PIERDOL SIĘ
To on musiał to tam umieścić. Bo kto inny?
Myślisz, że Rusty to tam zostawił?
Kto jeszcze byłby na tyle zdesperowany?
Wszystko okej, Tommy?
Nie.
Jest zdenerwowana, zabiorę ją na górę.
UZNANY ZA NIEWINNEGO
Hej, co tam?
Co?
Zbadali to w laboratorium?
Tak. Brak DNA i odcisków. Został wyczyszczony.
Skąd wiemy, że to właśnie pogrzebacz Carolyn?
My nie wiemy. Ale może ty wiesz.
- Pierdol się. - Jest jeszcze to.
To żaden dowód.
To dowód, że ktoś próbuje mnie zastraszyć albo obciążyć.
Dowód, że ktoś mną gardzi.
I że ktoś jest zdesperowany.
Chce pan to włączyć do dowodów?
Nie mogę. Nie znamy jego pochodzenia, nie może doprowadzić do uniewinnienia.
Możemy tylko potwierdzić, że to „jakiś” – nie „ten” – pogrzebacz.
A co z gosposią? Może go zidentyfikować?
Ściągnęliśmy ją. Mówiła, że wygląda tak samo,
ale tylko tyle może potwierdzić.
Pański dom został przeszukany?
Żadnych śladów DNA ani odcisków. Staranna robota.
Ślady włamania?
Nie. Zostawiam boczne drzwi otwarte. Mam kota.
Czasem, kiedy pracuję do późna, sąsiad do niej zagląda.
Masz kota?
- Tak. - Dobrze. Proszę dać mi pomyśleć.
Chętnie to zakończę. Unieważnię proces.
Jakieś propozycje?
Prokuratura może kontynuować proces.
Uważamy, że ławnicy powinni zostać poinformowani o sytuacji.
Można ich powiadomić, że nie powinno się tego uznawać za dowód.
A co z Caldwellem?
Czemu Caldwell miałby wrabiać Tommy'ego?
- Rozwścieczyłeś go... - Żeby odwrócić od ciebie uwagę?
Muszę pomówić z klientem. Przepraszam.
- Dziękuję. - To głupie pytanie.
Pytam, czy go przesłuchaliście.
Rusty, uspokój się. Rusty...
To po prostu...
Uspokój się.
Nie chcemy, żeby choćby o tym wspomniano.
Niezależnie od tego, co im powiedzą.
To by mogło rozbudzić wątpliwości.
Po co Tommy miałby się z tym zgłaszać, gdyby kłamał?
To, że jest w posiadaniu pogrzebacza, raczej mu nie pomaga.
A wiadomość „Pierdol się”? Wygląda, jakby to zostało podrzucone.
Kiedy ostatnio jako prokurator oznajmiłeś:
„Hej, znalazłem narzędzie zbrodni w mojej kuchni”.
Zgoda. To nie pomaga.
Poza tym, jeśli chcemy utrzymać Liama Reynoldsa jako opcję,
- to zmienia narrację... - Czyli teraz
chcecie utrzymać Liama Reynoldsa?
- Nie miał motywu, by wrobić Tommy'ego. - Trzeba przesłuchać Caldwella.
Czemu miałby atakować Molto?
Kto wie? Kogo to obchodzi?
Tu nie chodzi o prawdę.
Chodzi o uzasadnione wątpliwości.
Posłuchaj.
Jeśli ławnicy pomyślą, że pogrzebacz podrzucono, a tak się pewnie stanie...
nie pomyślą o Caldwellu, tylko o tobie.
Więc w ogóle nie zamierzają o tym wspomnieć?
To nie jest dopuszczalny dowód.
To może być dla mnie niekorzystne, bo miałbym motyw.
A jeśli to wycieknie do mediów?
Wiesz... Skoro to jest korzystne dla prokuratury,
czemu Tommy nie miałby tego ujawnić?
