Jen mówiła prawdę?
Serio idziecie do Obozu Koszmarów?
Nie idź tam.
Mam złe przeczucia.
Duchy nie istnieją, Smrodku. Nic mi nie będzie.
A jeśli się mylisz?
Matty!
Poprzednio…
Musimy pomóc Hannah.
Dzięki temu może uratujemy też tatę.
Pomocy!
Nie uratujemy ich! Za mną!
Miej na uwadze większe dobro. Odizoluj…
Tato!
Pomóż nam.
Pomogę wam. Ale musimy się śpieszyć.
Waszemu ojcu kończy się czas.
Na pewno chcecie tam iść?
Ja i Cece nie mamy wyjścia, bo to nasz tata.
- Devin, przerabialiśmy to. - Siedzimy w tym razem.
Co jest?
Wszyscy muszą przyjąć dawkę serum.
Ale żeby tak bez ostrzeżenia…
- Dzięki temu nie traficie do kokonu. - Super.
A co z tą istotą, która na nagraniu łaziła po bazie?
- Zajęłam się nią. - Jak…
Chyba prosilibyśmy jednak o więcej szczegółów.
- Zabiłam ją dawno temu. - Że co?
Przy pomocy tego serum, które nam podajesz?
Często używałam go na sobie.
Jakoś mnie to nie pociesza.
Mam tu parę rzeczy, które mogą się przydać.
Latarki, koce… Jeśli wasz ojciec z tego wyjdzie, będzie nagi.
Kolejna dawka traumy.
Pamiętajcie,
że serum działa tylko przez godzinę.
Ostatnia dawka jest dla waszego ojca.
Gdy on się wybudzi, wybudzi się też statek.
- To statek może się wybudzić? - Nie wiem.
Czyli to na pewno przywróci tatę do życia?
Mogę ci to obiecać.
Ważne – jeśli wciąż tam będziecie, gdy serum przestanie działać,
trzymajcie się z dala od głównej sali.
Włączam zapasowy generator
i będę tutaj pilnować, żeby właz się nie zamknął.
Dobra.
Przykro mi.
O nie, nie, nie!
Gęsia skórka ZAGUBIENI
Po prostu nie wierzę.
Podejdźcie tu.
Musicie coś zobaczyć.
Co teraz zrobimy?
Co możemy zrobić?
Możemy trzymać się planu. Chodźcie.
O Boże.
O nie. Tata…
Nie dotykaj tego, Cece.
W porządku.
- Zróbmy to. - Dobra.
Przy okazji obudzimy statek, więc trzeba się przygotować.
- Na co? - Na przebudzenie statku czy coś.
Dasz radę.
Liczyłem na coś bardziej efektownego.
Ojej…
Tato! O rany. Czy on…
- Tak, oddycha. - Super.
A co z jego okiem?
Jest na swoim miejscu.
Patrzcie.
Czyli dosłownie się przebudza.
Musimy stąd wiać.
- Szybko! Ruchy! - Dobrze. Pomóż mi.
Podnieśmy go.
- W górę! Szybko. - Spadamy!
Biegiem, bo was dopadnie!
Zamykaj drzwi, szybko!
Hej! Ten kumpel od monitorowania opasek elektronicznych
zgodził się wyświadczyć mi przysługę i zdołał namierzyć Alex.
Ogromnie dziękuję.
Czyli jest jakieś „ale”?
System działał bez zarzutu,
ale w pewnym momencie… sygnał GPS zaniknął.
Zaniknął? Jak to możliwe?
Pewnie mają moją taryfę, bo mi też często brakuje sygnału.
Morales! Ja…
Wszyscy znajomi Alex rozpłynęli się w powietrzu.
Od wczoraj nie wróciła do domu.
W dodatku Anthony gdzieś zaginął. Coś jest na rzeczy. Jestem pewna.
Mogła zdjąć opaskę?
Nie. Gdyby próbowała przy niej majstrować, system wykryłby to.
No więc jak to możliwe?
Może jest pod ziemią.
Na przykład w metrze.
Na pewno da się to jakoś racjonalnie wyjaśnić.
Gdybyśmy wspólnie pogłówkowali…
Czyli chcesz, żebym… Masz rację.
Nie ma czasu do stracenia. Na razie!
W razie czego daj znać.
To kiepski czas na wyznanie, że cię kocham.
Na pewno się przyda.
- Szlag! - Wybacz. Nie chciałam.
