นี่ คุณปู่
เล่าเรื่องให้ฟังหน่อยสิฮะ
หือ
ได้สิ
งั้นก็ไปหยิบหนังสือนิทานมา
ไม่ใช่สักหน่อย เรื่องแบบนั้นใครจะอยากรู้
หมายถึงเรื่องจริงๆ สิ
อือ
เรื่องจริงงั้นเหรอ
ใช่แล้ว
เรื่องจริงที่เล่าต่อกันมา
สืบทอดมาหลายรุ่น ตั้งแต่พ่อของปู่ และพ่อของพ่อของปู่
ผมอยากฟังเรื่องนั้นฮะ
ได้สิ
เยี่ยมเลย
มันคือประวัติศาสตร์ที่เล่าสืบทอดกันมานมนาน
ตำนานแห่งความล่มสลายที่มนุษย์สร้างขึ้นมา
(Bastard!! อสูรร้ายจอมราชัน)
(ภาคบทเพลงสวดส่งอเวจี)
เรื่องเกิดขึ้นนานมากแล้ว ในตอนนั้น
ยังไม่มีทั้งออร์ค โทรลล์ และก็อบลินอยู่บนโลก
เป็นโลกที่มนุษย์เจริญรุ่งเรืองกว่าตอนนี้มาก
มีเมืองที่เต็มไปด้วยตึกขนาดใหญ่ พลังเวท มหาศาลของโลกเก่าที่ตอนนี้หายสาบสูญไปแล้ว
คอยส่องแสงให้กลางคืนสว่างราวกับกลางวัน
รถสี่ล้อที่ทำจากเหล็กวิ่งไปทั่วเมือง
หากใช้นกเหล็กที่สามารถบินบนท้องฟ้า
ก็สามารถข้ามทะเลไปดินแดนใดก็ได้
ไม่เพียงเท่านั้น
พวกเขารุ่งเรืองขนาดที่ สามารถไปถึงดาวแสนไกลบนฟ้าได้
ว้าว
แต่ว่าโลกมนุษย์ที่รุ่งเรืองถึงขีดสุด
เป็นดั่งผลไม้ที่สุกงอมเกินไปจนร่วงหล่น
ในทางกลับกัน ความมั่งคั่งนั้น
ทำให้จิตใจของผู้คนเย็นชา
การหลอกลวง อิจฉาริษยา และเคลือบแคลงกัน แพร่กระจายไปเหมือนโรคร้าย
ไม่ช้าพวกผู้คนที่น่าเวทนาก็คิดแต่เรื่องของตัวเอง
และความมืดก็ได้ถือกำเนิดขึ้น
ความมืดใช้พลังนั้นแบ่งโลกเป็นสองส่วน
และทำให้มนุษย์สู้รบกันเอง
พวกเขาใช้เวทมนตร์อันยิ่งใหญ่ ที่เคยทำให้ผู้คนรุ่งเรือง
มาสร้างปีศาจที่แสนน่ากลัวขึ้นบนโลก
นั่นคือกลุ่มเทพมารรูปร่างประหลาด
ที่นำโดยเทพวิบัติอย่างแอนทราซัคส์
(กำลังเปิดใช้งานระบบ)
นักเวทและนักเล่นแร่แปรธาตุต่างยินดีปรีดา
พวกเขาคิดว่าเทพองค์นี้นี่แหละ ที่จะทำให้การต่อสู้หายไปจากโลกได้
พลังของเทพวิบัติแอนทราซัคส์
ช่างรุนแรงยิ่งนัก
สามารถพัดภูเขาให้ลอยไปกลางอากาศ
เปลี่ยนมหาสมุทรให้เป็นบ่อเลือดที่เดือดปุดๆ
ทำให้ฟ้าผ่าลงมาราวกับสายฝน ทำให้พื้นทวีปแยกออก
เผาเมืองของผู้คนให้มอดไหม้ ด้วยเปลวเพลิงที่น้ำดับไม่ได้
พลังทำลายล้างไร้เทียมทาน ของพวกเทพมารทำให้เมืองมากมายหายวับไป