Gdyby to wyszło na jaw, doszłoby do unieważnienia procesu,
a on tego chyba nie chce. Uważa, że wygrywa.
A oni nawet nie wiedzą, czy to ten pogrzebacz.
To on.
Jest drobna rysa na rączce. Rozpoznałem go.
- Powiedziałeś im o tym? - Nie.
Raz go tam użyłem przy rozpalaniu ognia.
Dzięki Bogu nie było na nim moich odcisków.
- Hej. - Hej.
Co się stało?
Wyniesiesz to? Zaraz przyjdę.
Jasne.
Gdyby ktoś zginął w ciągu 20 minut po zjedzeniu,
większość pożywienia miałby w żołądku.
Część przemieściłaby się do dwunastnicy, łączącej żołądek z jelitem cienkim.
Czy w żołądku Carolyn Polhemus znajdowało się jakieś jedzenie
- w chwili śmierci? - Nie.
Jak długo ludzki żołądek się oczyszcza?
Płyny i pokarmy półpłynne opuszczają żołądek dość szybko,
w ciągu niespełna dwóch godzin. Białka i tłuszcze w jakieś 2,5 godziny.
Ryż i fasola w trzy.
Paragon z godziny 20.27 wskazuje,
że kurczaka kung pao i ptysie krabowe
dostarczono pod adres pani Polhemus o 20.55.
- Tak. - A w chwili śmierci
- jej żołądek był kompletnie pusty? - Owszem.
A mimo to dr Kumagai ustalił, że zginęła około 22.00.
Myli się. Sytuowałabym czas zgonu między pierwszą a trzecią w nocy.
Jak mógł się o tyle pomylić?
Nie wiem. Skoro opróżnił się żołądek,
musiało do tego dojść minimum cztery godziny po jedzeniu.
A jeśli nie zjadła ptysiów krabowych?
Zamówiła i odebrała jedzenie.
Czy może pani wykluczyć, że ktoś zjawił się o tej porze
i ją zabił, zanim zjadła?
W kuchni stał w połowie opróżniony pojemnik z chińszczyzną...
Miała resztki chińszczyzny w dwunastnicy?
Miała resztki jedzenia w dwunastnicy.
Czy to mógł być lunch?
Wszystko jest możliwe.
Może pani orzec ponad wszelką wątpliwość, że ofiara spożywała chińszczyznę?
Nie.
Dziękuję.
Wyjaśnijmy jeszcze jedno.
Pracuje pani obecnie wyłącznie jako biegła sądowa dla obrony?
Otrzymuje pani raport, wydaje opinię,
a następnie obrońcy decydują, czy panią zatrudnią.
Jeśli nie wyda pani opinii sprzyjającej obronie,
- nie zatrudniają pani? - Jestem profesjonalistką.
Profesjonalną biegłą obrony, która dostaje wynagrodzenie
za opinie sprzyjające obronie.
Dziś określiła pani czas zgonu na podstawie treści żołądka,
zakładając, że ofiara jadła chińszczyznę o 22.00.
Ale nie może pani ponad wszelką wątpliwość stwierdzić, że tak się stało.
Zgadza się? Dziękuję.
Przyjmijmy, że udało nam się dziś
przekonać ławników, albo chociaż skłonić ich do wzięcia pod uwagę,
że Carolyn została zamordowana o północy albo niewiele później.
Musimy potwierdzić, że byłeś w domu o tej porze. Możemy to zrobić?
Ja mogę za niego poręczyć.
- Nie możemy wezwać jej na świadka. - Dlaczego nie?
Nie jesteś bezstronna, a twoja obecność może pomóc im
ukazać twojego męża w negatywnym świetle.
„Pani Sabich,
nie wiedziała pani, że sypiał z ofiarą?”.
„Pani Sabich,
zdeklarował, że zakończył romans, a potem znów do tego wrócił?”.
„To prawda, że nie poinformował pani,
że był tam tej nocy, gdy ją zamordowano?
