ภายในหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า เราจะเผยโฉมนักกีฬาสิบคน
ซึ่งจะเป็นตัวแทนประเทศอเมริกา ในกีฬาบาสเกตบอลโอลิมปิกปี 1992
คนคาดเดากันต่างๆ นานา ว่าใครจะร่วมทีมหรือไม่ร่วมทีมบ้าง
ผมคิดอยู่แล้วว่าก้าวต่อไป ผมควรจะทำอะไรต่อดี…
(เออร์วิน "แมจิค" จอห์นสัน)
ตอนที่ท่านประธานสเติร์นโทรมาแล้วบอกว่า
"นี่ เออร์วิน เราอยากให้คุณช่วยลงโอลิมปิก"
ถ้าจะจัดทีมขึ้นมาสักทีม
ก็ต้องเริ่มจากผู้นำทีมที่เก่ง
และใครจะเหมาะสมกว่าคนที่เคยนำทีมไป จนได้แชมป์เอ็นบีเอมาแล้วห้าครั้ง
แมจิค จอห์นสัน
ผมก็ตื่นเต้นเลย เราเลยคุยกันเรื่องนั้น
แล้วเขาก็ถามต่อว่า "แต่มีปัญหาเรื่องหนึ่ง"
ผมถามว่า "ปัญหาอะไร"
"แลร์รีกับไมเคิล"
ผมเลยโทรหาแลร์รีแล้วบอกว่า "ฟังนะ แอลบี นี่มันงานสั่งลาของเราแล้ว
เราต้องเล่นว่ะ พวก ยังไงก็ต้องเล่น"
ผมบอกว่าผมอาจไม่ไปด้วย
เพราะผมแค่พยายามเล่นฤดูกาลนั้นให้จบก่อน
ยังไม่รู้เลยว่าจะรอดไหม
(แลร์รี่ เบิร์ด) (ฟอร์เวิร์ด เซลติคส์ 1979-1991)
เขาบอกว่า "เออร์วิน ฉันเจ็บหลัง" และ "ไม่รู้สินะ"
ผมว่า "นายแค่ต้องไปยืนที่มุมสนาม
หรือยืนแถวยอดกะโหลกน่ะ
ไม่ต้องทำอะไรอย่างอื่นเลย ฉันจะส่งลูกให้นายเอง
นายก็แค่ต้องยิงให้ลง"
"แค่นั้นยังทำไหวใช่ไหมล่ะ"
"โห แค่นั้นหลับตายังทำได้เลย"
ผมต้องทำ
ไม่ว่าจะเล่นได้หรือไม่ ผมก็ต้องอยู่ในทีมนั้น
ในที่สุดเขาก็ยอมไปด้วยกัน
แล้วคนที่ยากที่สุดคือไมเคิล
ไมเคิล ผมอยากถามว่า คุณได้ตัดสินใจหรือยัง
ว่าจะเข้าร่วมทีมโอลิมปิกหรือไม่
ผมก็อยากไปนะ แต่ผมว่ามันจะดึงเวลาไปเยอะมาก
จากสิ่งที่ผมต้องทำให้ทีมชิคาโกบูลส์
เท่ากับตอนนี้ ผมคิดว่าคงจะไม่ได้ไปร่วมทีมด้วย
ผมก็บอกว่า "ฟังนะพวก
เป็นความหวังก่อนตายของฉัน ที่จะได้เล่นในทีมเดียวกับนายและแลร์รี
แล้วไปด้วยกันก็จะได้สนุกแน่
เพราะเราไม่เคยได้ อยู่ด้วยกันแบบนั้นเลย"
ผมก็ต้องเกลี้ยกล่อมนานเหมือนกัน แต่สุดท้ายเขาก็ยอม
ดรีมทีม
เครื่องจักรบาสเกตบอลซึ่งมีชื่ออย่าง แมจิค ไมเคิล ยูวิงและเบิร์ด
ตัวฉกาจที่สุดในเอ็นบีเอ
(วิลโลว์ เบย์) (พิธีกร เอ็นบีเออินไซด์สตัฟฟ์ 1991-1998)
มันน่าตื่นเต้นมาก เพราะดาราบาสดังๆ มารวมตัวกันทั้งนั้น
คนเครซี่กันทั้งโลกเลยค่ะ
(บาร์เซโลนา) (ปี 1992)
เขาเอาโชว์ไทม์ไปอวดบาร์เซโลนา
(โรบิน โรเบิร์ตส์)
แมจิค! แมจิค!
(จังหวะแมจิค - ดาราบาสของอเมริกา ขโมยหัวใจชาวสเปน)
ผมไม่อยากให้ใครคิดว่า พวกเขาต้องคอยอุ้มผม
อีกเก้าคนที่เหลือน่ะ
ดังนั้น ตอนซ้อมเลยแทบเป็นการ เล่นบาสที่เยี่ยมสุดครั้งหนึ่ง
ใน… ในชีวิต
เขาเป็นเหมือนนักฆ่าหน้าเด็ก
(ชาร์ลส์ บาร์คลีย์)
เหมือนต้องลงสนามไปฟัดกันทุกวัน
เขาอยากพิสูจน์ตัวเองว่าเขากลับมาได้แล้ว
ผมก็อยากพิสูจน์ให้เขาเห็นว่า ตรงนี้ไม่มีเจ้าเด็กหน้าใหม่นะ
(ไมเคิล จอร์แดน) (การ์ด บูลส์ 1984-1998)
เราใช้เวลาด้วยกันเยอะมาก ผมว่านั่นก็ช่วยให้เราทุกคนผูกพันกัน
(สไปค์ ลี) (เพื่อนและผู้สร้างหนัง)
ผมไปบาร์เซโลนานะ นั่งเล่นไพ่ กับแมจิค ชาร์ลส์ บาร์คลีย์และเอ็มเจ
เหมือนเพื่อนกลุ่มหนึ่งที่ปากเสียใส่กันไปเรื่อย
เพราะไมเคิลน่าจะเป็น คนที่ปากเสียที่สุดในโลก
แล้วแมจิคก็ไม่ยอมแพ้ด้วย
เป็นคนชอบเอาชนะมากๆ สองคน ที่ไม่ชอบแพ้ใคร
เราต้องเล่นสุดตัว
ต้องเล่นหนักด้วย ผมมาเพื่อเอาชนะ
(ดรีมทีมต้องเจอโครเอเชีย เพื่อชิงเหรียญทอง)
ทีมในฝันของอเมริกา แต่เป็นฝันร้ายของคู่แข่งขันทุกคน
ถ้าเราสามารถคง ระดับเอาจริงแบบนี้ต่อไปได้
เราก็รู้สึกว่ามีโอกาสสูงที่จะชนะ
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าแมจิค เติมรสชาติแสนพิเศษ
ให้กับทีมโอลิมปิกปี 1992
อย่างที่คาดไว้ครับ พวกเขาได้เหรียญทองในบาร์เซโลนา
ผมจำเป็นต้องเล่นดรีมทีม เพื่อยืนยันกับจิตใจของตัวเองว่า
"นี่ เออร์วิน นายจะโอเคนะ
นายจะได้อยู่ในโลกนี้อีกนาน
นายยังเล่นบาสได้ ร่างกายนายยังโอเค"
เพราะถึงตอนนั้น ผมปรับตัวเข้ากับยาได้แล้ว
เขามอบความมั่นใจให้กับคนอีกเป็นล้าน…
(อดัม ซิลเวอร์) (ประธานเอ็นบีเอ)
ที่ถูกวินิจฉัยแบบเดียวกัน
ที่เห็นแมจิคออกมาเล่นบาสเกตบอลในระดับสูงสุด
ดังนั้น ระหว่างตอนนั้น ช่วงนั้น
แมจิคจึงเริ่มคุยกับเดวิด เรื่องที่อยากกลับเข้ามาเล่นในลีค
เวลาเราเลิกเล่นกีฬาอะไรก็ตาม เรื่องใหญ่ไม่ใช่การทิ้งกีฬานั้นๆ
แต่เป็นการทิ้งความรู้สึกที่ เราเป็นส่วนหนึ่งของคนในทีม
และผมอยากเป็นหนึ่งในคนในทีมอีกครั้ง
ไม่ถึงหนึ่งปีที่ผ่านมา…
(ลอสแองเจลิส) (ปี 1992)
เรานึกว่าพวกเราจะไม่ได้เห็นแมจิค จอห์นสัน บนสนามบาสเกตบอลอีกแล้ว
ดาวเด่นของทีมเลเกอร์สต้องเลิกเล่น เพราะติดไวรัสที่ทำให้เกิดโรคเอดส์
แต่แล้วแมจิคก็เข้าดรีมทีม ได้เหรียญทองโอลิมปิก
และตอนนี้แมจิคก็กลับมาเล่นเอ็นบีเอ
ผมไม่ได้เลิกในแบบที่อยากเลิกเอง
นั่นไม่ใช่จุดจบซึ่งไร้ที่ติ
จอห์น เวย์นขี่ม้าออกไป ในแบบที่เขาอยากจะไปเอง
นั่นเป็นทางของจอห์น เวย์น
ในที่สุด
วันนี้เป็นวันที่เยี่ยมยอดของผม
ผมพยายามหนักมากที่จะกลับมา
และผมแค่ดีใจที่ได้กลับมาครับ
มีเรื่องให้พูดแค่นั้นแหละครับ
คิดแบบเห็นแก่ตัวเลยนะ ผมก็อยากให้เขาเล่น
(ไบรอน สก็อตต์)
ถ้าแมจิคมาเล่นด้วย เราก็มีโอกาสจะได้เป็นแชมป์อีกครั้ง
เราจะได้เข้ารอบไฟนอลอีกหน
การได้ลงสนามไปนำทีมเลเกอร์ส เหมือนเมื่อก่อน
ตอนนี้แค่คิดก็ขนลุกครับ แค่คุยถึงเรื่องนี้ก็หนาวแล้ว
(แมจิค - สนามบาสคือที่ของผม)
(คนมีความรู้สึกก้ำกึ่ง เรื่องของแมจิคกับเอดส์)
แต่เมื่อแมจิคกลับลงสนาม คนกลับขัดแย้งกันหลายส่วน
มีนักกีฬาหลายคนในลีคที่รู้สึกไม่สบายใจ
(ลอน โรเซน) (ผู้จัดการส่วนตัวของแมจิค 1987-1996)
คาร์ล มาโลนออกมาพูดเลย
ถ้าผมต้องเข้าไปขวางคน… ไม่จำเป็นต้องเป็นแมจิคก็ได้
(คาร์ล มาโลน)
เป็นนายก. นายข.ที่ไหนก็ได้
ความจริงก็คือ ถ้าติดเชื้อไวรัสเอดส์อยู่
ผมคงลำบากใจที่จะ เล่นแรงเท่าที่สามารถจะเล่นได้
แล้วถ้าคนไม่เคารพการตัดสินใจของผม มันก็ยากหน่อยนะ
การที่นักกีฬาอาชีพชื่อดังขนาดนั้น ออกมาพูดแบบนั้น
เป็นเรื่องที่ปล่อยผ่านได้ยากมาก
เฮ้อ ผมเพิ่งเล่นกับคาร์ลไป
เราเล่นทีมออลสตาร์ด้วยกัน แล้วก็อยู่ในดรีมทีมด้วยกัน
แต่มามีปัญหาเล่นกับผมไม่ได้ ในช่วงฤดูกาลปกติเนี่ยนะ
เหมือนเขาแทงข้างหลังผมเลย
(แกรี่ วิตตี) (เทรนเนอร์ เลเกอร์ส 1984-2016)
จนมันกลายเป็นเรื่องใหญ่ที่คนสนใจกว่าบาส
เราไปนอร์ทแคโรไลนา เล่นเกมก่อนเปิดฤดูกาล
และโชคร้าย เขาโดนปลายเล็บข่วน
พอขอเวลานอก
เมื่อเขากลับมาที่จุดพัก
ผมเงยหน้าแล้วพบว่า สายตาทุกคู่กับกล้องทุกตัวจับอยู่
ผมเห็นสีหน้านักกีฬา
ว่าพวกเขาไม่สบายใจ
เราเห็นว่ากิริยาของคนเปลี่ยนไปเลยทันที
(เอ.ซี. กรีน) (ฟอร์เวิร์ด เลเกอร์ส 1985-1993)
ภาษากายที่พวกเขาสื่อออกมาในจังหวะนั้น
เราคิดเลยว่า "ทุกคนจ้องอะไรกันน่ะ"
ฉันว่าฉันได้ยินนักข่าวพูดว่า "ตายแล้วๆ"
แบบ "แมจิคโดนข่วน" หรือ "เขาเลือดออก"
"เขาจะทำยังไง"
ถุงมืออยู่ในกระเป๋าหลังของผมเลย
เรามีข้อปฏิบัติ ผมเป็นคนเขียนข้อปฏิบัติเอง
แต่ไม่มีทางที่ผมจะหยิบถุงมือขึ้นมาใส่
ถ้าใส่ถุงมือจะเป็นการสื่อสารที่ย้อนแย้งที่สุด
เพราะเรากำลังบอกไงว่า เราไม่มีทางติดจากเขาได้
ถ้าติดจากเขาไม่ได้ งั้นจะต้องใส่ถุงมือทำไม
เราเห็นความกลัวในสีหน้าคน
แล้วแผลนั้นก็ดึงความสนใจคนไปเรื่อยๆ
สุดท้ายมันก็มากไปครับ
เรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นตลอดปี
การกลับลงสนามของแมจิค จอห์นสัน จบลงไปก่อนจะได้เริ่มจริงจัง
(แมจิคเลิกเล่นอีกรอบ ท่ามกลางความขัดแย้ง)
ซูเปอร์สตาร์บาสเกตบอล แถลงข่าววันนี้ว่าเขาจะเลิกเล่นตลอดกาล
เพราะความเห็นที่แย้งกับ การตัดสินใจลงสนาม
ทั้งที่ยังติดเชื้อไวรัสเอดส์อยู่
มีข่าวในแง่ลบเยอะมาก
ความสนุกในเกมหายไปแล้ว
แต่ฉันยังเห็นใจแมจิคนะ เพราะเขายังเล่นบาสเกตบอลได้อีกยาว
ตอนที่เคยมาออกรายการคุณพูดว่า พระเจ้าสร้างคุณมาให้เล่นบาสเกตบอล
ฉันไม่รู้แล้วว่าตอนนี้ คุณคิดยังไงกับคำนั้นคะ
ฉันว่าเรื่องนี้คงทำให้คุณผิดหวังมากใช่ไหม
คนไม่เข้าใจว่าตั้งแต่พวกเรายังเด็ก…
มันเป็นสิ่งเดียวที่พวกเราคิดถึงนะ เรื่องบาสเกตบอล
และตอนนั้นมันก็เป็นชีวิตทั้งชีวิตของเรา
คุณบอกว่าอยากจบแบบจอห์น เวย์น
- ครับ - อยากกำหนดตอนจบเอง
ใช่เลย
แต่ตอนนี้คุณไม่มีโอกาสนั้นแล้ว
ตอนจบที่ไร้ที่ติ คงเป็นการที่ผมได้เล่นฤดูกาลนี้
แต่หนังชีวิตของผมคงไม่มีตอนจบ
โห บอกได้เลย ผมกับคุกกี้รักๆ เลิกๆ
มาตั้งแต่ผมอายุ 18 ปี ตอนนี้เราแต่งงานกันแล้ว
และกำลังจะมีลูกด้วยกัน
เรามีอังเดรอยู่แล้ว
เธอกับอังเดรก็มีความผูกพันพิเศษ
และนั่นก็เป็นจังหวะพิเศษในชีวิตพวกเรา
เมื่อคิดว่าครอบครัวจอห์นสันกำลังจะมีสมาชิกใหม่
แมจิค สถิติชีวิตของ เออร์วิน จอห์นสัน เดอะเธิร์ด
หนัก 3.6 กิโลกรัม ยินดีด้วยครับ
(รอบชิงชนะเลิศเอ็นบีเอ) (ชิคาโก - ลอสแองเจลิส)
ขอบคุณครับๆ ขอบคุณมาก
ตอนคลอดอีเจ ฉันโล่งใจมากค่ะ
เพราะเขาพูดได้แค่ว่า "ตามความเข้าใจเรื่องโรคนี้ของเรา…
(คุกกี้ จอห์นสัน)
ถ้าคุณแม่ไม่ติด ลูกก็จะไม่ติด"
แต่ลึกๆ ในใจเรา เราอดสงสัยไม่ได้
"ลูกจะออกมาโอเคไหม เขาจะดูโอเคไหม"
หรือ "เขาจะป่วยหรือเปล่า"
แล้วเขาออกมาเป็นเด็กที่งดงามมาก
แถมยังสุขภาพดีสุดๆ เป็นพรประเสริฐของเรา
ว่าไง
โห ดูดีนะคะ
- พอเลย - อุ้มมาเลย เออร์วิน เธิร์ด
ในหนังสือ แมจิคเขียนไว้ว่า… โอ๊ย เขาตลกมาก
ตอนคลอดลูก แมจิคอยู่ในห้องคลอดด้วย
คุกกี้กำลังเบ่งอยู่
พอเห็นกระหม่อมเริ่มโผล่… คุณทำอะไรนะ
ผมบอกทุกคนว่า "หยุด"
พูดจริง
ทุกคนก็หันรีหันขวาง "เป็นอะไรๆ"
ผมบอก "ต้องให้ลูกเกิดมาพร้อมกับ เพลงของลูเธอร์ แวนดรอส"
ถึงเราจะเพิ่งมีลูกอ่อน แล้วเออร์วินก็แสนดี
สิ่งที่ทำใจลำบากคือ เขายังมีอารมณ์เหมือนคนหลงทาง
ผมไม่ได้เล่นกีฬาที่ผมรัก และนั่นทำให้ผมปวดใจ
ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งในห้องล็อกเกอร์ ไม่ได้ขึ้นรถทัวร์ไปกับพวกเขา
ไม่ได้ลงไปรบกับเพื่อนๆ ทุกคืน
ชีวิตผมมีแต่บาสเกตบอลในใจ
มีแต่เรื่องที่ต้องเป็นคนเก่งที่สุด
มีแต่เรื่องของการเอาชนะเป็นแชมป์มาตลอดชีวิต
ชีวิตนี้เขาทำเป็นอยู่อย่างเดียว คือการแข่งบาสเกตบอล
(เจอร์รี เวสต์) (ผู้จัดการทีมเลเกอร์ส 1982-1994)
แล้วอัจฉริยะยามที่มีลูกบาสในมือ จะอยากทำอะไรต่อในชีวิต
ทั้งที่ยังอยู่ในจุดสูงสุดของอาชีพนักกีฬา
เขาจะไปทำอะไร ถึงจะพอแทนที่ไฟในการเล่นกีฬานี้ได้
นั่นเป็นเรื่องที่เราคุยกันทุกวัน
(ไอซิอาห์ โธมัส) (พอยต์การ์ด พิสตันส์)
เราเป็นใคร และเราจะทำอะไร
เพราะเราเป็นแค่นี้ไม่ได้
ผมแค่ต้องถอยมาหนึ่งก้าว บอกตัวเองว่า
"นี่ เออร์วิน โอเค ลองหาทางใหม่กัน"
ผมอาจจะโตมาอย่างจนๆ แต่ไม่เคยอับจนความฝันเลยนะ
ผมฝันไปไกลกว่าย่านที่ตัวเองอยู่ ไกลว่ารหัสไปรษณีย์ของบ้าน
ไกลว่าชุมชนของตัวเอง
ตอนยังเด็ก มีโฆษณาสบู่แคเมย์
ที่ออกทีวีตลอดเวลาเลย
(สะอาด นุ่ม)
สาวบางคนคิดว่าแค่สะอาดก็พอแล้ว
ฉันอยากรู้สึกยิ่งกว่าสะอาด
ในนั้นมีอ่างอาบน้ำกลมๆ ใหญ่ๆ ผมบอกว่า
"สักวันบ้านผมจะมีอ่างอาบน้ำแบบนั้น"
เที่ยวบอกคนไปทั่วเลย
คนบอกว่า "ไอ้หนู แกบ้าละ"
ก็แหม เขายังเด็ก เราก็แบบ "น้อง เงียบไปเลย
ยังไงชีวิตก็… ไม่ได้มีอ่างแบบนั้นหรอก"
หรือ "ไม่ได้ทำแบบนี้หรอก หรือไม่… จะทำอย่างนั้นได้ยังไง"
เพราะแกดูไม่ออกว่า
คนที่เห็นในทีวีซึ่งมีของพวกนั้น หน้าตาไม่ได้เหมือนพวกเรา
ที่แลนซิ่งเหมือน… ถ้าคุณได้ดูหนังเรื่อง The Help
ขอเสียงปรบมือให้คนรับใช้หน่อยค่ะ
ตอนหนุ่มพวกเราก็ทำงานที่สโมสร…
(เกรก อีตัน - โจล เฟอร์กูสัน) (ครู - ชมรมนักธุรกิจแลนซิ่ง)
แล้วเราก็ล้อกันเองเพราะว่า เขาทำงานขัดรองเท้าอยู่ข้างใน
ส่วนผมต้องเป็นแคดดี้ตากแดด อะไรงั้น
และจากนั้นเขาก็เรียกผมว่าเป็น พวกทาสในไร่
และเขาเป็นคนใช้ในบ้าน
เมื่อก่อนแลนซิ่งเป็นแบบนั้น
แต่จะบอกให้นะ
ผมเป็นคนที่ฝันไกลมาตลอด
ถ้าผมพูดว่าจะทำอะไรสักอย่าง ผมจะทำจริงๆ
และไม่ว่าผมจะต้องการอะไร พ่อจะบอกว่า "ต้องพยายามให้ได้มา"
คุณพ่อทำงานที่บริษัทเจเนรัลมอเตอร์ส
รับงานสองหรือสามงานพร้อมๆ กัน
(แลร์รี จอห์นสัน) (พี่ชาย)
พ่อจะทำงานที่ปั๊มน้ำมันเชลล์
แล้วก็ไปทำบริษัทเจเนรัลมอเตอร์ส อีกแปดชั่วโมงในคืนนั้น
พ่อมีบริการรถเก็บขยะ เราก็จะไปเก็บขยะของคน
พี่ชายผมมักจะอายเวลาต้องไปกับรถขยะ
เพราะเพื่อนๆ พี่จะเห็นเราน่ะ นึกออกมั้ย
เมื่อก่อนเราเคยอายมาก
เพื่อนสมัยเด็กๆ ของเรา แกล้งรถเบอร์ 857 เสมอ
เพราะนั่นคือเลขที่อยู่ข้างรถของเรา
แล้วเพราะงั้นผมก็ต้องมีเรื่องบ่อยมาก นึกออกมั้ย แต่…
ผมไม่สนเลยถ้าเพื่อนจะเห็นผมขึ้นรถขยะ
ผมสนแต่การได้อยู่กับพ่อ
คือพ่อเป็นไอดอลของผม
บ้านผมอยู่ห่างจากเขาหนึ่งช่วงถนนครึ่ง ผมเห็นเขาโตมาตั้งแต่เด็ก
น่าจะตั้งแต่ตอนเพิ่งเกิดเลย
เขาเรียนอะไรๆ จากพ่อมาเยอะมาก
และข้อคิดที่เออร์วินยึดถือในชีวิต ก็คือแนวคิดของพ่อแม่เขา
ผมจำได้เหมือนมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
ผมบอกว่า "พ่อฮะ ผมอยากได้เงิน
ก็อดซิลล่าฉายอยู่ในโรง"
ทุกคนแถวนั้นอยากดูก็อดซิลล่า
ที่โรงหนังกลางเมือง
(โรงหนังสเตท)
พ่อบอกว่า "พ่อไม่มีเงินให้แกสักสตางค์"
พ่อว่า "แต่มากับพ่อสิ" ผมบอก "โอเค"
ผมเดินตามพ่อเข้าไปที่โรงรถ พ่อบอกว่า
"เชิญพบคุณพลั่ว คุณเสียม และคุณเครื่องตัดหญ้า"
ผมแบบ…
พ่อบอกว่า "ทีนี้ถ้าอยากได้เงิน
หยิบเครื่องมือพวกนี้ออกไปหาเงิน"
ผมภาวนาให้หิมะตกที่แลนซิ่ง มิชิแกน
ผมจะได้ออกไปทำงานหาเงิน
เท่ากับผมพยายามหาเงินแถวบ้าน ไม่ทางใดทางหนึ่งมาตลอด
คือผมก็ทำธุรกิจมาตลอดชีวิตเขา
เขาไม่เคยเห็นตอนที่ผมไม่ได้ทำธุรกิจเลย
เออร์วินจะทำงานกับเขาช่วงหน้าร้อน
เป็นงานพาร์ทไทม์ ทำให้เกรก อีตัน
เออร์วินมาตรงเวลา และกลับไปเมื่อทุกอย่าง…
ที่เราบอกให้ทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว
เขาทำอะไร "ครึ่งๆ กลางๆ" ไม่เป็น
เราจะเอาขยะไปทิ้ง จัดห้องทำงาน
และผมจำได้ดีว่าเออร์วินจะไปนั่งที่โต๊ะ
(แมจิคพร้อมขาย นักกีฬาบาสเกตบอลที่คนต้องการตัวที่สุด)
ยกเท้าขึ้นมาพาดโต๊ะ
รูปนั้นเขานั่งบนโต๊ะผมนะ ยกเท้าขึ้นมาพาดโต๊ะ
ตอนที่ผมเดินเข้าไป
ผมถามว่า "อะไรกัน" "อ๋อ ผมรับบทเป็นคุณอยู่
ตอนนี้ผมเป็นคุณ" แล้วเราก็หัวเราะกัน
(เออร์วิน จอห์นสันสุดมีระดับ ของม.มิชิแกนสเตท)
และเขานึกภาพตัวเองว่า เป็นนักธุรกิจจริงจัง
เขาคุยเรื่องนั้นอยู่ตลอด
เวลาที่เราคุยกันว่าจะทำอะไร เมื่อเลิกเล่นบาสเกตบอลแล้ว
(ไมเคิล คูเปอร์)
ปกติเราจะนั่งท้ายรถทัวร์
พวกนั้นถามว่า "บัค โตไปอยากเป็นอะไร"
เพราะเขาเรียกผมว่าบัคนะ
ผมบอก "ฉันจะเป็นเจ้าของกิจการ เป็นนักธุรกิจ"
แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน
ดังนั้น โทรศัพท์สายแรกของผมคือ โทรหาดร.เจอร์รี บัส
ผมไปหาเขา
เขาอยากรู้ว่า "นอกจากเล่นบาสแล้วอยากทำอะไร"
เขาถามผมเรื่องนั้นเสมอ
เขาบอกว่า "เออร์วิน เป้าหมายของคุณคืออะไร ฝันอะไร"
แล้วก็ "คุณจะทำให้เป้าหมาย หรือฝันนั้นเป็นจริงได้ยังไง
มีกลยุทธ์อะไรที่จะไปให้ถึงจุดที่อยากไป"
เออร์วินวางแผนไว้ว่า "ฉันจะใช้ชื่อเสียงที่มี
ไปขอเจอกับคนในโลกธุรกิจ"
เอบี คอมมอนมาร์ค
มีคนที่สอนเรื่องธุรกิจให้เขาเยอะมาก
เขาจะซึมซับปัญญาของคนพวกนั้นไว้
เจอร์รี บัสก็สอนเรื่องธุรกิจให้เขาเยอะ
ไมเคิล โอวิตซ์ก็สอนเรื่องธุรกิจให้เขาเยอะ
ตอนไปเจอกับไมเคิล โอวิตซ์
เขากึ่งด่ากึ่งสอนเออร์วินหลายเรื่องเลยครับ
เขาเข้ามา นั่งลง แล้วเราคุยกันว่าเขาทำอะไรได้บ้าง
(ไมเคิล โอวิตซ์) (สุดยอดผู้จัดการดาราฮอลลีวูด)
ต้องชมเขานะ เขาเป็นคนเริ่มพูดก่อนว่า "ผมไม่อยากเป็นอดีตนักกีฬาอาชีพ
อายุ 40 ปีที่ไม่มีอะไรทำ จนเปิดร้านขายรถเก่าสองสามสาขา
ผมอยากทำธุรกิจจริงจัง"
ผมบอกเขาเลยว่านั่น ยากเหมือนเข็นครกขึ้นภูเขา
สิ่งแรกที่ทำคือจับเขาสมัครสมาชิก
หนังสือพิมพ์วอลสตรีทเจอร์นัล ฟอร์จูน
บิสสิเนสวีค ฟอร์บส์
นั่นเป็นช่วงที่เขาได้เรียน
เราจะโทรหาประธานบริษัทโคคา-โคลา
"ขอเจอหน่อยได้ไหม แมจิค จอห์นสันอยากขอเข้าพบ"
แล้วก็ "อยากขอเข้าพบ ประธานบริษัทเป๊ปซี่โค"
เราได้เจอเป๊ปซี่ แล้วเจอกับ… เขาทำแบบนี้ไปทั่วประเทศ
เขาจะคอยโทรหาผมอยู่เรื่อย ขอคำแนะนำ
เออร์วินพูดว่า "มีทักษะทางหนึ่ง ที่ผมจำเป็นต้องฝึก
(เคนเนธ เชโนลต์) (ซีอีโอ อเมริกันเอ็กซ์เพรส 2001-2018)
และผมต้องใช้เวลา และต้องสาธิตให้เห็นว่ามีความทุ่มเทจริงจัง
ที่จะเรียนรู้ทักษะเหล่านั้น"
แต่ผมว่าเออร์วินรู้ตัวดีว่า
เขาเป็นซูเปอร์สตาร์วงการกีฬา
ผมว่าเขาคิดว่าภาพลักษณ์ของเขาในวงการนั้น
จะกลบทับสิ่งที่เขาอาจจะทำได้ในโลกธุรกิจ
ผมว่าลึกๆ แล้วเขากังวลเสมอ
ว่าคนจะไม่มองเขาว่าเป็นคนจริงจัง
เขาจะถูกมองเป็นพวกนักกีฬาหัวกลวง
ก็เป็นการปรับตัวที่ยากอยู่
คนไม่ค่อยเข้าใจชีวิตนักกีฬา
ทุกๆ วันของเราจะมีตารางไว้ให้
แต่เมื่อตอนนี้ไม่มีคนคอยบอกให้ผมทำอะไร
ทุกอย่างก็แบบ "โอเค"
ผมไม่เหลือเป้าหมายในแต่ละวัน
ก่อนนั้นทีมเลเกอร์สคือเป้าหมายชีวิต ผมต้องเทพลังงานทั้งหมด
ทุ่มเทใจและความรัก ไปให้สิ่งอื่นที่ไม่ใช่บาสเกตบอล
ผมจึงต้องการรู้ว่าจะเริ่มยังไงดี
และจะต้องไปทางไหน
(29 เมษายน 1992)
ถ่ายทอดสดจาก เกรทเวสต์เทิร์นฟอรั่ม
จำได้ว่าเราไปดูบาสที่ฟอรั่ม
คืนนั้นเออร์วินกับฉันไปดูด้วยกัน
เออร์วิน "แมจิค" จอห์นสัน
เขาเล่นกันจบเกมแล้ว เรากำลังจะกลับบ้าน
แล้วจู่ๆ ก็มีประกาศดังมาก
เราออกจากสนามกีฬาไม่ได้
มุ่งหน้ามายังบริเวณคัลเวอร์ซิตี้
คนนิ่งกันหมดเลยครับ
ผมบอกเหตุผลได้
กำลังมีจลาจลครั้งใหญ่ทั่วเมืองลอสแองเจลิส
ไม่ห่างจากฟอรั่ม อยู่ในระยะสองไมล์
เขาประกาศเลยว่า
"มีการจลาจลที่เกิดขึ้น… เกิดขึ้นใกล้ๆ กับที่นี่
เราขอแนะนำว่าอย่าเพิ่งออกจากสนามกีฬาตอนนี้
จนกว่าจะแน่ใจว่าปลอดภัยที่จะออกไปได้"
กว่าเขาจะปล่อยเราออกไป เออร์วินก็พาเราไปขึ้นรถ
ตอนขับกลับบ้าน โห ฉันใจแป้วเลย
คณะลูกขุนคดีใช้กำลังเกินหน้าที่ ของตำรวจลอสแองเจลิส
เพิ่งตัดสินใจได้ตอนค่ำวันนี้
เจ้าหน้าที่ตำรวจสี่คนซึ่งถูกถ่ายวิดีโอ
ว่าทำร้ายชายซึ่งไร้อาวุธครั้งแล้วครั้งเล่า