จนดูเหมือนจะรู้ผลของมหาสงครามแล้ว
ทว่า
เกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันขึ้น
ทำให้ผู้คนที่ดีใจเพราะคิดว่าชนะแล้ว
ไม่สิ ทำให้มนุษยชาติทั้งมวล ตกอยู่ในก้นบึ้งแห่งความกลัวตาย
จู่ๆ เทพวิบัติแอนทราซัคส์ ก็ไม่รับคำสั่งจากคนที่สร้างขึ้นมา
และเริ่มเคลื่อนไหวด้วยความคิดตัวเอง
ว่ากันว่า
เป็นเพราะใช้เวทมนตร์ผสมสัตว์หลายๆ ชนิด รวมถึงมนุษย์เป็นๆ ในการสร้างเทพวิบัติขึ้นมา
แอนทราซัคส์ที่มีความคิดเป็นของตัวเอง ได้ควบคุมเทพมารตนอื่นๆ
ใช้พลังแห่งสัมผัสพิเศษ
สื่อสารไปยังในใจมนุษย์ทั้งหมดทีละคนๆ
ข้านี่แหละคือเจตจำนงแห่งการทำลาย
ข้านี่แหละคือราชันคนใหม่ที่มาจุติ
ข้าจะพิพากษาพวกมนุษย์โง่เขลาอย่างพวกเจ้า
ให้สูญพันธุ์ไปซะ
นั่นคือการประกาศสงคราม กับมนุษยชาติโดยแท้จริง
มนุษยชาติกรีดร้องเพราะเสียสติจากความกลัว
หลังจากนั้นกองทัพทั่วโลก ก็รวมตัวกันเพื่อฆ่าเทพมาร
เกิดเป็นสงครามที่เกิดจากความจนตรอก
แต่พลังของพวกเทพมารนั้นมากเกินไป
ในวันนั้นพื้นดินคงได้ดูดซับเลือดของผู้คนมากมาย
ศพมนุษย์หลายร้อยล้านศพอยู่เต็มผืนดิน
มนุษยชาติเกือบต้องสูญพันธุ์ เมื่อเจอกับความรุนแรงเช่นนี้
นั่นก็เพราะเทพมารถูกสร้างมาเพื่อจุดประสงค์นั้น
ในพื้นที่ที่ถูกทำลายแทบไม่เหลืออะไร
ผู้คนจำนวนหยิบมือทำได้เพียงเฝ้ารอความตาย
ภายใต้ความสิ้นหวัง แม้แต่ผู้ที่บาปหนา หรือคนโง่เขลาก็ทำได้แค่ขอพร
แต่ทุกอย่างก็สายเกินแก้
ในเวลานั้นเอง
ผู้คนก็ได้เห็นว่า ณ พื้นที่ทางทิศตะวันออก
มีลำแสงยักษ์สีทองพุ่งขึ้นมา จากใต้ผืนโลกและพุ่งไปถึงสวรรค์
พร้อมกับเสียงดังกึกก้องบาดหู
และท่ามกลางลำแสงสว่างจ้านั่น
ก็มีเงาใหญ่ยักษ์เดินออกมาประจันหน้ากับปีศาจ
รูปร่างนั้นช่างน่าตกใจ
มันดูเหมือนมังกรที่กางปีกมหึมา
และเหมือนมนุษย์ยักษ์ที่ถือดาบด้วยเช่นกัน
แกคือ…
นักรบมังกรตะโกนเปิดฉากต่อสู้ โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
และกระโดดขึ้นไปบนท้องฟ้า
นั่นถือเป็นสัญญาณ
เปิดฉากการต่อสู้
ของสิ่งมีชีวิตมหึมาทั้งสอง
ราวกับต่างฝ่ายต่างรู้ว่าฟ้าส่งพวกมันมาให้ต่อสู้กัน
การต่อสู้อย่างดุเดือดของ พวกเทพมารและนักรบมังกร
ทำโลกสั่นสะเทือนเลือนลั่น
จนหลายๆ ทวีปจมลงสู่ก้นทะเล
ในที่สุด
การต่อสู้ที่ดำเนินมาหลายสิบวันก็ถึงคราวตัดสิน
การโจมตีสุดท้ายของนักรบมังกร
พิชิตเทพวิบัติลงได้
เมื่อหมอกควันจางลง ผู้คนก็ได้เห็น
นักรบมังกรวางผนึกทั้งสี่ลงบนเทพมาร
และตอกปิดผนึกลึกลงไปในพื้นดิน
"อีก 400 ปีต่อจากนี้
ผนึกนี้คงจะถูกทำลาย
แต่ผู้ที่สืบสายเลือดของข้า จะกลายมาเป็นนักรบมังกรอีกครั้ง
และจัดการเจ้า"
คำกล่าวนี้ถูกเขียนไว้เป็นคำพยากรณ์
และเขียนสืบต่อกันมาครั้งแล้วครั้งเล่า ในปัจจุบันนี้ก็ยังถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี
ที่ใต้ดินของปราสาททั้งสี่ในทวีปนี้
นี่ ปู่ฮะ
แล้วหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นกับนักรบมังกร ที่จัดการเทพวิบัติได้เหรอขอรับ
"เทพแห่งสงครามผู้ยิ่งใหญ่
ความมืดถูกขจัดไปแล้ว"
ผู้คนในโลกต่างส่งเสียงแซ่ซ้องยินดีที่ไม่มีวันจบสิ้น
และนักรบมังกรก็หายไปโดยไม่เหลือร่องรอยไว้
เรื่องจบลงตรงนี้น่ะ
เอาล่ะ ไปนอนได้แล้ว
ฮะ
ฝันดีฮะ
พ่อ
แล้วหลังจากนั้นโลกกลายเป็นยังไงล่ะ
ปู่ทวดข้าบอกว่า
การต่อสู้ของเทพวิบัติและนักรบมังกร
ทำให้หลายทวีปจมลงใต้น้ำ
และอารยธรรมต่างๆ จากโลกเก่าหายไป
มนุษยชาติแทบจะล้มตายไปหมด
แต่ว่า
มนุษย์ได้สร้างเวทมนตร์อีกแบบ ที่ไม่เหมือนอารยธรรมโลกเก่า
อารยธรรมเวทมนตร์แพร่หลายอย่างรวดเร็ว
ได้ยินว่า
พวกเอลฟ์ที่อยู่ในดินแดนอันห่างไกล มีความรู้เรื่องเวทมนตร์มากกว่ามนุษย์มาก
ยังไงก็ตาม มนุษยชาติที่สร้างเวทมนตร์ขึ้นมา
ก็ใช้เวทมนตร์นั้นเอาชีวิตรอดมาถึงทุกวันนี้
ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เราก็ยังคงต่อสู้กันอยู่ไม่ใช่หรือไง
ไม่ว่ายุคสมัยไหนก็ตาม
มนุษย์ก็จะเกิดความขัดแย้ง เรื่องอาณาเขต ความศรัทธา และเชื้อชาติ
ตราบใดที่เรายังเป็นมนุษย์อยู่
ข้าเลยเลี่ยงความขัดแย้ง
มาอยู่ในที่ชายขอบแบบนี้ไง
เพราะแบบนี้ข้าเลยยังมีชีวิตอยู่
นี่ เรื่องที่พ่อเล่าเมื่อกี้มันเรื่องจริงเหรอ
ข้าไม่รู้สิ
มันเรื่องเมื่อ 400 ปีที่แล้วน่ะนะ
แต่ข้าพูดได้อย่างหนึ่ง
ว่านักรบมังกรมีอยู่จริง
เรื่องนั้นข้าก็รู้