I że była z nim w ciąży?”.
„Mieliście otwarty związek, pani Sabich?”.
„Czy on wie o pani wszystko?”.
„Wszyscy mamy tajemnice.
Czy wie o Cliftonie, przyjaznym barmanie z okolicy?”.
Co jest, kurwa?
Śledzicie mnie?
Zatrudniamy czasem prywatnych detektywów, zakładając, że prawda może nam pomóc.
Czasem pomaga.
Zamknijmy sprawę.
Wskazaliśmy uzasadnioną wątpliwość. Po co ryzykować?
Chyba się zgadzam.
Wygłoszę mowę końcową.
O nie.
Nie. Na to nie mogę się zgodzić.
- To moje życie. Ja wygłoszę mowę. - Rusty,
nie masz u tych ławników żadnej wiarygodności.
Czemu mieliby wierzyć w cokolwiek, co mówisz?
Chryste.
W Maine, skąd pochodzę, gdy idziesz nakarmić świnie,
ktoś inny musi je zawołać. Chryste.
Wygłoszę mowę. I powiem jedno: wątpliwości ławników mi pasują.
Ale wątpliwości moich prawników nieszczególnie.
A mojego najlepszego przyjaciela tym bardziej.
Powinieneś się wycofać.
To niemożliwe.
Oczywiście, że to możliwe. Jeśli nie chce skorzystać z twoich rad...
Na tym etapie sędzia Lyttle mnie nie puści.
Uznano by to za szkodliwe.
On nie jest normalny.
Normalny czy nie, niewinny czy nie, będzie gotów.
Kochanie, ten proces raz już prawie cię zabił.
Przechodzę po nim na emeryturę. Obiecuję.
Będę chodził na spacery, kosił trawę, pił z tobą mrożoną herbatę,
zmienię się w Thorntona Wildera i będę zachwycał się zwyczajnością...
Ale na tym etapie jeszcze do tego daleko.
Nie mają dowodów materialnych ani sądowych, nie mają zeznań.
Nico Della Guardia...
Do tego Liam Reynolds...
Caldwell również nie został sprawdzony...
...mnie od... samego początku...
...ofiary. I ja również.
I właśnie...
Od piętnastu lat służę temu miastu jako prokurator i nigdy, przenigdy...
...unieważnienie i powiedział, że czuł coś do ofiary.
Ja też czułem. Bardzo ją kochałem.
Bardzo za nią tęsknię i chcę się dowiedzieć, kto to zrobił,
tak jak wielu innych ludzi. I rozumiem...
Hej.
Ćwiczę mowę końcową.
Widzę.
Potrzebujesz pomocy?
Miałam zaawansowaną astronomię,
więc umiem stwierdzić, czy coś jest nie z tej planety.
Et tu, córko?
Pod koniec był trochę szalony.
No wiesz, kiedy dźgają cię przyjaciele...
To może trochę zirytować.
Tato, serio?
Mowa końcowa?
Mama kazała ci tu przyjść?
Jestem swoją największą szansą.
Już to robiłem.
Poradzę sobie.
Okej.
Same podstawy.
Nie zacznij opowiadać, że to Tommy jest zabójcą...
...albo Liam Reynolds czy były mąż.
Słyszysz?
Rusty?
Tak, słyszę.
No dobrze.
Wysłuchamy teraz obrony.
Jak państwo wiedzą, nazywam się Rusty Sabich.
Jestem oskarżony.
Oskarżony o morderstwo.
Ból, jaki niesie wypowiadanie tego na tej sali...
...przed moją żoną i dziećmi...
Dowody wykazały, że zdradziłem swoją rodzinę,
tych, których kocham najbardziej.
Nigdy nie zdołam naprawić bólu, który zadałem żonie
i prawdopodobnie nigdy nie odzyskam szacunku moich dzieci.
Ale dowody nie wykazały, że zabiłem Carolyn Polhemus,
bo nie zabiłem jej.
