แมจิคกับไมเคิล
นัดละสี่ควอเตอร์ เล่นเจ็ดนัดถ้าจำเป็น
ชิงตำแหน่งแชมป์บาสเกตบอลอาชีพ
(สปอร์ต อิลลัสสเตรทเทด) (แมจิคกับไมเคิล)
นี่เป็นปรมาจารย์ในกีฬานี้ทั้งคู่ แมจิคกับไมเคิล
รอบนี้แข่งชิงชนะเลิศ
ก็เป็นเรื่องของเขากับผม
นี่เป็นครั้งแรกที่เราจะได้แข่งกันตรงๆ
(เออร์วิน "แมจิค" จอห์นสัน)
เป็นศึกใหญ่ระหว่างตำนานสองบท
แมจิค จอห์นสันของแอลเอ กับไมเคิล จอร์แดนของชิคาโก
ถ้าเราอยู่จุดสูงสุดบนยอดเขา
ไม่มีทางที่เราจะอยากให้ใครผลักเราตกเขา
(ไมเคิล จอร์แดน) (การ์ด บูลส์ 1984-1998)
เราต้องสู้สุดใจ สู้จนกว่า จะโดนผลักตกลงมา
นั่นคือจุดที่แมจิคเคยอยู่
เขาเคย… เขาเป็นเหมือนยอดเขาที่ผมต้องปีน
เพราะพลังงานทั้งหมดของเราสร้างขึ้นมา
เพื่อเอาชนะคนคนเดียว เล่นงานคนนั้นคนเดียว
ในฐานะคนชอบเอาชนะเหมือนกัน ผมไม่คิดจะยอมมอบมงกุฎให้ง่ายๆ
คืองี้ ในใจผมรู้อยู่แล้วว่า ผมจะแต่งงานกับใคร
ผมแค่ยังไม่พร้อมจะแต่ง แต่ผมรู้ว่าจะแต่งกับคุกกี้
แน่นอน คุณแม่คุณพ่อเธอ และเพื่อนๆ ทุกคนรู้สึกว่า
ผมอาจไม่ใช่ผู้ชายที่คู่ควรกับเธอนะ
เพราะผมหักอกเธอครั้งและครั้งเล่า
แต่สุดท้ายแล้ว ผมก็รักเธอมาก
ฉันรู้จักเขาดีพอที่จะรู้ว่า ไม่ใช่ว่าเขาไม่ได้รักฉัน
(คุกกี้ จอห์นสัน)
ไม่ใช่อย่างนั้น
ตอนปี 1991 ตอนต้องแข่งกับบูลส์
เธอบอกผมว่า
"นี่ ถ้าเราจะรักกันให้รอด ฉันต้องย้ายไปอยู่แอลเอ"
ฉันบอก "ฉันว่าปัญหาคือ…
สาเหตุที่เราแต่งงานกันไม่ได้เสียที
เป็นเพราะเราไม่ชินกับการ มีบ้านอยู่ในเมืองเดียวกันด้วยซ้ำ
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เป็นรักทางไกลตลอด
ฉันว่า "เราต้องหัดอยู่ในเมืองเดียวกันก่อน
แต่ฉันจะทำต่อเมื่อหางานได้ และมีที่อยู่ของตัวเอง
เพื่อให้ฉันยังมีอิสระเป็นตัวของตัวเอง"
พวกเราบางคนอาจรู้สึกแย่นิดหน่อย ที่เธอกลับไปดีกับเขา
หน้ามืดตามัวอีกรอบ นึกออกไหม เหมือนกับ…
(มาร์ชา อีสลีย์ - ออเดรย์ เวบสเตอร์ เพนนีย์ วินเทอร์ส-แกรี)
(เพื่อนสมัยมหาวิทยาลัย)
"จำไม่ได้เหรอว่ารอบที่แล้วเกิดอะไรขึ้น"
นั่นเป็นปีแรก
ที่เขาเชิญฉันไปดูแข่งรอบเพลย์ออฟ
(เลเกอร์สสู้!)
การแข่งชิงแชมป์ครั้งก่อนๆ หน้านี้ ฉันไม่เคยอยู่ในสนามเลย
ดังนั้นสุดท้าย ตอนที่เขาได้เข้า ชิงแชมป์กับชิคาโกบูลส์
เขาถึงอนุญาตให้ฉันไป
ฉันตื่นเต้นกับรอบเพลย์ออฟมาก
คือว่า นี่คือ ชิคาโกบูลส์เลยนะ ไมเคิล จอร์แดน
(ไบรอน สก็อตต์) (การ์ด เลเกอร์ส 1983-1993)
ผมว่าไม่มีสักฤดูกาล ที่เราแข่งโดยไม่รู้สึกว่าเราเป็นทีมที่เก่งสุด
คือมันมีความจองหอง และความมั่นใจที่เรามีในทีมของเราเอง
แล้วเราก็ไปแข่งที่ชิคาโก ด้วยความรู้สึกแบบนั้น
เปิดเกมแล้ว แอลเอเลเกอร์สได้คุมลูกครับ
แมจิค จอห์นสันเจอกับไมเคิล จอร์แดน
พวกนั้นเก่งนะ ทีมชิคาโกเก่ง…
(เจมส์ เวอร์ธี) (ฟอร์เวิร์ด เลเกอร์ส 1982-1994)
แต่พวกนั้นไม่เคยได้เข้ารอบไฟนอล
ถ้าไม่เคยเข้าไป ไม่มีทางรู้หรอกว่ามันเป็นยังไง
นั่นเป็นเหมือนจุดอ่อนเหมือนกัน
นี่เป็นครั้งแรกที่เรามีโอกาสได้ ปะทะกับยักษ์ใหญ่
และตอนลงสนามนัดแรกเราก็ตื่นเต้นมาก
ผมรู้สึกดีนะ เราชนะนัดแรก
เอ.ซี. กรีน กลับลงสนามให้เลเกอร์ส
โอ๊ะ! โห! แมจิค
(เลเกอร์สเฉือนชนะบูลส์ ในนัดแรกรอบไฟนอล)
เราคาดไว้แล้ว เรากลับเข้ารอบไฟนอล
นี่มันงานเรา
(เอ.ซี. กรีน) (ฟอร์เวิร์ด เลเกอร์ส 1985-1993)
เราชนะเกมใหญ่ๆ
(ประสบการณ์ช่วยแอลเอได้)
นัดสอง มาเลย จัดมาได้เลย
(ลูกสามแต้มท้ายเกมของเพอร์คินส์ เอาชนะบูลส์ได้ 93-91)
จากนั้น เขาชนะไปสี่นัดรวด
วินาทีสุดท้าย ความพยายามยิงสามแต้มของแมจิคถูกบล็อก
พิพเพนได้ลูกไป
แล้วทีมชิคาโกบูลส์ก็ชนะ แชมป์เอ็นบีเอครั้งแรกของทีม
แมจิคไม่มีทางยอมแพ้โดยไม่สู้หรอก
เราต้องชิงมาจากเขา เพราะเขาอยู่ตรงนี้มาหลายครั้งแล้ว
และ… คือเราก็พยายามแล้วก็ชิงมาได้
ผมพยายามเดินเข้าไปหาตอนอยู่ในสนาม แต่เข้าไม่ได้
เพราะผมอยากแสดงความยินดีกับเขา
เขาเข้ามาในห้องล็อกเกอร์เรา แล้วก็ กอดผมแน่นที่สุดเลย นึกออกไหม
แสดงความยินดีกับผม ขอให้ผมโชคดี
พอเขากอดผม เขาก็เริ่มร้องไห้
เป็นจังหวะที่งดงามมาก สำหรับเราทั้งสองคน ที่ได้เห็นความยินดี
ผมอยากบอกว่า "นี่ ยินดีด้วย ที่ได้แชมป์เป็นปีแรก"
เขาไม่จำเป็นต้องมา นึกออกไหม จากมุมที่สองทีมเป็นคู่แข่งกัน
แต่เขาเข้าใจว่ามันมีความหมายยังไง
เขาเข้าใจการนับถือฝีมือกัน
ว่า โอเค นายเข้ามาอยู่ในกลุ่มนี้แล้ว
กลุ่มแลร์รี เบิร์ด แมจิค จอห์นสัน
นั่นทำให้เห็นว่าเขาเป็นแชมป์ตัวจริงแค่ไหน
ไมเคิล จอร์แดนเป็นเอ็มวีพี ด้วยมติเอกฉันท์
รู้สึกเหมือนแมจิค จอห์นสัน ส่งมอบตำแหน่งต่อให้คุณแล้วหรือเปล่า
ตอนนั้นไมเคิล จอร์แดนเหมือนบอกว่า
(โรบิน โรเบิร์ตส์) (ผู้สื่อข่าวกีฬา อีเอสพีเอ็น 1990-2005)
"นี่ พวก ส่งงานต่อให้ฉันเลยเถอะ"
แต่แมจิคก็แบบ "ไม่รู้สินะ ไม่ดีมั้ง"
เขายังอยากยึดตำแหน่งนั้นต่ออีกหน่อย
ผมต้องยอมรับว่าถึงคราวของเขาแล้วจริงๆ
แต่ โห เวลาแพ้เราก็ปวดใจจริงๆ นะ
ผมบอกว่า "โอเค ปีหน้ามาแข่งใหม่แล้วต้องชนะ"
ถึงจะแพ้ แต่สำหรับเรา นั่นเป็นเรื่องที่ดี
นั่นเป็นประสบการณ์ที่ดี
ให้เขาเข้าใจว่าตอนนี้ เขาเปิดให้ฉันเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตได้
แล้วก็มีปาร์ตี้ริมสระ
แหม คือว่า ป่านนั้นผมก็ขึ้นชื่อเรื่องปาร์ตี้แล้ว
ผมจัดปาร์ตี้ชั้นดีที่สุดในฮอลลีวูด
คือผมจัดปาร์ตี้สระน้ำที่สุดยอดมาก
ใครๆ ก็อยากมาปาร์ตี้ริมสระเนอะ
มันสนุก น่าตื่นเต้น
(ไมเคิล คูเปอร์) (การ์ด เลเกอร์ส 1978-1990)
ถ้าแต่งงานแล้วก็อาจเดือดร้อนได้ แต่ถ้าโสด ก็อาจเดือดร้อนได้
ภรรยานักกีฬาหลายคนไม่พอใจ ที่สามีไปงานแบบนั้น
โดยที่ไม่เชิญเมียไปด้วย
นึกออกมั้ย เมื่อไหร่จะโตกันเสียที
จะคอยแต่… นั่นไม่ใช่เรื่องที่ควรทำแล้ว
แล้วฉันก็คุยกับเขาตลอด บอกว่า "ไม่อยากเชื่อว่าคุณจะจัดจริงๆ"
เขาก็บอก "ไม่อยากเชื่อว่า คุณทำเรื่องจิ๊บจ๊อยให้เป็นเรื่องใหญ่"
เราเลยทะเลาะกันใหญ่อีกรอบ
"งั้นถ้าคุณยังจะจัดปาร์ตี้ เราจบกันนะ"
ฉันก็ไม่ยอม เขาก็ไม่ยอม
ในหัวฉันคิดเลยว่า "เราไม่อยากมีส่วนในชีวิตแบบนี้
เราไม่อยากต้องผ่านเรื่องแบบนี้
นั่นอาจเป็นสัญญาณจากฟ้า
ยังไงเขาก็ไม่เปลี่ยน"
จบตรงนั้น เราจบกันเลย
ผมไม่นึกว่าเธอจะทิ้งผมไปจริงๆ
โห เรื่องนี้ผมปวดใจมาก
เวลาจบฤดูกาล ผมมักจะบินไปเกาะบาฮามาส
แล้วไปนอนทั้งสัปดาห์
ปล่อยให้ร่างกายได้ซ่อมแซมตัวเอง ให้จิตใจได้พัก
คุกกี้ผ่านอะไรมาเยอะ ไม่ต้องสงสัยเลย
แต่เธอคู่ควรกับอะไรที่ดีกว่านี้
เธอไม่คู่ควรกับการที่ ผมไปขอให้เธอแต่งงานกับผม
แล้วก็ถอนหมั้นไป กี่ครั้งนะ สามครั้ง
เธอไม่ควรต้องเจออย่างนั้น เธอเป็นผู้หญิงที่มีคุณค่ามากกว่านั้น
เวลาพูดถึงเรื่องคู่แท้…
เธอเป็นผู้หญิงที่ไร้ที่ติสำหรับผม
แล้วพ่อก็โทรมา บอกผมว่า
พ่อว่า "จูเนียร์ แกควรแต่งกับผู้หญิงคนนั้น
พระเจ้ามอบผู้หญิงคนนั้นให้แกแล้วนะ
แกกำลังจะทำพลาด พลาดครั้งสำคัญที่สุดในชีวิต"
แล้วฉันเลยได้รับโทรศัพท์
เขาบอกว่า "ผมว่าผมทำได้ละ"
ฉันบอก "โอเค ทางเดียวที่จะทำได้คือถ้าเรา…
คุณกลับมาเมื่อไหร่ เราบินตรงไปเวกัสแล้วแต่งเลย
แต่งเสียให้มันจบๆ ไป"
ฉันบอก "ไม่ต้องจัดงานแต่งหรอก"
ณ จุดนั้น ฉันหลังชนฝาไม่รู้จะทำไงแล้วค่ะ
ผมบอกว่า "แต่งกันเลย"
เธอบอกว่า "ฉันอยากให้เราหมั้นกันสั้นมากๆ
ต้องแต่งด่วนๆ เลย" "ก่อนที่คุณจะเปลี่ยนใจอีก"
ผมบอก "ผมไม่เปลี่ยนใจแล้วล่ะ"
(แลนซิ่ง รัฐมิชิแกน) (14 กันยายน 1991)
จำได้ว่าฉันยังคิดเลย "ถ้าเขาไม่มาอีกล่ะ"
ฉันยังกลัวอยู่เลยนะว่า เขาจะไม่มาเข้าพิธี
เพราะเขาทำแบบนั้นมาหลายรอบแล้ว
เหมือนในหนังเรื่อง The Runaway Bride แต่เขากลับเป็นเจ้าบ่าวที่หนีงานแต่ง
ชุดแต่งงานฉันใหญ่เกินไปเกือบสองไซส์
เพราะฉันน้ำหนักลงจากความเครียด
ฉันหวั่นใจมาก เหมือน เพื่อนๆ ทุกคนต้องคอยปลอบใจฉัน
"เขามาแน่ ไม่ต้องห่วง"
อย่าหัวเราะ อย่าคิกคัก
อย่าพูด "ฮัลเลลูยาห์" ตอนที่บอกว่า "ขอประกาศให้เป็นสามีภรรยากัน"
ทุกครั้งที่ใครเดินเข้ามา ฉันจะถาม
"เขามายัง เขามายัง"
ถึงจุดนั้น พวกเราก็แบบ "โอเค
เมื่อไปถึงหน้างานจริง ถ้าได้ทำพิธีก็คือได้ทำพิธี"
- ใช่ๆ - นึกออกมั้ย แล้วก็…
- สุดท้ายก็ได้แต่งจริง - ใช่ แล้วก็สุดยอดมาก
ผมปล่อยให้เธอรออยู่นานมาก
การที่ได้กลับบ้านที่มิชิแกน
มีครอบครัวและเพื่อนๆ กับคนทั้งรัฐจับตาดูอยู่
จะต้องออกมาดีแน่ๆ
ฉันยืนอยู่ที่หน้าประตูโบสถ์กับคุณพ่อ
แล้วเขาก็เปิดประตู
ฉันขยับไม่ได้เลยค่ะ
เพราะฉันยังคิดอยู่ว่า "ถ้าเขาไม่มาล่ะ"
แต่พ่อก็แบบ "โอเคมั้ย จะไปต่อใช่ไหม"
หายใจลึกๆ แล้วเดินเข้าโบสถ์ไปค่ะ
ตอนที่ผมเห็นเธอสวยขนาดนั้น
ผมร้องไห้เลย
เป็นจังหวะที่งดงามมาก
- คุกกี้ดูเหมือนเจ้าหญิง - ใช่ จริง
เธอสวยมากๆ แล้วขนาดเออร์วินก็…
- เราแทบเห็นเลยว่าเขา… - ใช่ หายใจออกยาว
ใช่ๆ
เหมือน "ได้เธอมาแล้ว ทุกอย่างเหมาะสมแล้ว นี่ถูกต้องแล้ว"
ขอประกาศให้เป็นสามีภรรยากัน
คุณจูบเจ้าสาวได้
เมื่อรู้ว่าตอนนี้ชีวิตเราคู่กันแล้ว
และเราจะสร้างอะไรขึ้นมาด้วยกัน
เป็นความรู้สึกที่ยอดมาก
(ปารีส) (18 ตุลาคม 1991)
(แข่งก่อนฤดูกาลของเอ็นบีเอ)
ไหนๆ เราก็จะไปปารีสกับเลเกอร์ส
เพื่อไปแข่งกับทีมฝรั่งเศส
เราเลยว่า "เอ้า งั้นก็ถือโอกาสนี้เป็นฮันนีมูนไปเลย"
เมื่อคืน โอเค รอบหน้าเอาใหม่
คุกกี้กับผมไปฮันนีมูนกัน ไปเที่ยวสถานที่สำคัญต่างๆ
ตอนกลางคืนเราได้ไปเดินเล่น และมีความสุขเมื่ออยู่ด้วยกัน
นั่นเหมือนทำให้เราย้อนกลับไปสู่ สมัยยังอยู่มหาวิทยาลัย
ฉันหยุดกินยาคุมกำเนิดมาหลายเดือนแล้ว
เพราะไหนๆ เราก็กำลังจะแต่งงานอะไรงั้น
ตอนอยู่ปารีส ฉันคิดว่าเริ่มมีสัญญาณอะไรสักอย่าง
ฉันเลยแบบ ตรวจหน่อยละกัน
แต่เราอ่านใบในนั้นไม่ออก เพราะมันเป็นภาษาฝรั่งเศส
มีแม่บ้านโรงแรมคนหนึ่ง เข้ามาทำความสะอาดห้อง
ฉันเลยเอาที่ตรวจนั่นให้ดู
แล้วเธอก็… ฉันทำท่างี้…
เธอตอบว่า "อวี อวี!"
ผมดีใจมากๆ เพราะนี่คือสิ่งที่เราทั้งคู่ต้องการ
อยากมีลูกด้วยกัน
ในที่สุดผมก็แต่งงานกับคุกกี้เสียที แล้วตอนนี้เธอก็ท้องแล้ว
ถึงเวลาที่จะต้องเตรียมตัวเข้าฤดูกาลแข่ง
ภารกิจตอนนี้คือต้องเอาชนะทีมบูลส์
(แกรี่ วิตตี) (เทรนเนอร์ เลเกอร์ส 1984-2016)
เรารู้สึกว่า "พวก นี่แหละ… ทีมที่เรามีอยู่ตอนนี้นะ…
เนี่ย เราต้องได้เข้าชิงแชมป์แน่"
เราแข่งซ้อมก่อนเข้าฤดูกาล ไปได้หกนัดจากทั้งหมดแปดนัด
(ซอล์ทเลคซิตี้) (26 ตุลาคม 1991)
บินไปซอล์ทเลค ไปถึงโรงแรม
ผมได้ข้อความว่าให้โทรกลับไปที่ออฟฟิศ
โทรไปเจอเจอร์รี เขาบอกว่า "ส่งแมจิคกลับบ้าน"
"ทำไม"
"ผมบอกคุณไม่ได้ แต่ต้องให้เขากลับมา"
"เดี๋ยวนี้"
เจอร์รีไม่เคยพูดกับผมแบบนั้นเลย
แบบ "ผมรู้อะไรมาและอยากให้คุณรู้ด้วย"
ผมเลยบอกว่า "โอเค" ผมโทรหาเขา
บอกว่า "ฟังนะ คุณต้องกลับบ้านก่อน"
แล้วผมก็ตอบว่า "อ้อ โอเค กลับไปทำไม"
เขาบอกว่า "ผมก็ไม่รู้ เขาบอกแค่ว่าให้ส่งคุณกลับบ้าน"
ผมบอก "แข่งนัดนี้เสร็จ เราก็ตรงกลับบ้านอยู่แล้ว
พรุ่งนี้ผมค่อยไปหาเขาได้ไหมล่ะ"
เขาบอก "ไม่ได้ คุณต้องกลับเดี๋ยวนี้"
ผมรับโทรศัพท์จากดร.เมลล์แมน เขาบอกว่า…
(ลอน โรเซน) (ผู้จัดการส่วนตัวของแมจิค 1987-1996)
"เขาต้องกลับมาจากยูทาห์" ผมถาม "ทำไม" เขาตอบ "ผมบอกคุณไม่ได้"
"เออร์วินต้องกลับมา" "เขาเล่นก่อนได้มั้ย" "ไม่ เล่นไม่ได้"
(ดร.ไมเคิล เมลล์แมน) (แพทย์ประจำทีมเลเกอร์ส 1981-1995)
เขาต้องตรงกลับมาเลย ลงสนามไม่ได้
กลับมาถึงเมื่อไหร่ให้เขามาหาผม"
พวกเราอยู่ยูทาห์ แมจิคควรต้องลงสนามด้วย
แต่พอไปถึงสนาม แมจิคไม่ได้ไป
ว่ากันว่าเขากลับไปแอลเอ
เป็นไข้หวัดใหญ่ หรือหวัด อะไรแบบนั้น
ตอนนั้นเราตรวจร่างกายประจำปี ก่อนถึงฤดูกาลแข่งขันอยู่แล้ว
ถ้ามีอะไรผิดปกติก็จะต้อง…
ปรากฏออกมา ตั้งแต่ตรวจร่างกายก่อนเริ่มฤดูกาล
มะเร็งเหรอ คือเขาจะเป็นอะไรไปได้
(ลอสแองเจลิส)
ผมตรงไปที่ห้องของดร.เมลล์แมน
ผมคิดว่าห้องเขาอยู่ที่ชั้นสาม
ตอนนั้นน่าจะห้าโมงครึ่งได้
ไม่มีใครอยู่ในห้องรอเลย
แล้วดร.เมลล์แมนก็เปิดประตู
เขาบอกว่า "ไง เออร์วิน เข้ามาสิ"
ผมหลับตาก็นึกภาพออกว่า ห้องทำงานตอนนั้นเป็นยังไง
จำได้ว่าเขากับลอนนั่งตรงไหน
นั่งลงแล้วก็ คือว่า
ผมดูออกว่าต้องมีเรื่องแล้วล่ะ แค่เห็นสีหน้าเขาก็รู้
เขาเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงาน
หยิบซองเฟ็ดเอกซ์ออกมา หยิบเอกสารออกมาด้วย
และเขา…
เขาบอกว่า "ผมมีข่าวไม่ค่อยดี คุณมีเชื้อเอชไอวี"
(เอชไอวี-1 แอนติเจน และตรวจพบ แอนตี้บอดี้เอชไอวี-1/เอชไอวี-2)
(สรุปได้จากห้องปฏิบัติการว่า มีการติดเชื้อเอชไอวี)
ผมได้แต่นั่งเงียบเลย
ผมไม่อยากจะเชื่อ…
อึ้งไปหมด
ผมถามว่า "แน่ใจเหรอ"
พอรวบรวมสติได้ผมก็แบบ
"โอเค งั้น นี่แปลว่าอะไร
ผมกำลังจะตายเหรอ"
หมอตอบว่า "เอ่อ เราก็ยังไม่รู้"
"และ คือ นี่คือเรื่องที่ผมกังวล
ผมมีภรรยา เธอกำลังท้อง
ให้ผมบอกเธอยังไง"
เรากำลังจะได้ใช้ชีวิตเหมือนในเทพนิยาย
และตอนนี้ผมกลับได้ข่าวร้ายขนาดนี้
ผมนั่งเก้าอี้ตัวนั้นแล้วคิดว่า "โอ๊ย ตายแล้ว
ผมจะกลับบ้านไปบอกข่าวนี้กับเมียยังไง"
ผมรู้ว่าข่าวนี้จะทำให้เธอพังแน่ๆ เธอจะต้องเสียใจ
ฉันอยู่บ้านกำลังเตรียมตัวจะดูบาส
แล้วโทรศัพท์ก็ดัง
เป็นเออร์วินโทรมา
เขาบอกว่า "ผมกำลังกลับบ้าน จะบอกเหตุผลตอนที่ไปถึงบ้านแล้ว"
ฉันรู้ว่าต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ ถ้าถึงกับเขาไม่ลงสนาม
เป็นการรอคอยที่นานมาก
น่าจะเป็นเรื่องยากที่สุด เท่าที่ผมเคยทำมาในชีวิต
การที่จะต้องบอกคนที่เรารัก
และคนที่รักเรา…
เมื่อเขาเดินเข้าประตูมา เขามองหน้าฉัน
บอกว่า "เราต้องคุยกัน"
เขาบอกว่า "ผมไม่รู้จะพูดยังไง นอกจากพูดออกมาเลย
เขาตรวจเจอว่าผมติดเชื้อเอชไอวี เชื้อที่ทำให้เกิดโรคเอดส์"
เธอก็เริ่มร้องไห้และ…
นั่นทำให้ผมใจสลาย
นึกออกมั้ย แค่เห็นก็ใจสลาย
"พระเจ้า คุณกำลังจะตายเหรอ"
ทุกคนที่เราได้ข่าวว่าติด ตายหมด
แล้วเธอก็บอกว่า "แล้วฉันจะต้องเจออะไร
แล้วลูกของเราจะต้องเจออะไรอีก" เรื่องนั้นผมตอบไม่ได้
โอ๊ย ตายแล้ว ลูกฉัน
แล้วลูกฉันจะเป็นยังไง
จะเกิดอะไรขึ้นกับลูกของฉัน
ฉันบอกว่า "โอ๊ย ไม่นะ ไม่จริง"
(คริสทีน จอห์นสัน) (คุณแม่)
บอกว่า "นี่ล้อแม่เล่นใช่มั้ย"
สมัยนั้น คนยังไม่รู้อะไร
(แลร์รี จอห์นสัน) (พี่ชาย)
รู้แต่ว่าเป็นแล้วตายหมด
เรากำลังเตรียมกินมื้อค่ำกัน
ฉันเดินไปหยิบกระเป๋าแล้วเดินขึ้นรถ
แล้วเอาแต่ร้องไห้
ฉันก็สวดภาวนา แล้วร้องไห้ แล้ว ภาวนา
เหมือนคนเอาไม้หน้าสามมาหวดท้อง
เราทุกคนเสียใจหนักมาก แต่การต้องเห็นคุณแม่กับคุณพ่อเสียใจ
เป็นสิ่งที่ฉันแทบจะรับไม่ได้
(คิมเบอร์ลีย์ จอห์นสัน เรย์) (พี่สาว)
ฉันบอกว่า "พระเจ้า อย่าพรากลูกฉันไป
อย่าพรากลูกฉันไป พระเจ้า อย่าเอาตัวเขาไปเลย"
ฉันร้องไห้ ต้องขอเวลา ที่จะทำใจคนเดียว
(เพิร์ล จอห์นสัน) (พี่สาว)
และ…
โทรศัพท์ดัง คุณแม่คุยโทรอยู่พักหนึ่ง
(อังเดร จอห์นสัน) (ลูกชาย)
แล้วแม่ก็บอกว่า "พ่อเขาอยากคุยด้วย"
จำได้ว่าพ่อพยายามจะอธิบาย
แบบ "คืองี้ พ่อติดเชื้อเอชไอวี
พวกหมอยังไม่ค่อยรู้จักเชื้อนี้เท่าไหร่
แต่พ่อจะไม่เป็นอะไร"
แล้วผมก็คุยกับแม่ พยายามจะทำความเข้าใจว่ามันคืออะไร
ไปคุยกับหมอ หมอบอกว่า "ใช้เวลากับเขาให้มากที่สุด
เพราะเขาอาจจะไม่… อาจเหลือเวลาในชีวิตอีกไม่กี่ปี"
(27 ตุลาคม 1991)
เช้าวันต่อมาเราก็ตื่นแล้วไปหาหมอ
เขาตรวจเลือดฉัน
สมัยนั้นต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะรู้ผล
ตอนนั้นเป็นช่วงปวดใจสุดๆ ค่ะ การรอคอยโดยไม่รู้
นั่นเป็นช่วงที่แย่ที่สุดในชีวิตผม
ได้แต่รอแล้วรอเล่า แล้วคิด…
คิดถึงพ่อแม่ คิดถึงพี่น้อง คิดถึงอังเดร ลูกชายผม
ผมต้องจัดการสินทรัพย์เตรียมลาตายเลยไหม
ผมนึกว่าผมจะใกล้ตายแล้วจริงๆ
ผมนอนไม่หลับ ผมคิดแต่ว่า…
"นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ เธอจะอยู่ในวงแขนผมรึเปล่า"
เขากับคุกกี้ขับรถมา
จอดรถ ประตูรถเปิด
มีแต่น้ำตา
คือว่า เราจะพูดยังไง เราจะทำยังไง
แล้วเออร์วินก็บอกว่า "โอเค เราไปคุยกันสองคน
เราจะไปเดินที่หาดกัน"
เราเริ่มเดิน แล้วเขาก็เริ่มพูด
ผมบอกเขาว่า "ถ้าเกิดอะไรขึ้น
คือว่า ต้องดูแลครอบครัวผมก่อนนะ"
"คิดว่าผมคงต้องเลิกเล่นบาส"
และ ณ จุดหนึ่ง เขาบอกว่า "ผมไม่รู้ว่าจะอยากอยู่ต่อไหม
ผมอาจจบไปเองเลย ผมอาจ…"
(30 ตุลาคม 1991)
เราส่งเลือดเขาไปที่ ดร.เดวิด โฮ
ที่สถาบันเอดส์แอรอน ไดมอนด์
(บุคคลแห่งปี) (ดร.เดวิด โฮ)
ผมเริ่มทำเรื่องเชื้อเอชไอวีและโรคเอดส์ ตั้งแต่ช่วงปี 1980
ผมโตมาในลอสแองเจลิส
แล้วตั้งแต่วัยรุ่น ผมก็เป็นแฟนทีมลอสแองเจลิสเลเกอร์ส
(ดร.เดวิด โฮ) (นักวิจัยโรคเอดส์)
ใครจะไม่รู้ครับว่าแมจิคเป็นใคร
เขาโทรกลับมา เขาบอกว่า "เออร์วินป่วยหนักมาก
นับค่าทีเซลล์ได้ 203"
ณ จุดนั้น ถือว่าอยู่ในจุดที่เรียกว่า "คาบเส้น"
ถ้าต่ำถึง 200 เมื่อไหร่ คือเป็นเอดส์
เป็นค่าที่น่าเป็นห่วงมาก
เพราะเห็นอยู่ว่าใกล้จะถึงค่าต่ำสุด
ถ้าต่ำกว่านั้น เขาจะมีสิทธิ์ติดเชื้อต่างๆ มากมาย
เขาบอกตัวเลขว่าจะอยู่ได้นานแค่ไหน
สองสามปี เป็นอย่างมาก
ผมไม่สามารถมองในแง่ดี
ว่าค่าทีเซลล์ในระดับ 200 กว่า จะยื้อชีวิตเขาไปได้อีกห้าปี
ทีเซลล์ช่วยระบบภูมิคุ้มกัน ให้ต่อต้านการติดเชื้อหลายตัว
ช่วยสร้างแอนติบอดี้ และสร้างปฏิกิริยาอื่นๆ จากทีเซลล์
ดังนั้นถ้าค่าเซลล์ชนิดนี้ลดลง
เชื้อเอชไอวีเข้าเล่นงาน เซลล์ที่จัดการปฏิกิริยาภูมิคุ้มกันของร่างกาย
ดังนั้นคนเราจะไม่สามารถควบคุมได้ หากถูกโจมตี
จากจุลินทรีย์ก่อโรคหลากหลาย ที่อยู่ในสภาพแวดล้อม
(ดร.แอนโธนี เฟาชี) (ผ.อ. สถาบันโรคติดต่อและภูมิแพ้แห่งชาติ)
ผมก็เกี่ยวข้องกับ ความพยายามรับมือกับโรคติดต่อนี้
ตั้งแต่สัปดาห์แรกๆ ที่เรารู้ว่า นี่เป็นโรคอุบัติใหม่
ความก้าวหน้าเรื่องชีววิทยาโมเลกุล ในช่วงสิบปีที่ผ่านมา
ทำให้นักวิทยาศาสตร์ที่เอ็นไอเอช
และมหาวิทยาลัยทั่วประเทศ ที่ได้รับการสนับสนุนของเอ็นไอเอช
สามารถที่จะ เราเรียกว่า ทำแผนที่จีโนมของไวรัสเอดส์ได้
(แผนที่จีโนมเอชไอวี)
ตอนนั้นเป็นปีสำคัญมาก ปี 1991
เพราะเรายังไม่มียาที่ใช้การได้ดี
ถ้าตรวจเจอตั้งแต่ยังไม่เป็นหนัก อาจจะโชคดี
ตอนนั้นคำแนะนำของผมคือ ใช้ยาที่มีอยู่ประคองอาการไปก่อน
รักษาระบบภูมิคุ้มกันในร่างกายไว้ ให้มากที่สุดเท่าที่มากได้
และอีกหน่อยในอนาคต น่าจะมียาที่ดีกว่านี้ให้ใช้
สมัยนั้นเรามียาแค่ตัวเดียว เอแซดที
และต้องกินทีละห้าเม็ด วันละสามครั้ง
ยาก็มีผลข้างเคียงหนัก
เอแซดทีทำให้คลื่นไส้ อาเจียน โลหิตจาง
สิ่งที่เรายังไม่รู้คือ ถ้ามีการใช้กำลังกายอย่างสุดโต่ง
ซึ่งต้องทำหากเล่นกีฬาในระดับอาชีพ
จะส่งผลเสียต่อสุขภาพของเขาหรือไม่
ดร.โฮบอกว่า "เขาเล่นบาสเกตบอลไม่ได้แล้ว
ชีวิตการเล่นบาสของคุณจบลงแล้ว"
เขาไม่ยอมบอกเพื่อนร่วมทีมด้วยซ้ำ
คือ เออร์วิน คุกกี้ กับผมคุยกัน
ตอนแรกคุกกี้ก็บอกว่า
"เราจะไม่เปิดเผยเรื่องนี้
เราจะพูดแค่ว่า เขาเกษียณจากการเล่นบาสอาชีพ"
ตอนนั้นฉันรับมือกับการสู้เรื่องนี้ไปได้แค่ทีละวัน
สู้พร้อมกับคุณ อยู่กันลำพัง
แต่ฉันไม่โอเคถ้าจะบอกคนทั้งโลก
ถ้าขืนบอกคน คนจะเริ่มปฏิบัติต่อเราไม่เหมือนเดิม
พวกเขาจะไม่อยากให้ เอ่อ เราไปอยู่ด้วย
เขาจะกลัวที่จะสัมผัสเรา หรือว่าอะไรพวกนั้น
ที่จริงเราควรจะเปิดเผยความจริงกับสื่อมวลชน
(เจอร์รี เวสต์) (ผู้จัดการทีมเลเกอร์ส 1982-1994)
และบอกพวกเขาว่าเกิดอะไรขึ้น
ไม่จำเป็นต้องบอกทุกอย่างที่เกิดขึ้น
แต่นี่จะกลายเป็นเรื่องระดับชาติ หรือระดับโลก
"เราจะบอกคนยังไง"
เพราะทุกคนมาถามผมกันหมด
"เราจะบอกว่าเขาเป็นไข้หวัดใหญ่"
ข่าวกีฬาค่ะ คืนนี้เป็นคืนเปิดฤดูกาลเอ็นบีเอ
ฤดูกาลปกติเริ่มด้วยการแข่ง 12 นัด
(1 พฤศจิกายน 1991)
คำถามสำคัญคือ แอร์ จอร์แดนจะทำให้ชิคาโก้บินต่อได้ไหม
เมื่อสองวันก่อน จอห์นสันยังมาร่วมซ้อมกับทีม
หลังจากพลาดสามเกมแรกของเลเกอร์ส เพราะเป็นไข้หวัดใหญ่
เขาคุยกับสื่อ คาดว่าจะกลับลงสนามเร็วๆ นี้
เราไม่อยากลงแล้วกล้ามเนื้อเคล็ดขัด หรือว่าลงไปแล้วบาดเจ็บ
เพราะเราอ่อนซ้อม
เพราะผมป่วยจนไม่ได้มาซ้อม ผมก็ต้องมาซ้อมชดเชย
ต้องแน่ใจว่า สภาพร่างกายผมพร้อมในระดับหนึ่ง
มองสนาม ผมก็เริ่ม…
- ดีขึ้นหรือยัง พวก - ดีขึ้นแล้วๆ
- คืนนี้ลงมั้ย - คืนนี้ก็ต้องคลาดกันอีก
- จะไม่เจอกันเหรอ - คืนนี้ต้องนั่งคิดถึง
- งั้นเจอกันตอนคริสต์มาส - แค่คืนนี้ พวก
ได้เลยพวก เป็นไงบ้าง ไอ้น้อง
คนถามกันทุกวัน
และยิ่งเวลาผ่านไป
คนก็ยิ่งไม่เชื่อเรื่องที่บอกว่าเป็นไข้หวัดใหญ่
สื่อมวลชนก็เริ่มเลิกคิ้ว
(แมจิคของเลเกอร์สอาจ ไม่ลงช่วงต้นของฤดูกาล)
เราก็อยากเคารพความเป็นส่วนตัว
และอยากเชื่อทุกอย่างที่เขาบอกมา
แต่ก็รู้ด้วยว่า "เดี๋ยวนะ"
(แรนดี้ เคอร์ดูน) (ผู้สื่อข่าววิทยุท้องถิ่นแอลเอ 1989-1995)
เราไม่ได้เจาะสืบข่าวทุกเรื่องหรอก
ถ้าเกิดแค่มีคนนิ้วซ้นหรืออะไรแบบนั้น
หรือปวดท้องอย่างหนัก เราจะไม่ได้คิดว่าจริงๆ แล้วเป็นอย่างอื่น
แต่เรื่องนี้มีอะไรลึกกว่าที่เขาให้ข่าว
คนก็เริ่ม…
เหมือนซุบซิบกันแล้วก็ "ไม่หรอกๆ ฉันว่ามันไม่มีอะไรหรอก"
ผมต้องโกหกครอบครัวตัวเอง
ผมต้องโกหกทีม หัวหน้าโค้ช
ผมต้องโกหกทั้งโลก โอเคนะ
เราโกหกคนทั้งโลก
ทุกวันฉันตื่นมาพร้อมกับความกลัว
"พระเจ้า วันใหม่ โรคยังอยู่นี่"
ทุกวันก็คิดว่า "โอเค เราจะผ่านวันนี้ไปอีกวัน
พร้อมกับพระเจ้า เราจะผ่านวันนี้ให้ได้
เราต้องมีศรัทธาและเราทำได้"
(3 พฤศจิกายน 1991)
เรากลับไปฟังผลจากหมอ
ฉันคิดว่าจะเป็นลมแล้ว
เขาว่า "ข่าวดีคือ คุณไม่ติดเชื้อ
ถ้าคุณไม่ติด ลูกก็จะไม่ติดด้วย"
โห ตอนได้ผลกลับมา
เรากอดกันเลย
ผมเดินเข้าไปด้านหลัง…
แล้วร้องห่มร้องไห้เป็นเด็กๆ เลย
ผมรู้สึกเลยว่าตัวเองจะอยู่เพื่ออะไร
แล้วผมก็ต้องหาใครสักคน ที่ใช้ชีวิตอยู่กับโรคนี้
ที่จะช่วยให้ผมเข้าใจได้ว่า เส้นทางชีวิตผมต่อจากนี้จะเป็นยังไง
แล้วชีวิตประจำวันของผมจะเป็นอย่างไร
ถือเป็นเกียรติมากที่ จะแนะนำให้คุณรู้จักกับ
ผู้หญิงที่เป็นแรงบันดาลใจให้คนนับล้าน…
(เอดส์นี่มันอะไรกัน)
และใช้ชีวิตกับเชื้อเอชไอวีมา 11 ปีแล้ว
ผู้ร่วมก่อตั้งมูลนิธิโรคเอดส์ในเด็ก อลิซาเบธ เกลเซอร์ ขอบคุณครับ
ผมติดต่ออลิซาเบธ เกลเซอร์ เพราะเคยอ่านบทความเกี่ยวกับเธอ
และผมอยากให้เออร์วินเจอกับเธอ
เมื่อสิบเอ็ดปีก่อน…
ระหว่างที่คลอดลูกคนแรก
ฉันตกเลือดและต้องให้เลือดสามลิตรกว่า
สี่ปีต่อมา ฉันถึงพบว่าตัวเอง ติดเชื้อไวรัสเอชไอวี
และได้ส่งเชื้อต่อให้เอเรียล ลูกสาวฉัน โดยไม่รู้ตัว
เพราะให้นมแม่
และส่งให้เจค ลูกชายฉันจากตอนตั้งครรภ์
ผมนั่งคุยกับลอน
พยายามตัดสินใจจริงจังว่า ผมจะทำยังไงกับชีวิตต่อ
คุยเรื่องข้อดีและข้อเสียของการบอก หรือจะไม่บอก…
จะบอกโลกไหม
ผมถามเธอว่า "ผมควรทำยังไง" นึกออกไหม
เธออยาก… เธอไม่ลังเลด้วยซ้ำ "คุณควรประกาศออกไปเลย"
"ฉันอยากให้คุณมาช่วย เป็นหน้าเป็นตาของโรคนี้
อยากให้คุณเป็นหน้าตาของเอดส์ เราต้องการคนที่จะออกหน้าให้"
ตอนที่รู้ว่าสถานการณ์สุขภาพของเราเป็นแบบนั้น…
ครอบครัวเรามีคนที่เป็นเอดส์ หรือติดเชื้อไวรัสเอชไอวีแล้วสามคน…
หมอเราบอกว่า "อย่าบอกใครนะ โลกนี้ยังไม่พร้อมรับรู้เรื่องครอบครัวคุณ"
เธอพูดเลยว่า "แมจิค จอห์นสันจะช่วยชีวิตลูกชายฉันได้
ฉันไม่รอดหรอก ลูกสาวฉันตายไปแล้ว
แต่เขาจะช่วยชีวิตเจคได้
เขาจะทำให้คนเห็นว่าโรคนี้มี คนที่มีชีวิตจริงๆ เป็นกัน"
ตอนได้พบเธอ เธอให้ความหวังเรามากๆ
แค่เมื่อได้อยู่ใกล้ๆ เธอน่ะค่ะ
เพราะเธอกำลังโมโห แล้วเธอก็บอกเลยว่า
"เข้ามามีส่วนร่วมให้มากสุดเท่าที่ทำได้
เข้าไปร่วมจัดการ เรื่องการพยายามหาทางรักษา
เข้าไปร่วมจัดการ เป็นกำลังสนับสนุนคนที่ติดเชื้อแล้ว
คือแค่… เข้าไปร่วมจัดการ หรือว่าช่วยแคร์หน่อย"
ฉันรู้ตอนนั้นเลยว่า พระเจ้าทรงมีเหตุผลที่ส่งคนมาอยู่ ณ จุดๆ หนึ่ง
ฉันเชื่อว่าเป้าหมายหลักในชีวิตเขาคือ
ต้องมาเป็นหน้าตาของเจ้าโรคนี้ และต้องออกหน้า
และพยายามสนับสนุน และช่วยคนไว้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่ทำได้
คืนนั้นตอนอยู่ที่บ้านผม วันที่ 6 พฤศจิกายน เราพูดกันเลยว่า
"เราจะจัดแถลงข่าว วันศุกร์ที่ 8 พฤศจิกายน
ขอเวลาเตรียมตัวทุกอย่างหนึ่งวัน"
เยี่ยม ได้
ให้เวลาเออร์วินเตรียมตัว ให้เวลาพวกเราวางแผนดีๆ
(7 พฤศจิกายน 1991)
วันปกติอีกวันหนึ่งเนอะ
เตรียมตัวแถลงข่าวในวันพรุ่งนี้ ผมออกไปทำงานแต่เช้า
แล้วประมาณเก้าโมงเช้า ได้รับสายจากนักข่าววิทยุท้องถิ่น
เขาถามผมว่า "ลอน ผมได้รับรายงานว่า เออร์วินเป็นเอดส์"
เขาเรียกผมเข้าไปใน ห้องทำงานของผ.อ.ข่าว
ผ.อ.ข่าวบอกว่า "โอเค เราได้เบาะแสมา
แมจิคติดเอชไอวี และเขาจะเลิกเล่นบาส"
ผมก็ต้องโทรเช็คทันที
ผมบอกว่า "แรนดี้ อย่าเพิ่งปล่อยข่าวนี้
ผมจะโทรกลับไป
แต่อย่าเพิ่งปล่อยข่าวนี้"
"บอกก่อนว่าข่าวมีมูลรึเปล่า"
แล้วเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ
เวลาเราได้เบาะแสที่ฟังแล้วน่าจะจริง
นั่นอธิบายพฤติกรรมอะไรหลายอย่าง
อธิบายเรื่องที่เราไม่ได้ข่าวอะไรเลย
เรื่องที่ทุกอย่างเหมือนเป็นปริศนาไปหมด
เราปล่อยข่าวทั้งที่ผมยังอยู่ในรถ
ผมรู้สึกเหมือนโลกแตกครับ
ตอนนี้เพื่อนผมต้องบอกโลกเพราะข่าวนี้
เรากำลังซ้อมอยู่ที่โลโยลา
มีโทรศัพท์มาจากเจอร์รี เวสต์
เจอร์รีบอกว่า "ข่าวรั่วแล้ว
มีคนข่าววิทยุคนหนึ่งรายงานว่า แมจิคติดเชื้อเอชไอวี
เอาทุกคนออกมาจากโรงยิม"
แกรี่ วิตตีออกมาตอนเรากำลังซ้อมกันอยู่ บอกว่า "ฟังนะ…
ทุกคนขึ้นรถแล้วตรงไปที่ฟอรั่มเลย
อย่าแวะที่ไหน อย่าคุยกับใครทั้งนั้น"
ผมบอกว่า "ฟังนะ ยกเลิกงานทุกอย่าง
กลับไปเจอกันที่ฟอรั่ม
สิ่งที่พวกคุณได้ยินวันนี้จะเปลี่ยนชีวิตคุณ"
ผมตรงไปที่ฟอรั่ม
เขาบอกว่า "เออร์วินจะแถลงข่าว เขาอยากให้ทั้งคุณไปอยู่ด้วย"
(คารีม อับดุล-จาบบาร์) (เซนเตอร์ เลเกอร์ส 1975-1989)
"ช่วยมาหน่อยได้ไหม นี่เรื่องสำคัญมาก"
แต่ก็ไม่บอกว่าเรื่องอะไร
ในที่สุด เมื่อทุกคนไปถึง
เราเข้าไปในห้องล็อกเกอร์
(ห้องเปลี่ยนชุดเลเกอร์ส เฉพาะนักกีฬาเท่านั้น)
ผมยังไม่พร้อมจะเลิกเล่น
ผมไม่พร้อมที่จะบอกลาพวกเขา
(จอห์นสัน)
ส่วนที่ลำบากใจที่สุดในกระบวนการนี้คือ การรู้ว่า
ผมจะไม่ได้ลงไปรบกับพวกเขาอีกแล้ว
เขาเดินไปรอบห้อง
กอดเพื่อนทีละคน แล้วกระซิบข่าวข้างหู
จากปากเขาเข้าหูเราเลย เขาบอกทุกอย่างที่เกิดขึ้น
ในนั้นไม่มีใครไม่ร้องไห้
มันชวนให้อึ้งมากนะครับ
แต่ผมก็อยากเป็นกำลังใจให้เขา
เพราะเขาคอยเป็นกำลังใจให้ผมเสมอ
เราแค่ไม่อยากเชื่อข่าวที่เพิ่งได้รู้
ได้แต่นั่งอึ้งตรงนั้น
นี่พี่น้องเรา
เราใช้เวลากับคนคนนี้ปีแล้วปีเล่า
แต่ได้ยินคำนั้นออกมาจาก ปากคนในครอบครัวตัวเอง
เป็นข่าวร้ายอย่างที่สุดเลยครับ
ผมเริ่มร้องไห้ บอกว่า "เกิดเรื่องแบบนี้ได้ไง"
พวกเราส่วนใหญ่คิดเลยว่า "เขาตายแน่"
เป็นความรู้สึกชาไปทั้งตัว
เราก็ได้ยินเรื่องนี้จากข่าว แต่
ไม่คาดคิดว่าจะมาจากคนที่
เราใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ด้วยกัน เหมือนครอบครัวแท้ๆ
และ…
แล้วเขาก็ขึ้นไปด้านบนและบอกให้โลกรู้
โอเค เขาจะมาทางนี้
เรายังคงรออยู่
และเห็นชัดๆ ครับว่าทุกคน ก็เริ่มร้อนใจมากขึ้นเรื่อยๆ
เราอยากได้คำตอบ ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องรู้
รีบบอกมาเถอะว่าเกิดอะไรขึ้น
ในห้องนี้ตึงเครียดมาก
เจ้าหน้าที่ทีมเลเกอร์ส เจอร์รี บัส เจ้าของทีมเลเกอร์ส
แล้วแมจิค จอห์นสันก็ออกมาที่โพเดียม
ตัดภาพไปที่แมจิคครับ
ก่อนอื่น ผมขอกล่าวสวัสดี สวัสดียามบ่ายแก่ๆ
เพราะว่า…
เชื้อเอชไอวีที่ผมไปติดมา
ผมจำเป็นจะต้องเลิกเล่นให้ทีมเลเกอร์ส ตั้งแต่วันนี้
ผมแค่อยากพูดให้ชัดก่อนเลยนะครับ
ว่าผมยังไม่ได้เป็นโรคเอดส์
เพราะผมรู้ว่าหลายคนกังวล… อยากรู้เรื่องนั้น
แต่มีเชื้อไวรัสเอชไอวี…
ผมแค่อยากบอกว่า ผมจะคิดถึงการเล่นบาสเกตบอล
และ
หลังจากนี้ผมจะเป็นโฆษก ให้เรื่องของไวรัสเอชไอวีเต็มตัว
นั่นคือความท้าทายใหม่ บทใหม่ของชีวิตที่…
เหมือนกับว่า… เราหลังชนฝาแล้ว
ผมคิดว่าเราก็แค่ต้องสู้ให้เต็มที่
และผมก็สู้แน่
คืนนี้เราจะเปิดด้วยข่าวชะตาของ บุคคลคนหนึ่ง
แมจิค จอห์นสัน ดาราบาสเกตบอลคนดัง เพิ่งยืนยันเมื่อไม่นานนี้…
ข่าวนี้น่าตระหนกและไม่คาดคิดมาก
