Gotowy?
Cieszysz się, że nazywasz się Magic Johnson?
Bo to od razu wywiera presję.
Tak.
Znacie go i kochacie.
Przywitajcie numer 32, Earvina „Magica” Johnsona!
Zaczynamy!
- Magic. - Magic.
Magic Johnson. Chcę być taki jak on.
Magic Johnson. Człowiek, mit, legenda.
Magic Johnson potrafił podawać piłkę.
Ze szpanem, werwą i pasją.
Magic robił to z uśmiechem. Z radością.
Czynił ludzi wyjątkowymi.
Zaczynała otaczać ich własna mitologia,
bo grali w drużynie z mitologicznym facetem.
Miał swój styl gry.
Podawał piłkę bez patrzenia, jakby był jasnowidzem.
Każdy przypisuje zmianę NBA Michaelowi Jordanowi.
Ale gra zmieniła się wtedy, kiedy pojawił się Magic Johnson.
Byłem fanem Chicago Bulls, ale muszę przyznać,
że Magic Johnson był niezły.
Oto on! Magic Man.
Wiecie, że jesteśmy najlepsi!
WIERZY W MAGIĘ
Był najjaśniejszą gwiazdą w całej galaktyce gwiazd.
A to w Los Angeles nie byle co.
Wciąż jest najpopularniejszym sportowcem w LA.
W tym mieście kochają go wszyscy. Nie ma nikogo, kto by go nie lubił.
Nie nazywał się „Magic”, tylko Earvin Johnson Junior.
Zauważcie, że mówię Earvin i Magic.
To dwie różne osobowości.
Magic kocha tłum
i atmosferę życia koszykarza.
Earvin lubi od tego uciec.
Earvin i Magic to zupełnie różne osoby.
Magic śmieje się przed kamerą
i uwielbia przyciągać uwagę.
Earvin jest dość niecierpliwy
i bardzo lubi mieć kontrolę.
Zgotował ci piekło na ziemi, prawda?
Nie mówimy na niego Magic, tylko Earvin albo inaczej.
Earvin nie lubi przegrywać. W niczym.
Nawet w warcabach.
Earvin „Magic” Johnson nigdy nie chciał iść na łatwiznę.
I na pewno mało rzeczy w życiu przychodziło mu łatwo.
Dostałem szybko dużo dobrego,
ale równie szybko mogę to stracić.
To Earvin.
Nie mówię na niego Magic,
bo Magic to postać, która grała w koszykówkę.
Jak superbohater.
Jeśli to magia, to do mnie pasuje.
Mówią na mnie Magic
Earvin Johnson podaje! Rusza w kierunku kosza.
To obecnie być może najlepszy zawodnik koszykówki uniwersyteckiej.
Według plotek rozegrałeś ostatni mecz uniwersytecki
i wyjeżdżasz z Michigan State.
UNIWERSYTET MICHIGAN STATE 11 MAJA 1979
Trochę to podniosę.
Chciałem się przywitać z wszystkimi kolegami z drużyny.
Co słychać?
Dzień dobry. To gorący poranek.
Chcę też powiedzieć,
że było ciężko.
To…
Miałem trudny okres.
Studenci, społeczność… Wszyscy chcą wiedzieć, co zrobię, ale…
Czy fani Michigan State stracą swoją gwiazdę,
Earvina „Magica” Johnsona?
Wśród triumfalnych okrzyków lub łez rozczarowania
wielu typuje Johnsona na pierwszy wybór w tegorocznym drafcie do NBA.
Najlepszą pozycję, żeby go pozyskać, mają Lakersi i Bullsi.
DRAFT DO NBA
Nie zapomnę, jak bardzo ekscytował wszystkich tamten draft…
ASYSTENT TRENERA
…bo mieliśmy szansę zdobyć Earvina „Magica”' Johnsona.
RZUT MONETĄ
Pod koniec sezonu ’78-’79…
MENEDŻER GENERALNY
…dwa kluby rzuciły monetą o prawo do pierwszego wyboru.
Lakersi i Bullsi mieli rzucać monetą.
Styl gry Magica ożywi Chicago,
jeśli zdecyduje się wcześniej przejść na zawodowstwo.
WĄTPLIWOŚCI EARVINA
Nie miałem wiele czasu do namysłu,
ale to już chyba ostateczny termin, więc…
muszę dać odpowiedź dzisiaj.
Rozmawiałem z Billem Sharmanem,
menedżerem generalnym Lakersów, i spytałem go,
czy możemy wybrać stronę monety.
Bo fani zaczęli decydować za nas, czy będzie to orzeł, czy reszka.
Komisarz NBA Larry O’Brien był gotowy do rzutu,
obie drużyny czekały na linii i Rod Thorn z Bullsów podjął decyzję.
Zawsze wolałem reszkę.
Fani radzili nam wybrać orła.
Niech wybierze Chicago.
- Chicago wybiera orła. - Chicago wybiera orła.
W Nowym Jorku komisarz rzucił monetą.
W przypadku Lakersów to właśnie on…
MENEDŻER GENERALNY
…odmienił los klubu.
Kiedy ktoś dostaje przydomek „Magic”,
czego się spodziewać?
Teraz rzucamy.
Reszka!
Modlitwy Lakersów zostały wysłuchane.
LA ma pierwsze prawo do Magica.
NAGŁY FART LAKERSÓW; CZYŻBY MAGIA?
Dobra, więc w następnym sezonie…
Będę… Cóż, dzisiaj będę składał podanie o zapomogę.
Przechodzę na zawodowstwo.
Jest godzina równo 12.00.
25 CZERWCA 1979
Oficjalnie zaczynamy draft. Witam wszystkich fanów,
którzy do nas dołączą i pomogą w jego przeprowadzeniu.
Najpierw wybierają Los Angeles Lakers.
Klub Los Angeles Lakers wybiera Earvina „Magica” Johnsona
z Michigan State, wzrost 203 cm, waga 90 kilogramów.
Earvin „Magic” Johnson z Michigan State
został dziś wybrany przez Los Angeles Lakers
jako pierwszy w drafcie National Basketball Association.
Jestem Earvin „Magic” Johnson,
ale urodziłem się jako Earvin Johnson junior.
Kiedy Lakersi mnie wybrali i wysiadłem z samolotu w LA…
o Boże!
Musiałem udowodnić, że mogę grać w NBA
i poprowadzić Lakersów.
Bardzo nie chciałam, żeby wyjeżdżał.
Miał 19 lat.
MAMA
Pierwszy raz miał być z dala od domu i rodziny.
Nie wiedziałam, co będzie z moim dzieckiem.
LA Lakers wybrali Earvina „Magica” Johnsona.
Pasjonujący młody człowiek.
Urocza osobowość.
Ożywia całą Południową Kalifornię.
Widzicie to? Mam to we krwi.
Gdybym był Supermanem, to byłoby „S” na mojej piersi.
Ale jestem Snoopermanem…
SUPERFAN LAKERSÓW
…a to mój symbol.
Gang Lakersów.
Pierwszy raz usłyszałem o Magicu w 1978,
kiedy zaczynał na uniwersytecie.
Potem był rok 1979.
Kiedy Lakersi zdobyli Magica, wybuchł niespotykany entuzjazm.
Oto jesteśmy.
LA NAPAWA SIĘ CHWILĄ MAGII
Pamiętam, kiedy przyszedł.
Pojawiła się plotka, że Magic przyjdzie na mecz Ligi Letniej.
Jadąc na mecz, spytałem trenera,
ile przychodzi na niego osób.
Powiedział, że może ze 100 albo 200.
Pełno ludzi. Jakieś 2500 do 3000, same miejsca stojące.
Szedł przez tłum mieszkańców LA,
a za nim dosłownie setki dzieciaków.
Było wiadomo, że będzie się dziać coś innego.
Można to było wyczuć.
Na pewno będę gotowy,
zwłaszcza jeśli fani będą tak świetni jak dzisiaj.
Fani, będziecie tam?
Wywiad z Cooperem. Ujęcie pierwsze.
Przepraszam.
OBROŃCA
Michael Cooper. Los Angeles Lakers. Alias Dark Gable.
Alias Lockdown Motherfucker. Alias Buck Naked.
Siedzieliśmy w szatni. Jego jeszcze nie było.
Czekaliśmy więc.
To miał być mój drugi rok w Lakersach.
Wiedziałem, że coś się dzieje.
Wiedzieliśmy, że Magic jest na parkingu…
ŚRODKOWY
…bo słyszeliśmy jego boom box.
Miałem dużego boom boxa, którego przywiozłem z Michigan.
Puszczałem wtedy Parliament-Funkadelics.
Jego ulubionym zespołem był Parliament-Funkadelics.
Ale Kareem lubił spokojną muzykę.
Usłyszeliśmy muzykę i nagle wszedł.
Flesz
Kareem to cichy człowiek. Małomówny.
Popatrzył tylko na mnie i powiedział: „Młody, wyłącz ten cholerny box!”.
Przedstawił się wszystkim po kolei
jako Magic, a nie Earvin Magic.
Ja na to: „Jestem Coop. Jak leci?”.
A potem: „Witaj w NBA, skurwysynu”.
HALA SPORTOWA LOS ANGELES LAKERS
Ale kiedy Magic trafił do Lakersów…
CO JEST NIE TAK W NBA?
…NBA nie uchodziła za specjalnie prestiżową ligę.
Przypominała raczej interesik rodzinny.
Nie miała płynności finansowej.
TRUDNA SYTUACJA NBA
W swoim 33 sezonie National Basketball Association
zmaga się z ubytkiem widzów i niską oglądalnością,
co oznacza, że zainteresowanie fanów może słabnąć.
W październiku 1979 NBA była w rozsypce.
DZIENNIKARZ SPORTOWY
Uchodziła za pełną narkotyków, zbyt czarną...
NAGRANE WCZEŚNIEJ
…a mecze puszczano z opóźnieniem.
Oglądałem w nocy powtórki meczów…
PRZYJACIEL I KOMIK
…i musiałem prosić rodzinę, żeby nie mówiła mi, kto wygrał.
NBA była za mało popularna na lepsze godziny emisji.
Rozmawiam z komisarzem NBA, Larrym O’Brienem.
Co z przyszłością NBA?
W tamtym roku było sporo problemów.
Trochę mnie to frustruje, kiedy ciągle o tym słyszę i czytam.
Liga traciła nie tylko pieniądze, ale i zainteresowanie.
DZIENNIKARZ SPORTOWY
To nie był dobry tydzień dla NBA.
Liga uchodziła za agresywną.
Poziom przemocy w National Basketball Association wzrasta.
Wtedy zawodnikom NBA pozwalano się bić.
PRZYJACIEL I AKTOR
Kiedy coś się działo, to się bili.
National Basketball Association zawiesiła dziś skrzydłowego Lakersów,
Kermita Washingtona.
Pamiętam, kiedy Kermit Washington uderzył w Forum Rudy’ego Tomjanovicha.
Złamał mu szczękę. To było dno.
AGRESJA W NBA
To zniechęca wielu białych widzów, którzy chodzą na mecze.
Dlaczego?
Myślę, że między białymi i czarnymi istnieje konflikt
i nie lubię oglądać na meczach samych czarnych zawodników.
Ameryka była w 65,7% biała.
DZIENNIKARZ SPORTOWY
NBA nie była mile widziana w domach ludzi.
WOLĘ DAĆ KOSZA NBA
Mówiono nawet o końcu niektórych drużyn.
To była walka o przetrwanie.
Czy przetrwamy kolejny rok? Czy przetrwamy kolejny tydzień?
A teraz przed państwem Los Angeles Lakers…
Lakersów nie uważano wtedy za mistrzów.
Raczej za pretendentów.
West jest sam. Nadbiega Russell.
Świetna zagrywka Russella!
CICHA ELIMINACJA
Pamiętam swój pierwszy rok w LA.
Lakersi byli na ostatniej stronie gazety. Na ostatniej.
KLINIKA KOSZYKARSKA ZAPRASZAMY!
Wsiadaliśmy do ciężarówek
i jechaliśmy do różnych dzielnic z mikrofonami.
„Przyjdźcie zobaczyć, jak grają Lakersi”.
Od 1960 Lakersi zostali pokonani sześć razy z rzędu
przez Billa Russella i Celticsów.
CELTICS ZNÓW FRUSTRUJĄ LAKERSÓW
W dziewięciu finałach, w których grałem,
wygraliśmy tylko raz.
To było prawdopodobnie najgorsze uczucie w moim życiu.
Właściwie to chciałem rzucić koszykówkę.
ZATOPIĆ LAKERSÓW
Nasza drużyna nie mogła wygrać.
Była dobra. Ja grałem dobrze.
Zdobyłem tytuł MVP, ale nie mogliśmy tak naprawdę
walczyć o mistrzostwo bez odpowiednich zawodników.
OBÓZ SZKOLENIOWY LAKERSÓW
Czy Magic Johnson to twój ulubiony zawodnik?
Nie widzę żadnej magii.
Nie.
To jedno z wielu pytań, jakie padły w Forum w dniu zdjęć
przed wyjazdem Lakersów na obóz do Palm Springs.
Wiążą duże nadzieje z sezonem ’79-’80.
Kiedy pojechałem na obóz szkoleniowy jako żółtodziób,
na początku bardzo się denerwowałem.
Mówisz o zdobywaniu wiedzy i wprowadzaniu poprawek.
Jakie będą największe?
Jest bardzo wiele różnych kombinacji,
jakie można rozegrać w ofensywie.
A w defensywie trzeba trzymać się blisko zawodnika
i nauczyć się, jak go powstrzymać.
Kiedy tam pojechał, pojawiły się tarcia
związane z Magicem Johnsonem.
Kto będzie liderem? Kareem?
A może Magic?
W NBA panuje tradycja gnębienia żółtodziobów.
Starsi gracze zachowują się wobec nich okrutnie i nietypowo.
Kareem powiedział, że chce dostać za żółtodzioba Earvina Johnsona.
Ja na to: „Och, dobra”.
„Zrobię wszystko. Jesteś legendą. Jesteś najlepszym graczem w NBA”.
Musiałem przynosić mu pod drzwi gazetę o 7.00 czy 7.30 rano.
Na każdej przerwie w treningu
chciał dostać dwie wody i dwa napoje Gatorade, i to zimne.
Zgadzałem się.
Norm Nixon zawołał mnie na bok:
„Zachowuj się, jakbyś już tu był. Uspokój się trochę”.
Był celem i musiał uważać.
Raz na treningu
zastawiałem Rona Boone’a.
Popatrzyłem na kosz i piłkę,
a on nagle uderzył mnie bardzo mocno tuż za uchem.
I tylko się uśmiechnął.
Ronnie Boone to stary wyga.
Chyba w życiu nie opuścił meczu.
Ron był oldskulowy.
GŁÓWNY TRENER
Bardzo twardy. Lepiej było mu się nie narażać.
Jako człowiek jest cudowny.
Jako zawodnik? Straszny chuj.
Ron nie ustępował nikomu.
Chciał pewnie pokazać żółtodziobowi,
że jest tu od 12 lat i lepiej z nim nie zadzierać.
Innym razem to on mnie zastawiał.
Ron Boone?
Zobaczmy, na co cię stać.
Myślisz, że wybrali nieodpowiedniego gościa?
Dobra, coś dla ciebie mam.
Wbiegłem więc najszybciej, jak umiałem i uderzyłem go najmocniej, jak umiałem.
Nie powinien był budzić bestii.
Obudził mnie.
Podszedł Jerry West,
odciągnął mnie na bok i powiedział: „Magic, to było dobre”.
Powiedziałem: „Chcesz, żeby w koszykówkę grał Earvin Johnson
czy Magic Johnson?
Bo ja wolałbym, żeby to był Magic Johnson”.
Dorastanie w małym mieście, takim jak Lansing, Michigan…
Coś wam powiem.
Nikt tak naprawdę nie słyszał o Earvinie Johnsonie.
Kto to jest Earvin Johnson?
Pochodziłem z Lansing, więc musiałem się wykazać.
Jeśli byłem naprawdę dobry, musiałem udowodnić,
że ten chłopiec z Lansing, Michigan potrafi grać.
Lansing to miasto ciężko pracujących ludzi.
Pracowali albo w branży samochodowej,
albo dla państwa. Nie było innych zawodów.
Mój ojciec pracował 30 lat w General Motors.
Nigdy się nie spóźnił ani nie opuścił dnia.
Pracował na linii montażowej jako spawacz.
W koszuli miał dziury od skaczących iskier.
Moja mama pracowała w stołówce szkolnej.
Oboje byli pracownikami fizycznymi.
Mój tata służył w wojsku.
Za każdym razem, gdy wracał do domu, robił dziecko.
Dlatego wszyscy jesteśmy po kolei.
Michael Johnson.
Larry Johnson.
- Pearl Johnson. - Kim Johnson-Ray.
Evelyn Johnson.
Mam sześć sióstr i trzech braci. Jestem najmłodszy.
Nazywaliśmy go Żuczkiem.
BRAT
Nie wiem, skąd się to wzięło. Wiem tylko, że był Żuczkiem.
Żuczkiem był w dzieciństwie.
Cały czas był radosny.
Myślę, że ten przydomek do niego pasował.
- Chyba go nie lubił. - O nie.
To do niego przylgnęło. Co jakiś czas,
kiedy wraca do domu, ktoś nazywa go Żuczkiem.
Kiedy już podrósł, zaczęliśmy mówić na niego Earvin.
Graliśmy razem.
Te sesje jeden na jednego były… ciężkie.
Walczyliśmy.
Biliśmy się ze sobą,
bo żaden z nas nie chciał przegrać.
Kiedy był mały, niczego nie odpuszczał.
Często wdawaliśmy się w bójki i tarzaliśmy się po ziemi w trakcie gry.
Kłóciliśmy się o to, kto wygrał.
Ale Earv był przebojowy i ambitny.
Jeśli coś sobie zamierzył, to to robił.
Szkoła na Main Street była w Lansing mekką.
Najlepsi gracze w mieście
musieli chodzić właśnie tam.
To było centrum akcji. Ludzie zjeżdżali się z okolic.
Po przegranej nie można było grać przez dwie godziny.
PRZYJACIEL Z DZIECIŃSTWA
Chłopaki czekały w kolejce z gotowymi drużynami.
Nawet jeśli wymagało to oszustwa, każdy chciał zostać na boisku.
Wybiorę gości, którzy dobrze zagrają,
żebyśmy wygrali i cały dzień zostali na boisku.
Grałem w deszczu. Grałem w śniegu.
Bez różnicy.
Od świtu do zmroku.
Potem zacząłem grać przeciw starszym,
a jeszcze później przeciw dorosłym.
Nawet przeciw ojcu i wujkowi.
Faulowali mnie, ale się tego wypierali,
więc musiałem grać mimo to.
OJCIEC
Nie chciałem, żeby był beksą. Żeby płakał, kiedy dostanie w szczękę.
Uznali, że mogę wytrzymać i jestem na tyle silny
i zahartowany, żeby znieść baty, jakie zamierzali mi dać.
Nikt nie trenował ciężej niż ja.
Spędzałem na boisku więcej czasu niż jakikolwiek inny dzieciak.
Bardziej tego chciałem.
Jeden z moich przyjaciół…
DZIENNIKARZ SPORTOWY
…pisał o szkolnym sporcie dla Lansing State Journal.
W któryś grudniowy piątek zadzwonił do mnie i spytał,
czy słyszałem o Earvinie Johnsonie.
Miałem napisać o pierwszym meczu Earvina.
50 do 49. Earvin zdobył 12 punktów, miał dziesięć zbiórek i zszedł za faule.
JAKI EARVIN?
Kiedy wróciłem do biura,
każdy chciał wiedzieć, co z tym Earvinem Johnsonem.
DZIENNIKARZ SPORTOWY
Powiedziałem: „Chłopak ma 195 cm. Kiedyś będzie dobrze grał,
ale w tym meczu nie był wyjątkowy”.
Pokonaliśmy ich jednym punktem przez zbiórkę przy syrenie.
SZKOLNY TRENER
Mój brat przyszedł do szatni
i powiedział: „Może grać w drużynie miastowej albo stanowej,
ale nie w narodowej”.
Ja na to: „Czekaj”.
Los chciał, że miałem też pisać o drugim meczu.
Graliśmy z jedną z podobno dobrych szkół ze stanu Michigan.
Załatwiliśmy ich na ich własnym boisku.
Zawsze mówię ludziom, że miał 36 punktów, 20 zbiórek, 15 asyst i 10 przechwytów.
Miałem 15 lat i to było moje pierwsze triple-double.
Mój brat podszedł do mnie i powiedział: „Dzięki niemu zapomnisz
o wszystkich innych zawodnikach, jakich tu mieliśmy”.
To był najlepszy występ, jaki kiedykolwiek widziałem,
a grał dopiero drugi mecz w swojej szkolnej karierze.
Dziennikarz podszedł do mnie i powiedział:
„Nigdy w życiu nie widziałem jeszcze takiego występu.
- Chcę ci dać ksywkę”. - „Earvin, musimy cię jakoś nazwać”.
Ktoś zaproponował Biggie. Ktoś inny Dr. J.
A może Magic?
Pomyślałem: „Tak, jasne”.
Zacząłem się śmiać.
Koledzy nie będą nazywać mnie „Magic”.
Za dwa miesiące wszyscy w Michigan znali już Magica.
TO MAGIC!
Kiedy zacząłem grać w szkole w koszykówkę,
wszyscy mówili o tym gościu z East Lansing.
SKRZYDŁOWY
Magic Johnson. Magic.
JAKI MAGIC?
Pomyślałem: „Magic? Kurczę, muszę to zobaczyć”.
Usłyszałem o tym chłopaku. Earvin „Magic” Johnson.
Kto to w ogóle jest?
OBROŃCA
Nigdy go nie widziałem, ale wciąż słyszałem, jaki jest świetny.
Biegnie i nagle…
„Widziałeś tego chłopaka z Lansing?
Czarny 15-latek ze Środkowego Zachodu.
Nazywają go Magic. Widziałeś go?”
Masz duże wzięcie jako zawodnik.
Dobrze rzucasz, podajesz, kozłujesz, zdobywasz punkty, asystujesz.
Zastanawiamy się, co robisz najlepiej. Wiesz? Bo my nie.
Kiedy zainteresowały się nim gazety,
zaczął trafiać do nagłówków
i wtedy stał się jak wodzirej.
Gdziekolwiek grał, wszyscy chcieli go zobaczyć.
SZKOŁA ŚREDNIA EVERETT
Nigdzie nie było wolnych miejsc.
Dosłownie żadnych.
Wciąż pamiętam koników z biletami i dodatkowych policjantów do ochrony.
W ogóle nie robił zwyczajnych rzeczy.
Robił rzeczy, których nigdy wcześniej nie widziałem na boisku.
Biegał po całym boisku, podając bez patrzenia. Robił wszystko.
Earvin ostro rywalizował.
Był bardzo ambitny.
Wiele białych dzieciaków chciało go pokonać.
Nie zapomnę, jak grali z Benton Harbor,
szkołą z bogatą tradycją koszykarską.
Trenowali jako pierwsi i kiedy schodzili z boiska,
a my mieliśmy na nie wejść, jeden gość spytał:
„Który z was to Earvin Johnson?
Chcę ci powiedzieć, że jutro będziesz miał kłopoty”.
Moi koledzy stwierdzili, że mnie obraża.
A ja na to: „Poczekajcie tylko do jutra”.
Wyprzedali chyba wszystkie 9000 biletów.
Pamiętam, że w jednym momencie gość stanął mi na stopie
i spadł mi but.
Przez kolejne dwie czy trzy minuty grałem w jednym.
EARVIN JOHNSON GRA W JEDNYM BUCIE
W tym czasie zrobiłem jakieś pięć zagrywek.
Biegał po boisku w jednym bucie,
a i tak zrobił świetny ruch i zdobył punkt.
Wrzuciłem piłkę i ludzie oszaleli.
Napięcie rosło.
Kiedy trener Benton Harbor poprosił o przerwę,
hala wybuchła.
Powiedziałem: „Patrzcie na tablicę”.
Nie muszę nikogo obrażać. Wystarczy popatrzeć.
„MAGIC” Z EVERETT WYGRYZA BH
W całym swoim życiu nie widziałem,
żeby reputacja jakiegokolwiek innego szkolnego zawodnika tak szybko rosła.
Wiedziałem, że zostanie na dobre.
Wiem, że jego matka nie była zachwycona,
kiedy dostał przydomek „Magic”.
Jak podoba się pani przydomek „Magic”?
Nigdy za bardzo mi się nie podobał,
bo miał na niego duży wpływ.
Sprawił, że ludzie mieli wobec niego bardzo wysokie oczekiwania.
21 KWIETNIA 1977
Mieliśmy w szkole dużą konferencję prasową.
To były ważne wieści.
„MAGIC” WYBIERA UCZELNIĘ
Była tam każda okoliczna stacja telewizyjna.
Dobrze.
Jakieś pytania, zanim zacznę?
W przyszłym roku zacznę naukę na uniwersytecie Michigan State.
MAGIC U SPARTAN
Uniwersytet Michigan State.
Earvin „Magic” Johnson reżyseruje balet Spartan
z East Lansing, Michigan.
Magic Johnson pochodzi z Lansing,
z czego jesteśmy tu bardzo dumni.
Całe miasto pozyskało Earvina. Nie tylko Michigan State.
KOLEGA Z UCZELNI
Entuzjazm, jaki okazywał,
i cała ta energia przepełniały budynek.
To było…
To było hipnotyzujące.
POCZĄTEK ERY EARVINA
Magic Johnson to trener na boisku.
Ma pełną kontrolę. Świetnie prowadzi piłkę.
Świetnie podaje. Spartanie za nim podążają.
NIEOCZEKIWANA ATRAKCJA
Rok wcześniej mieli kiepski sezon, ale większość zawodników wróciła.
Był tam Greg Kelser. Włączyłem też do składu Jaya Vincenta
oraz siebie i stwierdziłem,
że chyba możemy wygrać konferencję Big Ten.
Nie mogłem się doczekać rozpoczęcia tamtego sezonu,
żeby zaznać tej chemii i koleżeństwa.
Od razu zaskoczyło.
Dobrze się bawiliśmy.
Mieliśmy w szatni dobry boom box i gramofon.
Kiedy się pojawił, to je przejął. Zostawiliśmy mu to.
Wybraliśmy dla siebie piosenkę Jimmy Castor Bunch
pod tytułem „Potential”.
Czytaliśmy to jako P-O-T-E-N-T-I-A-L,
bo uważaliśmy się za młody klub,
który próbuje odzyskać pozycję.
Gramy na miarę swojego potencjału i zobaczymy, z kim wygramy.
Earvin bawił się w disc jockeya.
Nosił pseudonim EJ DJ.
EJ DJ: ŻARTY, ZABAWA I GRA
EJ DJ.
EJ DJ. Tak.
Bawił się w didżeja w wolne dni
i przed meczami, żeby wprowadzić się w nastrój.
Nie wiem, jak działała na niego muzyka,
ale kiedy wychodził, robił triple-double, jakby to była bułka z masłem.
Potem zacząłem występować jako didżej w lokalnych klubach
i płacili mi za to.
Ostatniego dnia przed wyjazdem na Święta do domu
poszliśmy do słynnego klubu nocnego Dooley’s.
- To była imprezownia. - Każdy tam chodził.
PRZYJACIÓŁKI ZE STUDIÓW
Wypadało tam bywać.
Wcześniej byłyśmy pod kloszem i nie robiłyśmy takich rzeczy.
To był początek dorosłości.
Byłyśmy z dala od domu. Piłyśmy, bawiłyśmy się.
Podeszła młoda dziewczyna i się przywitała,
ale tuż za nią stała inna przepiękna dziewczyna
o imieniu Cookie, którą nam przedstawiła.
DUCH SPARTAN
Przywitałyśmy się, spotkałam koleżanki, po czym poszłyśmy tańczyć i się bawić.
Odeszła,
a ja powiedziałem…
„Muszę ją poznać”.
To było wtedy, kiedy ukazały się piosenki „Jamaica Funk” i „Ring My Bell”.
Obserwowałem ją na parkiecie.
Cookie potrafiła tańczyć.
Jay trącał mnie łokciem
i namawiał, żebym poprosił ją o numer.
Włączono światła.
Wszyscy opuszczali klub.
Zaczęłam wychodzić.
Stanąłem tuż obok drzwi, bo nie mogłem przegapić szansy.
Kiedy przechodziłam obok niego,
poprosił mnie o numer.
„Chciałbym dostać twój numer, żebyśmy po powrocie ze Świąt
mogli się umówić albo coś”.
Roześmiałam się i powiedziałam:
„Zapomnisz, jak mam na imię i zapomnisz do mnie zadzwonić”.
- Ja na to, że zadzwonię. - Dałam mu numer i powiedziałam:
„I tak nie będziesz mnie pamiętał”.
Indiana przy piłce na swojej połowie…
Grali w świątecznym turnieju. Oglądałam mecz z mamą i powiedziałam:
„Mamo, ten chłopak poprosił mnie o numer.
Na pewno nie będzie mnie pamiętał”.
A potem się roześmiałyśmy.
Wróciłam wcześniej, bo musiałam zapisać się na zajęcia
i pamiętam, że kiedy weszłam do pokoju,
zadzwonił telefon.
Dokładnie wtedy, kiedy wchodziłyśmy z torbami. Odebrałam i to był on.
Powiedziała: „Myślałam, że nie zadzwonisz”.
Pomyślałam: „Skąd wiedział, że dopiero co weszłam do pokoju?
Że w ogóle już wróciłyśmy?”.
Zacząłem improwizować, że takie rzeczy po prostu się wie.
Nie wiedziała, że codziennie dzwoniłem z pięć razy, żeby ją złapać.
Dowiedział się, że 20 stycznia mam urodziny.
Spytał, czy może z tej okazji mnie gdzieś zaprosić.
Pomyślałam: „O rety, okej”.
Bardzo mnie to zaskoczyło i ucieszyło.
W domu powiedziałem tacie,
że chcę założyć garnitur i zabrać ją na pierwszą randkę.
Stwierdził, że muszę naprawdę ją lubić.
Spytał, jak długo ją znam. Ja na to, że jeszcze w ogóle.
Na kolacji bawiliśmy się świetnie,
jakbyśmy od razu się zaprzyjaźnili.
Łatwo nam się ze sobą rozmawiało.
Rozmawialiśmy w restauracji,
a potem poszliśmy do mojego wujka.
Tam słuchaliśmy muzyki i dalej rozmawialiśmy.
Cookie była wspaniała.
Poważnie myślała o skończeniu studiów i była zdeterminowana, tak jak ja.
Największe wrażenie wywarło na mnie to, jak twardo stąpał po ziemi.
Był fajny, zabawny i bardzo normalny.
Właśnie w tym się zakochałam.
Pierwsze miesiące były niezwykłe.
Było nam razem wspaniale.
Rozmawiałem z nią w trasie przez telefon całą noc.
Często zasypialiśmy,
nie odkładając słuchawki.
Zasypialiśmy w trakcie rozmowy
o 2.00 czy 3.00 nad ranem.
Myślę, że dla niego zawsze byłam osobą,
przy której może się odprężyć i która go wspiera.
Czy wygrywał, czy przegrywał, czy był zmęczony, czy chory.
Wiedziała, że czegoś potrzebuję nawet przede mną.
Mówiła: „Wyglądasz na zmęczonego.
Połóż się na łóżku. Ja się pouczę”.
Między innymi dlatego się w niej zakochałem.
Dzięki takim momentom na Michigan State
wspólnie coś budowaliśmy.
Był centralnym punktem
drużyny koszykarskiej Michigan State
i nie było to łatwe.
BILETOWA MAGIA EARVINA
Kiedy zaczął się sezon, był pod dużą presją.
EARVIN = SKOK SPRZEDAŻY
Przed meczami bardzo się pilnował.
Co jadł, ile potrzebował spokoju.
Ciemny pokój i jego muzyka.
Chodziłam na mecze koszykówki
i czasem na niego potem czekałam.
Ale zawsze mówił, żebym wracała i że spotkamy się w akademiku.
Nie zostawali, żeby porozmawiać, ani razem nie wracali.
Mówił tylko: „Zadzwonię, jak wrócę. Pa”.
Pytała, czemu nie może czekać, tak jak dziewczyny innych zawodników.
Mówiłem, żeby wracała i że zobaczymy się potem.
To był nasz pierwszy konflikt.
Każdy próbował pogadać z Earvinem.
Wszystkie dziewczyny chciały Earvina.
Nie, nie Earvina. Magica.
Wszędzie były dziewczyny.
Kiedyś w jego samochodzie zobaczyłam na podłodze zdjęcia,
na których wybierał się z kimś na tańce.
Spytałam, co to jest.
On na to, że to tylko koleżanka.
Zabrał ją, bo zerwała z chłopakiem.
Pomyślałam, że raczej nie o to chodziło.
- Zranił ją. - Tak.
- Bardzo. - Mocno.
- Bo wiedziałyśmy, jak… - Wiedziałyśmy, co czuje.
- Wiedziałyśmy, że go kocha. - Tak.
To naprawdę ją załamało.
Widziała, że spotykam się z innymi.
Nie za dobrze to o mnie świadczyło.
Powiedziała, że w takim razie ona też zacznie to robić.
Nie byłem zadowolony.
Pokłóciliśmy się i powiedziałam,
że nie może spotykać się z nią, a potem ze mną.
On na to, że się z nią nie spotyka, ale… Powiedziałam, że musi wybrać.
Nie chciał się zgodzić,
więc stwierdziłam, że odpadam.
Pamiętam, że wtedy często się widywaliśmy.
Raz rozmawialiśmy i powiedziałem mu,
że gdzieś w sali gimnastycznej w tym kraju jest dzieciak o wzroście 206 cm,
który ma te same umiejętności co on
i może pracować ciężej od niego.
Rok potem znowu z nim rozmawiałem
i powiedział: „Trenerze,
pamiętasz, jak opowiadałeś mi o tym kimś, kto pracuje ciężej?
Znalazłem go”.
Pod koniec mojego pierwszego sezonu
postanowili zaprosić najlepszych uniwersyteckich zawodników,
żeby reprezentowali USA.
Pierwszego dnia treningu patrzyłem, jak rzuca
i jakieś 30 razy z rzędu trafia do kosza.
Pomyślałem, że ten gość umie rzucać.
Wtedy mało co o nim wiedziałem.
Tylko tyle, że ma talent.
Wszędzie chodził
z dużym boom boxem na ramieniu.
SKRZYDŁOWY
Wtedy zobaczyłem Larry’ego Birda z bliska.
Zaczęliśmy grać i podawać sobie bez patrzenia,
a on zaczął rzucać z daleka.
Johnson, patrzcie…
Raz podałem bez patrzenia do Larry’ego,
on złapał, podał bez patrzenia do mnie,
ja wrzuciłem spod kosza, a ludzie oszaleli.
Potem mówiłem wszystkim,
że Larry Bird to naprawdę ktoś.
W następnym sezonie
doprowadził swoją drużynę do 33 wygranych przy 0 przegranych.
33 i 0.
Rywalizowaliśmy z wieloma talentami w Big Ten,
ale żaden nie był tak wielki jak Larry Bird.
Bird był zabójcą.
Jednoosobową ekipą wyburzeniową na Indiana State,
a Magic mógł…
Na początku mogli się nie znosić, bo rywalizowali.
Był na okładce Sports Illustrated, Basketball Weekly.
TAJNA BROŃ KOSZYKÓWKI
BIRD WZLATUJE
Wszystkich magazynów.
Dostał tytuł uniwersyteckiego gracza roku.
Uważałem, że powinienem być to ja, ale niech będzie.
Na pewno.
Na tyle, ile wzajemnie mogliśmy.
Jego statystyki na pierwszym roku były niewiarygodne.
Ciężko jest popatrzeć w lustro i zobaczyć gościa, który gra tak jak ty.
Jego pragnienie zwycięstwa było tak mocne jak moje.
Rywalizował tak samo jak ja.
Wtedy chyba żaden z nas nie myślał o tym, co będzie w przyszłości.
Wiedziałem tylko, że to początek okresu,
w którym będę często go widywał.
Arkansas wygrało 14 meczów z rzędu
z 25 i 4 w tym sezonie.
Indiana State 31 i 0.
W 1979 byłem gubernatorem Arkansas.
To był mój pierwszy rok.
Drużyna z Arkansas grała w turnieju z Indiana State.
FINAŁ ŚRODKOWEGO ZACHODU
Nikt nie chciał, żeby wygrało Arkansas…
PREZYDENT FAN ARKANSAS
…poza mieszkańcami Arkansas.
Chcieli, żeby w finale byli Bird i Magic.
Rozgrywający Indiana State, bardzo dobry starszy zawodnik,
pod koniec czasu złapał piłkę lewą ręką,
podniósł ją, a ona odbiła się od tablicy, wpadła i wygrali.
To był niewiarygodny mecz.
Powiedziałem do gościa siedzącego obok:
„Bóg chce, żeby w finale zagrali Magic i Larry Bird.
Jak możemy sprzeciwiać się jego woli?”.
Indiana State przeciw Michigan State.
Jestem Bryant Gumbel. Fani szaleją z radości.
Finał NCAA między Michigan State i Indiana State
to było koszykarskie niebo.
PREZYDENT
Grało w nim dwóch wybitnych zawodników.
Earvin „Magic” Johnson kontra Larry Bird z Indiana State.
W telewizji wciąż mówili o Magicu i Birdzie.
To było wszędzie.
Magic Man grał przeciwko
wieśniakowi z French Lick, Indiany, Larry’emu Birdowi.
Oboje mieli zupełnie odmienny urok.
Kraj był podzielony w sympatiach.
Nie oszukujmy się, liczył się też kontrast rasowy.
Biały chłopak ze wsi w Indianie
oraz miastowy czarny chłopak.
Ścierali się o najwyższą nagrodę.
Liczyli się tylko oni,
bo w końcu przeciwieństwa się przyciągają, prawda?
Czarny gość i biały gość. Przeciwieństwa.
Michigan State i Indiana State.
Przeciwne style gry.
To byli dwaj najlepsi zawodnicy w kraju.
Tylko jeden może wygrać i zdobyć koronę.
Jak często taka para zdarza się w mistrzostwach?
WITAJCIE W MAGICZNYM KRÓLESTWIE
BIRD PUNKTUJE, MAGIC KRÓLUJE
Spartanie kończą sezon trudnym meczem przeciw niepokonanemu Indiana State.
To będzie ostatni uniwersytecki występ Larry’ego Birda
i prawdopodobnie ostatni Earvina „Magica” Johnsona.
Nawet kiedy zerwaliśmy, dalej oglądałam mecze
i brałam w tym udział,
bo wciąż byłam w nim zakochana.
Nie do końca potwierdzał, że spotyka się z inną,
więc ciągle myślałam, że może się zejdziemy.
Ale kiedy pojechali na turniej NCAA
i oglądałam go w telewizji, popatrzyłam na widownię
i zobaczyłam na trybunach jego mamę, a obok niej ją. To mnie załamało.
Widok tej dziewczyny na miejscu,
na którym powinnam być ja.
Ciężko było to oglądać.
Naprawdę ciężko.
Michigan State wygrywa rzut sędziowski.
Wielu uważa, że wczesne przejęcie kontroli będzie kluczem do wygranej.
Wiedzieliśmy, że będzie ciężko,
ale byliśmy pewni, że damy radę.
Nasz plan polegał na tym, żeby wszędzie go podwajać
i nie pozwalać mu na manewry.
Kryją go z obu stron. Nie ma dostępu do piłki.
Tak niewiarygodnie dobrze rzucał,
że chcieliśmy znaleźć się tuż przy nim i nie dać mu żadnego pola manewru.
Otoczyli mnie
i było mi trudniej rzucać niż zwykle.
Johnson, trzech na jednego.
Biegnie. Alley-oop. To Greg Kelser.
Na początku drugiej połowy prowadziliśmy 16 punktami.
A potem wszystko się zmieniło.
Earvin Johnson walczy dla Michigan State,
i Magic Johnson dostaje trzeci faul.
Było trudno, bo Earvin miał trzy faule w pierwszej połowie.
Duża obrona, a do tego spora…
Faul Kelsera, już czwarty.
Mieliśmy przejąć kontrolę.
Greg Kelser sfaulował czwarty raz i zaczęli kontratak.
Bird.
52 do 46.
Wiedziałem, że muszę zagrywać, żebyśmy wygrali.
Johnson. Magic Johnson przy piłce.
W ostatniej rozgrywce meczu Earvin dostał piłkę.
Rzucił ją nad głową przez jakieś trzy czwarte boiska…
Podanie!
…do Kelsera, który zrobił wsad, kończąc mecz.
To koniec.
Uniwersytet Michigan State, mistrzowie kraju, 1979.
Zagraliśmy na miarę naszego potencjału
i to była duża satysfakcja.
Ale tylko jeden może…
To była jedna z najcięższych przegranych. Do dzisiaj jest.