Miałem romans z Carolyn i go ukrywałem.
Była ze mną w ciąży, o czym dowiedziałem się dopiero po jej śmierci.
I byłem tam tej nocy, tak jak w inne noce,
ale tylko tyle udało się udowodnić.
Nie było żadnych świadków, nie było śladów krwi,
ani innych dowodów na moich ubraniach, w moim samochodzie czy domu.
Moje odciski są w jej mieszkaniu,
bo byłem tam tej nocy, tak jak w inne noce,
ale tylko tyle udało się wykazać.
Tommy Molto stanął tu na początku procesu
i powiedział wam, że czuł coś do ofiary.
Ja też czułem.
Bardzo mi na niej zależało.
Bardzo ją kochałem.
I bardzo za nią tęsknię.
Tak jak wielu innych ludzi, chcę się dowiedzieć, kto to zrobił.
Chcę dorwać tę osobę.
Podobnie jak policja i prokurator okręgowy Tommy Molto.
Zależy mu na tym na tyle, że zamiast pewności,
zadowoli się czymkolwiek, a konkretnie mną.
A nadaję się do tego świetnie.
Okoliczności wskazują na mnie, przyznaję.
Ale nie tylko na mnie.
Inni ludzie też mieli obsesję na punkcie Carolyn.
Mamy Michaela Caldwella, syna ofiary,
który też tam był tej nocy.
Który był też bardzo wściekły na matkę.
I który miał dostęp do teczki Bunny Davis.
Jego ubrań ani domu nigdy nie sprawdzono.
Nie wydano nakazu przeszukania jego ojca, Daltona Caldwella,
który też był wściekły na ofiarę
i też mógł mieć dostęp do teczki Bunny Davis.
Czy jakiekolwiek dowody wskazują, że to Michael Caldwell
albo Dalton Caldwell zabili Carolyn Polhemus?
Oczywiście, że nie, ale budzi to wątpliwości.
Jestem sądzony. Jestem stronniczy.
Od piętnastu lat służę jako prokurator
temu wspaniałemu miastu
i nigdy nie oskarżyłbym kogoś
bez wyczerpującego spełnienia ciężaru dowodu.
A dokładnie tak postąpiła prokuratura.
Oskarżyli mnie o zbrodnię,
a nie mają na to żadnych dowodów.
Nie mają żadnych dowodów materialnych, medycyny sądowej, nie mają zeznań.
Nie ma narzędzia zbrodni.
Istnieją inni potencjalni podejrzani, których nie sprawdzono.
Dodajmy do tego Liama Reynoldsa, który groził ofierze przy świadkach.
Nie znamy nawet czasu zgonu. Nie brakuje uzasadnionych wątpliwości.
Rodzi się zatem pytanie...
dlaczego tu w ogóle jesteśmy?
Przy głośnych sprawach prokuratorzy,
którzy są też politykami, mają obowiązek zadowolenia opinii publicznej.
Muszą kogoś pociągnąć do odpowiedzialności.
Kogokolwiek. A w tym przypadku jestem ich największą szansą.
Jestem największą szansą Tommy'ego Molto.
Od początku chciał mnie dorwać.
Jego niechęć i pogarda od początku były widoczne.
Zrobił z tego swoją misję.
Ta sprawa... Tu nie chodzi o Tommy'ego Molto,
nie chodzi o mnie, nie chodzi nawet o Carolyn...
a przynajmniej nie o wymierzenie sprawiedliwości... Chodzi o was.
Złożyliście przysięgę. Aby kogoś skazać,
musicie mieć dowody obciążające oskarżonego ponad wszelką wątpliwość.
Przyjmuję waszą pogardę.
Zasługuję na waszą pogardę.
Jako... Jako mąż...
Jako ojciec...
I jako człowiek.
Ale nie zabiłem Carolyn Polhemus
i dlatego nie ma dowodów na to, że to zrobiłem.
Nie jestem człowiekiem honorowym.
