- Margot. - Cześć, mamo.
Dzieje się coś dziwnego.
To ma coś wspólnego z Haroldem Biddlem.
Nie rozmawiaj o tym z nikim.
Nie ufaj innym rodzicom. Wrócę niedługo.
Czekaj...
W poprzednim odcinku...
Powiedz, co się dzieje.
Macie jakiś sekret, a ja nic nie wiem.
- Co? - Przykro mi.
Nie wierzę, że zrobił to mamie.
Posłuchaj mnie! Zrobisz sobie krzywdę.
Mój samochód!
Mówię prawdę.
Wszędzie były gigantyczne robaki!
I ma to związek z duchem martwego chłopca.
Dlaczego nikt mnie nie słucha?
Dobrze, że ją tu przywiozłeś.
Zajmę się nią.
Chcę wiedzieć, kiedy mogę porozmawiać z synem.
Weź lekarstwa i odpocznij.
Niedługo zobaczysz się z synem.
Dobrze.
Hej.
Jesteś babką z tartaku, tak? To ty?
Możesz przestać tak robić?
Nie.
Chcę go odzyskać.
Nie!
GĘSIA SKÓRKA
Mogę w czymś pomóc?
Tak. Przyszedłem oddać krew.
Zbiórka jest na drugim piętrze.
To jest oddział psychiatryczny.
Oj.
No to jestem w złym miejscu.
Nie wygląda za dobrze.
To wszystkie twoje rzeczy?
Nie skupiłem się na pakowaniu.
Nie szkodzi,
jakby co pojedziemy po więcej.
W porządku?
Tak, nadal jestem trochę obolały po tym, jak...
Rozwaliłeś mój samochód.
Muszę zadzwonić do ubezpieczyciela.
Składki, nie?
Co to takiego?
Nieważne.
Witaj w naszych skromnych progach.
Chciałbym tylko powiedzieć,
że możesz zostać u nas tak długo, jak trzeba.
Super. Dziękuję.
To jest bezpieczna przestrzeń...
Tato.
Nie będziemy gadać o uczuciach,
więc pokażę ci pokój gościnny.
Spoko.
Zrobię kolację.
Dlaczego tu jest sześć ręczników?
Tylko trzy i ręcznik do rąk.
Dobra.
Jak się czujesz?
Wiem, że sporo się wydarzyło...
Chciałbym zobaczyć się z mamą.
Mogę z nią rozmawiać przez telefon, ale jestem jedyną osobą,
z którą chciałaby się spotkać.
To wszystko jest takie pokręcone.
Tak.
Naprawdę mi przykro.
To głupota opowiadać o mamie,
kiedy dzieją się te wszystkie inne rzeczy.
Chodzi o twoją mamę. To ważne.
To trochę zabawne.
Nasi rodzice sypiają ze sobą.
Prześladuje nas duch,
a ja rzygam robakami.
A teraz mamy wspólne nocowanko?
Dorzuć zgubione rodzeństwo i bogatą babcię,
a będziesz miał prawdziwą operę mydlaną.
Cieszę się, że to ty.
Że właśnie ty tu ze mną jesteś.
Jeśli to ma sens.
No ma. Wiesz...
ja też się cieszę, że tu z tobą jestem.
No dobra, bardziej niezręcznie już nie będzie.
Kto to?
Moja mama.
Mieszka pani w Seattle na stałe?
Nie, tylko tymczasowo.
Już wróciłam.
Na dobre?
Chciałam ci sama powiedzieć.
Uznałam, że to będzie miła niespodzianka.
Niespodzianka.
Fajnie.
Może ktoś się napije wina?
Tak.
Poproszę.
Margot? Lucas?
- Jestem w liceum. - Nie piję.
To był tylko taki sprawdzian.
Jasne.
Co się dzieje, mamo?
Nie rozmawialiśmy z innymi rodzicami, więc...
Nie mogę teraz o tym mówić.
Muszę się najpierw czymś zająć.
- Poważnie? - Mam sobie iść?
- Nie. - Tak.
Nie rozumiesz, jak bardzo to jest skomplikowane.
Rozumiem. Wierz mi.
Nie mogę teraz rozmawiać.
- Nigdy nie możesz. - Ojciec wraca.
Korek się złamał. Próbowałem go wyjąć.
Jeszcze chwila.
Bądź ostrożny.
No i już.
- Nalać ci? - Tak, proszę.
To przez korek...
Dziękuję.
O czym rozmawialiście?
O niczym szczególnym.
Mogę już iść? Dzięki.
Pójdę się rozpakować.
Ja nic nie mam.
Głupi korek.
To koniec.
Zerwałem z Allison.
W końcu!
Klątwa została przełamana.
Serio?
Isaiah, daj spokój.
Nie była... najgorsza.
Jasne. Była po prostu nijaka.
Nie była dość interesująca, żeby mogła być najgorsza.
- Kurde. - No weź.
To było nieuniknione.
Jak millennialsi używający słów,
których nie rozumieją, bo słyszeli je na TikToku.
A wiesz to wszystko,
bo co, tak dobrze mnie znasz?
No raczej. Bratnie dusze.
Ty i ja. Jestem z tobą.
No i jestem gejem, więc znam się na uczuciach.
Fakt.
Jesteś jak mój prywatny sezon „Kawalera do wzięcia”.
Powiedziałeś już Margot?
Chciałem jej powiedzieć, jak przyjdzie.
Ale wiesz, że Lucas chwilowo u niej mieszka?
Chyba nie mam się czym martwić,
co?
Lucas jest szczery.
Za to ty latami przekonywałeś wszystkich,
łącznie z Margot, że jesteście tylko kumplami
i nic do niej nie czujesz.
Ale przecież możesz.
Przez kryzysy robię się głodna.
Margot jeszcze nie przyszła? To ona chciała się spotkać.
Napiszę do niej.
Jaja sobie robisz?
Mam na butach sos z podróbki.
Ne podoba mi się ta nazwa.
Proponowałem dżem z Jamesa, ale to też zawetowałeś.
Sos z podróbki brzmi jakoś... dziwnie.
A potem powiedziała, że to skomplikowane.
No chyba wiem,
przecież to ja z tym walczę.
Z nią zawsze jest jakiś dramat.
Wyjechała do Seattle
nawet nie mówiąc dlaczego.
Trudno. Nigdy nic mi nie mówi. Trudno.
Ale teraz jakieś nawiedzone przedmioty
rujnują nasze życie, a ona coś o tym wie
i nadal nie chce nic powiedzieć.
To nie w porządku. Mam tego dość.
Masz do tego prawo.
Chodzi o to,
że potrzebuję teraz jej wsparcia,
a ona nie chce mi go dać.
Bardzo się ode mnie oddaliła,
odkąd jestem w liceum.
Jakby tylko czekała, aż dorosnę,
żeby odzyskać wolność.
Może nienawidzi nastolatków.
Albo mnie.
Niemożliwe.
Czy to droga do domu Jamesa?
To jest... droga.
Okrężna.
Chciałem ci najpierw coś pokazać.
Dobrze.
Proszę.
Plac zabaw.
Miejsce, gdzie złamałem sobie każdą kość.
Naprawdę?
Nie. Ale pomyślałem, że to zabrzmi spoko.
Złamałem tylko sześć w lewej ręce.
Dlaczego mnie tu przyprowadziłeś?
Chciałem, żebyś wiedziała,
że nawet jak życie wydaje się być beznadziejne
i cierpisz, to kiedyś
będzie lepiej.
Wszystko się naprawi.
Poza tym...
uważam, że jesteś fajna...
i zabawna, zupełnie bez wysiłku...
i bardzo mądra.
Przy tobie czuję się głupi, ale nie robisz tego złośliwie,
jak wszyscy inni.
Wiem, że gadam bez sensu.
Bardzo chcę cię pocałować, ale tego nie zrobię,
bo czuję, że...
Przepraszamy za spóźnienie.
Cześć.
Gdzie byliście?
Szliśmy okrężną drogą.
To ty chciałaś się spotkać.
Co powiedziała twoja mama?
Nic.
Powinnam była do was napisać, ale byliśmy już umówieni...
Czekaj. Naprawdę nic nie powiedziała?
Nie kazała nikomu ufać i to wszystko?
Wymawiała się tym,
że nie chce powiedzieć czegoś niewłaściwego.
Ale nie mogłaś może
chwycić za klapy jej gustownej koszuli
i zmusić jej, żeby ci powiedziała, co się dzieje?
Mówiła, że „jeszcze” nie powie, więc może później się dowiemy.
Przepraszam. To jest właśnie moja mama.
Świetnie jej idzie rozczarowywanie mnie i unikanie odpowiedzi na pytania.
Rozumiem. Moja mama też jest beznadziejna.
Marzyłam o zamordowaniu jej we śnie.
Kiedy miałam na sobie maskę.
Mówiłam wam o tym, tak?
Nie.
Masz w sobie sporo gniewu.
Wiem. Moja terapeutka mówi to samo.
Mama każe mi chodzić do swojej koleżanki, Elizabeth.
Jak etycznie.
Jasne.
To co zrobimy? Mamy normalnie chodzić do szkoły?
A co innego możemy zrobić?
Czekać aż znów stanie się coś złego?
Takie życie nastolatków -
według Elizabeth.
Przepraszam.
Czas, żeby poznali prawdę.
Przyjmuje dużo leków, jest trochę zamroczona.
Dziękuję.
Noro?
Sarah?
Wróciłaś.
Tak.
Colin wie?
Tak.
Wie.
Jak się tu znalazłaś?
Chciałam chronić dzieci.
Ty nie masz o tym pojęcia.
Co to ma znaczyć?
Kiedy zadzwoniłam...
powiedziałam, że go widziałam.
Wszyscy myślą, że oszalałam.
Powiedziałaś policji, że widziałaś wielkie robaki.
Mówiłam prawdę.
Powiedziałam Elizie, Benowi i Victorii.
A teraz jestem tutaj.
Widziałam Biddle'a.
- Tutaj? - Tak.
Zapytał, gdzie on jest.
Chce go odzyskać.
On go szuka.
Dopadł nasze dzieci.
On go...
szuka.
Dzień dobry.
Twoja mama ma na imię Sarah, tak? Podobno chodziła do tej szkoły?
Tak. Dlaczego?
Sprzątałem ostatnio w piwnicy
i znalazłem stary album...
W piwnicy Biddle'ów?
Tak. Pomyślałem, że możesz jej go pokazać.
Są tam jej zdjęcia z liceum.
Pewnie się uśmieje.
Ty też możesz obejrzeć.
- Dobrze. - Super.
Do zobaczenia.
Sarah, widzimy się na treningu?
Jasne, przyjdę.
- Cześć. - Pa, Ben.
Mamo?
Hej, Harold.
Idziesz?
- Na kółko fotograficzne? - Tak.
Do zobaczenia w ciemni.
Margot?
Margot!
Coś się stało?
Gapiłaś się w przestrzeń.
Brałaś narkotyki?
Co? Nie, ja...
W CIEMNI
Jeśli brałaś, musisz z kimś porozmawiać.
Twój ojciec na pewno ma ulotki.
Nie biorę narkotyków.
Chwila, pani jest tu od zawsze, prawda?
Gdzie była ciemnia w 1993 roku?
Tak, była...
tam, gdzie...
teraz jest pokój audiowizualny.
Dobra.
Świetny pomysł.
Zrób to jeszcze raz.
Tym razem na osobności.
Jestem w ciemni.
Zobaczmy, czy to zadziała.
Haroldzie, to jest super.
Ty to zrobiłeś?
Tak.
To takie hobby.
Świetne.
To moje ulubione przedmioty.
Nie wiem, może dla ciebie to nie ma sensu.
Ależ ma.
Są częścią twojego życia.
Sztuka tkwi w zwyczajności.
- Kto to powiedział? - Ja.
Wiem, że się nie zgodziłeś,
ale naprawdę powinieneś spotkać się z moimi znajomymi w ten weekend.