Jesteśmy uwięzieni w bazie z kosmitami. Mogłaś zapukać do drzwi.
Moja wina, masz rację.
- Reszta coś znalazła? - Nie.
Korytarz prowadzi donikąd. Można wyjść tylko przez główną salę.
W której wisi ogromny, wkurzony statek.
Tak. Chyba właśnie o ten chodzi.
Jesteś bardzo spokojna…
zważywszy na…
okoliczności.
Tak naprawdę… tylko udaję.
Jestem przerażona.
Nie mogę zebrać myśli.
A co, jeśli nigdy już…
nie zjem naleśników, nie zobaczę słońca i nie przytulę mamy?
Devin, co będzie, jeśli my…
Już dobrze.
Wydostaniemy się stąd. Rozumiesz?
Tylko nie pytaj mnie jak.
- Puka się! - Puka się!
Dobra, mniejsza o to.
Tata odzyskał przytomność. Chodźcie.
Cały czas tu był.
Gdybym nie przestał go szukać…
Jest taki młody.
Spójrzcie na jego włosy. Zawsze świetnie się układały.
Ta uwaga była nie na miejscu,
ale wciąż jestem w szoku i mogę pleść głupoty.
Faktycznie świetne włosy.
Musimy go ożywić.
Niestety dała nam tylko jedną dawkę nowego serum,
którą użyliśmy na tobie.
Tak, a potem zamknęła nas tu na wieki
bez jedzenia, wody i zasięgu.
Tato, co my teraz zrobimy?
Wiem, że sytuacja wydaje się opłakana, ale mam plan.
Jednak nie mam.
Wybaczcie. Liczyłem, że coś mnie olśni, jeśli powiem, że mam plan.
Dobra, musimy jakoś otworzyć właz.
Można go otworzyć tylko ze sterowni na górze.
Stąd jest to niemożliwe.
Jest gorzej, niż myślałem.
- Tato, przestań. - Dobrze.
Słuchaj, Dev.
Gdy byłeś tu pierwszej nocy,
właz się otworzył, co nie?
- Tak. - W jaki sposób?
Skąd miałem wiedzieć, że nożyce do prętów wysadzą transformator?
Patrzcie.
Gdy Trey wysadził transformator, w całej bazie wysiadł prąd
i spowodowało to otwarcie włazu.
Dlatego Ramona ciągle utrzymuje tu zasilanie.
Baza jest niczym ogromny sejf z zamkiem elektronicznym.
Musimy tylko wykombinować, jak odciąć zasilanie od środka.
- Rzucę na to okiem. - Co robisz?
Chodziłem na lekcje elektrotechniki.
Dostałem aż trójkę z plusem.
Trójkę z plusem?
To może jednak ktoś inny zna się trochę na elektrotechnice?
Raz udało mi się odpalić auto mamy bez kluczyka.
Potrafię odczytać ten rysunek.
Spójrzcie tylko.
Te cztery pulpity są ze sobą połączone.
Po ich włączeniu, otwiera się sufit.
Tak umieszczono tu statek.
Super, ale teraz obchodzi nas tylko właz.
- Może więc skupmy się na nim? - Wiem, robi się.
Zasilanie idzie do sali kontrolnej.
Znajduje się w niej skrzynka bezpiecznikowa.
- Jesteś pewien? - Tak.
- Jestem pewien. - To dobrze.
Trey odcina zasilanie, właz się otwiera
i wszyscy wieją stąd ile sił w nogach.
Problem w tym, że serum nie działa już od godziny.
Rozumiecie?
Wchodząc tam, skończymy w kokonach,
nim dobiegniemy do schodów.
Wiem, że zwykle sobie żartuję, ale nie tym razem.
Woleliśmy, gdy nas rozbawiałeś.
- Potrafię mieć głowę na karku. - Naprawdę?
Hej.
Przypomnijcie, jak ojciec Ramony unieruchomił statek.
Może pójdę z tobą, tato.
Nie masz kombinezonu.
A co, jeśli twój plan się nie powiedzie?
Nie przejmujcie się tym.
Ważne, żebyście wy się stąd wydostali.
Uratowaliście mnie, prawda? Teraz moja kolej.
No dalej. Daj mi to.
Tato?
Chodź no tu do mnie. Ty też.
Wyrwę się stąd najszybciej jak to możliwe.
Może być ciężko, bo już zacząłeś zapuszczać tu korzenie.
Humor masz po mnie.
No ba.
Pamiętajcie, że gdy tylko podłączę butlę…
- Trey wyłączy prąd. - A my dajemy nogę.
W porządku, lećcie. No dalej.
Chodź.
Jest przy butlach. Gotów?
Gotów.
No to lecimy.
Tato!
Udało mu się. Wiejemy.
Co ty…
- To twój plan? - Ostatnio wypalił. Spadajcie stąd!
Trójkowicze rządzą!
Tato! Chodź z nami!
Blokada się zerwała. Muszę zostać i trzymać przewód.
- Nie pójdziemy bez ciebie. - Dogonię was.
CJ, zabierz ich stąd! Szybko!
Biegniemy. Dawać!
Szybko.
- Tato? - Tato, chodź! Droga wolna!
Chyba uruchamia się zapasowy generator.
- Właz się zamknie. - Gdzie on?
- Schodzę tam. - Nie, nie możesz.
Niedługo się zamknie.
Dlaczego nie idzie?
Generator uruchomił się w 20%.
Wciągnijcie go.
Szybko. Już jest 40%.
Trzymasz się?
Pięćdziesiąt.
Już 72%. Ruchy!
- Czas minął! - Chodź, tato.
Tato, prawie zginąłeś.
Nie mogłem ich tam zostawić.
- Musiałem uratować… - Matty?
Wybacz.
Nie mieliśmy czasu na zakupy.
Ale mogę cię poczęstować kombuczą.
Siostra już jej nie pije.
- Kombuczą? - Tak.
W porządku.
Jesteś spokrewniony z Mattym?
Zgadza się.
Mieszkasz tu z nim?
Nie, przyjechaliśmy tu tylko na wakacje.
- O Boże. Ten smak… - Zgadza się.
- Wiem, czemu siostra przestała to pić. - No właśnie.
Tak naprawdę przestała pić kombuczę z innego powodu,
ale to długa historia.
- Spotkaliśmy się już kiedyś, co? - Tak.
Zgadza się.
Tak myślałam.
RZECZY MATTY'EGO NIE DOTYKAJ, BO ZGINIESZ!
Czworo zaginionych uznano za zmarłych
Znalazłeś swoje stare graty.
To ty, Smrodku?
Wiesz, że nie cierpię tej ksywki.
Zaczynam sobie wszystko przypominać.
Gdy wróciłem na miejsce, już was nie było.
Jen była ze mną.
Zadzwoniliśmy na policję. Stwierdzili, że utonęliście.
Mama…
odchodziła od zmysłów i zaczęliśmy cię szukać, Matty.
- Próbowaliśmy cię odnaleźć. - Na pewno.
Już dobrze, Smrodku.
Czyli mój młodszy brat się postarzał.
No wiesz…
Regularnie ćwiczę i zdrowo się odżywiam.
Efektów nie widać.
A poza tym…
zostałem botanikiem.
To akurat najmniejsza z dzisiejszych niespodzianek.
Czyli Cece i Devin…
są twoimi dziećmi?
To twój bratanek i bratanica.
Jestem z ciebie dumny.
Okropnie tęskniłem.
Nie chciałem, żebyś tam szedł.
- Miałem wtedy złe przeczucie. - Ogromnie cię przepraszam.
Jen, wejdź do środka. Matty o ciebie pyta.
Anthony, nie mogę.
To zbyt… Byłam na jego pogrzebie.
To dla mnie za dużo.
Chce tylko z tobą pogadać.
Anthony,
tu nie chodzi tylko o pogaduszki z moim byłym z liceum.
Mamy tu czwórkę rzekomo martwych dzieci.
Pod twoim dachem. A ja jestem gliną.
- Musimy komuś o tym powiedzieć. - Nie możemy tego zrobić.
Oglądałaś E.T., prawda?
Zabiorą nam Matty'ego i już go nigdy nie zobaczymy.
Dobrze, to jaki masz plan? Chyba nie urządzisz im piżama party.
- Nie wiemy, z czym się mierzymy. - Z obcym statkiem pod Fortem Jerome'a.
A kosmici nie przybyli tu obejrzeć musicalu Hamilton. Musimy ich powstrzymać.
Jedyną osobą, która wie, jak to zrobić, jest dr Ramona Pamani.
Ta, która próbowała zabić nasze dzieciaki?
Która roztopiła twoją urwaną głowę?
Która nie pozwoliła nam zobaczyć Matty'ego,
Sameera, Nicole i Hannah przez całe 30 lat?
O nią ci chodzi?
Na to wygląda.
Jen, posłuchaj.
To nie kaseta, którą można zakopać.
Musimy stawić temu czoła. Wspólnie.
W porządku.
Czyli w ten sposób ludzie znajdują teraz drugie połówki?
Chyba program nie przypadł im do gustu.
Jak można nie lubić Miłość jest ślepa?
To 40-letnie nastolatki wyciągnięte z obcych kapsuł.
Myślisz, że chcą oglądać ludzi zamykanych w kapsułach?
Telewizja mocno stoczyła się przez te lata.
Słuchajcie, chcemy się stąd wyrwać
na jakiś mały spacer.
Ale wujku Matty…
Wystarczy samo „Matty”. Jakoś nie czuję się wujkiem.
- Sponio. - No właśnie.
Sponio.
Tata powiedział, że nie możemy się stąd ruszać
i z nikim kontaktować, aż wróci.
Powiedział to bardzo stanowczo.
Rozumiem mojego młodszego brata… Teraz już starszego brata.
Ale oni potrzebują zaczerpnąć świeżego powietrza.
No ba, to w pełni zrozumiałe.
Tyle czasu w kokonach…
- Devin? - Co?
Tata niedługo wróci.
Zdążą wrócić, zanim przyjdzie, co nie?
- Tak. Sponio. - No właśnie, sponio!
- Nie! - Sponio!
Nie sponiujcie mi tu obaj.
Może już zapomniałeś, ale oni powinni być martwi.
Bez urazy. Więc nie mogą szwendać się razem po ulicach.
Racja.
A gdyby tak…
rozdzielili się?
Mógłbym pójść z Hannah.
Albo nie, mógłbym po prostu…
W sensie nie muszę iść akurat z nią.
W każdym razie Nicole zaraz padnie, jak nie dostanie kawy.
- Jest uzależniona. - Wciąż.
Właśnie.
Nie mogę używać kawiarni po godzinach.
Niech wam będzie.
Mogę pójść z Sameerem do knajpy,
żeby przynieść coś na ząb.
Tak trzymać.
Cece, mogę z tobą zostać, jeśli cię to uspokoi.
Dobra. Można tak zrobić.
- Plan-prowizorka. - Tak.
- Ale może wypali. - Oby.
Super.
- Anthony, czekaj! - Co?
Tym razem nie wchodź mi w paradę.
Dlaczego? Rozumiem.
Źrenice równe.
Parametry życiowe w normie.
Wystarczy jeszcze jedna dawka.
Chyba sobie żartujesz.
Odłóż to w tej chwili. Powoli.
To jej ojciec.
Nas próbowałaś izolować, a sama co robisz?
Nie dam już rady działać w pojedynkę. Potrzebuję pomocy ojca.
- Kosztem życia naszych dzieci? - Ramona?
Tato.
Tata.
- Ramona. - Tak?
- Jak długo? - Pięćdziesiąt pięć lat.
Przez cały ten czas pracowałam nad serum 429.
Udoskonaliłam je. Zrobiłam testy na ludziach.
Zadziałało. W ten sposób cię wybudziłam.
O nie. Coś ty najlepszego zrobiła?
- Uratowałam cię. - Nieprawda.
Nie… Nie możesz.
Minęło zbyt dużo czasu. Ramona, myliłem się.
Musisz go wypuścić.
O nie. Nie.
- Nie. - To…
- To nie jestem ja. - Nie.
Nie ma mowy.
To nie zadziała!
Musicie użyć serum! Nie…
- Szybko! - Biegnij!
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
Anthony, jeśli on się przemienił w to coś, to…
- Dzieciaki. - Dzieciaki.
Zatrzymasz się na chwilę?
Niedobrze mi.
Zjadłeś za dużo sajgonek.
Nie, stary, to nie jestem ja. To nie…
MAKARONOWA CHATKA
To tutaj.
Gdzie ono się podziało?
Tutaj było moje mieszkanie.
Przykro mi. Ciągle tylko wyburzają fajne budynki,
żeby stawiać luksusowe mieszkania z knajpami serwującymi miski acai.
Hej.
Wszystko gra?
To nie jestem ja. To nie…
No dobra.
- Że co? - O mój Boże.
Frankie, uważaj!
- Trey! Nie rób mi tego znowu! - Przemieni się. Wiejemy!
Byłeś uroczy za dzieciaka.
Widać zalążki moich świetnych włosów.