Ale jak na ironię liczę na to, że wy tacy jesteście.
Dziękuję.
Oskarżony mówił o swojej miłości do ofiary,
ale podczas tego procesu okazało się,
że to nie była tylko miłość. I pan Sabich się do tego przyznał.
To była obsesja.
Mówił, że chce dorwać osobę, która to zrobiła.
Jako zastępca prokuratora miał wyjątkową okazję, by to zrobić.
To on prowadził śledztwo.
Pierwszych 48 godzin po morderstwie
to absolutnie kluczowy czas.
A co on robił w tym kluczowym czasie?
Ukrywał informacje, utrudniał śledztwo,
poprosił naszą główną detektywkę, by przekazywała dowody tylko jemu.
I by zataiła je konkretnie przede mną.
Nie ujawnił też,
że łączyła go z ofiarą relacja o charakterze seksualnym,
że targały nim emocje po rozstaniu,
że był w jej domu tej nocy, gdy została zamordowana.
To wszystko przemilczał.
Nie tak zachowuje się niewinny człowiek,
a już na pewno nie taki, któremu zależy na złapaniu zabójcy.
Kłamał.
Zatajał.
I usiłował przekupywać innych, wymuszać na nich fałszywe zeznania.
Fizycznie zaatakował naszego głównego koronera,
pobił potencjalnego świadka.
To nie świadczy o niewinności ani o braku skłonności do przemocy,
na które powoływał się oskarżony.
Jego własna bliska znajoma, Eugenia Milk,
zeznała, że nie był sobą
w ostatnich dniach przed morderstwem, że zatracał się w Carolyn.
W dniu zabójstwa wysłał trzydzieści wiadomości,
w tym następującą: „Za kogo ty się, kurwa, uważasz?”.
Był tam, widziano go tam,
znaleziono jego DNA i odciski,
a on mówi z kamienną twarzą,
z tą swoją czarującą miną...
Mówi wam: „Nie ma prawdziwych dowodów”.
Naprawdę?
Oskarżony jest doskonałym kłamcą.
I mordercą.
Spójrzcie, co jej zrobiono.
W dniu, w którym tam poszedł,
w którym do niej pisał, w którym go odrzuciła,
tej nocy, gdy widziano go z nią po raz ostatni.
Spójrzcie, co jej zrobiono.
A on staje tu i mówi:
„Hej, to mógł być Liam Reynolds, to mógł być jej były mąż”.
Chyba nawet zasugerował, że to mogłem być ja.
To mogłem być ja. Okej.
To tylko pospolita desperacja.
To normalne.
Nie jest natomiast normalne, że oskarża jej syna
o to wszystko.
To skrajnie podłe.
To socjopatyczne.
Jako zastępca prokuratora oskarżony miał szansę
złapać zabójcę Carolyn Polhemus.
A co zrobił zamiast tego?
Zatajał.
Utrudniał śledztwo.
Dlaczego?
Bo wiedział, że zabójca nie czai się gdzieś tam, w oddali.
Zabójca był właśnie tutaj.
Macie dziś szansę na wymierzenie sprawiedliwości.
Prawda?
Zwrócił uwagę na moją... Jak on to nazwał?
Na moją pogardę!
Moją pogardę. Problemem miałoby być moje zachowanie.
Dobrze. Chce, żebyście mi się przyjrzeli.
Przyjrzyjcie mi się uważnie.
Ale teraz...
Przyjrzyjcie się temu człowiekowi.
To najgorsze.
To czekanie. No, może drugie w kolejności. Przegrana byłaby jeszcze gorsza.
Tego nie wiem.
No tak. Jesteś zbyt wyjątkowy, by przegrywać.
Tak zakładam.
Serio, jak my wytrzymamy to oczekiwanie?
Dłuższe obrady ławy przysięgłych sprzyjają obronie.
Hej.
Możemy iść do domu.
To może trochę potrwać.
Poza tym martwię się o kota.