To wciąż najczęściej oglądany mecz koszykówki uniwersyteckiej,
nawet 40 lat później.
Ziściły się cel i marzenie, które sobie obrałem.
Lecąc z powrotem do Michigan State,
wiedziałem, że odejdę.
Byłem psychicznie i fizycznie gotowy na zawodowstwo.
EARVIN JOHNSON PRZECHODZI NA ZAWODOWSTWO
Osiągnęliśmy na uczelni wiele rzeczy, które miały zająć cztery lata,
a zajęły dwa, więc chyba przyszedł czas, żebym zrobił kolejny krok
i sprawdził, co mogę osiągnąć w NBA.
Rezygnuję z wielu rzeczy.
Uniwersytet jest… rezygnuję z kolegów,
z okazji do dobrej zabawy.
Z wielu różnych rzeczy.
Wygrał w NCAA i w kolejnym roku
zdecydował się przenieść do Kalifornii.
Ja chciałam skończyć szkołę,
wyjechać i zacząć nowe życie.
Dzień przed debiutem…
12 PAŹDZIERNIKA 1979
…ten mężczyzna ma uśmiech,
który rozświetla ekrany odtąd do Bangor w Maine.
Bardzo się denerwowałem.
Próbowałem jakoś się uspokoić.
Oto debiut
Magica Johnsona w Los Angeles Lakers.
Magic Johnson nie zbiera.
Piłka luzem, plątanina ciał.
Johnson się uwalnia i popełnia błąd kroków.
Słyszę niektórych fanów koszykówki.
Mówią: „Widzicie,
Magic Johnson nie potrafi bronić w NBA”.
W okolicach drugiej kwarty wreszcie się uspokoiłem.
Magic przechwytuje i robi zmyłkę za plecami. Podanie. I już.
Pięć.
Johnson do Kareema.
Decydujący moment. Ford rzuca do Kareema.
Wysoki hak.
Lakersi wygrywają!
Kareem Abdul-Jabbar dał Los Angeles Lakers zwycięstwo!
Magic Johnson świętuje,
jakby właśnie wygrali mistrzostwa NCAA.
Magic zaczął skakać i wszyscy byliśmy szczęśliwi,
ale my dlatego, że wygraliśmy, a on dlatego, że mógł to zobaczyć.
Zobaczył, jak działa mistrzowska drużyna.
Wchodzę do szatni, a Kareem mówi:
„Więcej tego nie rób, żółtodziobie”.
Mamy jeszcze 81 meczów.
Gdybyśmy emocjonowali się tak bardzo
przy każdej wygranej, do Świąt wyczerpalibyśmy całą energię.
Wskazał na mnie, a ja na niego.
„Jeśli rzucisz tak 81 razy,
to 81 razy wpadnę ci w ramiona”.
Nagle zaczęliśmy wygrywać.
Wyobraźnią kraju zawładnął
ten człowiek, Magic Johnson.
MAGICZNY UŚMIECH
Umożliwił mi zmianę wizerunku.
Zaczęliśmy wygrywać, więc mogłem zacząć się uśmiechać.
Dokładnie takiego zawodnika potrzebowaliśmy.
Koniec chłodu, początek entuzjazmu.
Odświeżające, prawda?
Oni się lubią.
- Jesteśmy grupą chłopaków… - Ziomek.
Miał tylko T-shirt, a teraz jest w jedwabnej koszuli.
Patrzcie.
Kiedy Lakersi zaczęli wygrywać,
to zjednoczyło Los Angeles.
Wszyscy czuli, że to ich bohater.
Zakochałem się w Magicu, w tym, co robił na boisku
i w charyzmie, jaką okazywał w kontakcie z mediami i widzami.
Nie tylko czarna Ameryka i młodzi czarni ludzie…
SKRZYDŁOWY
…zakochali się w Magicu.
Zakochała się w nim też biała Ameryka.
Sympatia i podziw dla czarnego mężczyzny
to było coś niespotykanego.
Forum było w Inglewood.
Mieszkałem 14 przecznic dalej i nie mieliśmy biletów.
Musieliśmy jakoś się wkraść. Zdołaliśmy wbiec tunelem,
przebiec obok strażników,
dostać się do Forum i po prostu zająć miejsca.
Znowu to samo.
Nigdy wcześniej tego nie widziałem.
Zawodnik o 206 cm wzrostu prowadzi piłkę przez boisko,
kontroluje tempo i kieruje atakiem.
Nikt nie grał tak jak on.
Był oksymoronem. Mógł grać na każdej pozycji.
Był rozgrywającym o 206 cm,
a wtedy takich nie było.
Magic wymiata i o tym wie. Co za podanie do Coopera. Punkt!
Podaje bez patrzenia, ale…
Earvin świetnie podawał bez patrzenia.
Patrzył w jedną stronę, a za plecami rzucał w drugą.
Podaje zza pleców i kosz!
Na nikogo nie patrzyłem.
Między nogami, za plecami.
O kurczę, tłum wprost szalał.
Magic miał styl. Był cool.
Grał z wielką radością i entuzjazmem.
Był moim ulubionym graczem. Lakersi zostali moją ulubioną drużyną.
Ludzie go podziwiali.
Ludzie z obu stron się nim zachwycali.
Ludzie chcieli nim być.
Każdy zna szczęśliwego Magica. Uśmiechniętego.
Mogą sobie myśleć, że zawsze wszystko mu się udaje
i nie ma żadnych problemów.
Że po prostu codziennie się uśmiecha.
Ale mam swoje gorsze chwile
i Earvin Johnson to inny facet.
Tutaj jest Magic, a tam Earvin.
W pierwszym roku bardzo tęskniłem za domem,
więc rachunek telefoniczny był niezwykle wysoki.
Cały czas do nas dzwonił.
Codziennie albo co drugi dzień.
Nigdy nie byłem bez rodziny.
Moi rodzice zawsze przychodzili na moje mecze.
Zawsze byli 15-20 minut jazdy od uczelni,
więc mogłem pojechać na domowe jedzenie.
Potem już nie mogłem.
Nie mogłem już przytulić się do mamy
ani wysłuchać rady od taty w bezpośredniej rozmowie.
Oto młody, sensacyjny zawodnik, Earvin „Magic” Johnson.
Ciężko grać z dala od domu.
- Prawda? - Bardzo.
Nie słyszeć krzyków twojego tłumu.
Forum było w Inglewood.
Earvin mieszkał niedaleko. Trochę się izolował.
AGENT MAGICA
Wracał do swojego dwupokojowego mieszkania.
Cały czas siedziałem w domu, bo się bałem.
Wciąż bałem się LA, bo było bardzo duże.
Jak wygląda życie towarzyskie?
Ciężko pracujesz.
- Ale jest też czas na zabawę. - To prawda, jest.
Byłem pełnym rezerwy gościem.
Norm Nixon ostrzegł mnie, żebym uważał na ludzi.
Wszyscy próbowali
poznać bliżej sportowców, więc zacząłem się pilnować.
Trzeba bardzo uważać.