ยังเป็นข่าวที่ทำความเข้าใจลำบาก แม้แต่ในตอนที่รายงานอยู่นี่
เพิ่งมีคำยืนยันอย่างเป็นทางการ เมื่อไม่กี่อึดใจก่อน
อาชีพแสนรุ่งเรืองของหนึ่งใน นักกีฬาซึ่งดังที่สุดในโลกจบลงแล้ว
เขาเพิ่งอายุ 32 ปีเท่านั้น
คนทั้งโลกแทบจะพูดกันอยู่เรื่องเดียว
เรื่องของซูเปอร์สตาร์บาสเกตบอล แมจิค จอห์นสัน
แมจิคโทรหาผม และและบอกข่าวผม
ผมก็เหมือนคนส่วนใหญ่ในอเมริกา
ผมตกใจมากและเสียใจมากกับเรื่องนั้น
คือจู่ๆ ก็มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น มันก็…
เมื่อวานเป็นวันที่เศร้ามาก
(ชาร์ลส์ บาร์คลีย์) (ฟิลาเดลเฟีย เซเว่นตี้ซิกเซอร์ส)
ผมรู้ว่าตอนนี้เขายังไม่ตาย แต่มันก็เหมือนข่าวการตายของพี่น้อง
เหมือนคนในครอบครัวตายไป
จำได้ว่าผมนั่งในห้องทำงานแล้วร้องไห้
คาดไม่ถึงที่สุดครับ จำได้ว่าตอนนั้นผมร้องไห้หนักเลยนะ
เพราะเราทุกคนสมัยนั้น คิดว่านั่นคือโทษประหารแล้ว
เขายังมีชีวิตอยู่ แต่ตอนนี้สุขภาพไม่ดีนัก
และคือ เรายังไม่อยากจะ กล่าวคำอาลัยเขาตอนนี้
มันใจสลายมากครับ
ไม่ใช่แค่เพราะ…
(ประธานาธิบดีบารัค โอบามา)
การเล่นบาสเกตบอลอาชีพแบบสุดยอดของเขา
แต่เพราะเขาร่าเริง และรอยยิ้มแบบที่ใครเห็นก็ยิ้มตาม
กลายเป็นสิ่งที่ฝังรากอยู่ในวัฒนธรรมของเรา
มีคนมากมายที่อยากเป็นเพื่อนกับเรา
ยามที่ยืนอยู่ใต้ห่วง ทำแอสซิสต์หรือส่งบอลได้สวยๆ
แต่ตอนนี้จะเป็นจุดที่เราได้รู้ว่า ใครกันแน่ที่เป็นเพื่อนแท้
ถ้าเขาอยากหันมาให้ความรู้กับคน นั่นจะเหมาะกับเขามาก
ไม่ใช่ให้ความรู้แบบเต้าข่าว หรือในแบบที่รุกล้ำความเป็นส่วนตัว
แต่ในทางหนึ่ง เขาจะอยู่ในจุดที่ ควรแจงประวัติชีวิตเซ็กซ์ของตัวเอง
และแจงให้ชัดเจนกว่า เขาไปติดโรคเอดส์มาจากไหน
เขาติดมาจากไหน
มันสำคัญยังไง คนจะติดจากไหนมันสำคัญด้วยเหรอ
('โรคเกย์' แพร่กระจายจนชวนฉงน)
เราตัดสินคนที่ติดเชื้อเอชไอวี จากการที่พวกเขาไปติดมาได้อย่างไร
ก่อนหน้านี้ คนส่วนใหญ่ อย่างน้อยในประเทศนี้ก็คิดว่า
นี่เป็นโรคของเกย์หรือ คนที่ใช้สารเสพติดฉีดเข้าเส้น
(แมจิคหนีข่าวพล่านเรื่องเกย์ไปฮาวาย)
ความสงสัยเกี่ยวกับคนเป็นเอดส์…
(แมจิค - เขาติดไวรัสเอดส์ได้อย่างไร ชีวิตเซ็กซ์สุดเหวี่ยง)
มักจะจำกัดอยู่แค่คำถามเชิงต่อว่าเรื่องเดียว
เขาติดมาได้อย่างไร
จอห์นสันพูดถึงการใช้ชีวิตของเขาและบอกว่า
"ผมพยายามที่สุดในการ ทำตามใจผู้หญิงมากที่สุดเท่าที่ทำได้"…
(ชีวิตติดสิ่งล่อใจ - อดีตทีมเลเกอร์ส ใช้ชีวิตเปลืองทั้งในและนอกสนาม)
"ส่วนใหญ่มีเพศสัมพันธ์โดยไม่ป้องกัน"
(โทษที แต่แมจิคไม่ใช่พระเอก)
นั่นสื่อถึงเรื่องศีลธรรมไม่ใช่เหรอ
เขาควรเผยแพร่ข้อความ เกี่ยวกับการป้องกันโรคไม่ใช่เหรอ
ตอนผมรู้ว่าเขาเป็นเอดส์
คิดว่าคงไม่ใส่เสื้อตัวนั้นแล้วล่ะ
('ชีวิตหนุ่มโสด' ของแมจิค นำไปสู่การติดไวรัสเอดส์)
(เขาปฏิเสธว่ามีพฤติกรรมรักเพศเดียวกัน)
ผมต้องทำใจยอมรับกับ การที่ต้องคอยพูดว่า "เฮ้ย นี่เป็นส่วนหนึ่ง"
(เหยื่อเพิ่มเติม - สาวๆ ของแมจิค)
ผม… ผมไม่มีสิทธิ์จะไม่พอใจ
ถึงตอนนั้นจะไม่พอใจ
ตอนนั้นเหมือนเขาคิดว่า "จะทำยังไงกับตัวเองต่อ นั่งแช่บนโซฟาเฉยๆ"
จำได้ว่าฉันคือเลย "คุณไม่ใช่คนแบบนี้"
แลร์รียิงไปแปด ลงสาม สาม…
นี่ไม่ใช่ทีมบาสเกตบอลทีมเดิม กับตอนที่แมจิคเป็นหัวหน้าทีม
ไม่ต้องสงสัยเลยครับ
ผมเอาแต่นั่งสงสารตัวเอง
แล้วผมยังต้องการความรักด้วย
คือว่าเรา… ต้องการอะไรสักอย่าง ที่จะช่วยให้เรารู้สึกดีขึ้น
กับสถานะที่จะต้องอยู่กับเชื้อเอชไอวี
ไม่ได้มีใครพูดออกมาตรงๆ ว่า แมจิคติดเชื้อไวรัสได้อย่างไร
ประเด็นตอนนี้คือ เขาตั้งใจจะลุกขึ้นมาทำอะไรบ้าง
ด้วยการมาเป็นโฆษกให้โครงการวิจัยเอดส์ และการรณรงค์มีเพศสัมพันธ์ปลอดภัย
เรื่องนั้นจะเริ่มในคืนนี้ครับ
เมื่อเขาจะไปปรากฏตัว ในรายการของอาร์เซนิโอ ฮอลล์
โทรศัพท์ดัง ผมรับ แล้วอีกฝั่งคือแมจิค
เขาบอกว่า "ฉันควรไปออกรายการ จะได้คุยกับประเทศอเมริกา"
ผมถามว่า "โย่ พวก งานนี้ไปรายการแลร์รี คิงไม่ดีเหรอ"
เขาตอบว่า "ไม่ เป็นนายดีกว่า
ต้องเป็นพวกเราทำเอง"
(อาร์เซนิโอ ฮอลล์) (เพื่อนและนักแสดงตลก)
"นายต้องช่วยให้ฉันมีชีวิตไปตลอดกาล" ผมไม่เคยลืมประโยคนั้นเลย
"นายต้องช่วยให้ฉันอยู่ไปตลอดกาล"
เขาเดินออกมา
ผมจำได้เลยว่าคนปรบมือยาวนานแค่ไหน
โห เพื่อน
ผมจำเป็นต้องได้ยิน เสียงเชียร์กึกก้องของฝูงชนอีกครั้ง
แล้วผมก็ได้ยิน
ผมต้องการอะไรที่จะช่วยให้รู้สึกดีขึ้น กับสถานะใหม่ของตัวเอง
ที่ต้องอยู่กับเชื้อเอชไอวี
และอาร์เซนิโอมอบให้ผม
โห ตอนนั้นช่วยให้ผมรู้สึกดีขึ้นมาก
รู้ว่าผมจะโอเคอยู่ได้
ตอนแรกผมไม่อยากทำนะ
เพราะผมรู้ว่ามีคำถามซึ่ง ผมควรจะถามเออร์วิน
ในฐานะที่เป็นเพื่อนกัน ผมไม่อยากถามเขา
แต่เขาบอกผมว่า
"ไม่ต้องกั๊กใดๆ ทั้งสิ้น
ถามทุกคำถามที่นายจะถาม หากเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน"
แน่นอนว่าจะมีคนแบบที่ โดยไม่ทันได้รู้ตัว
คิดว่านี่เป็นโรคที่มาจาก ความสัมพันธ์รักเพศเดียวกัน
เขามองตาฉันตรงๆ แล้วตอบว่า
"ผมต้องบอกคนให้มากที่สุดเท่าที่มากได้
เพราะคนคิดว่านี่เป็นโรคที่ติดแต่คนที่เป็นเกย์
เขาไม่คิดว่าคนแบบอื่นจะโดนเชื้อนี้ หรือติดเชื้อนี้ได้"
ประธานาธิบดีบุชเชิญแมจิค เข้าร่วมคณะกรรมการเอดส์แห่งชาติ
จอห์นสันกำลังพิจารณาข้อเสนอนี้ และยังไม่ได้ตัดสินใจ
ผมเขียนจดหมายหาเขา จดหมายส่วนตัว สักพักแล้ว
และบอกว่าผมมองเห็นว่า
เรามีโอกาสหลายรูปแบบ ที่จะรับใช้มนุษยชาติ
และผมอยากให้เขา เข้าร่วมคณะกรรมการนี้ด้วย
ผมเลยบินไปดีซี แล้วเข้าพบประธานาธิบดีบุช
และตัดสินใจร่วมคณะกรรมการ
ก็มีเรื่องของงบประมาณ เงินอุดหนุน การป้องกัน งานวิจัย การรักษา
ผมจะเป็นคนจัดหา จำนวนและตัวเลขที่ต้องการมาให้
ซึ่งเขาอาจต้องทึ่งไปเลย
('แมจิค' จอห์นสันเข้าร่วมคณะกรรมการเอดส์)
สิ่งแรกที่ผมอยากทำคือ หาความรู้เพิ่มให้ตัวเอง
ไม่ใช่แค่เรื่องโรคนี้อย่างเดียว
แต่ผลกระทบที่โรคนี้ส่งต่อชุมชนคนดำด้วย
วันนี้เออร์วิน "แมจิค" จอห์นสัน สวมหมวกใบใหม่เข้ามาในที่นี้
ไม่ใช่ในฐานะซูเปอร์สตาร์ ทีมแอลเอเลเกอร์สอย่างเคย