- Bawi cię to? - Żartowałem, Tommy. Daj spokój.
- Po prostu... - Wiem.
...czekającemu czas się dłuży.
Chodźmy na drinka.
Myślę, że to była jego polisa ubezpieczeniowa.
Od samego początku.
- Hę? - Ten pogrzebacz.
Jeśli przegra,
może to jakoś wykorzystać w nowym procesie.
Dobra. Uważasz, że to Rusty podrzucił ci do domu pogrzebacz?
Kurwa, co ona w nim w ogóle widziała?
Mogę zadać ci osobiste pytanie?
Jak mocno ją kochałeś?
Serio.
Jest wyrok.
No dobrze.
Proszę wstać, panie Sabich.
Proszę odczytać wyrok.
Oczywiście, wysoki sądzie.
„Sąd Illinois, hrabstwo Cook, w sprawie
Stan Illinois kontra Rozat K. Sabich,
sprawa numer 6710098.
My, ławnicy w wyżej wspomnianej sprawie, uznajemy oskarżonego Rozata K. Sabicha...
...za niewinnego popełnienia morderstwa...
i naruszenia kodeksu karnego, paragraf 609.195,
przestępstwa przeciwko Carolyn Polhemus
zgodnie z postawionym mu zarzutem”.
To się wydaje niemal nierealne.
To już koniec?
Nie mogą złożyć apelacji ani żądać nowego procesu?
Prokuratura nie złoży apelacji. To koniec.
Im szybciej zabiorę głos, tym szybciej sobie pójdą.
Oczywiście jestem zadowolony z wyroku...
Sprawiedliwość zatriumfowała.
Także moralna sprawiedliwość...
Jestem niewinny i nie popełniłem tej zbrodni.
Ale sprawiedliwości nie stało się zadość.
Carolyn Polhemus nie doczekała się sprawiedliwości.
Jej zabójca pozostaje na wolności, a zagadki morderstwa nie rozwikłano.
Wymiar sprawiedliwości, zwłaszcza prokuratura,
zawiodły Carolyn Polhemus.
Zasługiwała na więcej. Dużo więcej.
A nie dostała więcej,
bo tych, którzy mieli wymierzyć sprawiedliwość,
zaślepiła ambicja i, jak podejrzewam, emocje.
Tommy Molto.
Miał klapki na oczach od samego początku.
Zagubił się. To było budowane naprędce oskarżenie,
a prokuratura okręgowa poniosła porażkę na całej linii.
Postawili na wendetę, a nie na prawdę,
a najbardziej zawiedli Carolyn Polhemus.
TOMMASINO MOLTO ZASTĘPCA PROKURATORA
Tommy... Fantastycznie prowadziłeś tę sprawę.
Naprawdę.
Mieliśmy tylko dowody poszlakowe i robiłeś, co mogłeś.
Pokonał mnie.
Zawiodłem ją.
Jej śmierć nie zostanie pomszczona, bo nie byłem dość dobry.
Nie. Tommy, posłuchaj.
Musisz iść naprzód.
To Chicago.
Jest tu masa strasznych ludzi, których możesz ścigać.
Musimy iść naprzód i wykonywać swoją pracę.
A ty musisz zapomnieć o Rustym Sabichu.
Naprawdę.
Mamy robotę. Bierzmy się za nią.
Możemy teraz wyjechać na ten urlop. Widzę, że jesteś spakowana.
Tak.
To była rada dr Rush...
Na następny raz.
Następny raz?
Tak.
Na wypadek, gdybyś znów pod wpływem impulsu uderzył w tę rodzinę.
Następny raz?
Wiedziałem od początku. A potem znów nie wiedziałem.
A potem nabrałem pewności.
Rusty, nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Myślałem tylko o jednym:
„To moja wina. To przeze mnie”.
Wiedziałem, że muszę to zrobić, żeby chronić rodzinę, chronić ciebie.
Więc to zrobiłem.
Nie.
