พร้อมนะ
คุณดีใจรึเปล่าที่ได้ชื่อว่าแมจิค จอห์นสัน
ผมว่านั่นคงกดดันน่าดู
ใช่
(เลเกอร์ส) (32)
ท่านผู้มีเกียรติครับ คุณรู้จักเขา คุณรักเขา
มาทักทายกับหมายเลข 32 เออร์วิน "แมจิค" จอห์นสัน
ยิงไปแล้ว!
- แมจิค แมจิค - แมจิค
แมจิค จอห์นสัน ผมอยากเป็นอย่างเขา
แมจิค จอห์นสัน ตัวตน เรื่องเล่า ตำนาน
(แมจิค)
แมจิค จอห์นสันเก่งสุดเรื่องส่งลูกบาส
ทำด้วยความเฉียบ เนี๊ยบและท่าเยอะ
แมจิคเล่นไปยิ้มไป เล่นอย่างสนุก
อยู่ใกล้เขาแล้วคนรู้สึกพิเศษ
เหมือนมีตำนานอะไรสักอย่างอยู่ใกล้ตัว
เพราะพวกนั้นได้อยู่ทีมเดียวกับ เจ้าผู้เล่นในตำนานเนี่ย
ลักษณะการเล่นของเขา
การส่งลูกแบบไม่มองของแมจิค ทำเหมือนเขามีตาทิพย์ นึกออกไหม
ใครอยากให้เครดิตไมเคิล จอร์แดน ว่าเป็นผู้เปลี่ยนโฉมหน้าเอ็นบีเอ
ตอนแมจิค จอห์นสันเข้าวงการต่างหาก นั่นคือจุดเปลี่ยนของกีฬานี้
ผมเป็นแฟนทีมชิคาโกบูลส์นะ แต่ผมก็ต้องยอมรับ
แมจิค จอห์นสันเขาเรียกว่าเก่ง
(แคลิฟอร์เนีย) (อีแมจิคเจ)
เขามานั่นแล้ว! แมจิคแมน
แล้วทุกคนก็รู้ว่าเราเป็นเบอร์หนึ่ง
(ในที่สุดก็เชื่อในแมจิค)
เขาเป็นดาราเด่นที่สุดใน จักรวาลที่เต็มไปด้วยดารา
นั่นก็ถือว่าชมหนักมาก เพราะเราอยู่ในลอสแองเจลิส
เขายังเป็นนักกีฬาที่ ได้รับความนิยมที่สุดในลอสแองเจลิส
ทุกคนในเมืองนี้รักเขากันทั้งนั้น ไม่มีใครไม่ชอบแมจิค
ไม่ใช่ "แมจิค" เสียหน่อย เขาคือ เออร์วิน จอห์นสัน จูเนียร์
แล้วถ้าคุณสังเกต ผมจะเรียกทั้งเออร์วินและแมจิค
นั่นเป็นสองคนที่ไม่เหมือนกันเลย
แมจิคชอบอยู่กับคนเยอะ
ชอบบรรยากาศของ ของการเป็นนักบาสเกตบอล
เออร์วินอยากหลบไปจากตรงนั้น
เออร์วินกับแมจิค เป็นสองคนที่ต่างกันมากเลย
แมจิคเป็นตัวตน คนที่อยู่หน้ากล้อง ยิ้มกว้างๆ
หัวเราะ ชอบให้คนสนใจ
เออร์วินไม่ค่อยมีความอดทน นึกออกไหม
เขาคือคนที่บางทีก็บ้าอำนาจ
เขาทำชีวิตคุณเป็นนรกเลยไม่ใช่เหรอ
พวกเราไม่เรียกเขาว่าแมจิค เขาคือเออร์วิน บางทีเรียกชื่ออื่น
เออร์วินเกลียดการพ่ายแพ้ เขาเกลียดการแพ้ในทุกเรื่อง
ไม่สนหรอกว่าเป็นหมากรุกหรืออะไร…
นิสัยของเออร์วิน "แมจิค" จอห์นสันคือ เขาไม่เคยอยากได้ชีวิตง่ายๆ
และผมว่าในชีวิตของเขาก็ ไม่ค่อยมีอะไรได้มาง่ายๆ
ทุกอย่างดีๆ เข้ามาในชีวิตเราได้เร็วมาก
แต่มันก็จะหายไปได้เร็วและง่ายมากเหมือนกัน
เขาคือเออร์วิน
ผมไม่เรียกเขาว่าแมจิค
เพราะแมจิคคือตัวละครที่เขาใช้ ในการเล่นบาส
เหมือนเป็นซูเปอร์ฮีโร่
ถ้านั่นคือแมจิค ผมเป็นงั้นก็ได้
เออร์วิน จอห์นสันส่งยาวครับ!
(แลนซิ่ง รัฐมิชิแกน)
จอห์นสันพุ่งขึ้นไปที่ห่วง หนึ่งในคนเก่งสุด อาจเป็นคนเก่งสุด
นักกีฬาบาสเกตบอลวิทยาลัย ที่เก่งรอบด้านที่สุดในช่วงนี้
ลือกันว่าคุณเพิ่งเล่นเกมระดับวิทยาลัย เกมสุดท้ายไปแล้ว
และคุณกำลังจะออกไปจาก มหาวิทยาลัยมิชิแกนสเตท
(มหาวิทยาลัยมิชิแกนสเตท) (11 พฤษภาคม 1979)
ครับ
ยกไมค์ขึ้นหน่อย
ครับ ผมอยากจะสวัสดีเพื่อนร่วมทีมทุกคน
และเป็นไงกันบ้างครับ
ผมอยากบอกทุกคนว่าสวัสดีตอนเช้า เป็นเช้าที่ร้อนดีนะ
และผมอยากบอกว่า…
ก็เป็นช่วงที่ลำบากอยู่นะ
คือว่า…
ผมเจออะไรมาเยอะครับ
นักศึกษา แล้วก็ ชุมชนนี้
ทุกคนอยากรู้ว่าผมจะทำอะไรต่อ แต่…
แฟนทีมมิชิแกนสเตทจะ เสียดารากีฬาคนโปรด
เออร์วิน "แมจิค" จอห์นสันไปรึเปล่า
ไม่ว่าจะมีเสียงตะโกนแห่งชัยชนะ หรือน้ำตาแห่งความผิดหวัง
แต่หลายคนเชื่อว่าจอห์นสัน จะเป็นตัวเลือกแรก
ในการคัดนักกีฬาเข้าเอ็นบีเอปีนี้
ทีมซึ่งอยู่ในอันดับจะซื้อตัวเขาที่สุด น่าจะเป็นทีมเลเกอร์สหรือบูลส์
(เอ็นบีเอเตรียมคัดตัว)
ผมไม่มีทางลืมความตื่นเต้นของทุกคน ในการคัดตัวปีนั้น
(แพท ไรลีย์) (ผู้ช่วยโค้ชทีมเลเกอร์ส ปี 1979-1981)
เพราะเรามีโอกาสที่จะเลือก เออร์วิน "แมจิค" จอห์นสัน
(โยนหัวโยนก้อย เปิดการคัดตัวเอ็นบีเอ)
คือ ในช่วงท้ายของฤดูกาลปี 78-79…
(ร็อด ธอร์น) (ผู้จัดการทีมบูลส์ ปี 1978-1985)
ทีมใหญ่สองทีมโยนหัวโยนก้อย เพื่อดูว่าใครจะได้เลือกก่อน
ทีมเลเกอร์สกับทีมบูลส์ เลยต้องโยนหัวโยนก้อยกัน
ลักษณะการเล่นในสนามของแมจิค จะช่วยเติมชีวิตชีวา
ให้กับทีมชิคาโก ถ้าเขาเลือกที่จะ ออกจากมหาวิทยาลัยก่อนจบมาเล่นอาชีพเลย
(เออร์วินยังคงไม่แน่ใจ)
ผมไม่ได้มีเวลาคิดทบทวนเยอะ
แต่คิดว่านี่คงเป็นเส้นตายแล้วล่ะ ผมก็เลยต้อง…
ให้คำตอบในวันนี้แล้ว
(ชิคาโก)
บิล ชาร์แมนกับผมคุยกัน
ตอนนั้นบิลเป็น ผู้จัดการทีมเลเกอร์ส ผมบอกบิลว่า
"เราขอเลือกหัวหรือก้อยได้ไหม"
เพราะเราให้แฟนๆ เป็นคนตัดสินใจให้
ว่าจะเลือกหัวหรือเลือกก้อย
เมื่อแลร์รี โอไบรอัน ประธานเอ็นบีเอเตรียมโยนเหรียญ
และทั้งสองทีมอยู่ที่ปลายสายโทรศัพท์ ผู้จัดการทีมบูลส์ ร็อด ธอร์นเป็นคนเลือก
ปกติผมชอบเลือกก้อยเสมอ
แต่แฟนๆ บอกให้เรา "เลือกหัว"
ให้ชิคาโกเลือก
- ชิคาโกเลือกหัวครับ - ชิคาโกเลือกหัว
แล้วที่นิวยอร์ก ท่านประธานก็โยนเหรียญ
(ลอสแองเจลิส)
สำหรับทีมเลเกอร์ส นี่คือคนเดียว…
(เจอร์รี เวสต์) (ผู้จัดการทีมเลเกอร์ส ปี 1982-1994)
ที่จะเปลี่ยนชะตาของทีมเราเลย
และเมื่อคนตั้งชื่อเล่นให้ว่า "แมจิค"
เราคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ
เราจะโยนเหรียญแล้วนะ
ออกก้อยครับ!
ระหว่างที่ปิดฤดูกาล คำภาวนาของชาวเลเกอร์สเป็นผล
ลอสแองเจลิสมีสิทธิ์ ในการเซ็นสัญญากับแมจิคเป็นทีมแรก
(จู่ๆ เลเกอร์สก็โชคดี นี่เป็นเพราะแมจิครึเปล่า)
โอเค ฤดูกาลหน้า…
ผมจะ… คือตั้งแต่วันนี้ ผมจะเริ่มสมัครในโควต้าผู้ด้อยโอกาส
ผมจะไปเล่นบาสอาชีพ
ตอนนี้เวลาเที่ยงตรง
(25 มิถุนายน 1979)
เปิดการคัดเลือกนักกีฬาอย่างเป็นทางการ ผมขอต้อนรับแฟนๆ ทุกคน
ที่จะมาร่วมรับชม และทำให้การคัดเลือกนี้ประสบความสำเร็จ
(อันดับหนึ่ง - แอลเอ) (เออร์วิน จอห์นสัน)
ทีมแรกที่ได้เลือกคือ ลอสแองเจลิสเลเกอร์ส
ทีมลอสแองเจลิสเลเกอร์ส เลือก เออร์วิน "แมจิค" จอห์นสันครับ
จากมิชิแกนสเตท 203 ซม. 90 กก.
เออร์วิน "แมจิค" จอห์นสัน จากมิชิแกนสเตท
เพิ่งได้รับการคัดเลือกวันนี้ จากทีมลอสแองเจลิสเลเกอร์ส
เป็นตัวเลือกอันดับหนึ่งในการคัดตัวของ สมาคมบาสเกตบอลแห่งชาติ
ผมคือ เออร์วิน "แมจิค" จอห์นสัน
แต่ตอนเกิดผมชื่อเออร์วิน จอห์นสัน จูเนียร์
(ลอสแองเจลิส) (ปี 1979)
ตอนที่ทีมเลเกอร์สคัดตัวไป แล้วผมลงเครื่องที่แอลเอ
โอ๊ย คุณพระคุณเจ้า!
ผมต้องไปพิสูจน์ตัวเองว่า ผมเล่นในสนามใหญ่อย่างเอ็นบีเอได้
และนำทีมเลเกอร์สได้ด้วย
ฉันไม่อยากให้ลูกไปเลยค่ะ จริงๆ
ตอนนั้นเขาเพิ่งอายุ 19 ปี
(คริสทีน จอห์นสัน) (คุณแม่)
ไปอยู่ไกลบ้าน นี่เป็นครั้งแรกที่อยู่ห่างกับครอบครัว
ฉันไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับลูกฉัน
ทีมแอลเอ เลเกอร์ส ได้เลือกเป็นอันดับแรก เขาเลือกเออร์วิน "แมจิค" จอห์นสัน
เป็นหนุ่มน้อยที่น่าตื่นเต้นมาก
เขามีบุคลิกเฮฮาสนุกสนาน
ทำให้แคลิฟอร์เนียใต้เบิกบานไปหมด
เห็นนี่ไหม เรื่องนี้อยู่ในสายเลือดผม
ถ้าผมเป็นซูเปอร์แมน นี่คงเหมือน เครื่องหมาย "เอส" บนอก
แต่ผมไม่ใช่ซูเปอร์แมน ผมเป็นสนูปเปอร์แมน
(สนูป ด็อกก์) (แฟนพันธุ์แท้ทีมเลเกอร์ส)
นี่คือสัญลักษณ์ของผม
ทีมเลเกอร์ส
ผมได้ยินชื่อแมจิคครั้งแรกเมื่อปี 1978
ตอนเขาเพิ่งจะเข้ามหาลัย
แล้วปีต่อมา ปี 79
ตอนทีมเลเกอร์สได้ตัวแมจิค จอห์นสันมา เรียกว่าตื่นเต้นคงยังไม่พอ
มากันแล้ว
(แอลเอดื่มด่ำกับจังหวะ "แมจิค" แรก)
จำได้ว่าตอนเขาเข้ามาครั้งแรก
ลือกันแล้วว่า เออร์วิน "แมจิค" จอห์นสันจะมาร่วม
ซัมเมอร์ลีกเกม
ผมกำลังมุ่งหน้าไปที่เกม หันไปคุยกับเทรนเนอร์เรา… ผมบอกว่า
"เอ่อ ปกติคนมากันเยอะไหมนะ"
เขาตอบว่า "อ๋อ ปกติแล้ว คนมาดูเกมกัน 100 หรือ 200 คน"
คนเต็มสนาม 2,500 ถึง 3,000 คน เหลือแต่ที่ยืน
คนแอลเอมากัน แล้วเขาก็เดินเข้ามา
ด้านหลังเขาไม่มีใครเลย นอกจากเด็กเป็นร้อยๆ คน
เราสัมผัสได้เลยว่า หลังจากนี้จะไม่มีอะไรเหมือนเดิมละ
แทบจะสัมผัสได้จริงเลยล่ะ
ตอนนั้นผมจะพร้อมแน่ๆ
โดยเฉพาะถ้าแฟนๆ ทุกคน มากันสวยงามอย่างที่เห็นในคืนนี้
แฟนๆ จะมาดูไหม
สัมภาษณ์คูเปอร์ เทคที่หนึ่ง
ขอโทษครับ
(ไมเคิล คูเปอร์) (การ์ด ทีมเลเกอร์ส 1978-1990)
ไมเคิล คูเปอร์ ลอสแองเจลิสเลเกอร์ส หรือเรียกว่า ดาร์ก เกเบิล
หรือ "ไอ้ตัวกันโคตรเก๋า" หรือ "โป๊จ้า"
เรานั่งกันอยู่ในห้องล็อกเกอร์ เขายังมาไม่ถึงหรอก
เราก็นั่งกันอยู่ในนั้น
ปีนั้นจะเป็นปีที่สอง ซึ่งผมเล่นให้ทีมเลเกอร์ส
แต่ผมรู้ละว่าเดี๋ยวมีอะไรแน่
เรารู้ว่าแมจิคมาถึงลานจอดรถ…
(คารีม อับดุล-จาบบาร์) (เซนเตอร์ ทีมเลเกอร์ส 1978-1989)
เพราะได้ยินเสียงสเตริโอเขามาแต่ไกล
ผมมีวิทยุสเตริโอยักษ์ที่เอามาจากแลนซิ่ง มิชิแกน
และตอนนั้นก็เปิดเพลงของ พาร์เลียเมนต์-ฟังค์คาเดลลิคส์
วงโปรดของเขาคือ พาร์เลียเมนต์-ฟังค์คาเดลลิคส์
แต่คารีมชอบเพลงเบาๆ น่ะ
ได้ยินเพลงนำมา แล้วทันใดนั้นเขาก็เดินเข้ามา
แฟลชไลท์
คารีมเป็นคนเงียบๆ น่ะครับ คือ… เขาไม่ค่อยพูด
เขาก็แค่มองหน้าผมแล้วบอกว่า "เด็กใหม่ ปิดเพลงไปโว้ย!"
เขาเดินไปทั่วห้อง แนะนำตัวกับทุกคน
บอกว่า "ไง ผมแมจิค" เขาไม่ได้พูดว่า เออร์วิน แมจิคนะ "ผมแมจิค"
ผมตอบว่า "แมจิค ฉันคูป สวัสดี"
แล้วผมก็บอกว่า "ขอต้อนรับสู่เอ็นบีเอ ไอ้แม่เช็ด"
(เดอะฟอรั่ม) (อิงเกิลวูด รัฐแคลิฟอร์เนีย)
(สนามเหย้าของทีมลอสแองเจลิสเลเกอร์ส)
แต่สมัยที่แมจิคถูกเรียกเข้าทีมเลเกอร์ส…
(เอ็นบีเอผิดพลาดตรงไหน)
ช่วงนั้นเอ็นบีเอไม่ใช่ ลีคที่ดูดีสวยงามเท่าไหร่
ตอนนั้นเป็นเหมือนลีคบ้านๆ
สมัยนั้นไม่ได้มีเงินหมุนสะพัดมากมายอะไร
(เอ็นบีเอถกเรื่องคับขันทางการเงิน)
สมาคมบาสเกตบอลแห่งชาติกำลังมีปัญหา ในฤดูกาลแข่งขันปีที่ 33
จากจำนวนผู้ชมที่หดหาย และเรตติ้งโทรทัศน์ก็ลดลงเรื่อยๆ
เป็นสัญญาณว่าแฟนๆ เริ่มไม่สนใจแล้ว
เดือนตุลาคมปี 1979 นั้น เอ็นบีเอเละมาก
(ไมเคิล วิลบอน) (ผู้สื่อข่าวกีฬา อีเอสพีเอ็น)
คนมองว่าเอ็นบีเอเป็นสมาคมที่ขี้ยาเยอะไป คนดำเยอะไป…
(ภาพบันทึกจากการแข่งขัน)
และเกมต้องอัดเทปมาออกตอนหลัง
จำได้ว่าผมนั่งดูบาสตอนดึกๆ แต่นั่นจะเป็นการฉายซ้ำ
(อาร์เซนิโอ ฮอลล์) (เพื่อนและนักแสดงตลก)
เราต้องบอกครอบครัวว่า "อย่าบอกนะว่าใครชนะ
ไม่ต้องเล่าเรื่องเกมนั้นเลย"
มันไม่ฮิตพอที่จะฉายช่วงไพรม์ไทม์
กล้ามาคุยกับประธานเอ็นบีเอ แลร์รี โอไบรอัน
อนาคตของเอ็นบีเอเป็นยังไงบ้างครับ
ตอนคุยกันเมื่อปีที่แล้ว คุณบอกว่ามีปัญหาเยอะ
พูดตรงๆ ผมก็เริ่มหงุดหงิด เวลาได้ยินหรืออ่านข่าวเรื่องปัญหาบ่อยๆ
สมาคมไม่ใช่แค่เสียเงินไปเรื่อย แต่เสียความสนใจของคนไปด้วย
(จิม ฮิลล์) (ผู้สื่อข่าวกีฬา เคซีบีเอส)
สัปดาห์นี้ไม่ใช่สัปดาห์ที่ดีของ สมาคมบาสเกตบอลแห่งชาติ
คือสมัยนั้นคนเรียกกันว่าลีคนักเลง
เหตุทะเลาะวิวาท ในสมาคมบาสเกตบอลแห่งชาติ
ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
สมัยนั้นเขาปล่อยให้คนในเอ็นบีเอชกกัน นึกออกมั้ย
(แซมมวล แอล. แจ็คสัน) (เพื่อนและนักแสดง)
มีเรื่องอะไรนิดหน่อยคนก็ชกกันเลย
วันนี้สมาคมบาสเกตบอลแห่งชาติ สั่งพักฟอร์เวิร์ดของลอสแองเจลิสเลเกอร์ส
เคอร์มิท วอชิงตัน
ผมจำตอนที่เคอร์มิท วอชิงตัน ชกรูดี้ ทอมยาโนวิชที่ฟอรั่มได้
ขากรรไกรหักเลย นั่นเป็นจุดตกต่ำจริงๆ จุดหนึ่งของเรา
(ชีวิตในเอ็นบีเอรุนแรง)
นั่นทำให้ลูกค้าคนขาวที่มาดูที่สนาม ไม่มีอารมณ์ตามต่อ นึกออกไหม
ทำไมครับ
ผมว่ามันมีความขัดแย้ง ระหว่างคนขาวกับคนดำ และ…
ผมไม่ชอบการไปดูบาสเกตบอลแล้ว เห็นแต่นักกีฬาผิวดำ
ตอนนั้นอเมริกาเป็นคนขาว 65-70%
(สตีเฟน เอ. สมิธ) (ผู้สื่อข่าวกีฬา อีเอสพีเอ็น)
คนไม่ยอมเปิดใจรับสินค้าตัวนี้ เข้าไปในห้องนั่งเล่น
(ดั๊งค์เอ็นบีเอทิ้งเลยดีกว่า)
และมีการคุยว่า ทีมบางทีมอาจจะต้องยุบไป
มันคือการ "เอาชีวิตรอด"
เราจะรอดไปได้อีกปีหนึ่งไหม จะรอดได้อีกหนึ่งสัปดาห์ไหม
และตอนนี้ ทีมตัวจริงของลอสแองเจลิสเลเกอร์ส…
ตอนนั้นคนไม่ได้มองว่าทีมเลเกอร์สเป็น ศูนย์รวมแชมป์
ถูกมองว่าเป็นผู้ท้าชิงมากกว่า
เวสต์ เวสต์ยิงเดี่ยว ดูรัสเซลจะเก็บเขาครับ
รัสเซลเล่นได้สวยมาก!
(เลเกอร์สตกรอบไปเงียบๆ)
ผมจำปีแรกที่มาลอสแองเจลิสได้
ข่าวเลเกอร์สอยู่หน้าสุดท้ายในหนังสือพิมพ์ หน้าสุดท้าย
(คลินิกฝึกบาส เชิญทุกคน!)