แต่ในฐานะของกรรมการเอดส์แห่งชาติ ที่เป็นในตอนนี้
พวกเราส่งเสียงไปไม่ถึงไหน แมจิค
ไม่มีใครยืนหยัดแทนพวกเรา พูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิตพวกเรา
พวกเราต้องการคุณ
ปี 1991 เป็นยุคที่ไม่เหมือนตอนนี้เลย
มีคนที่ไม่ยอมจับมือเออร์วิน ไม่ยอมกอดเขา
ได้ยินว่าเดี๋ยวนี้แค่นั่งโถส้วมเดียวกันก็ติดได้
- กังวลเรื่องนั้นไหม - คิดแค่ว่ามันไม่มีทางเกิดขึ้นกับฉันค่ะ
เราต้องเลิกมีอคติกับคนที่ติดเชื้อ
เราต้องมองเชื้ออย่างที่มันเป็นจริงๆ
(โรคพวกรักร่วมเพศ คุกคามครอบครัวชาวอเมริกัน)
มันคือเชื้อโรคซึ่งติดต่อได้
จากพฤติกรรมบางอย่าง ที่เรามั่นใจว่าติดได้แน่
และในพฤติกรรมหลายทางก็ไม่มีทางติดได้ เรื่องนั้นเราก็แน่ใจมาก
และเราต้องคอยย้ำให้เข้าหัว คนในประเทศนี้ครับ
คือผมก็เริ่มฉลาดขึ้น
เริ่มพูดได้ดีขึ้น
ผมรู้สึกว่าผมจะต้องออกไปพูด
คนอยากมาช่วยกัน
เขาพูดกันว่า "เราจะระดมทุนได้เยอะๆ
และอยากให้คุณมาช่วยให้ความรู้คน เรื่องของเอชไอวีกับเอดส์
พร้อมๆ กับยกระดับความตระหนักรู้ของคนด้วย"
ปกติผมก็เป็นคนที่ชอบออกสื่ออยู่แล้ว
ผมจะไม่ยอมให้เชื้อเอชไอวีมาหยุดผม ไม่ให้เป็นคนที่อยู่ในสายตาประชาชน
(คำร้องขอจากจอห์นสัน)
เขารู้เสมอว่าตัวตนของเออร์วินเป็นยังไง และตัวตนของแมจิคเป็นยังไง
(แมจิคจะทำเรื่องมหัศจรรย์ได้เหรอ)
(นักกิจกรรมเรื่องเอดส์ หวังพึ่งความสามารถของเขา)
เขารู้อยู่เสมอว่า นี่เป็นโอกาสที่ไม่เหมือนใคร
ที่เขาจะใช้ประโยชน์จากสถานะนี้
และยังจะสามารถทำตามความคาดหวัง
ของการเป็นแมจิค จอห์นสัน แทนที่จะเป็นแค่เออร์วิน
ตอนนั้นมีคนที่ต้องการ อยากได้มากกว่านั้น
ที่อยาก… อยากจะได้ข่าว
(โลกของแมจิค จอห์นสัน ชีวิตติดบาปล่อใจ)
แล้วเขาก็ยอมรับว่า เคยใช้ชีวิตแบบนั้นจริงๆ
ผู้หญิงมีจินตนาการต่างๆ นานา บางคนอยากอยู่กับคนสองหรือสามคนพร้อมกัน
คือ มีครั้งหนึ่งผมมีทีเดียวหกคน พวกเขาแค่…
- ผู้หญิงหกคนเหรอ - ผู้หญิงหกคน
ถ้าถามว่าผมสนุกไหม ใช่ ตอนนั้นก็สนุก
แต่… ตอนนี้ก็ทุกข์ถนัด
คุณรู้เรื่องผู้หญิงคนอื่นๆ พวกนั้นไหม
ไม่เชิงค่ะ คือว่า มันเป็นเรื่องตอนที่…
เรารักกันทางไกล
- อยู่นานมาก - เพราะว่าคุณอยู่ที่…
เป็นสถานการณ์แบบที่ เราจะไม่สามารถคาดหวัง…
- ให้เขา… - ค่ะ
และไหนจะอยู่แอลเอ และเป็นดาราแบบที่เขาเป็น
ฉันไม่เคยโกรธจริงจังเลย
คิดว่าคงเป็นเพราะ อารมณ์ตอนนั้นเปลี่ยนจากความกลัวตาย
เป็น "โอเค เราหายใจหายคอได้หน่อย"
แต่ก็ไปได้แค่ทีละวัน ค่อยๆ คิดและค่อยๆ ทำไป
ตอนที่หมอบอกเราว่า ต้องคอยรักษาร่างกายเออร์วินให้แข็งแรง
เพราะมันเกี่ยวกับระบบภูมิคุ้มกันของร่างกาย
เขาเลยตั้งใจที่จะยัง ออกกำลังกายเหมือนเดิมสม่ำเสมอ
ผมทั้งวิ่งและยกน้ำหนักตอนเช้า
ผมหาโรงยิมที่จะเช่าได้ทั้งโรง
ยูซีแอลเอ แอลเอสปอร์ตคลับ เช่าเสาร์อาทิตย์หรือเช่าตอนดึกๆ
เลยเหมือนกับผม…
ผมยังเล่นบาสอยู่ เกือบจะสัปดาห์ละเจ็ดวัน
โอ๊ย โอ๊ะๆ เดี๋ยว…
แต่เราก็ยังอยากทำทุกอย่าง ทำทุกทางที่จะให้ความรู้คนได้
คนส่วนใหญ่กลัวที่จะคุยเรื่องเอดส์จริงจัง
และนั่นทำให้ความไม่รู้และเพิกเฉยยังคงอยู่
ผมว่าแมจิค จอห์นสัน ช่วยมากกว่าใครคนไหน…
(ประธานาธิบดีบิล คลินตัน)
ในการทำลายตราบาปของโรคนี้
เพราะคนทั้งประเทศรักเขา นับถือเขา
และเพราะคนเห็นว่า เขายังสู้ไม่ถอย
เออร์วิน "แมจิค" จอห์นสัน มีเสน่ห์ขนาดไหน
ในสายตาผู้ชมบาสเกตบอลอเมริกันเหรอ
ลองคิดดู
เขาประกาศเลิกเล่นวันที่ 7 พฤศจิกายน เมื่อตรวจพบว่าติดเชื้อไวรัสเอชไอวี
แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อวานหลังจากนับคะแนนผู้เล่น ที่แฟนๆ เลือกเป็นทีมออลสตาร์
ชื่อเขายังเข้ามาเป็นที่สอง ในกลุ่มการ์ดจากสมาคมภาคตะวันตก
กำลังถึงเกมออลสตาร์
เออร์วินนำอยู่ในผลโหวต…
(เลือกนักบาสเอ็นบีเอ ออลสตาร์)
แต่เขาไม่แน่ใจว่า เอ็นบีเอจะยอมให้เขาเล่นไหม
ก็มีนักกีฬาบางคนที่ติดจะกลัว…
(ร็อด ธอร์น) (ผู้บริหารเอ็นบีเอ 1986-2000)
ไม่อยากเล่นแข่งกับเขา
เพราะกลัวว่าถ้ามีแผลแตกอะไรงั้น
อาจจะติดเชื้อไปด้วย
มีทั้งความกลัว หวั่นใจ และมีคำถามจากทุกด้าน
ร่วมทั้งจากนักกีฬาที่ ร่วมเล่นในระดับอาชีพด้วย
มีข่าวลือว่าอาจจะมีการบอยคอต
(อดัม ซิลเวอร์) (ประธานเอ็นบีเอ 2014-ปัจจุบัน)
หรือจะฟ้องอะไรแบบนั้น
ผมคิดว่าเดิมพันมันสูงกว่า ตอนนั้นที่ผมเข้าใจ
เกมบาสเกตบอลรุนแรงมากนะครับ เวลาชนกัน ประสานโดนตัวกัน ไป…
เลือดกระจายทั่วไปหมด
และผมคงไม่อยากจะลงไปเล่นกับ คนที่มีเชื้อเอชไอวีในตัว
ดูมือนักบาสเอ็นบีเอทุกคนสิ
(เควิน แมคเคล) (ฟอร์เวิร์ด)
เต็มไปด้วยรอยข่วน รอยแผล รอยแตก จากปลายเล็บคนอื่น
และเราเอาศอกไปชนปากคนอื่นบ่อยๆ
แล้วเราก็จะเลือดออก เขาก็จะเลือดออก
อาจเกิดอะไรกับเราได้ ต่อให้… มีความเป็นไปได้น้อยก็ตาม
ตอนนั้นหลายคนกังวลใจกัน
แต่เขาเป็นเพื่อนผม และผมอยากจะแข่งกับเขา
คือผมจะอ้าแขนรับ
ถ้ามีโอกาสจะได้แข่งกับแมจิค จอห์นสัน
เขาไปออกรายการพิเศษ ช่องนิเคิลโลเดียนกับเด็กๆ
จำได้ว่าตอนเริ่มรายการ
มีเด็กที่เป็นเอดส์จำนวนหนึ่ง มาร่วมรายการด้วย
ผมอยากฝากเอาไว้ว่า เรื่องแบบนี้อาจเกิดขึ้นกับคุณได้
ผมเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนมากในเรื่องนั้น
มันเกิดขึ้นเพราะ ผมมีเพศสัมพันธ์โดยไม่ป้องกัน
หนูอยากพูดอะไรรึเปล่า
หนูอยากบอกคนให้รู้ว่า เราเป็นแค่คนธรรมดา
โถ ไม่ต้องร้องไห้นะจ๊ะ
ไม่ต้องร้องนะ
เพราะเราเป็นคนปกติ เป็นจริงๆ
แล้วหนูก็อยากให้คนทำกับเราแบบนั้นใช่ไหม
เราแค่อยากให้เพื่อนๆ เล่นด้วย
โทรมาหาหรือแวะมาที่บ้าน
และยังได้ไปนอนค้างบ้าน อะไรแบบนั้นใช่ไหม
ใช่ไหม เนอะ
ร้องไห้ก็ไม่เป็นไรนะ ร้องไห้ก็ได้
ฉันไม่รู้ว่าเขาก็โดนหนักเหมือนกับคนอื่นๆ
เขาก็เจอคนที่ไม่อยากเป็นเพื่อนเขาแล้ว…
(ไฮเดีย บรอดเบนท์) (นักกิจกรรมเอชไอวี-เอดส์)
หรือไม่อยากมีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาอีก แล้วตอนนั้นฉันก็
"นั่นแมจิค จอห์นสันเลยนะ"
(ยิ่งขัดแย้งหนัก เรื่องที่แมจิค จอห์นสัน จะเข้าร่วม)
แบบ คุณใจร้ายขนาดนั้นกับคนอื่นได้ไง