Ale nie zgadzało mi się jedno: nazajutrz wydawałaś się zupełnie normalna.
Żadnych emocji.
Uderzyło mnie, że można kogoś zabić i nawet się nie wzdrygnąć.
Myślisz, że zabiłam Carolyn?
Nie, to był ktoś inny, ale ktoś w twoim ciele,
tak jak ktoś inny w moim ciele ją związał.
Jak to? Ty ją związałeś?
Żeby cię kryć.
Co?
Wróciłem tam tej nocy.
O mój Boże. O Boże.
Carolyn? Carolyn!
Nie, nie! Carolyn?
Co...
Najpierw sięgnąłem po telefon, żeby wezwać karetkę,
w razie gdyby jakimś cudem jeszcze żyła.
Choć ewidentnie... nie żyła.
O kurwa. Kurwa!
I nagle mnie oświeciło.
Tylko jedna osoba mogła to zrobić.
Więc nie zadzwoniłem na policję, żeby chronić tę osobę,
żeby nie padło na nią podejrzenie.
A to wszystko, co mówiłeś o...
Liamie Reynoldsie?
Fałszywe zeznania łatwo wyciągnąć. Robimy to bez przerwy.
Zaproponowałem mu skrócenie wyroku, to zwykle wystarczy.
Warto było spróbować.
- Rusty, oszalałeś. - Potem pomyślałem:
„Boże, wszystko mi się pomieszało”.
Ale Jaden opowiedziała mi o dysocjacji,
o tym, jak człowiek oddziela się od samego siebie
i potrafi zapomnieć o czymś, co zrobił.
Zrozumiałem, że dokładnie to się stało.
Wpadłaś w szał i zabiłaś Carolyn, a nazajutrz
zachowywałaś się tak, jakby zrobił to ktoś inny.
Oszalałeś.
Mylisz się!
Nie mylę się.
Po tej historii z barmanem zacząłem namierzać twój samochód.
Co?
Wiem, że to ty podłożyłaś pogrzebacz w domu Tommy'ego Molto.
Zakładam, że chciałaś mi pomóc, ale pojechałaś tam.
Nie pojechała.
Ja to zrobiłam.
Co?
Ja...
Myślałam, że zostaniesz skazany po złożeniu zeznań.
Tylko to przyszło mi do głowy.
Czekaj.
Co...
Pojechałam tam samochodem mamy.
Co?
Położyłam pogrzebacz w jego kuchni.
Jay. Jay?
Nie. Nie, nie.
Skąd wzięłaś pogrzebacz?
Poszłam się tam z nią skonfrontować...
Hej.
Nie.
Na pewno nie chcesz herbaty?
Nie.
...powiedzieć, żeby trzymała się z daleka od ciebie.
Od naszej rodziny.
To nie ja, to twój ojciec.
Nie chce zostawić mnie w spokoju.
To nieprawda.
Masz rzucić pracę i na zawsze zostawić moją rodzinę w spokoju.
Kurwa, trzymaj się od nas z daleka.
Będę się od niego trzymać z daleka.
Ale nasze życia będą ze sobą splecione...
Bo jestem w ciąży...
To jego dziecko.
A potem, w drodze do domu,
miałam wrażenie, że to był tylko sen.
Ale to nie był sen.
Kiedy poszliście na śniadanie, powiedziałam, że źle się czuję,
wyczyściłam samochód
i zakopałam pogrzebacz.
Dobra, posłuchajcie.
Nigdy nie będziemy o tym rozmawiali.
Posłuchaj uważnie, Jay.
To coś, co z ciebie wyszło,
co zrobiłaś w samoobronie...
...by chronić tę rodzinę.
To ja wszystko zacząłem.
To moja wina.
Przetrwamy to jako rodzina.
Okej?
Kochamy się.
Jesteśmy rodziną i się kochamy.
Tak!
Idealnie.
Ktoś chce sosu?
Dziękuję.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI SCOTTA TUROWA
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK