Tu Kurt Loder.
Przez kolejną godzinę przypomnimy sobie
rok 1993 z całą jego osobliwą chwałą.
W CIEMNI
Halo?
Kto tam jest?
Zostaw mnie!
Nie zbliżaj się!
GĘSIA SKÓRKA
Dzień dobry, Noro.
- Jak się masz? - Witam panów.
- W porządku. - Poproszę burrito z bekonem
- i gofry. - Ja też wezmę gofry
i jakieś kolorowe płatki.
Chwila!
Padł mi terminal, płatność tylko gotówką.
Wiesz, że żyjemy w świecie bezgotówkowym?
Czy to znaczy,
że nie będzie jedzenia?
Umieramy z głodu.
- Smacznego. - Krakersy?
Ludzie naprawdę to jedzą?
Myślałem, że to dodatek
do zupy.
Bo tak jest.
Nie są takie złe.
- Są twoje. - Uwaga!
W porządku, Lucasie?
Super.
Lucas!
Kazałam ci przestać!
Spokojnie, mamo.
Tylko uderzyłem się w głowę.
Tylko w głowę?
Denerwuję się przy nim.
Jak to możliwe, że jeszcze nie zginął?
Nie!
W porządku!
Brawa dla drużyny Port Lawrence Titans
i ich kapitana, a mojej ulubionej osoby...
Nie powinienem tego mówić, ale powiedziałem: Isaiah Howard!
Dalej, drużyno!
Dajemy czadu!
Tak!
Jak się macie, ludziska?
Cześć, kotku.
- Tato... - Przepraszam.
W szkole nie jesteś moją córką.
- Witaj, Margot. - Cześć.
...nie ma gwarancji...
Przyniosłaś książkę na spotkanie kibiców?
Próbuję ukrywać, że nie identyfikuję się z tą szkołą.
Jak mi idzie?
Słabo.
To jest nasz rok!
To jest nasz czas!
Myślicie, że czasy świetności mamy za sobą?
O, nie. Są tu, w zasięgu ręki.
Unieście ręce i pomachajcie!
Uczniowie liceum Port Lawrence,
pamiętajcie, że kocham to miasto!
I kocham ten sport!
Ale przede wszystkim,
pamiętajcie, że kocham was!
Mamy mały problem.
James.
Żadnych zbereźnych ruchów!
To na szczęście!
Bzdury!
Futboliści są do bani, co?
To było niegrzeczne.
Nikt nie jest do bani. Wszyscy mamy swoje sprawy.
Nikt nie jest do bani? Serio?
Więc Jeffrey Dahmer
jest w porządku?
Nie, nie jest.
Albo Andrew Johnson?
Nie wiem, kto to jest.
Gotowi? Raz, dwa, trzy...
Titans!
Kocham was!
Nie rzucaj mikrofonem.
Był bardzo drogi.
Chodź, kotku.
- Dzięki, Susan. - Jestem Isabella.
Kocham was.
Nie wiem, jak tobie, ale mnie się podobało.
A co mówiłem?
Nawet się nie denerwuję przed piątkiem.
To Sam.
- Luz. - Co to dokładnie znaczy?
Weź, daj jakieś wskazówki.
Co tam?
- Co to było? - Nie wiem.
Myślałem, że się witamy.
Nie, to była istotna chwila.
Pięć kroków od czegoś ważnego,
o czym można powiedzieć terapeucie.
Nie dałeś mi wskazówek.
O, cześć.
James nadal nie umówił się z Samem.
Na co czekasz?
Po co się mieszacie w moje sprawy?
Bo cię kochamy.
Nuda.
Znów to samo!
Co się dzieje?
Impreza Halloweenowa u mnie.
Jutro. Pamiętajcie o przebraniu.
Przyjdźcie albo...
Czy to kwik świni?
Ktoś, kto mnie trolluje to zrobił.
Jest bardzo źle?
- Tysiąc wyświetleń od rana. - Tysiąc?
To wcale nie tak źle.
Tysiąc to wszystkie osoby, które znasz. Razy pięć.
Może jedna osoba obejrzała to tysiąc razy?
Nie sądzę.
Możliwe.
Wkurza mnie to,
bo zrobił to ktoś ze szkoły.
Przecież zawsze jestem dla wszystkich miła.
- Dlaczego trollują mnie? - No wiem.
A Sam będzie na imprezie?
Serio?
Znów będziemy mówić o tobie?
Tak. Ludzie robią szalone rzeczy z miłości.
Stary!
Isaiah, mogę na słowo?
Jasne.
Do zobaczenia.
Spadaj.
Jakie to frustrujące.
- O co chodzi? - Witaj, Isaiah.
Co u pana?
W porządku, dziękuję.
Ostatni mecz był świetny. Dałeś czadu.
Dziękuję.
Nie chcę psuć klimatu.
Ale przez kiepskie stopnie,
nie możesz zagrać w piątek.
Przykro mi.
Proszę?
Nie.
Muszę zagrać.
Przecież tam będą łowcy talentów.
Spokojnie.
Rozmawiałem z panią Dowling
i powiedziała, że musisz tylko
dostać szóstkę z jutrzejszego testu z historii,
a pozwoli ci grać.
Jutro jest test z historii?
Bardzo śmieszne.
Dlatego wszyscy cię lubią.
Tak, jutro macie test z historii
i musisz go świetnie napisać.
Wszyscy liczymy, że dostaniesz szóstkę.
Jasne.
I będziesz mógł zagrać.
- Przepraszam! - Cholera!
Źle to wyszło.
Nie chciałem...
Wszystko dobrze?
Kim pan jest?
Nathan Bratt, nowy właściciel.
Ben Howard. Miło pana poznać.
No tak.
Przepraszam, że to tyle trwa.
Żartuje pan?
Od 30 lat nikt tu nie mieszka, więc to jasne.
Zajmujemy się tylko podstawowymi naprawami.
Wystarczy, żeby dało się tu zamieszkać.
I tak będę miał lepiej niż wcześniej.
Odziedziczył pan ten dom?
Tak. Okazało się, że jestem najbliższym żyjącym krewnym.
Też się zdziwiłem.
Nie sądziłem, że będę miał dom przy mojej pensji.
I to taki dom.
To jest...
podobają mi się te zwierzęta.
Chyba widziałem nawet jaka.
Szaleństwo.
Co tam jest?
Piwnica.
Słyszał pan, co się tam stało?
Tak, to okropne.
Prawnik mi powiedział.
Podobno rodzice
zniknęli po śmierci dzieciaka.
Wie pan, co to oznacza.
Co?
Że rodzice to zrobili.
Jak zawsze.
Pójdę tam.
Drzwi są zablokowane.
Ani drgną.
Nawet gdyby można je otworzyć,
na dole pewnie jest taki bałagan,
że nie można tam wejść.
Lepiej będzie to zabudować
i udawać, że nic tam nie ma.
Kurczę!
Chcę chociaż zobaczyć, co tam jest.
Mogę...
To pański dom.
Dobra.
Nie mogę ruszyć.
Cholera! To było głupie.
Zgadza się.
Niech pan nie dotyka.
Będą potrzebne szwy.
Serio?
- Zawiozę pana. - O, nie!
Muszę trzymać rękę nad głową.
Tak.
Spędziłem trzy tygodnie w tym koszmarnym domu.
Zasługujemy na trochę luksusu.
Kilka piw, te babeczki, które tak lubisz?
Rozmawialiśmy o tym.
Mieliśmy oszczędzać na jego studia.
Nie wiadomo, czy dostanie stypendium.
Widziałaś, jak gra.
- Dostanie. - Czyli jestem głupia?
Nie musimy się przejmować oszczędzaniem?
Tego nie powiedziałem.
Wierzę w Isaiaha
tak bardzo, jak ty.
Ale przyszłość tej rodziny
nie może zależeć od naszego syna.
Rozmawiamy o...
Cześć.
Jak trening? Gotowy na piątek?
Super.
W porządku?
Nasz sekretny język?
Używaliśmy go,
kiedy coś szło źle.
Nie mamy już ośmiu lat, a mnie nic nie jest.
Nieprawda. Masz tę swoją minę.
Czyli jaką?
No wiesz...
„Jestem Isaiah i jest super,
bo ja jestem super”.
Słyszałam ich z mojego domu.
To nie w porządku,
że tak się wieszają na twojej karierze sportowej.
To nieistotne. I tak nie mogę grać.
O czym ty mówisz?
Jeśli nie dostanę jutro szóstki z historii,
nie pozwolą mi zagrać.
I nic z tego nie będzie.
Mam tylko futbol.
Nieprawda.
Jesteś świetny w jedzeniu hot dogów.
Masz pudełko pełne kart z Pokémonami,
których powinieneś był się pozbyć.
A kiedy śpiewasz pod prysznicem,
cała okolica może się przekonać,
że nie masz słuchu.
Mówię poważnie.
To nic takiego.
Musisz tylko dostać szóstkę z testu.
To ile stron konstytucji przeczytałeś?
Słuchałem Hamiltona.
To nie konstytucja.
Może mi pomożesz?
Uczyć się?
Pewnie, będzie super!
Nie, pokażesz mi swoje odpowiedzi.
Mam ci pomóc ściągać?
Możesz to nazwać, jak chcesz.
Tak, to ściąganie.
- Proszę! - Nie chcę!
Tylko raz.
Jedyny.
- Tylko ten jeden raz. - Tak!
Dzięki wielkie!
- Wisisz mi. - Wiem.
Ale to było ryzykowne.
I ekscytujące.
Muszę o tym napisać w dzienniku.
Nie pisz o naszej zbrodni.
- Racja. - Tak przy okazji... jak nam poszło?
Oczywiście na szóstkę.
Zagrasz w tym meczu.
Dziękuję.
Może po szkole...
Mam przechlapane!
Co się stało?
Ten troll
wysłał zaproszenie do moich rodziców.
Wszystkimi kanałami.
- Serio? - Kto tak robi?
Kto mnie aż tak nie znosi?
Mama kazała mi usunąć post.
Muszę odwołać imprezę.
Nieprawda.
Potrzebujesz nowego miejsca.
O, tak.
Może być?
- Jest super! - Co nie?
Będziemy imprezować w domu Biddle'ów.
Mój ojciec zawsze używa tego kodu.
Dzięki, Ben.
Tak!
Nowy właściciel wprowadza się jutro.
Witajcie.
Tak to wygląda.
Co wam mówiłem?
- Nieźle, co? - Warto było
zawieść zaufanie ojca.
Ale super.
Mówiłem.
Za kogo się przebrałeś?
Koleś z okładki romansu?
- Nie. - Złota rączka z pornola?
Nie!
Nie masz koszuli
ani kostiumu.
- Zapomniał koszuli. - Jestem Thorem.
Dlaczego Thor ma bojówki?
Nieważne, nie podoba się wam.
To nie tak...
Zadowoleni?
Nie, to było śmieszne.
Gdzie ten dzieciak umarł?
W piwnicy.
Wybuchł pożar, a on tam utknął.
- Jak mój bajgiel dziś rano. - Dokładnie.
A co jeśli ten dom jest nawiedzony?
Jeśli tak, to jest to idealne miejsce na imprezę Halloweenową.
Po imprezie?
Nie, to pewnie tylko bezpieczniki.
Musimy znaleźć skrzynkę.
Widzieliście?
Jasne, idźmy w kierunku strasznych odgłosów.
To był sarkazm.
Hej!
Bezpieczniki są pewnie na dole.
Tak, tuż obok miejsca,
gdzie dzieciak spłonął żywcem.
Hej.
Co robicie?
- Margot? - Co tu robisz?
Zostałam zaproszona.
Przez kogo?
Przeze mnie.
To ja zaprosiłem Margot.
- Wszyscy mogli przyjść, nie? - Dobrze ci idzie.
Myślałam, że impreza zaczyna się o 20.00.
Gdzie są wszyscy?
Zwykle przychodzą godzinę później.
Wszyscy o tym wiedzą.
Szkoda, że nie wyjaśniłaś tego w zaproszeniu.
Próbujesz być grzeczna czy zarozumiała?
Ale śmieszne.
Spróbujemy włączyć światło?
Jasne.
Kto zejdzie ze mną na dół?
- Nie ma opcji. - Ja pójdę.
Nie.
Ty tu zostań,
a James pójdzie ze mną.
- Nie, James zostaje tutaj. - Serio?
Ale ja chcę z tobą iść.
- Zostań. - Jaki patriarchalny ton!
Możesz się nie czepiać?
Dobrze, zostanę tu.
Dzięki.
Dobra.
To tylko piwnica.
Byłeś już w piwnicy.
To tylko maska.
James, to nie jest śmieszne!
To nie ja.
Naprawdę?
Isaiah?
Nic ci nie jest?
A jeśli jest ranny?
Staram się!
Isaiah, co z tobą?
Uśmiech!
To nie było śmieszne!
Powinnaś widzieć swoją minę.
Gdzie to zdjęcie?