เราจะขึ้นหลังรถกระบะ
แล้วเปิดไมค์เข้าไปพูดตามย่านต่างๆ
"ออกมาดูทีมเลเกอร์สเล่นนะๆ"
ตั้งแต่ปี 1960 คือว่า เลเกอร์สแพ้หกครั้งรวด
ให้กับบิล รัสเซลล์และทีมเซลติคส์
(เซลติคส์ทำเลเกอร์สหงุดหงิดอีกแล้ว ชนะแชมป์เอ็นบีเอครั้งที่ 11)
เราแพ้ในรอบไฟนอลบ่อยมาก ผมได้เข้าชิงชนะเลิศเก้าครั้ง
เราชนะแค่ครั้งเดียวจากเก้าครั้ง
และนั่นน่าจะเป็นความรู้สึกแย่ที่สุดในชีวิตผม
ที่จริงผม… อยากเลิกเล่นบาส
(วางยาพวกเลเกอร์ส)
เราไม่ได้มีคนในทีมแบบที่จะชนะได้
คือคนในทีมเราก็ดี ผมเล่นได้ดีมาก
ผมได้เป็นเอ็มวีพี แต่ทีมเราไม่สามารถเข้าไปชิงอะไรกับใคร
ในระดับแชมเปี้ยนชิป ถ้าไม่มีนักกีฬาคนเก่งๆ ในสนาม
(ค่ายเก็บตัวฝึกซ้อม เลเกอร์ส) (ปี 1979)
แมจิค จอห์นสันเป็นนักกีฬาคนโปรดรึเปล่า
ไม่เห็นมีแมจิคอะไรพิเศษเลย
ไม่ใช่
นั่นเป็นแค่หนึ่งในคำถามที่ได้ยิน
ที่ฟอรั่ม ตอนที่เลเกอร์สจัดงานถ่ายรูปประจำปี
ก่อนจะออกไปเข้าค่ายฝึกซ้อมที่ปาล์มสปริง
พวกเขาตั้งความหวังไว้สูง ในฤดูกาลปี 79-80
ตอนที่ผมไปถึงค่ายฝึก ในฐานะเด็กใหม่
ผมเข้าไปปั๊บ… ตอนแรกก็ตื่นเต้นมาก
แมจิค คุณพูดเรื่องต้องฝึกหัดอะไรๆ
และปรับตัวอะไรหลายอย่าง
คุณต้องปรับตัวด้านไหนบ้าง
ผมว่า… คือเราก็มี…
แผนการเล่นต่างๆ ส่วนผสมการเล่นเกมรุกต่างๆ
แล้วก็เกมรับอีก แค่พยายามตามเพื่อนๆ ให้ทัน
แล้วก็ดูว่าพวกเขาเล่นกันยังไง ผม…
ตอนเขาเข้าทีมมาใหม่ๆ ก็มีความขัดแย้งเล็กๆ
กับนายแมจิค จอห์นสันนี่
ใครจะเป็นหัวหน้าทีม จะยังเป็นคารีมไหม
หรือจะเป็นแมจิค
เอ็นบีเอมีประเพณีจะต้องรับน้องเด็กใหม่ในทีม
ผู้เล่นที่แก่กว่ามีสิทธิ์ที่จะทำตัว โหดเป็นพิเศษผิดปกติกับพวกเด็กใหม่
คารีมบอกว่า "เฮ้ย ฉันจะเอาเออร์วิน จอห์นสันเป็นเด็กฉัน"
ผมก็ "อ้อ โอเค" นึกออกมั้ย ผมแบบ
"ผมยอมทุกอย่างเลยครับ คุณเป็นตำนาน คุณคือผู้เล่นที่เก่งสุดในเอ็นบีเอ"
ผมต้องเอาหนังสือพิมพ์ไปส่งหน้าห้องเขา ตอน สักเจ็ดโมง เจ็ดโมงครึ่งได้
ทุกครั้งที่เขาพักการซ้อม
เขาจะต้องได้น้ำสองขวด เกเตอเรดสองขวด แล้วต้องเย็นด้วยนะ
ผมบอก "ไม่มีปัญหา"
จนนอร์ม นิกสันต้องเรียกผมไปคุย
"พวก ทำเหมือนอยู่มานานแล้วก็ได้ ไม่ต้องเครียดมาก"
ก็เขาเป็นเป้าน่ะและเขาก็ต้องระวังตัว
ตอนนั้นเราซ้อมอยู่
ผมกำลังกันรอน บูน
ทันใดนั้น ผมกำลังเงยหน้ามองห่วงอยู่
เขาอัดผมที่หลังกกหู แรงมาก
แต่เขาก็ยิ้มเฉยเลย
รอนนี่ บูน เหมือนม้าศึก
ผมว่าเขาไม่เคยพลาดลงสนามแม้แต่นัดเดียว
รอนเป็นพวกหัวเก่า
(พอล เวสต์เฮด) (หัวหน้าโค้ชทีมเลเกอร์ส 1979-1981)
โหดสุดเท่าที่จะโหดได้ เขามองหน้าเรา เราคิดเลยว่า "ทำไรผิดอีก"
รักเขานะ ในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง
ในฐานะนักกีฬาบาส มันโคตรโหดเลย
รอนไม่ยอมถอยให้ใครทั้งนั้น
และเขาน่าจะอยากให้เจ้าเด็กใหม่รู้ว่า…
แบบ "ฉันอยู่ตรงนี้มา 12 ปี อย่ามาปีนเกลียว"
รอบหน้าที่เขาเป็นคนมากันผม
อ๋อ รอน บูนเหรอ
ไหนมาอะไรว่ามา
คิดว่า ก่อนอื่น คิดว่าทีมคัดคนมาผิดเหรอ
โอเค มีอะไรจะบอก
ผมวิ่งเร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ แล้วก็เล่นงานเขาหนักสุดเท่าที่ทำได้
ก็ไม่ควรมาแหย่เสือหลับใช่มั้ยล่ะ
เขามาแหย่ผมเองนะ
จนเจอร์รี เวสต์ต้องเดินมา
ดึงผมไปข้างสนาม บอกว่า "แมจิค ฉันชอบว่ะ"
ผมถามว่า "นายอยากให้เออร์วิน จอห์นสันเล่นบาส
หรืออยากให้แมจิค จอห์นสันเล่นบาส"
ผมว่า "ฉันอยากเห็น แมจิค จอห์นสันเล่นบาสมากกว่า"
(แลนซิ่ง รัฐมิชิแกน)
คือการที่ผมโตขึ้นมา ในเมืองเล็กๆ อย่างแลนซิ่ง มิชิแกน…
ผมจะบอกอะไรให้
ไม่มีใครรู้จักชื่อเออร์วิน จอห์นสันหรอก
คือแบบ ใครกัน เออร์วิน จอห์นสัน
คนที่มาจากเมืองแลนซิ่ง… ต้องพิสูจน์ตัวเอง
ถ้าเป็นคนเก่งจริงๆ ต้องออกไปพิสูจน์ให้คนเห็น
ว่าเจ้าเด็กคนนี้จากแลนซิ่ง มิชิแกนมันเก่งจริง
นึกออกไหม
แลนซิ่งเป็นเมืองคนทำงานหนัก
ถ้าไม่ทำงานในอุตสาหกรรมผลิตรถ
ก็ทำงาน จริงๆ นะ ให้รัฐ มีงานแค่สองอย่างเท่านั้น
พ่อผมทำงานให้เจเนรัลมอเตอร์สอยู่ 30 ปี
เขาไม่เคยไปสาย ไม่เคยพลาดงานแม้แต่วันเดียว
เขาทำงานสายพานการผลิต ส่วนเชื่อมอะไหล่
เสื้อของพ่อเลยจะมีรูเต็มเลย จากประกายไฟที่กระจายมาโดน
แม่ผมทำงานในโรงอาหารโรงเรียน
ทั้งคู่เป็นคนตั้งใจทำงาน ชนชั้นแรงงาน
พ่อผมเคยเป็นทหาร
กลับบ้านมาแต่ละครั้งก็ ปั๊มลูกอีกหนึ่งคน
พวกเราถึงได้เกิดเรียงติดๆ กัน
ไมเคิล จอห์นสัน
แลร์รี จอห์นสัน
- เพิร์ล จอห์นสัน - คิม จอห์นสัน-เรย์
เอเวอลีน จอห์นสัน
ผมมีพี่สาวหกคน พี่ชายสาม ผมเป็นน้องคนเล็ก
เมื่อก่อนเราเรียกเขาว่าเจ้าด้วง
(แลร์รี จอห์นสัน) (พี่ชาย)
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชื่อนั้นมาจากไหน
ผมรู้แต่ว่าเรา… เราเรียกเขาว่าเจ้าด้วง
เจ้าด้วง นั่นสมัยเขาเป็นเด็ก
ตอนนั้นเขาเป็นเด็กร่าเริงมาก
ฉันว่านั่นก็เป็นชื่อเล่นที่เหมาะ
- แต่คิดว่าเขาไม่ชอบหรอกนะ - ไม่เลย
ชื่อนั้นติดตัวเขาไปนานมาก เดี๋ยวนี้นานๆ ทีก็ยังเรียก
คนที่จะ… เวลาเขากลับมาบ้าน "เฮ้ย เจ้าด้วง"
แล้วเมื่อเขาโตขึ้น เราถึงเริ่มเรียกเขาว่าเออร์วิน
เมื่อก่อนเราเล่นบาสกันไม่ใช่ขี้ๆ
บอกเลยว่าเวลาเล่นหนึ่งต่อหนึ่งมันก็… โหด
เราสู้กันหนัก
เราทั้งคู่เล่นงานกันไม่เลี้ยงเลย นึกออกมั้ย
เพราะเราทั้งคู่ไม่อยากแพ้ใคร อะไรงั้น
และตั้งแต่เด็ก เขาไม่ยอมปล่อยอะไรผ่านไปเลย
เราจึงมีช่วงที่ต้องฟัดกันอะไรงั้น
ชกคว่ำเลย แล้วก็ตีกันระหว่างเล่นเกม
เถียงว่าใครชนะและใคร… นั่นแหละ
แต่เอิร์ฟเป็นพวกเอาให้ได้น่ะ
ไม่ว่าเขาอยากทำอะไร เขาจะต้องทำให้ได้
โรงเรียนเมนสตรีท เป็นเหมือนแดนศักดิ์สิทธิ์ในแลนซิ่ง มิชิแกน
ถ้าเป็นผู้เล่นที่เก่งที่สุดในแลนซิ่ง
ก็ต้องมาเข้าโรงเรียนเมนสตรีท
นั่นเป็นจุดที่จะได้เป็นส่วนของอะไรสักอย่าง เพราะคนมารวมตัวจากทุกที่
ถ้าเล่นแล้วแพ้ อาจไม่ได้เล่นอีกสองชั่วโมง
(เคนนี่ เทอร์เนอร์) (เพื่อนสมัยเด็ก)
เพราะมีคนเข้าแถวรออีกยาว พร้อมจะเสียบเล่นแทนได้ทุกเมื่อ
ไม่ว่าจะต้องโกงไหมถึงจะชนะ ทำอะไรก็ตาม
แต่เราก็อยากอยู่ในสนามให้นานที่สุด
ผมจะเลือกคนมารับตำแหน่งในทีม
เพื่อให้เราสามารถอยู่ในสนามนั้นได้ทั้งวัน
ฝนตกก็ยังเล่น หิมะตกก็ยังเล่น
ไม่สำคัญหรอก
ตั้งแต่อาทิตย์ขึ้นจนอาทิตย์ตกดิน
แล้วผมก็เริ่มแข่งกับพวกเด็กโตกว่า
แล้วผมก็เริ่มแข่งกับผู้ใหญ่เลย
แม้แต่เล่นกับพ่อและลุงด้วย
พ่อผม ลุงผม เล่นฟาล์ว แล้วก็บอกว่าไม่ได้ฟาล์ว
ผมต้องสู้กับอะไรแบบนั้นแหละ
(เออร์วิน จอห์นสัน ซีเนียร์) (คุณพ่อ)
ผมไม่อยากให้ลูกเล่นหรอก มันร้องทุกครั้งที่โดนอัดเข้า
หรือกระแทกคางแค่นั้น มันร้องละ
เขาบอกว่า "โอเค มันรับความลำบากได้ละ แล้วก็เข้มแข็งพอ
ตัวก็ใหญ่พอที่จะ…"
รับมือตอนโดนพวกเขาอัดได้
แต่ไม่มีใครฝึกหนักกว่าผมในย่านนั้น
ผมอยู่ที่สนามนานกว่าเด็กคนไหนๆ คือคนอื่นเทียบไม่ได้ด้วยซ้ำ
แล้วผมก็มีใจรักการเล่นมากกว่า
(ปี 1975)
หนึ่งในเพื่อนสนิทของผม…
(ทิม สเตาดท์) (ผู้สื่อข่าว - นสพ.กีฬา แลนซิ่งสปอร์ต)
เขียนข่าวกีฬามัธยม ให้แลนซิ่งสเตทเจอร์นัล
คืนวันศุกร์เดือนธันวาคมคืนหนึ่ง เขาโทรมาแล้วบอกว่า
"เคยได้ยินเรื่องเด็กที่ชื่อ เออร์วิน จอห์นสันรึยัง"
ผมถูกสั่งให้ไปทำข่าวเกมแรกของเออร์วิน
ชนะ 50 ต่อ 49 แต้ม เออร์วินทำ 12 แต้ม รีบาวนด์สิบครั้งก่อนจะฟาล์วจนออก
(เออร์วินไหน)
ผมจึงกลับเข้ามาที่ออฟฟิศ
ทุกคนอยากรู้ว่าเจ้าเด็กเออร์วิน จอห์นสันนี่ใคร
(เฟรด สเตเบิล จูเนียร์) (ผู้สื่อข่าวกีฬา แลนซิ่ง)
ผมก็บอก "เขาเป็นพวกเด็กสูงเกือบสองเมตร สักวันเขาจะเป็นนักกีฬาที่ดี
แต่ในเกมนั้นเขาก็ไม่ได้พิเศษอะไรนัก"
เราชนะพวกนั้นแต้มเดียว ด้วยลูกรีบาวนด์ตอนหมดเวลาพอดี
(จอร์จ ฟ็อกซ์) (โค้ชช่วงมัธยมปลาย)
และพี่ชายผมเข้ามาในห้องล็อกเกอร์
เขาถามว่า "จอร์จ เขาอาจเล่นระดับเมืองได้ดี หรืออาจเล่นได้ระดับรัฐ
แต่ไม่ได้เก่งแบบจะเล่นระดับชาติอเมริกัน"
แต่ผมคิดว่า "เดี๋ยวนะ"
ไม่รู้ยังไง ชะตากำหนดให้ผมไปทำข่าวเกมที่สอง
เราไปแข่งกับทีมโรงเรียนที่ เขาว่ากันว่าเก่ง
ในรัฐมิชิแกนแล้ว
แล้วเราชนะขาดลอยคาบ้านเขาเลย
ผมบอกคนว่า เขาทำได้ 36 แต้ม 20 รีบาวนด์ 15 แอสซิสต์และ 10 สตีล
ในฐานะเด็กอายุ 15 นั่นเป็นเกมแรกที่ผมเล่นได้ทริปเปิ้ลดับเบิ้ล
แล้วพี่ชายผมก็เดินมาหา
เขาบอกว่า "จอร์จ เขาจะทำให้นายลืม
นักบาสเกตบอลทุกคนที่เคยมาจากย่านนี้"
นั่นเป็นการเล่นที่สุดยอดที่สุด เท่าที่ผมเคยเห็นมา
เทียบกับทุกคนเลย และเขาเพิ่งเล่นเกมที่สอง ในการเป็นนักกีฬาระดับม.ปลาย
นักข่าวกีฬามาถึง เขาบอกว่า "ฟังนะ พวก ผม…
ไม่เคยเห็นใครเล่นแบบนั้นมาก่อนในชีวิต"
- เขาบอกว่า "ผมอยากตั้งฉายาให้คุณ" - "เออร์วิน เราต้องตั้งฉายาให้คุณ"
บางคนเขาเรียกบิ๊กกี้ บางคนเขาเรียก ดร.เจ
เอาชื่อแมจิคดีมั้ย
คือแบบว่า เราก็แบบ "เอาที่สบายใจ"
แบบว่า ผมหัวเราะเลย "ได้ๆ โอเค ก็…"
เพื่อนๆ พี่น้องไม่มีทางเรียกผมว่า "แมจิค" นึกออกมั้ย
(โดย เฟรด สเตบลีย์ จูเนียร์)
(เออร์วิน "แมจิค" จอห์นสัน)
แล้วภายในสองเดือน ทุกคนในมิชิแกน ก็รู้ว่าแมจิคเป็นใคร
(นั่นแมจิค! เออร์วิน จอห์นสัน)
ตอนผมเริ่มเล่นบาสช่วงม.ปลาย
ทุกคนเริ่มพูดถึง นายคนที่มาจากอีสต์แลนซิ่ง
(ชาร์ลส์ บาร์คลีย์) (ฟอร์เวิร์ด เซเว่นตี้ซิกซ์เซอร์ส 1984-1992)
แมจิค จอห์นสัน แมจิค แมจิค แมจิค
(แมจิคไหน)
ผมก็คิดว่า "แมจิคเลยเหรอ โห ต้องจับตาดูหน่อยละ"
แล้วผมก็ได้ยินชื่อเด็กคนนี้นะ เออร์วิน "แมจิค" จอห์นสัน
ผมก็แบบ "หมอนี่ใครนะ เออร์วิน "แมจิค" จอห์นสัน เนี่ย"
(ไบรอน สก็อตต์) (การ์ด เลเกอร์ส 1983-1993)
ไม่เคยดูเขาเล่นหรอก แต่ได้ยินชื่อเสียงว่า เป็นนักบาสที่เก่งแค่ไหน
เขามาแล้ว ท่าทางจะสามแต้ม…
"เห็นเจ้าเด็กแลนซิ่งนั่นมั้ย"
"เด็กผิวดำอายุ 15 จากเขตมิดเวสต์
พวกนั้นเรียกเขาว่าแมจิค ได้ดูรึยัง"
เออร์วิน จอห์นสัน คุณเป็นนักกีฬาที่ใครๆ ต้องการตัวมาก
ยิงก็แม่น ส่งก็เนี๊ยบ ทั้งผ่านลูก ทำแต้ม แอสซิสต์
เราอยากรู้ว่าคุณทำอะไรได้เก่งที่สุด
คุณรู้ไหม เพราะเราดูไม่ออก
เมื่อพวกหนังสือพิมพ์เริ่มเข้ามา
แล้วเริ่มมีพาดหัวข่าวใหญ่ๆ เรื่องของเขา…
นั่นคือตอนที่เขากลายเป็นตัวเรียกแขก
ไม่ว่าเขาจะแข่งกับใคร ทุกคนอยากมาดูกัน
(โรงเรียนมัธยมเอเวอเรตต์) (ปี 1976)
ไม่ว่าเราจะไปที่ไหน ไม่มีที่ว่างอะไรเลยสักที่
หาที่ว่างไม่ได้เลยครับ
ผมยังจำได้ว่ามีตั๋วผีขายเกินราคา ตำรวจที่จะต้องมารักษาความปลอดภัยเพิ่ม
เขาไม่ได้เล่นแบบปกติธรรมดาทั่วไป
เขาทำเรื่องแบบที่ ผมไม่เคยเห็นในสนามบาสมาก่อน
เขาวิ่งขึ้นวิ่งลงทั้งสนาม ผ่านลูกด้านหลัง
ส่งลูกโดยไม่มอง ทำทุกอย่างเลย
เออร์วินเป็นคนที่ชอบเอาชนะอย่างแรง
โห เขาชอบเอาชนะมาก
เด็กคนอื่นๆ หลายคน… เด็กผิวขาว พวกนั้นอยากโค่นเขาให้ได้
ผมจะไม่มีวันลืมตอนที่ พวกนั้นแข่งกับทีมเบนตันฮาร์เบอร์
โรงเรียนที่มีประเพณีบาสเกตบอลยาวนาน ในประวัติศาสตร์มิชิแกน
พวกเขาซ้อมก่อน แล้วก็ออกจากสนาม
ถึงเวลาที่เราจะได้ซ้อมบ้าง มีคนพูดว่า
"พวกนายคนไหนคือเออร์วิน จอห์นสัน
อยากบอกให้รู้เอาไว้ว่าพรุ่งนี้เจอหนักแน่"
เพื่อนในทีมผมทุกคนก็แบบ "โหย พวก ปากเสียละ"
ผมก็แบบ "อืม รอดูคืนพรุ่งนี้ละกัน"
วันนั้นมีคนดู 9,000 คน ผมว่าตั๋วขายหมดนะ
จำได้ว่าตอนเล่นช่วงหนึ่ง มีคนเหยียบส้นเท้าผม
จนกระทั่งรองเท้าหลุด
ตลอดสองหรือสามนาทีต่อมา ผมเล่นโดยใส่รองเท้าข้างเดียว
(เออร์วิน จอห์นสันเล่นโดยรองเท้า หลุดไปข้างหนึ่งก่อนจะยิงได้)
ในสามนาทีนั้น ผมเล่นไปห้าเพลย์
เขาก็ยังวิ่งไปโดยใส่รองเท้าข้างเดียว
เล่นท่าตระการตาแถมยิงได้ด้วย
เลย์เอาท์ยิงเข้าไป คนก็ตื่นเต้นบ้าบอกันใหญ่
บรรยากาศมันปั่นขึ้นไปเรื่อยๆ
กว่าที่โค้ชของเบนตันฮาร์เบอร์จะเรียกเวลานอก
ทั้งสนามก็ระเบิดไปแล้ว
ผมบอก "ดูป้ายคะแนนสิ"
แค่นั้น ผมไม่ต้องพูดข่มใคร แค่ดูคะแนน
("แมจิค" ของเอเวอเรตต์ ทำบีเอชตกรอบ)
ผมไม่เคยเห็นชื่อเสียงของใคร
ที่เป็นนักกีฬาม.ปลายดังขึ้นเร็วขนาดนั้น ในตลอดช่วงที่ทำข่าวมา ไม่ว่ากีฬาไหน
ผมรู้แต่ว่าเขาคงไม่มีทางหายไปไหน
แต่ผมรู้เรื่องหนึ่งว่า คุณแม่ของเขาไม่ค่อยชอบ
ฉายา "แมจิค" ที่คนมอบให้เท่าไหร่
แล้วเรื่องฉายา "แมจิค" ล่ะ คุณคิดยังไงเรื่องนั้น
แหม ฉันไม่ชอบเอาจริงๆ นะคะ เพราะมันมี…
มันส่งผลต่อเขาน่ะ นึกออกไหม
คนคาดหวังสูงมากจากเขาเพราะชื่อนั้น
(21 เมษายน 1977)
เราจัดแถลงข่าวใหญ่ ที่โรงเรียนมัธยมเอเวอเรตต์
นั่นเป็นข่าวใหญ่มาก
(อาทิตย์นี้ 'แมจิค' จะเลือก ม.มิชิแกนหรือม.มิชิแกนสเตท)
ทีวีทุกช่องในรัศมีเกือบร้อยกิโลมากันหมด
โอเค
มีคำถามอะไรก่อนที่ผมจะพูดไหมครับ
อย่าเพิ่งนะ ปีหน้าผมจะเข้ามหาวิทยาลัยมิชิแกนสเตท
(สปาร์ตันเคเจอร์ส เติมแมจิคเข้าทีม)
มหาวิทยาลัยมิชิแกนสเตท
เออร์วิน "แมจิค" จอห์นสัน เหมือนกำกับคณะบัลเลต์ของสปาร์ตัน
มาจากอีสต์แลนซิ่ง มิชิแกนครับ
แมจิค จอห์นสันมาจากย่านแลนซิ่ง
ซึ่งเป็นสิ่งที่พวกเราภาคภูมิใจมาก
เหมือนทั้งเมืองนี้รับเออร์วิน จอห์นสันเข้ามา ไม่ใช่แค่ม.มิชิแกนสเตท
(เกรก เคลเซอร์) (เพื่อนร่วมทีมมหาวิทยาลัย)
ความกระตือรือร้นที่เขาแสดงให้ทุกคนเห็น
เหมือนไฟฟ้าสถิตที่แผ่ไปทั่วตึกครับ
มันเป็น…
มันช่างสะกดใจมาก
(ยุคของเออร์วินเริ่ม ณ บัดนี้)
แมจิค จอห์นสัน เหมือนเป็นโค้ชในสนาม
เขาคุมเกมได้อยู่ เล่นเองก็เก่ง
ส่งลูกก็เก่ง เขานำไปทางไหน สปาร์ตันก็ไปทางนั้น
(จู่ๆ บาสของเอ็มเอสยู ก็กลายเป็นจุดสนใจ)
ปีก่อนหน้านั้นเป็นฤดูกาลไม่ดีของพวกเขา แต่นักกีฬาส่วนใหญ่ก็กลับมาเล่น
เกรก เคลเซอร์ก็เล่นอยู่ ผมเอาเจย์ วินเซนต์มาเข้าทีม
แล้วก็เอาตัวเองเข้าทีม ผมว่า
"โห ดูแล้วน่าจะชนะแข่งบิ๊กเทนได้"
ผมแทบรอให้เปิดฤดูกาลไม่ไหว
เพื่อเราจะได้สนุกกับเคมีและมิตรภาพของเรา
แล้วทุกอย่างก็เข้ากันได้ทันที
พวกเราสนุกกันมาก
เรามีสเตริโอเครื่องใหญ่ๆ เครื่องเล่นแผ่นเสียงในห้องล็อกเกอร์
ตอนเขาเข้าทีม นั่นเป็นเรื่องที่เขาทำ
เขามาคุมเรื่องเพลง แล้วเราก็ปล่อยเขาไป
เพลงที่กลายเป็นเพลงประจำทีม เพลงของจิมมี่ แคสเตอร์ บันช์
ชื่อเพลง "Potential"
ศักยภาพ สะกดว่า ศั-ก-ย-ภ-า-พ และเรามักจะสะกดก่อนลงสนาม
เพราะเราคิดว่า เราเป็นสโมสรเกิดใหม่
พยายามจะตั้งตัวในวงการนี้
เพราะงั้นต้องเล่นให้เต็มศักยภาพ ดูว่าจะมีใครเอาชนะเราได้มากแค่ไหน
เออร์วินมองตัวเองเป็นดีเจ
คือชื่อในวงการของเขาคือ อีเจ เดอะดีเจ
(อีเจ เดอะดีเจ - ยิงมุก เท้าไฟ และจัดไป)
อีเจ เดอะดีเจ
อีเจ เดอะดีเจ ใช่ๆ