เจ้าชายลาร์สแห่งเมทาลิกาน่า ได้อัญเชิญนักรบมังกรในตำนาน
และเอาชนะจอมเวทชั่วร้าย ที่ชื่อดาร์คชไนเดอร์อะไรนี่ใช่ไหมล่ะ
ใช่แล้ว ตอนที่ข้ายังมีตำแหน่งอยู่ที่เมทาลิกาน่า
อัศวินคนหนึ่งบอกว่า
เขาได้เห็นนักรบมังกรด้วยตาตัวเอง
เขาบอกว่าเหมือนกับในตำนานเลย
ยักษ์ที่ร่างกายห่อหุ้มด้วยเกราะและมีปีกใหญ่โต
มีดาบกับโล่ขนาดใหญ่
เป็นนักรบมังกรอย่างที่ว่าไว้เลย
ข้าไม่รู้ว่าตำนานถูกต้องหรือเปล่า
แต่เรื่องที่นักรบมังกรเกี่ยวข้องด้วยนั้น
เป็นความจริงไม่ผิดแน่
แต่ว่าขนาดนักรบมังกร ยังไม่สามารถปลิดชีพจอมเวทชั่วร้ายได้
ผิดแล้ว เขาปลิดชีพไปแล้ว
แต่แค่ไม่รู้ว่า
จอมเวทชั่วร้ายได้ใช้เวทเกิดใหม่กับตัวเอง
และไปเกิดใหม่เป็นเด็ก
หนึ่งในห้าวีรชนที่หาตัวเขาจนเจอ
ท่านจีโอ มหาสังฆราชแห่งเมทาลิกาน่า
ได้ใช้คาถาปิดผนึกพลังเวทในตัวเด็กคนนั้นเอาไว้
จอมเวทชั่วร้าย
เลยไม่ได้กลับมาเกิดอีกตลอดกาล
แต่ว่า
มีเหตุการณ์ที่ทำให้ต้องคลายผนึกนั้น
ลูกน้องของจอมเวทชั่วร้าย ได้ตั้งกองกำลังกบฏแห่งความมืด
ใช้พวกออร์คกับก็อบลินเป็นทหารและเริ่มรุกราน
ราชอาณาจักรทั้งสี่ในทวีปนี้
เพื่อที่จะสู้กับกองกำลังกบฏแห่งความมืด
เมทาลิกาน่าเลยคลายผนึกของจอมเวทชั่วร้าย
แล้วทำไมจอมเวทชั่วร้าย ต้องไปสู้กับพวกอดีตลูกน้องด้วยล่ะ
ข้าไม่รู้รายละเอียดเหมือนกัน
มีคนบอกว่าเพราะปิดผนึกพลังเวทไว้ และเติบโตมาแบบคนปกติ
เลยมีจิตใจที่มีความดีอยู่
แต่ว่า
ท้ายที่สุดเมทาลิกาน่าก็ถูกทำลาย
ตอนนี้กองกำลังกบฏแห่งความมืด ก็บุกทำลายประเทศแล้วประเทศเล่า
เป็นเรื่องที่ปล่อยไว้ไม่ได้
แต่การต่อสู้คงไม่มาถึงตรงนี้
ที่เป็นชายแดนระหว่างเมทาลิกาน่ากับจูดาสหรอก
แขกมางั้นเหรอ
ไม่เจอกันนานเลยนะ กิซุน
ดึกป่านนี้มีอะไรล่ะ
ข้าเพิ่งได้รับสารมา
กองกบฏที่นำโดยกลุ่มซามูไรของอาอิอันเมเด
จะเปิดฉากโจมตีเต็มรูปแบบที่ทิปโทอา เมืองหลวงของอดีตราชอาณาจักรจูดาส
เพื่อสังหารคาล ซู ผู้นำกองกำลังกบฏแห่งความมืด
จริงเหรอ
ใช่แล้ว
คนที่มีความมุ่งมั่นก็ได้เข้าร่วมกองกบฏด้วย
ข้าเลยมาเพื่อชวนเจ้า
ผู้เคยเป็นอัศวินแห่งอาอิอันเมเด
ข้าไม่ได้จับดาบมาสิบปีแล้ว