Nie powinnaś tym machać.
To zwyczaj z czasów, kiedy chemikalia
były naprawdę mokre na papierze.
Mit rozpropagowany przez piosenkę „Hey Ya!”.
Tam śpiewają „trzęś jak zdjęciem z Polaroidu”.
Hey ya.
Nie jesteście fanami Outkast?
Uśmiech!
Znalazłeś bezpieczniki. Fajnie.
Nie.
Nie było ich na dole.
Ważne, że mamy prąd.
Dzisiaj się bawimy. Już ja o to zadbam.
Dokończmy tutaj, zanim wszyscy przyjdą.
O 21.00.
Punktualność nie jest dziwna.
To wy jesteście dziwni, a ja normalna.
Bycie na czas jest fajne.
Hej, ludzie!
Patrzcie na to!
Jak to zdjąłeś?
Trzymaj.
Wiem.
Hej!
Co tam? Fajne przebranie.
Dzięki.
Jesteś seksownym Keanu Reevesem?
Jestem... szpiegiem.
Szpieg by tego nie powiedział.
O, nie, zdradziłam się.
Niech zgadnę, przebrałeś się za siebie.
Nie, jestem kolesiem z urazem mózgu.
Patrz, co znalazłem w kuchni.
Fuj.
Fajne, co? To robaki.
Widzę.
Nie wiem, jakie,
ale mogę to wyguglować
i sprawdzić.
Interesujące.
Tak.
Naprawdę się cieszę, że przyszłam.
Nie jestem zła, że ją zaprosiłeś, ale dziwnie to wyszło.
To nic wielkiego.
Pomogła mi w czymś, więc ją zaprosiłem.
W czym?
Co się stało,
że ona ci mogła pomóc, a ja nie?
Jestem twoją dziewczyną.
Dlaczego zawsze gadasz z nią?
Bo jesteśmy sąsiadami. Od zawsze.
Wiesz, że z listonoszem też rozmawiam?
O niego też będziesz zazdrosna?
Jeśli będzie młodą dziewczyną,
z którą ciągle gadasz, to tak.
- Co? - Nie mogę.
Allison!
Nie rób tego.
Dobra.
To szpieguj dalej, seksowny szpiegu.
Pójdę już.
Dlaczego?
Przecież wiesz.
Nie wiem.
Dlaczego nie powiedziałeś Allison, że przyjdę?
Myślałem, że tak będzie łatwiej.
Czasem, jak nic nie powiesz,
to jest w porządku.
Nie wydaje mi się.
Ostatnio jest dziwnie.
Allison jest zestresowana.
Nie zrzucaj tego na nią.
Nie cierpi mnie przez twoje wybryki.
Nastawiasz nas przeciw sobie.
Nieprawda!
Niby jak?
Rozmawiasz ze mną tylko wtedy, kiedy twojej dziewczyny nie ma.
Łapiesz?
Nie jestem dziewczyną, z którą możesz oszukiwać.
Ani na testach, ani na przyjęciach.
Margot, nie!
Czekaj!
Czego?
Chcesz zobaczyć, jak zjem robaka?
Jasne, czemu nie.
Cześć wszystkim!
Wiecie, za kogo się przebrałem?
Jestem właścicielem domu,
w którym panoszą się tabuny nastolatków.
Czas już wyjść.
Zanim wezwę gliny.
Wynocha!
- Co jest? - Wezwał gliny!
O co chodzi?
Po imprezie!
Widziałaś Allison?
Ktoś widział Allison?
Wychodźcie, ale ostrożnie.
Nie potknij się.
Dzięki, uznam to za prezent.
Jezu.
Thor? Na pewno Thor.
Połączenie nie może zostać zrealizowane.
Hej.
Też zwiałeś?
Wiesz, jak wrócić do drogi?
Dobra.
To... powodzenia.
Allison?
To tylko ja!
To ja, Isaiah!
Już dobrze.
Nic ci nie jest.
Jestem tu.
Chodźmy stąd.
Potrzebuje kilku dni wolnego, ale nic jej nie będzie.
Uważa, że to był głupi żart.
Dobrze, że nic jej nie jest.
Gdzie byłeś całą noc?
Ominęła cię cała zabawa.
Sam i ja
bawiliśmy się całkiem dobrze.
Czekam, aż zapytasz.
- Całowaliśmy się! - Co?
Tak jakby. Przez chwilę.
To koleś, który rozwalił imprezę.