ได้รับคำตัดสินว่าไม่มีความผิด เว้นแค่กระทงเดียว
เราอยู่ใจกลางเมืองลอสแองเจลิสเลย
เราอยู่ใจกลางการจลาจลเลย
(สนู๊ป ด็อกก์) (ซูเปอร์แฟนทีมเลเกอร์ส)
คิดย้อนกลับไป…
ทุกการกระทำก็จะมีปฏิกิริยา
และเป็นเวลานานมากที่พวกเรา ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรเลย
เขาตบมาเราก็ยื่นแก้มอีกข้างให้ตบ แล้วยอมรับมาตลอด
แต่นั่นเป็นวันที่เราบอกว่า "ไม่ทนแล้วโว้ย"
เมื่อคิดไปถึงร็อดนีย์ คิงกับการจลาจล…
เรื่องที่ผมไม่ชอบคือเราทำลายชุมชนของเราเอง
ชุมชนคนดำนี่แหละ เราเผาร้านค้าจนไหม้
นั่นทำร้ายย่านเซาท์เซนทรัล ย่านคอมป์ตัน
สร้างความเสียหายให้ชุมชนเยอะมาก
ไม่ใช่แค่ร้านค้าที่ไหม้ไป
แต่คนก็ตกงานไปด้วย
ฉันเห็นพนักงานที่จะมาทำงาน ในร้านเหล่านั้น
แต่ต้องยืนร้องไห้เพราะ ไม่มีงานให้พวกเขาทำแล้ว
กลุ่มผู้นำชุมชนผิวดำหลายคน เริ่มโทรหาผมแล้วบอกว่า
"นี่ เราต้องการคุณ
คุณเป็นกระบอกเสียงที่ใหญ่มาก ยังไงคนก็ยอมฟังคุณ
คุณต้องเข้ามามีส่วนร่วมแล้ว"
ประชากรทั้งยวงที่ถูกเมิน
ถูกทอดทิ้งและมีแต่พูดแล้วไม่ทำ
(สส. จอห์น ลูอิส) (เดโมแครต - จอร์เจีย)
ทำตรงนี้นิด ตรงนั้นหน่อย มันไม่ช่วย
เราต้องการอะไรมากกว่านั้นเยอะ
นั่นเป็นจุดเริ่มต้นในใจผม ที่คิดว่าเราจะต้องเปลี่ยนละ
ผมคิดว่า "โอเค ผมต้องนำธุรกิจเข้ามา เปิดในย่านคนดำอเมริกา"
ถ้าเราไม่ช่วยสร้างความเปลี่ยนแปลง ในชุมชนคนดำของเรา
มันไม่สำคัญหรอกว่าจะชนะได้แชมป์กี่รอบ
คือเราจะต้องไปคุยกับคนให้เขาเริ่ม ก่อร่างสร้างกันขึ้นมาใหม่
ผมคิดว่า "รู้ไหมว่าอะไรจะช่วยได้
สงสัยเราต้องมีออฟฟิศ"
(คุณเออร์วิน จอห์นสัน)
ทีนี้ผมจะได้เข้าออฟฟิศทุกวัน ชีวิตกลับมามีตารางงานอีกครั้ง
จำสัมภาษณ์รอบแรกได้ อย่างกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานค่ะ
(คาวานน่า บราวน์) (ผ.อ.ฝ่ายปฏิบัติการ)
ที่จริงฉันเดินตรงเข้าไปในห้องทำงานเขา
และทันใดนั้น นั่นคือเออร์วิน จอห์นสัน
เขาไม่ใช่แมจิค จอห์นสันอีกต่อไปแล้ว
ตัวตนนั้นถูกทิ้งไว้ในสนามบาส
เออร์วินเห็นแววในตัวฉัน
แบบที่ฉันมองตัวเองไม่ออกด้วยซ้ำ
เขาเห็นจากการที่ฉันพูดถึงชุมชนที่ฉันโตมา
ฉันโตขึ้นมาจากย่านเซาท์เซนทรัล แอลเอ
ฉันก็อยู่ในแอลเอในช่วงจลาจล และมันเกิดขึ้นรอบตัวเลย
แค่เดินออกจากบ้านก็เห็นที่ไฟไหม้แล้ว
แต่ฉันรักย่านที่อยู่และรักชุมชนนั้น และ…
ถึงแม้ชีวิตจะลำบาก
เพราะย่านที่ฉันโตมานั้นเป็นย่านด้อยโอกาสจริงๆ
ไม่มีแม้แต่ร้านกาแฟใหญ่ๆ สักร้าน
ไม่มีโรงหนังชั้นหนึ่ง
เราเห็นการที่ชุมชนคนดำ
เหมือนกับชุมชนคนลาติโน
สิ่งแรกที่คนอยากทำกันคือ อยากสามารถพาครอบครัว
ไปดูหนังได้
และนั่นเป็นความบันเทิงราคาเยาที่สุด ที่พวกเขายังพอจ่ายได้
แต่เราต้องขับรถออกจากชุมชนของเรา ถึงจะได้ดูหนัง
หมายถึงต้องขับไป 30-40 นาที ถึงจะมีโรงหนังชั้นหนึ่งที่มีหนังเข้าใหม่
หนังและภาพยนตร์เป็นส่วนหนึ่ง ในชีวิตของผมกับคุกกี้
นั่นเป็น… หนึ่งในเดทแรกๆ ของเราคือไปดูหนัง
มันตลกนะคะ เพราะทุกวันนี้ คืนไหนที่เราไปเดทกัน
ก็ยังเป็นการไปดูหนังคืนวันศุกร์
ผมไปเจอเคน ลอมบาร์ด
เคนเขาเชี่ยวชาญธุรกิจโรงหนัง
(เคน ลอมบาร์ด) (หุ้นส่วนธุรกิจ)
เออร์วินพูดชัดเจนว่าเขาชอบธุรกิจ ส่วนที่เป็นโรงหนัง
และนี่เป็นสิ่งที่เขาสนใจจะลงทุน
งานนี้จะเป็นการลงทุนใหญ่ ครั้งแรกที่ผมใช้เงินตัวเอง
นี่เป็นโอกาสที่เราจะก้าวขาไปในวงการ
สร้างธุรกิจบนชุมชนคนส่วนน้อย
ซึ่งตอนนั้นยังไม่มีใครสนใจ
ผมกลับออกมาจากห้องประชุม
มั่นใจเลยว่าเออร์วินเป็นหุ้นส่วนที่ใช่
ปีเตอร์! ปีเตอร์!