ตอนแมจิค ถูกวินิจฉัยว่าติดเชื้อเอชไอวี
ผมว่าเดวิดรับเรื่องนั้นเป็นเป้าหมายหนึ่งในชีวิต
นี่เป็นคนที่กล้าหาญเหมือนฮีโร่ และนี่เป็นการกระทำของฮีโร่
และเราทุกคนพร้อมจะสนับสนุนเขา
เพิ่มเติมจากที่อยากเป็นกำลังใจให้แมจิค
เขายังเห็นว่านี่คือโอกาสที่จะ นำเสนอมุมมองของสังคมใหญ่โดยรวม
ในแง่ที่ตอนนั้นยังมีอคติอย่างมหาศาล
สิ่งสำคัญคือกีฬาของเรา
(เดวิด สเติร์น) (ประธานเอ็นบีเอ 1984-2014)
แต่สิ่งสำคัญอีกเรื่องคือมนุษยชาติ และตัวแมจิคเองด้วย
และดังนั้น โดยไม่ได้ถามความเห็นคนมากนัก
เพราะผมกลัวว่าจะต้องฟังความเห็นคนมากไป
ผมบอกเลยว่า "จบแล้ว เขาได้เข้าทีม"
แมจิค จอห์นสัน เลิกเล่นให้ทีมเลเกอร์ส เพราะไวรัสเอดส์
แต่ตอนนี้เขาบอกว่าจะลงเล่น ในนัดออลสตาร์ของเอ็นบีเอในเดือนหน้า
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า การแข่งนัดนี้มีความหมายอย่างไรต่อผู้เล่น
โดยเฉพาะคนที่ติดทีมเป็นครั้งแรก หรือนักกีฬาหน้าใหม่
แต่มนตร์ขลังของชั่วโมงนี้อยู่ที่เออร์วิน
ผู้ยิ่งใหญ่ในวงการบาส
ซึ่งแฟนๆ รู้สึกว่าเอื้อมมือก็แตะถึงได้
หมายเลข 32 แทบรอให้ถึงวันอาทิตย์ไม่ไหว
เมื่อได้ลงสนาม
เรื่องจะเรียบร้อยไปเองครับ เมื่อเราได้ลงสนามแล้ว
คือ ยังไงบาสเกตบอลจะยังอยู่ในชีวิตผม
ผมโทรหาท่านประธาน แล้วบอกว่า "ประธานสเติร์น"
ผมบอกว่า "คืองี้ คุณมีกิจกรรมอะไรมากมาย
ที่ออร์แลนโด อารีน่า
แต่ผมจำเป็นต้องไปซ้อมยิงที่นั่นก่อน"
เขาบอกว่า "เออร์วิน สนามจะไม่ว่าง
จนกว่าประมาณ ห้าทุ่มหรือเที่ยงคืน"
ผมบอก "งั้นผมจะเข้าไป ตอนห้าทุ่มหรือเที่ยงคืนนะ"
ผมก็เข้าไป ซ้อมยิงเป็นชั่วโมงๆ
แล้วตอนที่เราไปถึงออร์แลนโด…
มีผู้เล่นกลุ่มใหญ่ที่บอกว่า พวกเขาจะบอยคอตนัดนี้
บอกว่าจะไม่เข้าร่วมด้วย
ผมเรียกประชุม ผมยืนต่อหน้า ผู้เล่นที่ได้รับเลือกอีก 23 คน
ผมบอกว่า "เรื่องนี้ไม่ใช่การลงคะแนนเสียง…
ยังไงแมจิคจะลงเล่นเกมนี้
และเราจะเปิดใจรับเขา
เราไม่เพียงแต่จะเปิดใจรับเขา เราจะยินดีต้อนรับเลยด้วย"
ผมว่านั่นเป็นจังหวะสำคัญนะ
(ไอซิอาห์ โธมัส) (พอยต์การ์ด พิสตันส์ 1981-1994)
ผมอยากให้นักกีฬาทุกคน ไม่ใช่แค่จับมือเขา
แต่กอดเขาเลย
นี่เป็นการเข้าทีมออลสตาร์ครั้งที่ 12
เออร์วิน "แมจิค" จอห์นสัน
เบอร์ 42 วิ่งไป แต่แมจิคได้ลูกก่อน
แมจิค!
ตอนเริ่มเกมเราก็เล่นกันเบาๆ เนอะ
แต่เดนนิส ร็อดแมน เข้าประกบติดตัวผมหนักมาก
จนมันช่วยให้คนอื่นเห็นว่า
"อ๋อ โอเค เดนนิสเล่นแรงใส่เขา ทุกคนเล่นจริงได้"
แล้วเรื่องอื่นก็ลืมกันหมด
ทีนี้ ผมก็เข้าโซนปกติของผมละ
ผมส่งลูกโดยไม่มอง
ส่งได้สวยงามอีกครั้ง
ผมยิงลูกฮุค ผมเลย์ออฟขึ้นไป
เอาลูกบาสมาใส่มือผม ผมก็รู้เลยว่าต้องทำยังไง
ผมก็อินกับเกมมาก มันสนุกสุดๆ
ผมพูดเลยว่า "โห ฉันคิดถึงมันแฮะ"
แมจิค จอห์นสัน
ไม่สำคัญว่าใครอยู่ตรงหน้า
ผมแค่รู้สึกว่าทำอะไรก็ไม่พลาดในวันนั้น
จอห์นสันยิง! สามแต้มติดกันสองลูก
เขาจะเอาตำแหน่งเอ็มวีพี
ผมไม่เคยลืมตอนจบของเกม
สามแต้มใช่ไหม ใช่! โอเค!
ตอนนั้นยังไม่หมดเวลานะ แต่พวกเราก็แค่วิ่งเล่นกันในสนาม
นั่นเป็นความรู้สึกที่ดีสุดในโลก
คือ พวกเขาพูดเลยว่า "จบแล้ว ปิดเกมตรงนี้
การแสดงจบแล้ว"
แมจิค คุณเป็นผู้เล่นทรงคุณค่าสูงสุด
คุณเป็นคนที่กล้าหาญที่สุด
และตอนนี้คือจังหวะของคุณ ยินดีด้วย
ท่านประธานเดวิด สเติร์นกับผม ใช้เกมนั้น
เปลี่ยนบทสนทนาทั่วโลก
เกี่ยวกับเชื้อเอชไอวีและโรคเอดส์
บาสเกตบอลเกมเดียว เปลี่ยนทุกอย่างเกี่ยวกับเอชไอวีและเอดส์
แมจิคมอบความมั่นใจให้ คนที่ได้รับเชื้อนี้ไปเช่นกัน
เห็นว่านี่ไม่ใช่คำสั่งประหาร
เห็นว่าพวกเขาควรกดดันรัฐบาล
และกดดันสถาบันการแพทย์ต่างๆ ให้จริงจังกับโรคนี้เสียที
การตั้งคณะกรรมการขึ้นมาก็ดีมาก
แต่จริงๆ แล้วไม่ได้มีทรัพยากรอะไร ให้กับคณะกรรมการนั้นเลย
คนที่บริหารคณะกรรมการนั้น ก็ไม่ได้มีใจจะทำจริงจัง
พวกเขาเอาแต่มุ่งความสนใจไปที่ ชุมชนคนขาว
ไม่ใช่ชุมชนคนผิวดำหรือผิวน้ำตาล
อัตราโรคเอดส์ในอเมริกา พุ่งสูงเร็วที่สุดในชนกลุ่มน้อย
สาเหตุที่คนในชุมชนเราต้องเจอปัญหานี้
เพราะไม่มีบริการสาธารณสุขที่เพียงพอ
รัฐบาลรู้สึกว่า "คนแบบนี้เขี่ยไปให้พ้นหูพ้นตาได้
เพราะยังไงก็ไม่ต้องการพวกเขาอยู่แล้ว"
เขาไปถึงจุดที่รู้สึกว่า ทุกอย่างมันจัดการได้ไม่เร็วพอ
คณะกรรมการไม่ได้มีอำนาจมาก อย่างที่ควรจะได้
ผมต้องรบกับทำเนียบขาว
ผมบอกว่า "ถ้าจะให้ผม สร้างความเปลี่ยนแปลงอะไรจริงๆ
ผมต้องโดดออกจากคณะกรรมการนี้ แล้วลงไปแก้ปัญหาในสนามจริง
วันนี้ แมจิค จอห์นสันบอกว่าเขาจะลาออกจาก คณะกรรมการเอดส์ของประธานาธิบดี
เขากล่าวโทษรัฐบาลบุชว่า เพิกเฉยต่อหน้าที่ของตนอย่างร้ายแรง
ในที่สุดผมก็บอกว่า "เอางี้นะ ผมจะกลับไปเป็นแค่เออร์วิน จอห์นสัน
ผมจะเป็นตัวเอง ทำอะไรเอง"
เขาตั้งมูลนิธิของตัวเองขึ้นมา มูลนิธิแมจิค จอห์นสัน
เป้าประสงค์ของเราคือ สร้างความตระหนักรู้เรื่องเอชไอวีและเอดส์
และให้การสนับสนุนคลินิกเอชไอวี หรืออะไรพวกนั้น
โอ้โห ใส่หมวกเลเกอร์สมาด้วย
ใช่ครับๆ
วันนี้เหล่าดารามารวมตัวกันที่ อิงเกิลวูด แคลิฟอร์เนีย
เพื่อเป็นเกียรติให้แมจิค จอห์นสัน และระดมทุนเพื่อการให้ความรู้และงานวิจัยเอดส์
ผมก็เล่นบาสเกตบอลอยู่
ไม่ได้เล่นในเอ็นบีเอ ถ้าผมอยากเล่นก็ยังเล่นได้
แต่ตอนนี้ผมพอใจกับ การได้เดินทางไปทั่วโลก
ไม่เพียงแต่ไปเพื่อเล่นบาสเกตบอล
แต่ให้ความรู้คน เกี่ยวกับเชื้อเอชไอวีและโรคเอดส์ด้วย
(แมจิคจะกลับมาไหม)
ทุกคนเฝ้าสงสัยว่าเขาจะ กลับมาเล่นอาชีพอีกไหม
(แมจิคไม่ปฏิเสธว่า ยังอาจกลับมาเล่นเอ็นบีเอ)
เลเกอร์สแขวนเสื้อเบอร์ 32 ของเขาไปแล้ว
แต่คำสำคัญคือ "หมายเลข 32" ไม่ใช่ร่างกายของเขา
อีกครั้งที่แมจิคไม่ยอมพูดดับโอกาส
ที่อาจกลับมาเล่นเอ็นบีเออีก
(จอห์นสัน) (32)
หวังว่าถ้าผมตัดสินใจจะกลับมาลงสนาม
พวกคุณจะไม่ถือ ถ้าเราต้องทำพิธีใหม่อีกรอบ
แต่แล้วก็มีเรื่องยอดเยี่ยมที่สุด
นั่นคือดรีมทีม
(ด้วยความรักและระลึกถึง อลิซาเบธ เกลเซอร์)
คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์