiştiren bendim.
Sorun galiba bendim.
Hiç hep beraber yazmamışlardı.
Ne yapmamız gerektiğine dair tartışmalar vardı...
İnandığımız şeylerin ardında durarak
Hollywood filmi olabilir miydi?
Senaryoyu sevdim.
Sadece stüdyoda şöyle bir tepki yaratamazdı...
"Çok heyecanlıyız."
Paramount'la senaryo için tartışıyorduk.
İstediğimizi yapmamıza izin vermiyorlardı.
Bir sürü taslak yazdık.
Paramount'un teslim tarihi için acele etmemizi sevmedim.
Kimse beni dinlemedi
çünkü NewsRadio işi için bana öfke duyuyorlardı.
Hiç anlaşamıyorduk
ve fikirlerim senaryoya giremedi.
Dedim ki, "Katkımı en aza indireceğim
"çünkü bu adamlarla takılmak istemiyorum."
Menajerimiz aradı, "Merak etmeyin, filmi yapılmayacak.
"Paramount senaryoyu beğenmedi.
"Ama sözleşme imzalamazsanız yazarlık ücreti almayacaksınız."
"Ben imzalayacağım." dedim.
Lauren film için Paramount'la konuştu.
Dave'in mutsuz olduğunu bilmiyordum.
Şöyle düşündüm, "Paramount için bir film. Elbette onu yapacaksın."
Sonra reddetti ve avukatlar araya girdi.
Böylece filmi yapması için onu dava etmek zorunda kaldık.
İhanet gibi mi geldi, yoksa daha çok...
İhanet gibi gelmedi çünkü zaten öyleydi.
-Oyun! -Oyun!
BRAIN CANDY ÇEKİMİ 1995
Evet. Wayne, güle güle.
Wayne, güle güle tatlım.
Çekime berbat başladık.
Artık dost gibi konuşmuyorduk.
Birbirlerinin karavanlarında dururlardı.
Dave'in karavanı sokağın aşağısındaydı.
Şehrin kötü bölgesi gibiydi, oraya gitmezlerdi.
En çok Kevin ve Dave anlaşamıyordu.
Gerçekten koptular.
Birbirlerine korkunç şeyler söylediler. Dave'e korkunç şeyler söyledim.
Çok çirkindi.
Evet, çirkindi.
Dave Folley meselesiyle ilgili hiçbir şey söylemek istemem
ama durum oldukça ciddi.
Duyduğunuz söylentilerin hepsi tamamen yanlış
-ama sorun değil. Kimse... -Sorun yok.
Hayır, kimse topluluğu bırakmadı. Çok saçma.
-Saçma. -Biz beş mutlu adamız.
Hiç sos yok, değil mi?
Brain Candy çekimlerinde Dave'le hiç konuşmadım.
Sadece kamera önünde konuştum.
İşe hiç karıştırmadık.
Çekimler sırasında her şey hâlâ kusursuzdu.
Topluluğun en büyük parçası ilişki olarak Dave ve bendik.
Bu komedi yaparken berbat bir duygu.
Depresyonla konusunu yaptık
ve bu enerji nedeniyle depresif olaylar yaşandı.
Herkes özel hayatında bir sürü şeyle uğraşıyordu...
Bu da her şeyi daha meşakkatli ve zor kılıyordu.
Karım birkaç ay önce film yüzünden beni bıraktı
ve geceleri bu yüzden yatakta dönüp duruyorum.
Hepimiz depresyondaydık.
Kardeşim ölmüştü.
Kardeşim intihar etmişti.
Filmin faydası oluyordu çünkü bir şeyle uğraşıyordum
ama içten içe bitiktim.
-Onu benden uzak tut. -Neden? İşimi yapıyorum.
Ona bir tekme atarım, sıçtığımın kafanın üstünden uçup suya düşer.
Hayret bir şey, aşırı derecede kalabalık.