เวลาวันหยุดเขาจะไปเป็นดีเจ
แล้วก่อนลงสนามเขาก็ต้องฟังเพลงปรับอารมณ์
และโห มัน… ผมไม่รู้นะว่าดนตรีช่วยเขายังไง
แต่เขาก็ลงไปทำเกมได้ทริปเปิ้ลดับเบิ้ล เหมือนมันง่ายๆ เลย คือว่า…
ผมเริ่มไปเป็นดีเจให้ผับแถวนั้น
เขาจ่ายให้ผมไปเป็นดีเจด้วยนะ
ตอนนั้นวันสุดท้ายก่อนจะปิด
ให้กลับบ้าน หยุดช่วงคริสต์มาส
เราไปที่เที่ยวกลางคืนดังๆ ชื่อดูลีย์ส
- นั่นจุดปาร์ตี้ - ทุกคนในม.ไปดูลีย์สกันทั้งนั้น
(มาร์ชา อีสลีย์ - ออเดรย์ เวบสเตอร์ เพนนีย์ วินเทอร์ส-แกรี)
แต่นั่นก็แค่ที่ซึ่งพวกเราต้องไป จะไปกัน
แต่เราเป็นเด็กติดบ้าน เราไม่เที่ยวเตร่ ไม่ทำอะไรแบบนั้น
นี่เป็นครั้งแรกที่เราเที่ยวแบบผู้ใหญ่
แบบห่างจากบ้าน ไปเที่ยว ดื่ม สนุกกัน
สาวคนหนึ่งเดินเข้ามาทักพวกเรา
แต่ข้างหลังเธอคือสาวสวย
สาวสวยมากชื่อคุกกี้ เธอแนะนำให้เรารู้จักเขา
(จิตวิญญาณสปาร์ตัน)
เราทักทายกัน ฉันเจอเพื่อนคนอื่นๆ แล้วเราก็ เต้นกัน สนุกกัน
(คุกกี้ จอห์นสัน)
เธอเดินจากไป…
ผมพูดเลยว่า…
"ต้องทำความรู้จักเขาหน่อยละ"
ให้ตาย นั่นตอนเพลง "Jamaica Funk" หรือ "Ring My Bell" กำลังฮิตเลย
แล้วผมก็ยืนมองเธอบนฟลอร์เต้นรำ
คุกกี้เท้าไฟมาก
เจย์ก็คอยสะกิดผม
บอกว่า "พวก ถ้าไม่ขอเบอร์นางไว้นะ"
เขาเปิดไฟ
ทุกคนจะกลับกันละ
ฉันก็เริ่มจะเดินออก
ผมยืนอยู่ข้างประตู เพราะไม่อยากพลาดโอกาส
เดินผ่านเขาอีกที เขาก็พูดว่า
"นี่ เบอร์โทรน่ะ ขอหน่อยเถอะ"
"ผมอยากขอเบอร์โทรศัพท์คุณ เพื่อที่เมื่อกลับจากหยุดช่วงคริสต์มาส
เราอาจไปเที่ยวด้วยกันได้"
ฉันหัวเราะเยาะเขาแล้วพูดว่า
"คุณไม่มีทางจำชื่อ หรือจำได้หรอกว่าจะโทรหาฉัน"
- ผมบอก "ผมโทรหาคุณแน่" - ฉันให้เบอร์ไป แล้วบอกว่า
"โอเค แต่คุณจำไม่ได้หรอกว่าฉันเป็นใคร"
อินเดียนาค่อยๆ เล่นครับ มาถึงแดนหน้า ส่งกระดอน
ทีมมิชิแกนสเตทมีแข่งช่วงคริสต์มาส
ฉันนั่งดูเกมนั้นกับแม่ แล้วก็แบบ
"แม่ หนุ่มคนนั้นเขาขอเบอร์หนูตอนออกมา"
ฉันบอกแม่เลยว่า "เขาไม่มีทางจำหนูได้แน่"
เราหัวเราะกัน หัวเราะกันหนักเลย
(มิชิแกนสเตท)
ฉันกลับม.เร็วหน่อยเพราะ ต้องรีบไปลงทะเบียนเพิ่มอีกบางวิชา
จำได้ว่าวันที่เดินเข้าไปในหอ
โทรศัพท์ก็เริ่มดัง
แบบ ทันทีที่หิ้วกระเป๋ากลับเข้าไปเลย
โทรศัพท์ก็เริ่มดัง ฉันรับ ปลายสายคือเขา
เธอบอกว่า "ฉันไม่นึกว่าคุณจะโทรจริง"
ฉันคิดว่า "เขารู้ได้ไงว่า ฉันเพิ่งกลับเข้ามาในห้องเนี่ย"
รู้ได้ไงว่าเรากลับมา เพราะต้องกลับก่อนกำหนด
ผมก็พูดเนียนๆ ไปว่า…
"แหม คนเราก็ต้องรู้เรื่องอะไรแบบนี้"
เธอไม่รู้ว่าผมโทรไปทุกวัน
ประมาณวันและห้าหน พยายามติดต่อเธอ
เขาไปหาจนเจอว่า วันเกิดฉันคือวันที่ 20 มกรา
เขาเลยขอว่า
"ให้ผมพาคุณไปเดทวันเกิดนะ"
คือฉันก็คิดว่า "โห ว้าว โอเค"
ตอนนั้นฉันตกใจนะ แล้วก็ ตื่นเต้นด้วย
ผมกลับบ้านไปบอกพ่อ
"ผมอยากขอยืมสูท พาเธอไปเดท นี่เดทแรกของเรา"
พ่อบอก "โห แกคงชอบสาวคนนี้มากนะ
รู้จักกันมานานแค่ไหนแล้ว" ผมบอก "พ่อ ผมยังไม่รู้จักเธอเลย"
มื้อค่ำนั้นเราสนุกกันมาก
มันเหมือนกับเรากลายเป็นเพื่อนสนิทกันทันที นึกออกไหม
เราแค่… คุยกันได้ง่ายๆ ทุกเรื่อง
เราคุยกันที่ร้าน
แล้วเราก็กลับไปที่บ้านของลุงผม
เรานั่งฟังเพลงกัน คุยกันต่อ
คุกกี้สุดยอด
คุกกี้จริงจังเรื่องจะเรียนให้จบ เธอมีความตั้งใจจริงเหมือนผม
ทางฉัน ฉันประทับใจที่สุด ตรงที่เขาเป็นคนติดดินมาก
เขาเจ๋งแต่ก็เป็นคนตลก และเหมือนคนปกติน่ะ นึกออกไหม
นั่นคือสิ่งที่ฉันหลงรัก
สองสามเดือนแรกๆ มันก็มหัศจรรย์มาก
คุกกี้กับผมมีความสุขที่สุด
เวลาเดินทางแข่ง ผมโทรหาคุกกี้แล้วคุยกันตลอดคืน
เอาจริงๆ เราจะเผลอหลับ
ทั้งที่ยังไม่ได้วางโทรศัพท์ นึกออกมั้ย
เราจะหลับทั้งที่ยังคุยกันอยู่
จนตีสองหรือตีสามทุกคืน
ฉันว่าสำหรับเขาแล้ว ฉันคือที่ตรงนั้น
ที่เขาผ่อนคลายและจะคอยมีคนหนุนอยู่เสมอ
ไม่ว่าเขาจะชนะหรือแพ้ นึกออกไหม ต่อให้เขาเหนื่อยมากหรือป่วย
ไม่ว่าผมต้องการอะไร ก่อนที่ผมจะรู้ว่าตัวเองต้องการอีก
เธอจะบอกว่า "นี่ คือ… คุณดูเหนื่อยๆ
มา มานอนที่เตียงฉันก่อน ฉันจะท่องหนังสือ"
ผมว่านั่นเป็นสิ่งที่ทำให้ผมตกหลุมรักเธอด้วย
เพราะจังหวะที่มิชิแกนสเตทนั่นแหละ
ทำให้เราเริ่มสร้างอะไรบางอย่างด้วยกัน
เพราะเขาเป็นจุดสนใจหลัก
ของทีมบาสเกตบอลม.มิชิแกนสเตท
มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
(เออร์วินทำได้ ยอดขายระดับแมจิค)
แรงกดดันที่เขาต้องเจอเมื่อเริ่มฤดูกาล
(เออร์วิน = ยอดขายตั๋วเพิ่มก้าวกระโดด)
คือว่า เขาเคร่งเรื่องการเตรียมตัวก่อนแข่งมาก
สิ่งที่เขากิน การที่เขาต้องมี…
ห้องมืดๆ เงียบๆ มีแต่ดนตรี
ฉันจะไปดูบาสและ
บางทีก็จะรอเจอเขาหลังจบเกม
แต่เขาบอกฉันเสมอว่า "กลับหอไปก่อน
จบเกมแล้วผมจะไปเจอคุณที่นั่น"
ไม่มีการเตร่อยู่แถวนั้น คุยกันก่อน หรือกลับบ้านด้วยกัน
ตั้งแต่ตรงนั้นเลย "ถึงบ้านแล้วผมจะโทรไป บาย"
เธอถามว่า "ทำไมฉันถึงรอไม่ได้
เพราะแฟนคนอื่นๆ ในทีมก็รอกันอยู่"
ผมบอก "กลับหอไปเถอะ ผมจะไปเจอทีหลัง"
นั่นเป็นการทะเลาะกันครั้งแรกของเรา
ทุกคนพยายามจะคุยกับเออร์วิน
สาวๆ ทุกคน "เออร์วิน อยากคุยกับเออร์วิน…"
ไม่สิ ไม่ใช่เออร์วิน "อยากได้แมจิค อยากได้แมจิค"
ก็มีสาวอยู่ทุกที่เต็มไปหมด
วันหนึ่งฉันขึ้นรถเขาและเห็นรูปตกอยู่กับพื้นรถ
รูปเขา คือ… พาคนอื่นไปเต้น
ฉันคิดเลยว่า "นี่อะไรกัน"
เขาตอบว่า "อ๋อ ไม่มีอะไร แค่เพื่อนคนหนึ่ง
ผมพาเขาไปเที่ยว เขาเพิ่งเลิกกับแฟน"
ฉันคิดเลยว่า "ไม่นะ ฉันว่าไม่ใช่หรอก"
- เธอปวดใจมาก - ใช่
- ปวดใจมากๆ - แรงมาก
เพราะเรารู้ว่าเธอ…
- รู้ว่าเพื่อนรู้สึกยังไง - รู้ว่าเพื่อนรู้สึกยังไง
- เรารู้ว่าเธอรัก… เธอรักเขา - ใช่
และนั่นก็ทำให้… เธออกหักหนักมาก
คือเธอจับได้ว่าผมคบคนอื่นซ้อน
ตอนนั้นผมก็ดูไม่ดีเท่าไหร่
เพราะเธอบอกเลยว่า "อ๋อ คุณไปต่อแล้ว
โอเค งั้นฉันจะได้เริ่มคบคนอื่นเหมือนกัน"
แต่ผมไม่ชอบใจเลย
เราเถียงกันยาว จนฉันบอกว่า
"คืองี้ คุณจะคบทั้งคู่ไม่ได้ คบทั้งฉันกับคนนั้นด้วยไม่ได้"
เขาก็แบบ "ผมไม่ได้คบกับเขา แต่…"
ฉันบอกเลยว่า "ไม่ได้ คุณต้องเลือกคนใดคนหนึ่ง"
เขาบอกว่า "ผมไม่เลือก"
ฉันเลยบอกว่า "งั้นฉันเลือก ฉันไปละ"
จำได้ว่าสมัยก่อน ตอนที่เรายังคุยกันบ่อยๆ
เรายืนคุยกัน ผมบอกว่า "เออร์วิน รู้ไหมว่า
มีเด็กสูงหกฟุตแปดนิ้วหรือหกฟุตเก้านิ้วสักคน ในโรงยิมสักแห่งในประเทศนี้
ที่มีทักษะทุกอย่างเหมือนคุณ
เขาจะซ้อมจนเก่งกว่าคุณรึเปล่า"
หนึ่งปีต่อมา ผมคุยกับเขาที่ไหนไม่รู้
เขาบอกว่า "นี่ โค้ช
จำตอนที่โค้ชบอกว่า จะมีคนซ้อมหนักกว่าผมได้ไหม"
เขาบอก "ผมเจอตัวเขาละ"
ช่วงท้ายฤดูกาลปีหนึ่ง
เขาตัดสินใจเชิญ นักบาสระดับมหาวิทยาลัยรวมดาว
เป็นตัวแทนของชาติอเมริกา
(ยูเอสเอ)
ซ้อมวันแรก ผมยืนดูเขาซ้อมยิง
เขาก็ยิงลงไปทุกลูก แบบติดกัน 30 ลูกเลย
ผมแบบ "โห พวก หมอนี่ยิงแม่น"
ตอนที่เข้าไปเล่น ผมไม่รู้เรื่องเขาเท่าไหร่
รู้แต่เขาเป็นนักบาสเกตบอลที่มีฝีมือ
แล้วเขาก็เดินไปเดินมา
พร้อมแบกสเตริโอใหญ่ๆ ไปด้วยทุกที่
(แลร์รี เบิร์ด) (ฟอร์เวิร์ด เซลติคส์ 1979-1991)
นั่นเป็นจังหวะที่ผมเจอแลร์รี เบิร์ดระยะประชิด
เราลงสนามและเริ่มส่งลูกโดยไม่มอง
แล้วเขาก็โดดยิงไกล
เออร์วิน จอห์นสัน ดูสิ โห!
