- Zaczekaj! - Czekaj!
Hej!
Cześć, Shella!
Dalej!
Tędy!
Kiedy wyjeżdżasz?
Gdy statki będą gotowe.
Shello.
Gdy nas nie będzie,
zajmij się lordem Kall-Su i dziećmi.
Wróć bezpiecznie.
Yngwie.
Dla dzieci…
które masz pod opieką.
BASTARD‼ -HEAVY METAL, DARK FANTASY-
PIEKIELNE REQUIEM
Mów, co wiesz.
Czemu szogun nie dołączył do armii?
Gdzie oni są?
Szogunów Czarnoksiężników
nie ma na kontynencie. Ork!
Co?
A gdzie są?
W King Crimson Glory. Ork!
Co?
King Crimson…
Glory?
Nie dogonicie ich.
Lecą tam statkiem powietrznym. Ork!
Przebudzi się bóstwo zniszczenia Anthrasax.
Już po was. Ork!
„King”?
Legendarne zaginione miasto.
Podobno kiedyś żyły tam elfy.
Elfy?
Słyszałem o nim.
To była wysoce zaawansowana magiczna cywilizacja.
Lecz pewnego dnia,
około 100 lat temu, wszyscy mieszkańcy zniknęli.
Tak głosi legenda.
Przebudzi się bóstwo zniszczenia?
To tam jest ostatnia pieczęć?
Sheila jest aż tam?
Teleportowano ją.
Tak jak mnie i Luciena.
Schneider teleportował Sheilę.
Ale ludzie nie mogą odnaleźć miasta elfów.
Żyją w innym środowisku, chroni je magiczna bariera.
Nigdy nie lubiły ludzi.
Jak znaleźli zaginione miasto?
Skąd wiedzieli o pieczęci?
Nie wiem.
Musimy się pospieszyć.
Udać się do księżniczki Sheili.
Nie mamy czasu.
Jest problem.
Jak dotrzemy do miasta przed nimi?
Jeśli zerwą ostatnią pieczęć
i przebudzi się bóstwo,
ludzkość czeka zagłada.
Nie wiemy, gdzie jest zaginione miasto.
To Lucien teleportował Sheilę.
Mroczny Schneider.
Może on wie, gdzie jest miasto.
Jak śmiesz w takiej chwili?
Niczego się nie nauczyłeś?
- Puszczaj! - Hej!
Głupiec.
Próbuje ze mną walczyć?
Czy ma inny powód?
Burza.
Ty.
Twoje rany się już zagoiły?
Tak. Nic mi nie jest.
Prawie dotarliśmy do kryjówki.
Wytrzymaj.
Jeśli się rozproszycie, zbierzcie się tutaj.
Jasne, głąby?
Nie chcę teraz o nim myśleć.
No cóż.
Minęły dwa lata.
Chyba nikt na mnie nie czeka.
Mrosz.
Co się ze mną dzieje?
Czuję się
dziwnie.
Wstyd mi, że Lucien
na mnie patrzy.
Ciągle o nim myślę.
Kocham cię.
Za twą miłość zginę po tysiąckroć.
Będziemy się kochać.
Nie!
Zbliżył się z taką namiętnością…
Zrobiłby tak każdej?
A może…
Może to dlatego, że go odtrącam?
Ten taniec to modlitwa do bogów o zwycięstwo.
Tańczy bardziej zawzięcie niż zwykle.
Tak.
Musi być zakochana.
Yoko…
Rozumiem.
Jeśli książę sobie życzy.
Joshua.
Czemu książę nas tu wezwał?
Nie wiem.
Kazał tylko zejść do lochów.
Za kogo on się ma, że wzywa mnie do tej zatęchłej piwnicy?
To miejsce nie jest godne takiego ciacha jak ja.
Pobrudzę nowy strój!
Prawda, Yoko?
Wiedziałem!
Unika mnie!
Co to?
Jakieś urządzenie?
Brama.
To brama.
Czyli co?
Brama teleportacyjna.
Zbudowały ją elfy.
Co ona tu robi?
Tak jest!
Znasz się na rzeczy, Mroczny Schneiderze.
Książę Mercy.
Ten zamek należał kiedyś do elfów.
Przejęli go nasi przodkowie.
Ten relikt przetrwał tyle lat…
To jakiś magiczny mechanizm?
Do czego służy?
Jakaś inskrypcja.
Pokażcie.
„Ścieżka gwiazd…
ku niebiosom”.
Potrafisz to przeczytać?
Przypomina święte pisma, ale trochę się różni.
To elficki?
Zmieniono gramatykę.
Może to anagram.
Nie do wiary.
Nigdy nie widziałam tak złożonego glifu.
Niedobrze.
To nie jest elficki.
To jeszcze starszy język.
Tylko mędrzec albo kapłan może to przeczytać.
To trudne.
Rozumiem.
„Brama podróżnych
prowadzi przez ścieżkę gwiazd ku niebiosom.
To światło przewodnie dla tych, którzy poszukują drugiej strony
lub z niej wracają”.
To Enoch, wymarły język z Ery Bogów.
Używały go wysokie elfy.
To instrukcja obsługi.
Ty…
Rozumiesz to?
Kto jest przystojny,
może wszystko.
Potrafisz to przeczytać?
Poważnie?
Yoko.
Masz mnie za kretyna?
Tak.
A niech to!
Słuchajcie, kmiotki!
To jeden z ocalałych artefaktów,
które elfy wytwarzały w starożytności. Tak mówią.
Należy zasilić go potężną magią,
by otworzyć wrota w czasie i przestrzeni.
Ta brama pozwoli wam, łachudry,
w mig przemierzyć miliony kilometrów.
Jeśli kiedyś był tu zamek elfów,
brama prowadzi zapewne
do ich stolicy, King Crimson Glory.
- Hura! - Świetnie!
Będziemy tam przed szogunami!
- W drogę! - Tak!
Wiedziałem!
Brawo, Mroczny Schneiderze.
Wybaczę ci, że podniosłeś na mnie rękę.
Od teraz oczekuję lojalności.
No dobra.
Mam dla ciebie rozkaz.
Posłuchaj.
Zabierzesz nas tym urządzeniem
do księżniczki Sheili.
Nie ma mowy.
Co?
Co powiedziałeś?
„Nie ma mowy”.
Co?
Dlaczego…
- Ty draniu! - Draniu!
Dlaczego taki jesteś?
Naprawdę?
Co za szokująca niespodzianka.
A może się przesłyszałem?
Nasz bohater ma gdzieś,
że bóstwo zniszczenia się zbudzi?
Nie obchodzi cię los świata?
No?
Nie obchodzi cię, że niewinni pójdą do piekła?
Albo że coś się stanie pięknej księżniczce Sheili?
Tylko ty możesz użyć tego urządzenia, Mroczny Schneiderze.
A twoja moc?
Nie chcesz jej użyć dla dobra świata i ludzi?
Oczywiście, że nie!
Wal się, od garnka cięty!
Nie obchodzi mnie los takich śmieci.
Niech słabi sczezną!
Co za gnojek.
Lucien…
Mam gdzieś, co zrobi Kall-Su albo bóstwo.
Tak czy inaczej,
ja, Mroczny Schneider, będę walczył o władzę nad światem.
Zabiję każdego, kto stanie mi na drodze.
Jako Król Demonów ja, lord Mroczny Schneider,
będę władał tym światem po kres.
Znowu?
Znowu zaczyna.
Ty draniu!
Mamy u ciebie dług,
ale twoja wizja mnie obrzydza.
Stać!
- Staruszka? - Staruszka?
Głupi jesteście.
O rety.
Staruszka!
Mama?
Nie traktujcie tego chłopca poważnie.
Denerwujecie się o byle co.
„Chłopca”?
MA CZTERYSTA LAT
Ten chłopiec jest
trochę pokręcony.
Tylko tak umie wyrażać siebie.
Ma zepsute serce, to wszystko.
Nie widzicie tego?
Nie pomaga mu.
No nie.
Ale w głębi duszy
jest dobrym chłopcem.
W końcu
ocalił mnie przed wrogiem.