Nie patrz!
Nie wie, kim jesteśmy.
Uwaga.
Szukam Isaiaha Howarda.
Isaiah Howard?
Jest tu.
No co, mam lęki.
Proszę!
Zdaje się, że zostawiłeś to u mnie.
Tak, to moja torba.
Jak miło,
że pan ją tu przywiózł.
Tak się składa,
że i tak jechałem do szkoły,
bo jestem nowym nauczycielem angielskiego. Nazywam się Bratt.
Nie wiem, jak torba znalazła się w pańskim domu.
Co za tajemnica.
To prawda.
Tajemnica! Poza tym
angielski to mój ulubiony przedmiot.
Ciągle mówię po angielsku.
Więc pójdę już...
Byłem kiedyś młody.
Wiem, jak fajnie jest podejmować złe decyzje.
A raczej wiem,
że twój mózg
jest zaprogramowany
na podejmowanie złych decyzji,
więc nawet nie jestem zły.
Nie?
Posłuchaj,
wyglądasz na dobrego dzieciaka...
Staram się.
Na pewno.
Udawajmy,
że to się nie wydarzyło.
Rodzice nie muszą o tym wiedzieć.
- Serio? - Serio.
Podczas pierwszej lekcji
zaczniemy od zera.
- Tak? - W zamian,
uświadom przyjaciołom,
że od teraz
w moim domu mieszka człowiek,
więc nie można go już używać
do organizowania imprez.
- Jasne. - Zrobisz to?
- To wszystko? - Tak.
- Bez problemu. - Super.
Dziękuję.
Zanim pan pójdzie...
klucz do pańskiego domu.
- Jak miło. - Jasne.
Sztama, nie?
Chyba coś pomieszałem.
Będzie super. Kiedyś się z tego pośmiejemy.
- Dziękuję, panie Bratt. - Miło było cię poznać.
Pana też!
Co jest?
Mogę w czymś pomóc?
Nic ci nie jest?
Co się stało?
Alergia. Leć po pielęgniarkę.
Szybko!
Masz EpiPen?
Gdzie pielęgniarka?
Gotowa?
Tak?
Margot!
Nic ci nie jest? Możesz oddychać?
Powoli. Oddychaj głęboko.
Nic mi nie jest.
- Spokojnie. - Już dobrze.
Nic się nie stało.
James!
Przepraszam.
Moja wina. Biegłem ze szkoły, żeby cię znaleźć.
- Po co? - Nagła sprawa.
Musisz to zobaczyć.
Co?
Jak to?
To były zdjęcia
Allison i Margot.
Te, które zrobiłem w domu,
zanim to wszystko się stało.
To niemożliwe!
Spokojnie. O czym ty mówisz?
Ten aparat jest nawiedzony.
Musisz mi uwierzyć!
Bo znalazłeś go w domu, w którym umarł ten chłopak.
Tak.
Właśnie o to mi chodzi.
Tak, to ma sens.
Mogę zobaczyć aparat?
Tak, ale uważaj.
To jakieś diabelskie sztuczki.
Jasne?
Dlaczego to zrobiłeś? To nie w porządku!
Nie ma czegoś takiego, jak nawiedzony aparat!
Nie ma! Ale wiesz, co jest?
Rysa na moim wypasionym samochodzie.
Czekałem na niego rok!
Muszę napisać do mamy!
Margot?
Chciałam odłożyć rzeczy
i pójść do ciebie,
żeby ci podziękować
za uratowanie życia.
Nie wierzę, że wybrałam zły batonik.
Nigdy mi się to nie zdarzyło.
- Coś się stało? - Tak.
Możesz na to spojrzeć?
Rety, nie chcesz, żeby ktokolwiek to zobaczył, tak?
- Co jest z tobą? - Dlaczego rozmawiasz z aparatem?
Bo próbuje zrujnować mi życie.
- Co? - Przez niego się dusiłaś.
Dusiłam się, bo zjadłam zły batonik.
Nie. To samo przydarzyło się Allison.
Jeśli jutro zagram,
będę jego kolejną ofiarą.
Ale jeśli nie zagram,
łowcy mnie nie zobaczą
i nie dostanę stypendium.
Tak czy inaczej,
to coś ma mnie w potrzasku.
Potrzebuję twojej pomocy.
Nie wierzę.
Wiem, że to brzmi niedorzecznie.
Nie o to mi chodzi.