รอบนึง ผมส่งลูกไม่มองให้แลร์รี
เขารับ แล้วก็ส่งโดยไม่มองกลับมา
ผมเลย์ขึ้นไปยิง คนก็สติแตกกันหมด
แล้วหลังจากนั้น ผมกลับไปบอกทุกคนเลยว่า
"แลร์รี เบิร์ด นั่นของจริง"
ฤดูกาลต่อจากนั้น
เขานำทีมชนะ 33 แพ้ 0 เลยนะ
ชนะ 33 แพ้ 0
คือเราก็เจอคนเก่งๆ เยอะมาก เวลาแข่งบิ๊กเทน
แต่ไม่เคยเจอคนที่มีความสามารถเฉพาะตัว อย่างแลร์รี เบิร์ด
เบิร์ดเหมือนนักฆ่า
เป็นกองทำลายล้างฉายเดี่ยว ของม.อินเดียนาสเตท
และแมจิคอาจจะ…
เขาอาจไม่ชอบหน้ากันและกันตั้งแต่แรก เพราะเป็นคู่แข่งกัน
เขาขึ้นปก สปอร์ตอิลลัสสเตรทเท็ด บาสเกตบอลวีคลี่
(อาวุธลับของ บาสเกตบอลมหาวิทยาลัย)
(เบิร์ดขึ้นบิน)
นิตยสารบาสเกตบอลทั้งหมด
เขาได้ตำแหน่งผู้เล่นยอดเยี่ยม ในการแข่งขันบาสเกตบอลวิทยาลัย
ผมก็ยังว่า "นี่ น่าจะเป็นผมมากกว่านะ แต่ก็ไม่เป็นไร"
ก็ต้องคิดงั้นแหละล่ะ
ถึงเราจะกัดกันหนักแค่ไหน
แต่สถิติที่เขาทำได้ในปีแรกก็น่าทึ่งมาก
มันยากนะ เวลาส่องกระจก แล้วเห็นคนที่เล่นเหมือนเราเป๊ะ
แรงผลักดันที่จะเอาชนะก็สูงเหมือนผม
เขาชอบเอาชนะ เท่าที่ผมชอบเอาชนะ
ในตอนนั้น ผมว่าเราทั้งคู่ไม่ได้คิดหรอกว่า
จะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต
เป็นแค่จุดเริ่มต้นของสิ่งที่ผมรู้ว่า…
ผมจะต้องเจอเขาไปอีกนาน
อาร์คันซอชนะติดกันมา 14 นัดรวด
กับสถิติชนะ 25 แพ้ 4 ในฤดูกาลนี้
อินเดียนาสเตท ชนะ 31 แพ้ 0
ตอนนั้นผมเป็นผู้ว่าการรัฐอาร์คันซอ
เป็นปีแรกด้วย
อาร์คันซอไปถึงรอบทัวร์นาเมนท์ เขาต้องแข่งกับอินเดียนาสเตท
(อินเดียนาสเตทกับอาร์คันซอ ถึงรอบไฟนอลเขตมิดเวสต์)
ไม่มีใครอยากให้ อาร์คันซอชนะอินเดียนาได้…
(ประธานาธิบดีบิล คลินตัน) (แฟนพันธุ์แท้อาร์คันซอ)
ถ้าไม่ใช่คนจากอาร์คันซอ
เขาอยากดูเบิร์ดกับแมจิคเล่นรอบไฟนอล
พอยต์การ์ดของอินเดียนาสเตท อยู่ปีสี่แล้วและเก่งมาก
ตอนเวลาใกล้หมด เขาโยนบอลด้วยมือซ้าย
โยนขึ้นไป มันเด้งกลับจากแป้นแล้วลงจนเขาชนะ
เป็นเกมที่สุดยอดมาก ผม…
ผมหันไปมองหน้าคนที่นั่งดูอยู่ด้วยกันแล้วบอกว่า
"ตอนนี้พระเจ้าอย่างให้แมจิคกับแลร์รี เบิร์ด เข้าไปชิงไฟนอลกัน
เราจะค้านประสงค์ของพระเจ้าได้ไง"
วันนี้อินเดียนาสเตท แข่งกับมิชิแกนสเตท
ผมไบรอันท์ กัมเบล แฟนๆ ที่นี่บ้าบอกันมากครับ
(สปาร์ตันแห่งมิชิแกนสเตท ปี 1979)
(มหาวิทยาลัยอินเดียนาสเตท) (ปี 1979)
รอบไฟนอลเอ็นซีเอเอ ระหว่างมิชิแกนสเตทกับอินเดียนาสเตท
เป็นสวรรค์คนรักบาสเกตบอล
(ประธานาธิบดีบารัค โอบามา)
เพราะปีนั้นมีคนเก่งเหนือคนถึงสองคน
แมจิคแมน เออร์วิน จอห์นสัน
แข่งกับเดอะเบิร์ด แลร์รี เบิร์ด จากอินเดียนาสเตท
เราไม่เปิดทีวีนอกจาก เขากำลังคุยกันเรื่องแมจิคกับเบิร์ด
ข่าวออกไปทุกที่
ฟากหนึ่งมีแมจิคแมน
แข่งกับหนุ่มบ้านนอกจากแฟรนช์ลิค อินเดียนา แลร์รี เบิร์ด
ทั้งสองคนแตกต่างโดยสิ้นเชิง มีความน่าสนใจคนละด้านโดยสิ้นเชิง
ประเทศแบ่งขั้วกันเลยครับว่า เขาจะเชียร์ฝ่ายไหนดี
(เดอะเบิร์ด ปะทะ แมจิค)
อย่าหลอกตัวเองดีกว่า มีความขัดแย้งด้านเชื้อชาติด้วย
หนุ่มคนขาวจากบ้านนอกอินเดียนา
กับหนุ่มคนดำจากกลางเมือง
จะมาแข่งกันชิงตำแหน่ง ไม่ได้ก็เสียทั้งหมด
ข่าวทุกอย่างเป็นเรื่องสองคนนี้
เพราะข่าวเรื่องคู่แข่งขั้วตรงข้าม จะดึงความสนใจคนได้ ใช่ไหมล่ะ
ฝั่งหนึ่งคนดำ ฝั่งหนึ่งคนขาว ตรงข้ามกัน
ฝั่งหนึ่งมิชิแกนสเตท อีกฝั่งอินเดียนาสเตท
ลักษณะการเล่นก็ตรงข้ามกัน
สองคนนี้เป็นนักกีฬา สองคนที่เก่งสุดในประเทศ
มีคนชนะได้คนเดียว มีคนเดียวจะได้ครองมงกุฎ
เราเจอการจับคู่ชิงแชมป์แบบนั้นมากี่ครั้งกัน
(ขอต้อนรับสู่อาณาจักรแมจิค)
(เดอะเบิร์ดอาจยิงได้ แต่แมจิคทำได้มากกว่า)
ฤดูกาลนี้ของสปาร์ตันจะปิดฉาก ด้วยนัดตึงเครียด
แข่งกับม.อินเดียนาสเตทไร้พ่าย
นี่จะเป็นการลงเล่นในระดับมหาวิทยาลัย ครั้งสุดท้ายของแลร์รี เบิร์ด
และน่าจะเป็นนัดสุดท้ายของ เออร์วิน "แมจิค" จอห์นสัน
ทั้งที่เราเลิกกันแล้ว ฉันก็ยังดูบาสอยู่
แล้วก็เป็นส่วนหนึ่งของทุกอย่าง
เพราะฉัน… แบบว่า ฉันก็ยังรักเขาอยู่
แล้วเขาก็ไม่ได้ยอมรับตรงๆ ว่า เขาคบสาวอื่นคนไหน
ฉันเลยคิดว่าเราอาจจะกลับมาคบกันได้
แต่เมื่อถึงจุดที่เขาลงแข่งนัดเอ็นซีเอเอ
ฉันนั่งดูอยู่ทางทีวี มองไปที่กลุ่มผู้ชม
เห็นแม่ของเขานั่งอยู่บนสแตนด์
แล้วผู้หญิงคนนั้นก็นั่งอยู่ข้างแม่ เรื่องนั้นขยี้หัวใจฉันเลย
นั่งดูเกมและเห็นสาวคนนั้น
บนเก้าอี้จุดที่ฉันควรจะได้นั่ง
คือว่า มัน… นัดนั้นฉันทำใจยากมาก
นัดนั้นดูแล้วทำใจยาก
มิชิแกนสเตทได้ลูกเปิดเกม ดอนเนลลี่อยู่ท้ายสนาม
หลายคนคิดว่าถ้าคุมได้ในช่วงต้น จะสำคัญต่อชัยชนะในเกมนี้
เรารู้ว่านัดนี้หินอยู่แล้ว
แต่เราก็มั่นใจว่าคืนนั้นเราจะแข่งได้ดี
แผนคือเราจะส่งคนประกบเขาสองเท่า
ไม่ว่าเขาจะขยับไปทางไหน
อย่าให้ขยับตัวทำอะไรได้
ดู พวกนั้นหนีบประกบเขาแจ โดนดักหมด ส่งลูกให้เขาไม่ได้เลย
เขาทำคะแนนได้เก่งมากๆ
เราก็อยากประกบเข้าไปประชิดเลย
ไม่ให้ต้องมีอากาศหายใจ
ล้อมผมหมด
ทำให้ผมต้องยิงจากจุดที่ยากกว่าปกติ
จอห์นสัน สามต่อหนึ่ง
ส่งไปแล้ว ลอยขึ้นรับแล้วยัด นั่นเกรก เคลเซอร์
ตอนเข้าครึ่งหลัง เรานำอยู่ 16 แต้ม
จากนั้นทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
เออร์วิน จอห์นสัน จากมิชิแกนสเตทไปผลักเขา
แมจิค จอห์นสันฟาล์วรอบที่สาม
เราแข่งอย่างลำบากมาก
เพราะเออร์วินโดนฟาล์วสามครั้งตั้งแต่ครึ่งแรก
การ์ดตัวใหญ่พร้อมกับ…
เคลเซอร์ทำฟาล์ว ครั้งที่สี่ครับ
เรากำลังจะได้ทั้งเกมแล้ว
เกรก เคลเซอร์ดันไปฟาล์วครั้งที่สี่ พวกนั้นเลยตีตื้นมาได้
เบิร์ด
52 ต่อ 46
ผมรู้เลยว่าต้อง จัดเกมยังไงก็ได้ให้เราชนะ
จอห์นสัน จอห์นสันได้บอล
บุกรอบสุดท้ายของเกม เออร์วินได้บอลไป
เขาปาลูกยาวข้ามหัวประมาณสามในสี่สนาม
อ้าว ส่งได้ดี!