ช่วยอะไรไม่ได้หรอก
ไปกันเถอะ
เราชนะศึกครั้งนี้แน่
สองจากห้าวีรชนเข้าร่วมในศึกครั้งนี้ด้วย
ซามูไรมาสเตอร์แห่งอาอิอันเมเด
ท่านนิลส์ ชอน มิฟุเนะ และอดีตมหาสังฆราชแห่งเมทาลิกาน่า
ท่านจีโอ โนโตะ โซโตะ
ท่านจีโอยังมีชีวิตอยู่หรอกเหรอ
ข้าได้ยินมาแบบนั้น
ท่านจีโอยังอยู่สินะ
มากับข้า
และกอบกู้อาอิอันเมเดกลับมากันเถอะ
พ่อ ข้าฝากดูแลบ้านด้วย
เจ้าจะไปเหรอ
อาอิอันเมเดมีบุญคุณต่อข้า
ไปซะแล้วสินะ
ไม่ว่าใครจะชนะ
ก็ขอให้สงครามครั้งใหญ่นี้เป็นครั้งสุดท้าย
เฮ้ย นี่แก
กล้าดียังไงมาเหยียบหน้าข้าวะ
โธ่เว้ย แกไม่รอดแน่
ฟังอยู่หรือเปล่า ดาร์คชไนเดอร์
อีกอย่าง
ไม่เห็นบอกเลยว่าเมืองมันอยู่บนฟ้าน่ะ
โธ่เว้ย
ให้ตายสิ แกเนี่ยนะ
ตอนนี้ทั่วโลกอยู่ในวิกฤตใหญ่
แกทำอะไรให้จริงจังกว่านี้หน่อยสิ
หนวกหูชะมัด ไอ้ลิง
โลกจะเป็นยังไง
ก็ช่างหัวมันสิ
เดี๋ยวสิ
แก…
- หยุดซะ ไว - อะเกี๊ยะ
เอามือออกไปจากโยโกะนะ
แกเพิ่งจับหน่มน้มใช่ไหม หน่มน้มน่ะ
ฮัลโหล
แล้วเรื่องชะตาโลกล่ะ
หัวเสียชะมัด แกน่ะ
อย่าเข้ามาใกล้โยโกะอีกนะ
โยโกะเหรอ
ไอ้บ้านี่
ขนาดข้ายังเรียกว่าคุณโยโกะเลย
มาเรียกผู้หญิงของข้าห้วนๆ ได้ไง
ฆ่าไอ้ปลวกนี่ก่อนซะเลยดีไหม
พูดจาเหลวไหล
ใครบอกว่านางเป็นผู้หญิงของแกกัน
ข้ากับโยโกะน่ะ
วันก่อนเกือบจะได้จุ๊บกันที่ห้องแต่งตัวแล้วด้วย
ว่าไงนะ
เป็นไงบ้างล่ะ หา
ระหว่างที่ข้าหลับไปเกิดเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ
แล้วไงล่ะ ข้าเองก็…
เกือบจะมีอะไรกันกับคุณโยโกะ ที่ห้องอาบน้ำแล้วโว้ย
เกือบจะทำอะไรต่อมิอะไรแล้วเชียว
ไม่จริงน่า
เรื่องจุ๊บน่ะทำมาหลายต่อหลายรอบแล้ว
ความรักที่สะสมมา ระหว่างข้ากับแกมันต่างกันโว้ย
ดาร์คชไนเดอร์ ไว
หนีเร็วเข้า
อะไรนะ เสียงดังจนไม่ได้ยินเลย
เสียงอะไรกันเนี่ย
เหมือนตัวอะไร
คำรามอยู่นั่น…
พร้อม ระวัง
ไปโว้ย
ลูเช่
ดูนั่น กำลังตกลงมาอีกแล้ว
นั่นมัน…
เรือบินของขุนศึกจอมเวท
ทุกลำได้รับความเสียหาย
และกำลังตกลงมา
เกิดอะไรขึ้น
นี่มัน…
มังกร
ผู้พิทักษ์แห่งคิงคริมสันกลอรี่
เหมือนว่าเรือบินของพวกมัน
จะถูกมังกรนั่นเล่นงาน
ทำลายเรือบินเสร็จแล้วก็บินหายไป