เขามากับเคน ลอมบาร์ด
บอกว่า "คือนี่ เรารู้ว่าคุณอยู่ในวงการฉายหนัง
และอยากเข้าไปให้ถึงกลุ่มผู้ชม
เราไปเจอประเทศหนึ่งที่การชมภาพยนตร์ เป็นหนึ่งในเรื่องสำคัญที่สุด…
(ปีเตอร์ กูเบอร์) (ซีอีโอ โซนี่พิคเจอร์ส 1989-1995)
ในชีวิตคนพวกนั้น
และเป็นกลุ่มผู้ชมภาพยนตร์ที่ หัวก้าวหน้าและมีส่วนร่วมมากด้วย
คุณจะทำเงินได้เยอะมาก"
ผมคิดเลยว่า "นี่แหละสิ่งที่ผมอยากได้ยิน"
เพราะเรากำลังขยายตลาดไปทั่วโลก
ผมถามว่า "งั้นเราต้องไปที่ไหน"
เขาบอก "ไปแค่สิบกิโล ที่บอล์ดวินฮิลส์"
เราจะสามารถรวมความต้องการทางธุรกิจ เป้าหมายทางธุรกิจ โอกาสในการสร้างสรรค์
และยังสร้างประโยชน์ให้กับชุมชนนั้นด้วย
นั่นเป็นการแสดงออกที่ทรงพลังมาก
ผมทำจริงๆ นะ เขาก็จะบอกเหมือนกัน
ผมเอื้อมมือไปจับมือเขาเลย บอกว่า "ผมเอาด้วย"
(เดอะแมจิคเธียเตอร์)
เรารู้ว่าตอนนั้นคนอื่นคิดยังไงกัน
ที่ตรงนั้นอยู่ใจกลางของ ถิ่นแก๊งบลัดส์กับแก๊งคริปส์
เรียกว่าอยู่ตรงทางแยก กลางถิ่นของแก๊งหลายๆ แก๊งเลย
ตั้งแต่แก๊งโรลลิ่งซิกซ์ตี้ส์ ไปจนถึงเครนชอว์และจังเกิ้ล
ซึ่งเป็นย่านของพี. สโตนส์
แค่เกิดเหตุครั้งเดียว ก็ทำลายธุรกิจเราได้
แล้วทุกคนคิดเลยว่าจะต้องมีเรื่องแน่ๆ
นั่นเป็นจุดที่ทำให้ผมโมโหมาก ผมเลยต้องทำให้เขารู้ว่าเขาคิดผิด
ผมบอกว่า "เคน เรียกหัวหน้าแก๊งมา
ผมอยากกินมื้อเช้ากับทั้ง หัวหน้าแก๊งคริปส์และหัวหน้าแก๊งบลัดส์"
เขาบอกว่า "โอเค แน่ใจนะ"
ผมบอกว่า "แน่"
เราไปกัน
ผมเอาคนไปด้วยหกหรือเจ็ดคน
พวกนั้นมารวมๆ กันแล้ว 35 คน
ผมบอกเลยว่า "ผมไม่ได้คิดจะมา ลบหลู่พวกคุณทั้งสองกลุ่ม
ผมแค่จะมาบอกว่า
โรงหนังโรงนี้จะช่วยชุมชนคนดำทั้งหมด
ผมอยากให้พวกคุณมาดูหนังกัน
ให้ครอบครัวพวกคุณมาด้วย
แต่พวกคุณต้องยอมตกลงว่า ห้ามใช้ความรุนแรง
ทั้งด้านหน้าและด้านในโรงหนัง
แล้วผมยังจะสร้างงานให้ชุมชน
ดังนั้นถ้าพวกคุณรู้จักใครที่อยากทำงานสุจริต ผมจะจ้างพวกเขาด้วย"
ทุกคนนับถือเขา
แน่นอน ไม่มีใครรู้จักเขาในฐานะนักธุรกิจ
แต่พวกนั้นก็นับถือสิ่งที่เขาคิด
และในแอลเอนะ พวกนั้นเป็นแฟนบาสเกตบอลกันทุกคน
ไม่งั้นก็เป็นแฟนเลเกอร์ส
เพราะงั้นพวกนั้นก็ต้องรักเออร์วินอยู่แล้ว
จากนั้นก็เริ่มงานได้ฉลุยเลย
ก่อนที่แมจิคจะเริ่มสร้างโรงหนัง
ผมไม่เคยสนสี่สนแปดเรื่องนี้เลย
แต่ตอนนี้แมจิคกลายเป็นฮีโร่ เพราะเขาทำตามคำพูด
สร้างงานให้คนที่ คือ… ไม่ได้รับความเหลียวแลจากรัฐ
มองในบางมุมก็เป็นเรื่องใหญ่มากนะคะ
(พอลล่า ซาห์น) (ข่าวซีบีเอส)
ภาพยนตร์อาจมีบทบาทสำคัญ ในวัฒนธรรมร่วมสมัยของเรา
แต่ในย่านที่อยู่อาศัยบางย่าน หนังไม่ได้มีบทบาทอะไรเลย
แต่เพราะมนตร์จากภาพยนตร์ เรื่องนั้นกำลังจะเปลี่ยนไปแล้วค่ะ
(แมจิคเธียเตอร์)
นี่คือโรงภาพยนตร์คอมเพลกซ์ ที่สร้างโดยแมจิค จอห์นสัน
ตั้งอยู่ใจกลางย่านเครนชอว์ในแอลเอ
งานเปิดตัวถือเป็นการฉลองใหญ่
บ้านฉันก็อยู่ใกล้ๆ ตรงนั้น
คนทั้งย่านไปกันหมดแล้วค่ะ
เรามีโรงจอใหญ่ๆ เยอะมาก…
(บอล์ดวินฮิลส์)
ที่นั่งยกพื้นระดับสเตเดียม มีกุ้งชุบแป้งทอด
ไก่ทอดและซอสเผ็ดด้วย
(ข่าว)
ไอ้เรื่องที่คนกลัว โอ๊ย เดี๋ยวแก๊งจะทำพังหมด
เดี๋ยวจะมีการยิงกัน ต้องสู้กันหนัก อะไรพวกนั้น