Prawda, mały Lu?
Dobrze już!
- Całe szczęście! - Co za ulga.
Staruszko!
Zrobiłem pranie.
Dobra robota, Lu.
Po raz pierwszy…
widzę w nich
tę samą osobę.
Czy to moc elfickiej magicznej nauki?
Nie do wiary, że zbudowano to setki lat temu.
Gotowe.
Dobrze.
Samuraje,
strażnicy prawa.
To nasza ostatnia szansa, by przywrócić dawny porządek.
Wybrano was do bardzo ważnego zadania.
Pamiętajcie o tym.
Strażniczka ostatniej pieczęci bóstwa zniszczenia Anthrasax,
księżniczka Sheila, nie może wpaść w ręce wroga.
Inaczej ludzkość będzie zgubiona.
Czeka nas wyczerpująca bitwa.
Ale nie zapominajcie,
że dźwigacie na barkach los świata.
Położymy kres planom Kall-Su!
Co? Dziwne.
Lars gdzieś zniknął. Dokąd poszedł?
Trzymaj się, Joshua.
Jutro rano przyłączymy się do rebeliantów
i zaatakujemy zamek Judas, póki będzie słabo chroniony.
Dobrze.
Wreszcie nadszedł czas, Hammet.
Ale Kall-Su nie opuścił zamku.
Nie umieraj.
Nie umrę.
Na razie to tajemnica,
ale w operacji weźmie udział Najwyższy Kapłan Metallicany,
Geo Noto Soto.
RANGA 120: ŚWIĘTA PIĘŚĆ ZE STALI
Dzięki pomocy zwycięzców,
takich jak Geo i lord Mifune,
nie musimy się obawiać Kall-Su.
Ojciec Yoko żyje?
Tak.
Ukrywa się wśród dziesięciu Mędrców z Europei.
Mędrcy z Europei?
Nie mów jeszcze Yoko.
Jeśli się dowie, że jej ojciec żyje,
może się zdenerwować.
- Nie chcę jej rozpraszać. - Pokonam Larsa.
- Tylko ona… - Dajcie mu spokój!
…ma nad nim kontrolę.
Zabijemy Kall-Su.
Zaczekamy w zamku Judas.
Bądźcie czujni.
Baza wroga, zamek Judas
i magiczne miasto King Crimson Glory.
To będzie straszliwe starcie.
Gorsze niż wszystko, czego do tej pory doświadczaliśmy.
Ilu z nas przeżyje?
Czy ludzkość wymrze?
Czy koszmar ze starożytności zostanie zniszczony?
To będzie największa i ostatnia bitwa.
Wręcz piekielna.
Jesteście gotowi?
Tak.
Wszyscy będziemy…
Trzymać się razem.
Nawet jeśli zginiemy.
Nie jesteś zbyt rozmowny.
KAPŁANKA TIA NOTO YOKO
Przestańcie, dupki!
Nie mam zamiaru umrzeć z wami i waszymi śmierdzącymi stopami.
- Hej! - Auć!
Nie bądź niegrzeczny.
Trochę entuzjazmu.
Ale…
Żadnych ale.
Pyskujesz?
Koniec deserów.
Nie wściekaj się!
Zawsze się wściekasz.
To jak?
Tak jest.
Grzeczny chłopiec.
Znowu jest sobą!
Czego się spodziewałeś?
Nie wierzę.
Martwię się.
Miałem tu zostać,
ale nie powierzę mu życia Sheili.
To Lars!
Gdzieś ty był?
Lucien.
No dobra!
W drogę.
Ja dowodzę.
Wkrótce świat usłyszy o księciu Mercym,
bohaterze Iron Maiden…
Książę!
- Książę! - Na pomoc!
Nie umiem pływać.
Ma tu książę grunt.
Ruszajmy.
Księżniczko Sheilo.
Uratujemy cię.
Wytrzymaj.
W drogę.
Ruszamy do…
King Crimson Glory!
Zniknęli.
Hammet,
szykuj się do walki.
Tak jest.
Powodzenia, samuraje.
Oraz
Mroczny Schneiderze.
Napisy: Konrad Szabowicz