ให้เคลเซอร์ซึ่งก็ดั๊งค์แล้วจบเกมเลย
จบแล้วครับ
มหาวิทยาลัยมิชิแกนสเตท แชมป์ทั่วประเทศของปี 1979
เราเล่นกันได้เต็มศักยภาพ
และนั่นเป็นจังหวะที่น่าภาคภูมิใจมาก
แต่มีได้แค่คนเดียว…
นั่นเป็นการแพ้ครั้งที่ทำใจยากที่สุดครั้งหนึ่ง จนวันนี้ก็ยังรู้สึกอยู่
ยังเป็นเกมที่คนดูกันมากที่สุด ในประวัติศาสตร์บาสมหาวิทยาลัย
ถึงจะผ่านมา 40 กว่าปีแล้วก็เถอะ
เป้าหมายและความฝันที่ผมตั้งไว้ เริ่มส่งผลอย่างที่หวัง
บนเครื่องบินตอนกลับไปยังมิชิแกนสเตท
ผมก็รู้แล้วว่าผมกำลังจะลาออก
ผมพร้อมแล้วทั้งร่างกายและจิตใจ ที่จะไปเล่นอาชีพ
(แมจิคมายากลจะไปจากเอ็มเอสยู) (เออร์วิน จอห์นสันไปเล่นอาชีพ)
เราเข้ามาทำอะไรหลายอย่างในมหาวิทยาลัย ที่ตอนแรกผมว่าอาจต้องใช้สี่ปี
แต่มันเกิดขึ้นในแค่สองปี ผมเลยคิดว่าจะเดินขั้นต่อไปแล้ว
และมาดูกันว่าผมจะทำอะไรได้บ้างในเอ็นบีเอ
ผมกำลังทิ้งอะไรเยอะนะ
มหาวิทยาลัยคือ… ผมกำลังจะทิ้งเพื่อนนักศึกษา
แล้วก็โอกาสที่จะได้สนุกเยอะๆ
ทิ้งอะไรไปเยอะ
เขาไปแข่งจนชนะเอ็นซีเอเอ แล้วก็ ปีต่อมาเลย
เขาเลือกที่จะย้ายไปแคลิฟอร์เนีย
ตอนนั้นฉันตั้งใจจะเรียนให้จบ
แล้วออกไปจากที่นี่ เริ่มชีวิตใหม่
ก่อนจะถึงวันแรกสุด…
(12 ตุลาคม 1979)
ผมอยากให้ทุกคนรู้ว่า ชายคนนี้มีรอยยิ้ม
สว่างไปทุกจอโทรทัศน์ ตั้งแต่ที่นี่ไปจนถึงแบงกอร์ รัฐเมน
ผมประหม่าท้องไส้ปั่นป่วน
ผมต้องทำให้แน่ใจว่าสงบใจได้ก่อน
คุณกำลังดูนัดแรกในชีวิต
ที่แมจิค จอห์นสันเล่นให้กับ ลอสแองเจลิสเลเกอร์ส
และแมจิค จอห์นสันพลาดรีบาวนด์ลูกหนึ่ง
บอลหลุดมือ คนแย่งพัลวัน
จอห์นสันหลุดไป ถือลูกวิ่งครับ
สังหรณ์ว่าได้ยินเสียงแฟนบาสเกตบอลตอนนี้
บ่นกันว่า "เห็นมะ
แมจิค จอห์นสันเล่นเกมรุกในเอ็นบีเอไม่ได้"
ประมาณควอเตอร์ที่สอง ผมถึงสงบใจได้
โดนแมจิคดักไว้ได้ เขาเลี้ยงมาจากท้ายสนาม
หลอกส่ง อ้าว ส่ง ยิงเลยครับ
ห้า
จอห์นสันส่งคารีม
สุดท้ายแล้วนะครับ ฟอร์ดส่งให้คารีม
สกายฮุค โอ๊ย
แล้วเลเกอร์สชนะ! ได้แต้ม!
คารีม อับดุล-จาบบาร์คว้าชัยชนะ ให้ลอสแองเจลิสเลเกอร์ส!
และแมจิค จอห์นสันก็ออกไปฉลอง
อย่างกับเพิ่งชนะได้แชมป์เอ็นซีเอเอ
แมจิคเริ่มวิ่งใหญ่โดดไปโดดมา เราทุกคนก็ดีใจนะ
แต่เราดีใจเพราะชนะเกมนั้น แมจิคดีใจเพราะเขาดูออกแล้ว
เขาเห็นทีมที่จะได้แชมป์แล้ว
ผมกลับไปห้องล็อกเกอร์ คารีมบอกว่า
"เด็กใหม่ อย่าได้ทำแบบนั้นอีก"
ต้องเล่นอีก 81 เกม
คือถ้าเราต้องตื่นเต้นระดับนี้
ทุกเกมที่ชนะ คือ ถึงแค่ช่วงคริสต์มาสก็จะไม่รอดกันแล้ว
เขาชี้หน้าผม ผมชี้หน้าเขา
"ถ้าคุณยิงแบบนั้นได้อีก 81 รอบ
ผมก็จะโดดกอดคุณอีก 81 รอบนั่นแหละ"
จู่ๆ หลังจากนั้นพวกเราก็เริ่มชนะ
คนที่จับจินตนาการของคนทั้งประเทศ
คือชายคนนี้ แมจิคแมน คุณจอห์นสัน
(จอห์นสันส่งยิ้มให้แมจิค)
เขาทำให้ผมเปลี่ยนภาพลักษณ์ตัวเองได้
ตรงที่เราเริ่มชนะครับ ผม… คือผมก็เริ่มยิ้มได้มั่ง
เขาเป็นตัวเล่นที่เราจำเป็นต้องมีเลย
ความใจเย็นหายไป ความกระตือรือร้นมาแทน
แล้วมันก็แปลกใหม่ดีนะ
คนพวกนี้เขารักกันดี
- เราเป็นคนกลุ่มหนึ่งที่… - เพื่อนผม
เมื่อกี้ใส่แค่เสื้อยืดตัวเดียว ตอนนี้ดูสิ ใส่เสื้อผ้าไหมมาแล้ว
ดูมันสิ
เมื่อทีมเลเกอร์สเริ่มชนะ
นั่นช่วยรวมใจคนทั้งเมืองลอสแองเจลิส
ทุกคนเลยรู้สึกเหมือนเขาเป็นฮีโร่
ผมหลงรักแมจิค จอห์นสัน กับสิ่งที่เขาทำในสนาม
เสน่ห์ของเขา เวลาที่ออกสื่อหรือออกเจอประชาชน
ไม่ได้มีแต่ชาวอเมริกันผิวดำ ไม่ได้มีแต่เด็กผิวดำ วัยรุ่นผิวดำ…
(แกรนท์ ฮิลล์) (ฟอร์เวิร์ด พิสตันส์ 1994-2000)
ที่หลงรักแมจิค จอห์นสัน
(แมจิค จอห์นสัน)
แต่ชาวอเมริกันผิวขาวก็หลงรัก แมจิค จอห์นสันด้วย
การหลงรักและมองเป็นตัวอย่าง ได้แรงบันดาลใจจากชายผิวดำ
คือ นั่นเป็นเรื่องที่แทบไม่เคยเกิดขึ้น
เลเกอร์ส!
ฟอรั่มอยู่ในอิงเกิลวูด
ผมโตมาในจุดห่างจากนั้น 14 ช่วงถนน แล้วเราก็ไม่มีตั๋ว
เราต้องหาทางแอบเข้าไป เราวิ่งทะลุอุโมงค์แห่งหนึ่ง
วิ่งหนียาม เข้าไปใน…
แบบเข้าไปในฟอรั่มแล้วก็แอบนั่งเลย
มาอีกแล้วครับ
ผมไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้น
ผมไม่เคยเห็นคนสูงเกินสองเมตร เลี้ยงลูกขึ้นมาตามสนาม
เขาคุมจังหวะทุกอย่างได้ กำกับเกมบุกได้หมด
ไม่มีใครเล่นเกมนี้ได้อย่างเขา
ดูไปก็ลักลั่นย้อนแย้งนะ เขาเล่นตำแหน่งไหนก็ได้
เขาเป็นพอยต์การ์ดสูงสองเมตรกว่า
สมัยนั้นยังไม่มีคนแบบนั้น
แมจิคกำลังโดนประกบแล้วเขาก็รู้
โห ส่งด่วนให้คูเปอร์ยิงลงไป!
ส่งโดยไม่มอง แต่…
เออร์วินจะส่งไม่ต้องมองอย่างเยี่ยม
แบบ มองด้านนี้ ส่งลูกไปอีกด้าน ส่งข้างหลัง
ส่งอ้อมโลก เป็นคะแนน!