Jesteś fajniejszy niż myślisz.
Może.
Może tak?
Może...
Hej.
Co tu robisz?
Moja mama kumplowała się z Biddlem.
Super.
Mogę wziąć projektor?
Cześć.
Hej.
Co się dzieje?
Stokes kazała mi tu przyjść.
To ja mam się z nią spotkać.
Fajny kwiatek.
Do was też Margot pisała?
Tak.
Najwyraźniej napisała do wszystkich.
Ale do mnie najpierw.
Nie sądzę.
Coś nas ominęło?
Słuchajcie...
moja mama znała Biddle'a.
Skąd wiesz.
Wszystko jest tutaj.
Dajesz jej prochy?
Mów ciszej.
Zamknij drzwi.
Myślałam, że wpisałam w karcie zakaz odwiedzin.
A odurzanie jej lekami?
Jest na lekach uspokajających,
bo uznano, że stanowi dla siebie zagrożenie.
- Nora jej pod moją opieką. - Nie żartuj.
Serio?
Wpadasz do miasta i chcesz rządzić?
Znaleźli ją w tartaku, gdzie bredziła o nawiedzonych robakach.
Przeżywa załamanie nerwowe.
Jak myślisz, co się dzieje,
kiedy ludzie mówią policji takie rzeczy?
Oczekujesz, że uwierzę,
że naprawdę chcesz jej pomóc?
Zajęłam się sytuacją.
Jest pobudzona.
Mówi policji o duchach.
Jak myślisz, dokąd to zmierza?
Twierdzi, że widziała Biddle'a.
On go szuka.
Dlatego właśnie potrzebuje pomocy.
Wierzysz jej?
Oczywiście, że nie.
Ale to jest niebezpieczne.
Życie każdego z nas,
również jej,
zostanie zniszczone, jeśli tego nie opanujemy.
Stracimy wszystko.
To działa tak,
że jeśli jestem w miejscu, o którym mówi dana strona,
to dokładnie widzę przeszłość.
W tym albumie są wszystkie informacje.
Bratt ci go dał.
Czy to nie dziwne, że to wszystko zaczęło się dziać,
kiedy Bratt wprowadził się do domu Biddle'ów?
Wcale a wcale.
To się źle skończy.
Zaufaj mi, to zbyt niebezpieczne.
Sama może podjąć decyzję.
Chociaż w sumie masz rację.
To trochę niebezpieczne.
Wiem, bo mam rację.
To się zaczyna robić dziwne.
Gwarantuję ci, że moja mama nic nam nie powie.
Więc to...
jest jedyna szansa, żeby poznać prawdę.
Muszę to zrobić.
Muszę tam wrócić.
GRAJ SWOJĄ ROLĘ
Czekaj, gdzie to jest?
Tutaj.
Harold? Dlaczego chciałeś się tu spotkać?
Boję się. Bardzo się boję.
Czego?
Co się z tobą dzieje?
Myślę, że ktoś chce mnie skrzywdzić.
Jak to?
Co to znaczy?
- Ktoś ci groził? - Tak.
Nie. Nie mogę tego wyjaśnić.
Muszę już iść.
Ben na mnie czeka.
Przykro mi. Porozmawiamy później.
- Proszę. - Co robisz?
- Nie zostawiaj mnie. - Puść!
Sarah!
Nie możesz też odejść, Margot.
Nie pozwolę ci mnie zostawić.
Chodź ze mną.
Co jej się stało z oczami?
- Co się dzieje? - Margot?
Margot.
Co się dzieje?
Obudź się, Margot!
Margot!
Hej.
Co tu robisz?
Ja...
chciałem odwiedzić Norę.
Dlaczego?
Powinniśmy porozmawiać.
Więc sypiasz z Norą?
Nie powiedziałem tego wprost,
ale... tak.
Myślałam, że to próbna separacja.
Tak było.
Ale jesteśmy...
w separacji.
Myślałam, że porozmawiamy,
zanim podejmiemy decyzję.
Myślałem, że separacja oznacza decyzję.
- Serio? - Tak.
Zostawiłaś nas miesiące temu.