Şimdiye dek her gün cennet gibiydi. Bir tek bugün kötü.
Burada espri her günün kötü olması.
O film üzerinde çok çalıştık. Eğlenceli değildi.
Kevin'a şöyle dedim, "Bu 100 milyon dolar kazandırsa bile
"hiç değmeyecek." Çok zordu.
Finansal açıdan bir fiyaskoydu.
Eleştirel açıdan bile onu pek az eleştirmen sevdi.
Onu sevenler bayıldı ama nefret edenler çok nefret etti.
Sanki bir bakıma... Kişisel bir şeydi.
Bence bu film berbattı!
Korkunç! Berbat! Aptalca! Saçma!
Komik değil! Eziyetli!
Brain Candy fiyaskosu nedeniyle "Bittik." diye düşündük.
Başarısızlığa katlanmak zor.
Bir kez onu yaşadığında bir daha yaşamak istemiyorsun.
Geldiğimiz noktada çocukları bir araya getirmek zordu.
Bir grup erkeğin bir meseleyi çözmeye çalışması çok tuhaf.
Yani, bence hepimiz bir grubun parçası olduğumuzu
ve onun bizden önemli olduğunu anlamakta zorlandık.
On yıldır yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmiyordu.
Uzaklaşmak istememiz doğaldı.
Kaybolmuş gibiydim.
Muhtemelen hayatımdaki en zor şeydi.
Kesinlikle topluluktan çıkmıştım.
Brain Candy'den önce topluluktan çıkmış ve demiştim ki
"On yıl güzeldi. Görüşürüz."
Sanırım böyle olacak.
Kids in the Hall artık bitti.
Selam millet.
Panik yapmayın.
Yani, sadece kafanızı eziyorum.
Babalar Günü'nde Comedy Central bizim çocuklarla 12 saat geçiriyor.
The Kids in the Hall.
Comedy Central'ın yaptığı şey program için çok faydalıydı,
maraton bölümler koydular.
Böylece Amerikalıların programa ilgisi perçinlendi.
Evet, onları biz dünyaya getirmedik ama öz çocuklarımız gibi seviyoruz.
Çocuklarla Babalar Günü'nü kaçırmayın.
21 Haziran günü öğlen başlayacak 12 saatlik bir maraton.
Programlar çocuklar, gençler ve o yaş grubunu epey çekti.
DAVID HIMELFARB AVUKAT VE MENAJER, THE KIDS IN THE HALL
Çocuklar ot içip programı izliyordu.
İçimde tutuyorum.
Comedy Central bizi aniden yepyeni bir seyirciyle buluşturdu.
Comedy Central'da Kids in the Hall'u keşfettim.
ERIC MCCORMACK OYUNCU
Mark bir vampirdi ve Scott'ı eve atıyordu,
anlaşılan onu becerecekti
ve Scott neler olduğunu anlamıyordu.
En sonunda, vampirin ona asıldığını fark edince
diyordu ki, "Var ya..."
Ben hiçbir şey yapmam.
-Boşalabiliyor musun? -Evet.
Harika.
Şöyle düşünmüştüm...
"Bunu nasıl söyleyebildiler?
"İzlediğim şeyi izleyen var mı?"
Odamda televizyonu açıp The Kids in the Hall'u izlerdin.
Ağzım açık hâlde
izlediğimi hatırlıyorum. 16 yaşındaydım...
JAY BARUCHEL OYUNCU / YAZAR / YÖNETMEN
Güller için bacaklarımı açamam.
Çüş be!
Hiç sakınmıyorlardı!
Baksana, memeleri piercing'li, sado mazo bir lezbo geçiyor.
Hey.
Kıçını açmış sado mazo bir herif.
Bak, bir sahibe kölesiyle beraber geçiyor.
Tekrarları izleyen kuir bir çocuktum.
MAE MARTIN KOMEDYEN
"Bu muhteşem." diye düşünmüştüm.
Anarşist, asi ve etiketlere meydan okuyan bir havaları vardı.
Evet, minik aklımı başımdan almıştı.
İnternette yaptığım ilk şeylerden biri onları araştırmaktı.
Onları için haber grubu vardı
ve adı "alt.TV.kids-in-hall."
TAVIE PHILLIPS SOSYAL MEDYA YÖNETİCİSİ, THE KIDS IN THE HALL
Aynı dili konuşuyorduk. Alıntılar, referanslar.
BRAIN CANDY'Yİ SEVİYORUM!!!
Onların dağılmasını istemiyorduk.
O beşlinin yarattığı büyüyü hâlâ seviyorduk
ve hep bahsediyorduk.
Tekrar birleşmezlerse köprüden atlayacağım.
Çok sessiz olalım lütfen. Sessizlik!
Başarıya ulaşmıştık.
Dave NewsRadio'daydı.
Onun yıldızıydı.
Ben Larry Sanders'ı yapmıştım ve inanılmaz bir şovdu.
Bruce filmler yönetmişti.
Mark Saturday Night Live'a çıkmıştı.
Kevin çizgi film tanrısıydı.
Hiçbir şey Kids in the Hall gibi değildi.
Bir kült olmuştuk
ve bu sessiz motorlu, sessiz bir trendi.
Avukatlarımıza göre Comedy Central 'da
SNL'den sonraki ikinci en yüksek rating bizdeydi.
Bu beni çok şaşırttı.
Kevin ve Scott, L.A.'deydi. Kevin'ı arayıp
dostluğumuzu yavaş yavaş düzeltmeye çalıştım.
Scott'la beraber üçümüz takılmaya başladık.
Beyler...
Babam felç geçirdi. "Hâlâ içiyor mu?" diye sordular.
"Evet." dedim.
"İçkisini tuttuğu eli felç değil. O gayet iyi."
Hep beraber güldük ve bence...
Şahsen şöyle düşünmeye başladım...
"Bunu yapabiliriz."
Böylece yavaşça bir araya geldik.
The Kids in the Hall'un özel bir yanı var.
O kimyayı başka hiçbir yerde bulamazlar.
Çocukları aradım.
"Bana yetki verin de piyasaya çıkıp size teklif isteyeyim."
İlk turneyi yapacaktık. Konferanstaydık
ve dünyadaki en boktan iş kafasına sahip olan Scott
dedi ki, "Bundan para kazanmaya çalışmayacağız, değil mi?"
Yani... Biraz para kazanmak işime gelirdi.
Tabii en sonunda dedi ki, "Para daha iyi olur diye düşündüm."
Tavana bak. Çok iyi.
İki saniyede bitti.
KORİDORDAKİ ÇOCUKLAR 21 & 22 OCAK 2000
Biletler Comedy Central'dan alınıyordu, hemen tükendi.
Annem bilet aldım,
Massey Hall'da The Kids in the Hall'u izleyeceğiz, dedi.
Oraya vardığımda atmosfer âdeta nefes kesiciydi.
İzleyici çok farklı, kuir, genç ve havalıydı.
Dünyadaki en fiyakalı şeydi.
Komedi yapmak istiyordum
ve "Esas mesele böyle bir şey yapmak." diyordum.
Bol şans.
ÖRDEK
The Kids in the Hall sahnede hep harikaydı.
Hatta sahnedeyken her türlü çekimden daha iyilerdi.
Yeniden bir araya gelip 2000'de o turneye çıkmaları
kesinlikle heyecan vericiydi.
Birden fark ettim. "Aman tanrım,
"Fan sayısı ciddi oranda artmış."
AYNI ADAMLAR, YENİ ELBİSELER 2000
Turneyi yapana dek neler olduğunu,
bu kadar tutulduğumuzu anlamamıştık.
Bu kibar eş cinseli rahat bırak.
Affedersiniz bayım. İyi misiniz?
Kaybol, gıcık herif!
Bu Kathie!
Dövmesi kolay, öldürmesi zor.
Reg'e.
İlk turne inanılmazdı.
Büyük bir seyircimiz olduğunu fark ettik.
Eğlenceliydi!
Kesinlikle bir rock konseri enerjisi vardı.
İnsanlar kusuyordu, pankart tutuyorlardı, çığlık atıyorlardı.
Şeytana selam!
Irion Maiden gibiler.
Ne olursa olsun, hâlâ döktürüyorlardı.
Çoğu komedyen bir rock grubunda olmak ister.
Her rock grubu da komedi topluluğu olmak ister.
Çılgıncaydı!
TEŞEKKÜRLER
O zamandan beri buna bağımlıyız.
Ve torunum Janey...
Janey öldü mü?
-Şov nasıldı? -Muhteşemdi.
Onları en son buraya geldiklerinde, yani 2002'de izledik.
Büyük hayranları mısınız?
Piyasadaki bütün DVD'leri bizde var.
Gördüğünüz en kalabalık ucube ve inek kitlesiydi.
Kasabadan kasabaya gidip
her topluluktan aynı insanları görüyorduk hep.
Babadan sorunlu gotik kızlar.
41 yaşlarında.
-Tuhaflar. -Evet.
Aykırıları topladık.
Bizden bir sürü var.
Skeç komedyenleri. Ahmak, ezik tipler.
Bir avuç inek.
The Kids in the Hall'un en iyi yanı skeçleri havalı kılmaları.
Bence 2000'de başlayarak yaptığımız
canlı turnelerle
bir araya geldik, program bunu yapamadı.
Birbirimizi hiç sevmediğimiz kadar seviyoruz artık.
Bence modumuz harika.
Durmak istemediğimizden üçüncü turneye çıktık.
Yeni skeçlerimizi sahneledik. Heyecanlıydı.
Performansımız en iyisiydi.
Şöyle düşündük, "O skeçler çok iyiydi,
"turneler iyi gitti. Başka skeçler de yazalım."
Ve Kasabaya Ölüm Geliyor'u yazdık.
İmkânsız olan gerçekleşti. Geri döndüler.
KASABAYA ÖLÜM GELİYOR
Ne kadar abartılır?
Karanlık komedyenleriz. Ölümden karanlık ne var?
Muhtemelen alttan alta ona takıntılıyız.
Umarım bu dünyada söylediğim son şey
sevgi sözü yerine espri olur.
Müziğin bitmesine izin vermeyin.
Seni bırakmayacağız. Bırakmayacağız.
Yerime de geçmeyin.
Ölüm tabiatı gereği komiktir çünkü diğer her şeyi hükümsüz kılar.
Hayatla ilgili her şeyin absürt
ve esasen anlamsız olduğunu size hatırlatan tek şey ölümdür.
O yüzden kendimi kaptırırım.
Ölüm ve yeniden doğum hikâyem seni sıktıysa pardon.
Belki hikâyemde meme olsaydı ilgini daha çok çekerdi.
-Ölüm ve meme olurdu. -Bir dakika.
Yani, hayattaki en büyük espri ölecek olmandır.
Vurucu sondur.
Çok küçük bir yaşta
köşeyi dönünce ne olacağını bilmediğimizi öğrendim.
BRAMPTON CENTENNIAL ORTAOKULU
Bu sabah bu okulun koridorlarında iki otomatik tüfek taşıyan bir delikanlı
hareket eden her şeye ateş açtı.
Öğrenciyken bir silahlı saldırı deneyimledim.
On dakika içinde bir öğretmen, bir öğrenci ve silahlı genç öldü
ve 14 öğrenci yaralandı.
Margaret Wright, sanırım öğretmen olarak ilk yılıydı
ve öldürüldü.
Arkamdaki çocuk öldürdü.
Okul saldırısı onun çocukluğunu şekillendirdi.
Bir silahlı okul saldırısının yaşattığı travmayı düşünün.
O zamanlar sık yaşanmıyordu ve şok edici bir olaydı.
Bence o travma asla geçmez. Hiç sanmıyorum.
Kasabaya Ölüm Geliyor'u yaparken
karnımda bir ağrı vardı.
Çocukken beni ıskalayan o kurşunu hep düşünürüm.
Hayatım boyunca beni takip ettiğini düşünürüm.
Peşimi hiç bırakmaz
ve en sonunda bana girer.
Bunun korkunç bir şey olduğunu biliyordum.
Doktor sende "Hodgkin dışı gastrik lenfoma var." dedi.
İnsanı çok hızlı yenen çok şiddetli bir kanser türü.
Tamam.
İlk kemoterapi tedavilerine Scott'la beraber gitmiştim.
Yani, ölme ihtimali epey yüksekti.
Kasabaya Ölüm Geliyor'un tüm çekimleri kanser tedavim sırasında sürdü.
CBC'ye gidip "Altı ay beklesek olur mu?" diyebilirdik.
Ama bu yanlış geldi. Bu ona iyi gelebilir diye düşündüler.
Scott'ın görüşü de bizim görüşümüz de o zamanı
en çok sevdiğimiz şeyi yaparak geçirmekti.
-Scott? Neredeyiz? -Evet.
Şu anda North Bay, Ontario'dayız.
Kasabaya Ölüm Geliyor çekimlerinin ikinci gününe hazırlanıyoruz.
KASABAYA ÖLÜM GELİYOR 2009
Temel olarak, "Bunu yapmam lazım.
Yaptığım son şey olabilir." dedim.
Bravo Mark.
-Yeniden başlayabilir miyim? -Evet.
Onu fiziksel olarak nasıl etkileyeceğini,
performansı yapabilir mi, bilmiyorduk.
Başta tuhaftı
ve kötü anlarda nasıl yardım ederiz, bilmiyorduk.
Çünkü sık sık gözyaşlarına boğulurdu.
Teselli etmekte iyi değilimdir,
saçmalıklar yapar, onu neşelendirirdim.
Kevin, Scott ve ben, Nipissing Gölü'ndeki kulübelerde
kalıyorduk.
Sahilde oturur, içer, sohbet eder, ateş yakardık
ve harika geceler geçirdik.
Her şey ters gitti.
Baldır kasımı sakatladım. Yürüyemiyordum bile.
Ölüm hakkında bir iş yapıyorduk ve ölüm ensemdeydi.
Çok ağladım.
Çok üzgündüm.
Korkuyordum. Dehşet vericiydi.
Hatırlıyorum da, prova yapıyorduk ve o geldi.
Başında şapka vardı ve şimdikinden yaşlı görünüyordu.
Hatırlıyorum da, içeri geçti, şilteye uzandı
ve ağlamaya başladı.
Yanına gittim ve...
Çok pardon.
Onun yanına uzandım ve ona sarıldım, kucakladım.
Dedim ki, "Ölmeyeceksin.
"Mark ölecek çünkü hayvan gibi şarap içiyor.
"Başka kim mi ölecek?
"Dave ölecek çünkü eski karısı onu öldürecek.
"Kevin'a ne olacak, biliyor musun?
"Doğaçlama yaparken kalbi iflas edecek.
"Ben nasıl mı öleceğim? Ölümüne çalışarak öleceğim.
"Sen en son öleceksin."
-Hadi bakalım. -Hazır mısın?
Hadi bakalım.
Ölümün eşiğine gelip
kazanmaktan daha büyük bir sevinç yok.
KEMOTERAPİ BAKIM MERKEZİ ÇANI
-Çanı çal. -Hadi bakalım.
-Hazır mısın? -Evet.
TEBRİKLER
Onu kırdım.
Hiç bilmiyorsun
Şovu anlatacağımı sanıyorsun
Biz Kids in the Hall'uz
TOPLANMA TURU 2015
Hayat yağmur yüzünden başladığında
Anlatacağım yakında galiba
Biz Kids in the Hall'uz
Onların mirası aykırıları ve dışlananları, otorite karşıtlarını
güçlendiren cinstendi.
Kanadalı olmaktan gurur duyuyorum.
Pek çok sahnesi efsanedir.
Bence bunu onlar gibi başaran çıkmadı.
Kids in the Hall'u bilmeyen
çocuklar olması delice geliyor.
Onların manyak zekâları ve yetenekleri dünyadaki diğer herkesle
aşık atar.
Bir kulüpte oynadık, adı Rivoli
Lorne Michaels bizi keşfetti
Ve Kids in the Hall'un Üçünü sevmedi
En iyi çalışmaları komedide kesinlikle birinci sınıftı.
The Kids in the Hall
dünyanın en iyi skeç topluluklarından biri sayılacak.
Dedenin sana anlattığı hikâyeyiz
Yaşlanmış Kids in the Hall'uz
Tepkisini çeksene.
-Söyle. -Hazır.
Kids in the Hall
Monty Python'ın halefleriydi ve hâlâ öyle.
GERİ DÖNÜŞ 2022
Bırakmıyoruz
Birimiz ölene kadar
Muhtemelen o Dave olacak
Tamam, beklemede kal lütfen.
Kamera başla.
Kadraj.
Cenazende ne çalacak Mark?
Tanrım, bilmiyorum.
Mark, karedesin. Toprağı hazırla. Ve... toprak.
Duruma göre değişir. Cenazemde sis olur mu?
Muhtemelen.
Siktir et. O zaman bir...
-Appalaş kemanı. -Tek nota mı?
Tek nota çalsın.
Birbirimizi seviyoruz. Mesele bu.
Bana o minik, mükemmel rolleri yazmasaydınız
bunu başaramazdım.
Hayatında kafaca uyuştuğun
iki üç kişi bulabilirsen çok şanslısındır.
Ama dört kişi bulmak bir mucizedir.
The Kids in the Hall bir aşk hikayesi. 40 yıl boyunca
sevmek zorunda olduğun dört berbat kişi.
Scott'ın cenazesinde T. Rex çalacağım.
T. Rex mi?
-Metal guru, is it true? -Bu olur sanırım.
O şarkıyı bilmiyorum ama teşekkürler.
Cenaze töreni istemiyorum,
Sadece Ördek Çorbası gösterilsin. O kadar.
Devam et.
Başta mesele şuydu, "Şu dördünü güldürebilir miyim?"
Kids in the Hall benim ömürlük seyircim.
Dikkat et, "seyirci" sözcüğünü araya soktum.
Mükemmel bir isim.
Galiba benimki "Üzgünüm." olurdu.
-Öldüğün için mi? -Hayatım için.
Üzgünüm.
Onlar pek çok şey. Aile, kurtuluş.
Yalnızlığın sonu
ve hiç kimse beni o dört kişi kadar iyi anlayamaz. Hiç kimse.
Bence şu anda aramızda müthiş bir şefkat var. Ve...
Evet, yapamayana kadar yapmaya devam edeceğiz.
Keselim lütfen.
Bu son değil.
Hayır, bu sonun başlangıcı bile değil.
Sen dost değilsin.
Sen dost değilsin. Yankesicisin.
Buna geri dönüş diyorlar ama onu altıncı sezon gibi düşünüyoruz.
Televizyon programı yapmak herkes için hoş bir rahatlama.
En özgür olduğumuz yer.
Yine dünyaya karşı biziz.
Amma heyecanlı!
Alt yazı çevirmeni: Ilgın Yıldız
Proje Kontrol Sorumlusu Zeynep Ercan