Trzeba też dowiedzieć się…
Czy ludzie są szczerzy? Czy interesuję ich jako osoba?
Czy mogę wyjść i po prostu zapomnieć o piłce?
To naprawdę ciężkie.
Powodzenia dla ciebie i Lakersów.
- Miło mi. - Dzięki.
Pan Earvin „Magic” Johnson. Dziękuję.
Był młodym chłopakiem z Michigan
i nie mógł ufać ludziom.
Ale w jego pierwszym roku w LA
drużynę kupił Jerry Buss.
W 1979 marzenie dr. Jerry’ego Bussa
o posiadaniu klubu sportowego ziściło się, kiedy wydał rekordową sumę 67,5 miliona $
na LA Lakers, LA Kings i ich dochodową halę, LA Forum.
Wiedział, że jestem z dala od domu i powiedział: „Hej, młody,
kiedy wrócimy z obozu szkoleniowego,
chcę, żebyś przyszedł w jakąś sobotę i staniemy na linii bocznej
podczas meczu UCS.
Odkąd poszliśmy na pierwszy mecz futbolowy USC,
zaczęliśmy spędzać razem dużo czasu.
Po meczach Lakersów chodziliśmy na obiady i kolacje.
Proponował spotkanie w restauracji i tam jedliśmy i rozmawialiśmy.
A potem zaczął mnie zapraszać: „Hej, wpadnij do mnie.
Znasz kod do bramy. Możesz przychodzić, kiedy tylko chcesz”.
No i zacząłem ciągle tam chodzić.
Godzinami graliśmy w bilard i w pewnym sensie wypełnił pustkę.
Wzięłam go na stronę i powiedziałam:
„Może pan, proszę, zaopiekować się moim dzieckiem?”.
Dr Buss odpowiedział: „Zajmę się nim, pani Johnson”.
Czułam się spokojniej,
wiedząc, że ma kogoś, z kim może porozmawiać
i kto się nim zaopiekuje.
BUSS PRAWIE ADOPTUJE MAGICA
Bardzo się do siebie zbliżyli.
Stał się zastępczym synem Jerry’ego.
Był jego oczkiem w głowie.
Johnson znienacka.
Suns na spokojnie przejmują piłkę. ale Magic się nie poddaje.
Wraca do środka, podaje do Kareema. Może im się udać.
Ten młody ma charyzmę.
Miał świetny debiutancki sezon.
Los Angeles Lakers zostają nowymi mistrzami…
LAKERSI WYGRYWAJĄ SERIĘ 4-1
…Konferencji Zachodniej z 38 punktami zdobytymi przez Kareema Abdula-Jabbara
i 20 od Magica Johnsona.
Szalałem z radości.
Dopiero co rok temu zdobyłem mistrzostwo NCAA,
a teraz będę w finałach NBA w swoim pierwszym sezonie.
Już od ośmiu sezonów mistrzostwa NBA są częścią
sportowej sceny LA.
Lakersi zawsze docierali do etapu play-off,
ale odpadali w finale lub przed nim.
Pamiętam, że się nakręcaliśmy.
„Dobra. Musimy to zrobić”.
SKRZYDŁOWY
Parę dni wcześniej ogłoszono wyniki głosowania na debiutanta roku.
ZDECYDOWANA PRZEWAGA BIRDA
Myślałem, że będzie blisko, ale nie było. Byłem w szoku.
BIRD 63 GŁOSY
JOHNSON 3 GŁOSY
Kiedy dowiedziałem się, że Larry Bird wygrał dużą przewagą,
nie podobało mi się to.
WYBÓR DEBIUTANTA ROKU KRYTYKOWANY PRZEZ FANÓW
W pierwszym roku każdy o mnie mówił,
że umiem podawać i prowadzić drużynę, ale Larry Bird zdobywa więcej punktów.
Myślałem sobie wtedy, że ja też to umiem, ale nie taka jest moja rola.
Nie lubiłem tego wysłuchiwać.
To mnie nakręcało przed finałami NBA.
Filadelfia pokonała Boston cztery razy z pięciu.
Julius Erving miał średnią 25 na mecz.
Będą musieli zwrócić się do Doctora.
Mieli bardzo dobrą drużynę. Dr. J, Chocolate Thunder,
Darryl Dawkins.
Byłem fanem Philadelphia 76ers.
Miałem na ścianie plakat Dr. J’a.
Kibicowałem Philly jako fan Dr. J’a.
SKRZYDŁOWY
Chcieliśmy, żeby zdobył mistrzostwo, ale nie grając przeciw nam.
…w toku. Kontroluje ją Dawkins, który się uwolni.
Było dużo biegania z piłką po boisku.
Wiedzieliśmy, że z Filadelfią będzie trudno,
ale na naszą korzyść przemawiał fakt, że nikt nie mógł powstrzymać Kareema.
Kareem w drugą stronę…
- Był niepowstrzymany. - Powiedziałem drużynie,
że wykonam swoje zadanie.
Od Magica łukiem do Kareema…
Przy piątym meczu w Forum szliśmy łeb w łeb.
W serii 2-2 to był ważny mecz, bo mogliśmy dojść do 3-2.
Kareem kontuzjowany.
Kareem Abdul-Jabbar ma kontuzję, bez wątpienia.
W środku trzeciej kwarty
Kareem skręcił kostkę.
Rany, bez niego mieliby bardzo poważne kłopoty.
Zakończyliśmy mecz ze statusem 3-2.
Proszę, zróbcie mu miejsce.
To była katastrofa.
Kareem był naszym kapitanem i grał zawsze.
To był doskonały zawodowiec.
Nawet jak miał migrenę. Wszyscy byliśmy pełni nadziei.
Wiedzieliśmy, że jeśli będzie mógł grać, to zagra.
Nazajutrz lecieliśmy do Philly.
Na lotnisku spytali nas, czy słyszeliśmy. Ja na to: „O czym?".
Lekarze powiedzieli nam, że ma na tyle poważną kontuzję,
że nie zagra w szóstym meczu.
LAKERSI BEZ KAREEMA
Nie mieliśmy ze sobą najlepszego strzelca w historii.
KONTUZJA OBNIŻA SZANSE
Jak pokonamy Filadelfię bez Kareema?
Można było wyczuć panujące napięcie.
Wszyscy się denerwowali.
Nikt nie rozmawiał, co było dziwne.
Jak damy radę bez kapitana?
Nawet z nami nie poleci.
Musi być bardzo źle.
Byli sfrustrowani i rozczarowani, że nie może grać,
więc uznałem, że muszę coś zrobić.
Miejscem Kareema było 1A.
Tylko jedna osoba zawsze tam siedziała.
Kareem siedział w pierwszym rzędzie,
a Magic i ja w drugim.
Usiadłem tam, a Magic usiadł na miejscu Kareema.
Odwrócił się, popatrzył na wszystkich
i powiedział:
„Nie bójcie się, Earvin Magic Johnson tu jest”.
Pokażę wam
i całej drużynie, jak potrafię grać.
Napisy: Marzena Falkowska