Chciałam, żebyście pojechali ze mną.
Gdybyśmy przeprowadzili się razem, nic takiego by się nie wydarzyło.
Czyli co, miałem zostawić swoją pracę,
swoją karierę,
zabrać dziecko ze szkoły
i wywieźć daleko od przyjaciół, których zna całe życie?
Świetny plan.
Mówiłam ci, że muszę wyjechać,
że nie mogę tu dłużej zostać.
Ale nie powiedziałaś dlaczego!
Nie mogę ci powiedzieć.
Bo nie chcesz.
Przykro mi, że tak to się potoczyło.
Kocham cię i nigdy nie przestanę.
Ale nie wierzę, że to może się udać.
Więc to koniec?
Tak.
Koniec odwiedzin.
Colin mi o wszystkim powiedział.
O czym?
Że ze sobą sypiacie.
Godziny odwiedzin dobiegły końca.
To nic.
Może nie do końca, ale będzie dobrze.
Nie może pani tu być.
Przepraszam. Muszę jej coś powiedzieć,
a potem wyjdę.
Posłuchaj mnie.
Nic ci nie jest. Oni po prostu chcą, żebyś tak myślała.
Leki, które ci dają
są przeznaczone dla ludzi, którzy widzą coś, czego nie ma.
Ale to nie ty.
Jeśli chcesz stąd wyjść, przestań brać tabletki
i gadać jak obłąkana.
Oni tego nie rozumieją.
Nie wierzą ci.
Ale ja tak.
Masz rację. Musimy chronić dzieci.
Coś wymyślimy.
Proszę pani.
Już idę.
Weź je przy mnie.
Nie wierzę, że jej na to pozwalamy.
- Niczego się nie nauczyliśmy? - Nie dała nam wyboru.
No co?
Czekajcie.
Powiedziała, że trzeba być w miejscu,
które dotyczy danej strony albumu, tak?
A przeskoczyło na tę stronę.
Dom Biddle'ów.
Tak ją odzyskamy.
Musimy zabrać album do domu Biddle'ów.
Ale jak ją zabierzemy ze szkoły?
Mam pomysł.
Kółko teatralne, nie?
Pakujcie ją.
Uważaj na szyję.
Powoli.
Przepraszam, Margot.
Puść mnie!
Czego chcesz?
Kim oni są?
Kto tam jest?
Co to jest?
Chodźmy.
Kim oni są?
Nie podchodź!
Mój Boże.
Nie.
Margot! Chodź z nami!
Zabierz ją.
- Daj mi rękę. - Trzymam cię.
Mam cię.
W porządku?
- Posadź ją. - Delikatnie!
Poszliście za mną.
Tak.
W domu byli inni ludzie.
Znalazłem ją.
Mama?
Musimy go wyciągnąć.
Nie!
- Spadamy! - Już po nim.
Harold nie żyje.
Tata?
Mówiłam, ale nie wierzyliście.
Nie teraz, Noro.
Co teraz? Dzwonimy po kogoś?
Nie.
Biddle nie żyje. Nie musimy przez to rujnować swojego życia.
Nie mogę iść do więzienia. Bierz walizkę.
Czy my się właśnie dowiedzieliśmy, że nasi rodzice są zabójcami?
Nie.
To niemożliwe.
To wszystko ma sens.
Dlatego dzieją się te wszystkie rzeczy.
Aparat, maska.
Biddle mści się na nas, za to, co mu zrobili nasi rodzice.
To jego zemsta.
Jesteśmy dziedzicami zemsty.
No dobra, nasi rodzice może coś ukrywają,
ale przecież nie mogliby kogoś zabić.
Ale właśnie to zrobili.
Margot ma rację.
Nie znamy całej historii.
Co było w walizce?
Chcecie wiedzieć, co jest w walizce?
Wejdźcie, to wam powiem.
Opowiem wam o wszystkim.
NA PODSTAWIE SERII KSIĄŻEK R.L. STINE'A
WYDAWNICTWA PARACHUTE PRESS
Napisy: Marta Ludwiczak-Odziemska