โอ้ นั่นมัน…
เมฆที่ปกคลุมอยู่ รอบๆ คิงคริมสันกลอรี่ค่อยๆ หายไป
อะไรกัน
ลูเช่
ไม่นะ
ลูเช่โดนขยี้ซะแล้ว
เป็นไปไม่ได้
ไม่นะ
โอ๊ย
เจ็บชะมัด
เป็นเด็กที่ก่อปัญหาอยู่เรื่อย
เฉิ่มชะมัดเลย
เพราะงี้ข้าถึงเกลียดเด็กไง
นี่มัน…
หมอนี่ใครน่ะ
มีลูเช่ปนอยู่ด้วย
หน็อยแน่
เอาล่ะ ได้เวลารวมร่างแล้ว
- โอ้ - โอ้
(รวมร่าง)
- บิลด์ อัป - บิลด์ อัป
ข้ากลับมาแล้ว
หนุ่มรูปงามสุดหล่อ
ดาร์คชไนเดอร์
หา
ร่างกายเขานี่มันเป็นอะไรกันเนี่ย
แก ดาร์คชไนเดอร์
กล้าดียังไงมาโยนข้าอย่างนั้น
มองอะไรอยู่หา
พวกแกยอมงั้นเหรอ
เรือบินของมันทุกลำ ลงจอดที่ใกล้ๆ วิหารที่ชีล่าอยู่
ใกล้กว่าพวกเราอีกนะ
แต่ดูจากสภาพแล้ว
คงไม่มีใครรอด
เรียกว่ายานตกน่าจะเหมาะกว่าลงจอดนะ
พวกขุนศึกจอมเวทโดนมังกรจัดการตายซะแล้ว
รู้สึกดีชะมัด
เขาคนนั้นอยู่ในนี้เหรอ
ถึงขุนศึกจอมเวทจะรอดมาได้
แต่คงต้องเจ็บหนักแน่นอน
ไปที่วิหารที่องค์หญิงชีล่าอยู่กันเถอะ
พวกแกจะบ้าเหรอ
พวกแกตาบอดหรือไง
ออกมาซะ
แกที่แอบอยู่ตรงนั้นน่ะ
แดมด์
วืดไปหน่อยนะ
มีเสียงคนพูด
มันอยู่ไหนกัน
สมกับที่เป็นจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ดาร์คชไนเดอร์
ถึงได้มองเงาของข้าออก
เงาพูดอยู่เหรอ
หรือว่านี่จะเป็น…
เมื่อเจอกันแล้ว
ข้าก็ไม่สามารถปล่อยให้แกไปวิหารนั่นได้
ขุนศึกจอมเวท
จอมบงการเงา
ข้าคือโบล กิล โบล
จอมบงการเงางั้นเหรอ
ใช่แล้วล่ะ
ข้าสามารถควบคุมทุกเงาได้ตามใจชอบ
หน็อย อย่ามาเต๊ะท่าหน่อยเลย
อย่าหุนหันบุกเข้าไปล่ะ
หมอนั่นเป็นขุนศึกจอมเวทนะ
โอ้ เจ้าคือไค ฮานนี่เอง
ชีน ฮาริไม่ได้อยู่ด้วยหรอกเหรอ
ท่านรันเป็นห่วงอยู่นะ…
พล่ามเยอะเสียจริง
อย่าเลยดีกว่า
เจ้าเอาชนะข้าไม่ได้หรอก
แน่นอนว่าซามูไรก็ด้วย
อะไรนะ
นี่ ลาร์ส ได้ยินหรือเปล่า
โทรจิตที่เข้ามาในหัวเหรอ
มีอะไรเหรอ ดาร์คชไนเดอร์
ที่จริงแล้ว
เกิดเรื่องใหญ่แล้วล่ะ
ตาของข้า…
มองไม่เห็นน่ะ
มองไม่เห็นเลยสักนิด
บอดสนิทเลยล่ะ
นี่คงเป็นเพราะช็อกจากที่โดนเรือบินชนแหง
อะ…
อะไรนะ
เท่านี้ก็รู้ที่อยู่ของคิงคริมสันกลอรี่แล้ว
ในที่สุดก็หาเจอ
ผนึกแผ่นสุดท้าย
คำบรรยายโดย: ตะวัน คงยั่งยืน