Skoczę po SunnyD. Też się napijesz?
- Nie wiem, co to jest. - Chyba żartujesz!
Jest jak sok pomarańczowy, tylko lepszy.
Wszystko gra?
To nie jestem ja.
Dziwne.
Znalazłam więcej albumów.
Hej.
- Gdzie się podzialiście? - Ani kroku.
Co jest grane? Gdzie Matty?
Tam.
Przemienili się w kosmitów!
- Wiem! - Dorwali Treya!
I CJ-a.
Patrzcie.
O Boże.
O rany.
Wiejemy stąd!
- Dobra. - Co robimy?
Nie wiem. Nie…
- Zamknęli ich w kokonach. - Matty i reszta się przemienili.
- O Boże. Spóźniliśmy się. - Jeszcze jest czas.
Chodź!
- Musimy uwolnić statek. - Że co?
Po prostu jedź. Gazu!
To dziwne. Gdy byłem w tym kokonie,
czułem z nimi więź.
Tata Ramony też ją czuł. Dlatego powiedział: „Musisz go wypuścić”.
Oni po prostu się bronili. Nie są źli.
Tylko jakoś dziwnie to okazują.
- Słyszałeś? - Tak.
- A to słyszałaś? - Tak.
- Dzięki. - Na tym polega bycie policjantką.
Nie na tym polega bycie botanikiem.
To był ostatni nabój.
Szybciej!
Łańcuch długo nie wytrzyma.
Jesteś pewien, że to zadziała?
Nie.
Podłogę zbudowano tak, by się otwierała.
Widziałem na planach. Zajmij się tamtymi.
Po prostu włącz wszystko.
Serio pozwolisz statkowi odlecieć? A co z dzieciakami?
Jen, dzięki temu uratujemy dzieciaki.
- To nasza jedyna szansa. Gotowa? - Tak.
Odpalamy.
Anthony!
Smrodku.
Muszę odejść. Tym razem nie możesz za mną pójść.
- Matty, proszę. Nie odchodź. - Dla mnie już nic nie możesz zrobić.
Ale możesz zrobić wiele dla Cece i Devina.
Pozwól mi odejść.
Anthony.
Mam się dobrze.
Tak jak cała reszta.
Zabierają nas ze sobą.
Anthony.
Udało ci się.
Ocaliłeś dzieciaki.
Są całe i zdrowe.
Cec, Devin! Chodźcie!
Hej, Alex.
- Zbieraj się, Cec. - Dobrze.
Mama kazała nam się nie spóźnić.
Wezmę was do mojej ulubionej lodziarni.
- Lubicie czosnek, co nie? - Jasne.
Ekstra. Dev!
To co, byłaś już kiedyś w związku na odległość?
Ani w takim, ani w żadnym innym.
Ale mogę spróbować.
Super. Mój pierwszy konkurs oratorski
odbędzie się za dwa tygodnie, więc…
Myślałam, że z tego zrezygnowałaś.
Nie. Kocham debatować. I od tej pory…
będę robiła to tylko z tego powodu.
- W takim razie przyjadę. - Super.
Nie chcę, żebyś wyjeżdżał.
W porządku.
Jak to?
Rozmawiałem już z tatą.
Nie chcę, żeby siedział tu sam.
W przeciwieństwie do Cece nienawidziłem liceum St. Agnes.
Poza tym…
Sam nie wiem. Czuję, jakbym odnalazł tu swoich ludzi.
Coś w tym stylu.
Witam nowego mieszkańca Gravesend!
Już zdążyłem się tu zadomowić.
Cześć.
Nie czajcie się, jakbym leżał w katatonii.
Patrzcie, ile tu ludu. Uroczo. Pożegnajcie się.
- Anthony. - CJ. Cześć.
Siema. Musiałem was jakoś godnie odprawić.
- Sajgonki! - Sajgonki!
Dzięki, CJ.
Czyli odzyskałeś pracę.
Mało tego – dostałem awans.
Według mamy świetnie poradzę sobie w zarządzie.
Już to widzę…
Gratki. Wyściskajcie się szybko.
Nadszedł czas.
- Będę tęsknić. - Kocham was.
- Sorki. Chodźcie. - Dobra.
No nieźle.
Pa!
- Pa! Już za wami tęsknię. - Narka!
Cece…
Dobra, idziemy.
Mamy sporo do przegadania.
Kiepsko to wygląda.
Napisy: Piotr Stefanowski