Myślałam, że chcesz zapytać, jak się czuję.
Że dla odmiany się mną przejąłeś.
Ale jak zawsze chodzi o ciebie.
Zawsze wszystko kręci się wokół ciebie.
Nie wiem, o co ci chodzi,
ale nie mogę być osobą, do której biegniesz,
- kiedy masz problemy. - Wiem.
Przepraszam, ale przyrzekam, że to co innego.
Musisz sam się tym zająć.
Mam dość.
Nie skrzywdzisz mnie, jeśli przestaniesz istnieć.
Tak będzie.
Zagram ten mecz
i go wygram. I nie możesz nic z tym zrobić!
O, tak!
Dalej!
Do boju!
Tytani!
Do boju!
To nasz atak, dalej!
Jeszcze tylko sześć!
Jeden-osiemdziesiąt!
Zaczynamy!
Tak!
Właśnie o to chodzi!
Isaiah daje dzisiaj czadu!
Koniec pierwszej połowy.
Port Lawrence Titans prowadzą sześcioma punktami.
I co wam mówiłem?
Mówiłeś!
Mówiłem, że to nasz rok?
Nasz czas?
Mówiłem, że dni chwały
- są w zasięgu naszych rąk? - Tak!
Trzymajcie je w górze!
Mamy jeszcze drugą połowę!
Wychodzimy i gramy ostro
aż do mocnego finału!
Musimy wygrać!
Idźcie.
Dalej!
Trenerze!
- Zdejmij mnie! - Dopiero wszedłeś!
- Proszę! - Idziemy!
Jaki jest plan?
Dobra.
Teraz nie chodzi o grę,
a o cele, tak?
- Co jest naszym celem? - Wygrana.
Nie, celem jest ochrona rozgrywającego.
To nasz nowy cel.
Nieprawda. Zawsze celujemy w wygraną.
Zwykle tak.
Ale teraz mamy nowy cel -
chronimy mnie,
nawet za cenę przegranej, tak?
- To nie ma sensu. - A właśnie, że ma!
To ma mnóstwo sensu!
Zwariowałeś?
Zacznij myśleć o grze!
Co tam robicie, do cholery?
Opóźnianie gry! Numer 11.
Kara pięciu jardów.
Atak od północy!
Dalej!
Od północy...
Do roboty!
Zaczynaj, Isaiah!
No dalej!
Zaczynaj, Isaiah!
Olać to!
Proszę o czas!
Co on robi?
Niech ktoś przerwie grę!
- Co jest, mamo? - Zatrzymać grę!
- Coś jest nie tak. - Co?
Zostawcie mnie!
Isaiah!
Nie ruszaj się!
- O Boże. - Spójrz na mnie.
Dajcie nosze!
Spokojnie, oddychaj.
Pomoc jest w drodze.
Spójrz na mnie.
Nie ruszaj się!
Leż!
Spójrz na mnie!
Boże.
Jak się masz, mistrzu?
- Wygraliśmy? - Tak.
Ale to nieważne.
Rozmawiałem z lekarką.
Zważywszy na twój wiek i wyniki badań,
jest bardzo optymistyczna.
Jeśli się przyłożysz do rehabilitacji,
masz szansę na całkowite wyleczenie.
Może nawet nic cię nie ominie.
Mówiła o terminach?
Potrzebujesz trochę czasu.
Nie można tego przyśpieszać.
Jak długo?
Jeśli wszystko pójdzie dobrze,
sześć do ośmiu miesięcy.
Stracę cały sezon.
I szansę na stypendium.
Nie myśl o tym teraz.
Znajdę sposób, żeby zapłacić czesne.
- Ben! - Co?
No co?
Damy radę.
Skup się na powrocie do zdrowia.
Uwierz mi.
- Powiedz, że mi wierzysz. - Wierzę.
Dasz radę.
Odpocznij trochę.
- Co tu robisz, Noro? - On przeniesie
grzechy ojców na nasze dzieci.
O czym ty mówisz?
Widziałam Biddle'a!
On wrócił.
Żeby się zemścić za to, co mu zrobiliśmy.
Nie skończy się na Isaiahu.
Poważnie?
Dacie spokój. Mieliśmy umowę.
Nie możecie już tu imprezować.
Hej.
NA PODSTAWIE SERII KSIĄŻEK R.L. STINE'A WYDAWNICTWA PARACHUTE PRESS
Napisy: Marta Ludwiczak-Odziemska