ผมส่งไม่มองให้ทุกคนเนอะ
ส่งลอดขา ส่งอ้อมหลัง
โอ้โห แล้วผู้ชมก็เสียสติกันหมด
แมจิคเขามีมาด แมจิคเขาเท่
แล้วเขาก็เล่นด้วยความสนุกและกระตือรือร้น
คือเขาเป็นผู้เล่นที่ผมชอบที่สุด
เลเกอร์สกลายเป็นทีมโปรดของผม
คนมองเขาเป็นตัวอย่าง
คนชื่นชมเขาจากทุกด้าน
คนอยากเป็นเขา
ทุกคนรู้จักแมจิค คนที่มีความสุข คนที่ยิ้ม
ผมว่าพวกเขาอาจจะคิดกันว่า แบบว่า ชีวิตนี้ไม่เคยมีอะไรผิดแผน
หรือเขาไม่มีปัญหาอะไร
เขาลุกขึ้นมายิ้มทุกวันและกับทุกอย่าง
แต่ผมก็มีจังหวะจิตตก และ…
เออร์วิน จอห์นสันเป็นอีกคนหนึ่ง นึกออกไหม
ตรงนี้มีแมจิค แต่ตรงนี้ก็มีเออร์วิน
ในช่วงปีแรก ผมคิดถึงบ้านมากๆ
บิลค่าโทรศัพท์ของผมสูงมาก
เขาโทรหาเราตลอด
แทบจะโทรทุกวัน หรือวันเว้นวัน
ผมไม่เคยอยู่ห่างจากครอบครัว
คุณพ่อกับคุณแม่มาดูผมเล่นตลอด
ที่บ้านอยู่ห่างจากมหาวิทยาลัย แค่ 15 หรือ 20 นาที
ผมสามารถกลับบ้านแล้ว กินอาหารที่บ้านทำได้
ตอนนี้ผมทำงั้นไม่ได้แล้ว
ผมจะขับรถไปกอดแม่หนึ่งทีไม่ได้ละ
หรือกลับไปขอคำแนะนำจากพ่อตัวต่อตัวไม่ได้
นี่คือผู้เล่นหน้าใหม่คนดัง เออร์วิน "แมจิค" จอห์นสัน
โหดนะ เมื่อต้องไปเล่นเป็นทีมเยือน
- ใช่ไหม - แน่นอนครับ
ไม่ได้ยินเสียงกองเชียร์ในบ้านส่งเสียงให้เรา
เดอะฟอรั่มอยู่ในอิงเกิลวูด
ที่พักของเออร์วินก็ใกล้อิงเกิลวูด เขาใช้ชีวิตค่อนข้างจะโดดเดี่ยว
(ลอน โรเซน) (ผู้จัดการส่วนตัวของแมจิค ปี 1987-1996)
เวลากลับบ้านเขาจะกลับไปที่ ห้องชุดสองห้องนอนของเขา
ผมอยู่ในห้องตลอดเวลา เพราะผมกลัว
ผมยังกลัวแอลเออยู่ เพราะแอลเอใหญ่มาก
ชีวิตการเข้าสังคมเป็นยังไงบ้าง
คือผมรู้ว่าคุณต้องซ้อมหนัก
- ครับ - แต่ก็มีเวลาเล่นใช่ไหม
ใช่ ก็มีเวลาเล่น
ผมเป็นคนที่ระวังตัวอยู่แล้ว
และนอร์ม นิกสันก็บอกให้ผมระวังการคบคน
ทุกคนจะอยาก…
ทำความรู้จัก แบบว่า นักกีฬาน่ะ ผมเลยบอกว่า "โอเค"
เราต้องคอยระวังตัวมาก
ต้องดูด้วยว่า…
คนพวกนั้นมาดีจริงไหม อยากคบเราที่เป็นเรารึเปล่า
เราจะไปเที่ยวกัน โดยไม่พูดเรื่องกีฬาได้ไหม อะไรงั้น
มันยากมากครับ ยากมาก
ขอให้โชคดี ขอให้ทีมลอสแองเจลิสเลเกอร์สโชคดีด้วย
- ยินดีที่ได้มา - ขอบคุณที่มาร่วมรายการ
คุณเออร์วิน "แมจิค" จอห์นสัน ขอบคุณครับ
เขายังเป็นหนุ่มน้อยเพิ่งมาจากมิชิแกน
และเขาไว้ใจใครไม่ได้
แต่แล้วปีแรกในลอสแองเจลิส
เจอร์รี บัสมาซื้อทีมไป
เมื่อปี 1979 ฝันของดร.เจอร์รี บัส
ที่จะเป็นเจ้าของทีมกีฬากลายเป็นจริง เมื่อเขาทุ่มเงินสูงเป็นประวัติการณ์ 67.5 ล้าน
ซื้อทั้งแอลเอ เลเกอร์ส, แอลเอ คิงส์ และสนามเหย้ากำไรงาม เดอะแอลเอฟอรั่ม
เขารู้ว่าผมอยู่ไกลบ้าน เขาบอกว่า "นี่ พ่อหนุ่ม
กลับจากค่ายฝึกซ้อมเมื่อไหร่
สักเสาร์หนึ่งผมอยากให้คุณมาด้วยกัน แล้วเราจะยืนข้างสนาม
ดูเกมมหาวิทยาลัยยูเอสซีด้วยกัน"
เมื่อเขา… หลังจาก เราไปดูเกมอเมริกันฟุตบอลยูเอสซีครั้งแรก
นั่นเป็นจุดที่เราเริ่มเป็นเพื่อนกันจริงๆ
เรากินมื้อกลางวันและมื้อค่ำกัน หลังเกมเลเกอร์ส
เขาจะบอกให้ไปเจอเขาที่ร้านโน้นร้านนี้
ผมก็จะไปเจอเขาที่นั่น เราจะกินข้าวด้วยกัน คุยกัน
แล้วเขาก็เริ่มพูดว่า "นี่ มาที่บ้านสิ
ผมจะบอกรหัสเปิดประตูไว้ให้ จะมาเมื่อไหร่ก็ได้
ผมเลยเริ่มไปขลุกอยู่บ้านเขาตลอด
เราเล่นพูลที่บ้านเขาเป็นชั่วโมงๆ และเขาเริ่มเข้ามาเติมเต็ม
ฉันดึงตัวเขาให้หลบคนแล้วคุยไว้ ฉันบอกว่า
"รบกวนช่วยดูแลลูกชายแทนฉันได้ไหม"
ดร.บัสตอบว่า "คุณนายจอห์นสัน" เขาว่า "ผมจะดูแลเขาให้"
จนฉันรู้สึกสบายใจขึ้น นึกออกไหมคะ
เมื่อรู้ว่าลูกมีคนให้คุยด้วย มีคนที่จะ
แบบว่า คอยดูแลเขา
(แมจิค - เขาแทบกลายเป็นลูกบุญธรรมบัส)
ก็นั่นกลายเป็นสัมพันธ์ที่สนิทมากจริงๆ
เขาเป็นเหมือนลูกบุญธรรมของเจอร์รี
เจอร์รีรักมาก ทำอะไรก็ดีไปหมด ไม่ต้องสงสัย
จอห์นสันมาจากไหนไม่รู้
(เอ็นบีเอ รอบเพลย์ออฟ ปี 1980)
ทีมซันส์เผลอเล่นท่าง่าย จะเลย์อัพ แต่แมจิค จอห์นสันไม่ยอมแพ้
เจาะเข้าวงใน ส่งให้คารีม นั่นน่าจะขาดแล้วครับ
มีเสน่ห์ หนุ่มคนนั้นมีเหลือเฟือ
ฤดูกาลแรกของเขาสถิติดีมาก
ลอสแองเจลิสเลเกอร์ส กลายเป็นแชมป์…
(เลเกอร์ส ปะทะ ซูเปอร์โซนิคส์) (เลเกอร์สชนะ 4-1 เกม)
ของกลุ่มสมาคมภาคตะวันตก คารีม อับดุล-จาบบาร์ทำแต้มไป 38 แต้ม
แมจิค จอห์นสันเพิ่มให้อีก 20
ผมแทบจะบ้า
แบบ เพิ่งได้แชมป์เอ็นซีเอเอปีก่อนเอง
ตอนนี้จะเข้ารอบไฟนอลของเอ็นบีเอ ตั้งแต่ฤดูกาลแรก
ผ่านมาแปดฤดูกาลแล้ว จากครั้งสุดท้ายที่แชมป์เอ็นบีเอเฉียดใกล้
ในวงการกีฬาของแอลเอ
ปกติแล้วเลเกอร์สมักจะได้เล่นเพลย์ออฟ
แต่จะต้องพับกลับบ้านไปก่อนถึงรอบไฟนอล
จำได้ว่าเราพยายามสร้างขวัญกำลังใจกัน
"โอเค เราต้องทำงี้ เราต้องทำงั้น"
(จามาล วิลคส์) (ฟอร์เวิร์ด เลเกอร์ส 1977-1985)
หนึ่งสัปดาห์ก่อนหน้านั้น ผลโหวตนักกีฬาหน้าใหม่แห่งปีเพิ่งออก
(เบิร์ดได้รางวัลหน้าใหม่ อย่างขาดลอย)
ผมนึกว่าคะแนนจะสูสี ไม่ได้สูสีเลย ผมตกใจ
(เบิร์ด 63 เสียง)
(จอห์นสัน 3 เสียง)
คือตอนผมรู้ว่าแลร์รี เบิร์ดชนะขาดลอย
ผมไม่ชอบใจเลย
(ตัวเลือกหน้าใหม่แห่งปีของเอ็นบีเอ ทำให้แฟนๆ วิจารณ์หนัก)
ตอนผมเล่นปีแรก ทุกคนพูดเหมือนกันหมด
"เขาส่งลูกได้ บริหารทีมได้ แต่แลร์รี เบิร์ดทำคะแนนได้ดีกว่าเยอะ"
ผมต้องคอยบอกตัวเองว่า "ฉันยิงได้ แต่นั่นไม่ใช่ตำแหน่งฉันไง"
ผมไม่ชอบเวลาต้องฟังเรื่องนั้นบ่อยๆ
จนตอนนั้นผมหัวร้อนละ เมื่อเข้ารอบไฟนอลของเอ็นบีเอ
ฟิลาเดลเฟีย นำบอสตัน เซลติคส์ไปสี่จากห้าลูก
ความกดดันอยู่ที่จูเลียส เออร์วิง เขายิงได้เฉลี่ยเกมละ 25 แต้ม
เดอะด็อกเตอร์คือคนที่ทุกคนต้องพึ่ง
ตอนนั้นทีมเขาดีมาก มีดร.เจ มีช็อกโกแลตธันเดอร์
แดร์รีล ดอว์กินส์
คือ ผมเป็นแฟน ทีมฟิลาเดลเฟีย เซเว่นตี้ซิกเซอร์ส
ผมมีโปสเตอร์ดร.เจติดผนังห้องเลยนะ
ผมเชียร์ฟิลลี่สิ ผมเป็นแฟนดร.เจ
(เจมส์ เวอร์ธี) (ฟอร์เวิร์ด เลเกอร์ส 1982-1994)
เราทุกคนอยากให้เขาได้แชมป์ แต่ไม่ใช่เพราะชนะทีมบ้านเรา
ไปแล้ว เลี้ยงไปโดยดอว์กินส์ที่หลุดมาได้
นั่นเป็นการแข่งที่ผลัดกันแพ้ชนะ ขึ้นๆ ลงๆ หลายรอบ
เรารู้ว่าจะแข่งกับฟิลาเดลเฟียก็หิน
แต่สิ่งหนึ่งที่เป็นโชคของเราคือยังไม่มีใคร
ในทั้งลีคนี้ ไม่มีใครหยุดคารีมได้
คารีมหมุนไปอีกทาง ดอว์กินส์ไม่…
- หยุดเขาไม่ได้จริงๆ - ผมพูดกับทั้งทีม ผมบอกเขาว่า
"ฟังนะ ฉันจะพร้อมทำหน้าที่ฉัน"
ส่งให้แมจิค โยนยาวให้คารีม…
ดังนั้น ถึงเกมที่ห้า ณ ฟอรั่ม ก็สูสีเต็มที
แข่งมาแล้วได้ 2-2 นี่เกมสำคัญ เพราะจะพลิกชนะเป็น 3-2 ได้
คารีมเจ็บครับ
คารีม อับดุล-จาบบาร์บาดเจ็บแล้ว ไม่ต้องสงสัยเลย
กลางควอเตอร์ที่สาม
คารีมข้อเท้าพลิก
โห พวกเขาจะเดือดร้อนกว่านี้ ถ้าไม่มีคารีม
สุดท้ายเราก็ปิดเกมชนะได้ ตอนนี้ขึ้นนำเป็น 3-2
ขอครับ เปิดทางหน่อย รบกวนด้วย
มันหายนะมาก
คารีมเป็นหัวหน้าทีมของเรา เขามั่นคงอยู่ตรงนั้นเสมอ
เป็นมืออาชีพตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็น คือ…
เขาจะไมเกรนขึ้นรึเปล่า ผมว่าตอนนั้นเราทุกคนก็อยากจะหวัง
ถ้ามีทางที่เขาจะลงสนามได้ เขาจะลง เรารู้อยู่แล้ว
(แพนแอม)
เช้าวันต่อมา เราบินไปฟิลาเดลเฟีย
ไปถึงสนามบิน เขาบอกว่า "พวก ได้ข่าวยัง"
ผมถามว่า "ข่าวไหน"
หมอบอกเราว่าเขาบาดเจ็บหนักพอ
ที่จะเล่นเกมหกไม่ได้
(เลเกอร์สนำแล้ว… แต่คารีมต้องพัก)
ตัวทำคะแนนที่เก่งสุดในประวัติศาสตร์บาส ลงเล่นกับเราไม่ได้
(คารีมข้อเท้าพลิก บดบังหวังของเลเกอร์สในเกมหก)
เราจะเอาชนะฟิลาเดลเฟีย โดยไม่มีคารีมได้ไง
ทุกคนนั่งนิ่ง ดูออกเลยว่ามีความตึงเครียดสูงมาก
แล้วทุกคนก็หวั่นใจ
ไม่มีใครคุยอะไรกันเลย ซึ่งแปลกมาก
เราจะลงสนามโดยไม่มีหัวหน้าได้ยังไง
คือ เขาไม่ขึ้นเครื่องกับเราด้วยซ้ำ
โหย แสดงว่าหนักจริง
ทุกคนไม่สบายใจและผิดหวัง เมื่อรู้ว่าเขาเล่นไม่ได้
ผมเลยบอกว่า "ต้องทำอะไรสักอย่าง"
ปกติคารีมนั่งที่ 1A
มีคนเดียวในทีมที่นั่ง 1A บนเครื่อง
คารีมจะนั่งแถวหน้าสุด
ส่วนแมจิคกับผมจะนั่งแถวสอง
ผมก็นั่งอยู่ที่แถวสอง แมจิคไปนั่งที่เก้าอี้ของคารีม
เขาหันกลับมาแล้วพูดกับทุกคน
บอกว่า
"ไม่ต้องกลัว เออร์วิน แมจิค จอห์นสันอยู่นี่"
(จอห์นสัน)
ผมจะทำให้พวกคุณ
และทุกคนในทีมนี้เห็นว่า ผมเล่นได้ขนาดไหน
คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์