ไม่เคยเกิดขึ้นเลยครับ
เราสามารถทำลายความเชื่อผิดๆ ที่คนมีต่อกลุ่มลูกค้าผิวดำได้หมด
นี่คือโรงหนังใหม่ล่าสุด ของแมจิค จอห์นสัน
ตอนนี้เขามีเครือโรงหนังสี่หรือห้าแห่งทั่วประเทศ
แอตแลนตา ลอสแองเจลิส ฮิวสตัน และโรงใหม่ล่าสุดก็อยู่ตรงนี้
ที่นอร์ทแรนดัล เขตปริมณฑลคลีฟแลนด์
ก่อนนี้ไม่มีโรงหนังใจกลางเซนทรัลฮาร์เล็ม
ตอนนี้มีโรงหนังเก้าจอ
ประโยชน์ต่อชุมชนอีกด้านคือ พนักงานในโรงหนัง 80%
ใช้ชีวิตอยู่ในย่านของโรงหนังนั้นเอง
และเขาไม่ได้ทำเพื่อเงิน
แต่ทำเพื่อการเปลี่ยนแปลง
เปลี่ยนชุมชนและเติมชีวิตชีวาให้กับชุมชน
ในแบบที่แตกต่างจากที่เคยเห็นกันมาก่อน
เมื่อโรงหนังประสบความสำเร็จ
พวกคนก็เริ่มหยิบแว่นขยายมาดูละ
ดูกันว่า "มันจะไปรอดจริงๆ เหรอ ในชุมชนแบบนั้น
แน่ใจเหรอว่ามันจะไปได้"
มันไม่ใช่แค่ไปรอด มันขยายอย่างรวดเร็วเลยด้วย
แล้วจากโรงหนัง ก็เริ่มมีสตาร์บัคส์ตามมา
(ไดรฟ์ทรู)
(สตาร์บัคส์)
ผมว่าน่าจะเป็นตอนไปนิวยอร์ก ที่ผมเห็นคนต่อคิวกัน
แล้วก็เห็นสตาร์บัคส์ แต่ตอนนั้นยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร
ผมบอก "คนต่อแถวกันยาวเพื่อจะซื้อกาแฟเนี่ย"
แล้วในแถวก็มีคนดำด้วย
โห ผมนั่งมองแล้วก็คิดเลยว่า "ว้าว
นี่อาจเป็นสิ่งต่อไปที่ควรจะทำ"
เชิญพบชายที่ อาจเรียกได้ว่าเป็น "มิสเตอร์คอฟฟี่" คนใหม่
โฮเวิร์ด ชูลตซ์ ซีอีโอของสตาร์บัคส์ และมันสมองเบื้องหลังเม็ดกาแฟ
เวลาไปเมืองอย่างนิวยอร์กซิตี้ เราก็อดประหลาดใจไม่ได้
ว่าเมืองซึ่งศิวิไลซ์อย่างนิวยอร์ก…
(โฮเวิร์ด ชูลตซ์) (ประธาน - สตาร์บัคส์คอฟฟี่)
ที่มีทั้งอาหารดีๆ ศิลปะดีๆ
แต่หากาแฟดีๆ กินไม่ได้เลย
ตอนแรกผมก็ไม่ค่อยเชื่อ
คนอย่างแมจิคจะมาทำอะไรกับสตาร์บัคส์ได้…
(โฮเวิร์ด ชูลตซ์) (ซีอีโอ สตาร์บัคส์ 1986-2000)
ที่จะเป็นเรื่องสำคัญพอ จริงจังและเข้ากับสถานการณ์สังคมพอ
คือผมว่าตอนนั้นผมก็แค่ สนใจและอยากได้เจอแมจิค จอห์นสัน
คำถามคือ
ถ้าตั้งสตาร์บัคส์ในย่านเซาท์เซนทรัลแอลเอ คนจะยอมซื้อกาแฟแก้วละสี่เหรียญเหรอ
คำตอบของเออร์วินคือ "เราซื้อกุชชี่ได้นะ"
ทุกครั้งที่มีใครไม่มั่นใจ
และโฮเวิร์ดก็มีเหตุผลที่จะคิดแบบนั้น
เราต้องพาเขาไปดูของจริง
(แมจิคเธียเตอร์)
ตอนนั้น Waiting to Exhale หนังเรื่องแรกของวิทนีย์ ฮูสตันเพิ่งออก
โฮเวิร์ด ชูลตซ์ตัดสินใจว่า เขาอยากมาดูตอนวันศุกร์นั้น
บอกเลยนะ เขาช็อกเลย
มันบ้ามากๆ
คือคนเป็นพันๆ มาอัดกันอยู่ในล็อบบี้
เขาดูแถวคนที่ต่อคิว
เขาฟังเรื่องที่คนคุยกัน แถวๆ หน้าแผงขายของว่าง
เขาเห็นพวกเราใช้เงินกันเยอะขนาดนั้น
เขาบอกว่า "เข้าไปดูในโรงกัน" ผมบอก "โอเค"
หนังเริ่มฉาย และแน่นอน วิทนีย์มีปัญหากับผู้ชายในชีวิต
เธอคิดว่ายังไงล่ะ โรบิน
ฉันรักผู้ชายคนนี้มาตั้งนานแล้ว พอตอนนี้เพิ่งจะได้โอกาสกันอีกครั้ง
ไม่อยากทำพังด้วยการ ปล่อยให้เขาคิดว่าฉันไม่ไว้ใจเขา
ผู้หญิงและสาวๆ ทุกคนพูดในโรง "ทิ้งไป อยู่กับมันทำไม"
คือพูดกับจอหนังเลยล่ะ
ผู้ชมมีความใส่ใจ
และมีส่วนร่วมกับหนังอย่างมาก
แล้วแมจิคก็เน้นข้อเท็จจริงให้เห็น "ดูสิว่าเกิดอะไรขึ้น
จะเกิดเรื่องแบบนี้ เมื่อเราให้พื้นที่เพื่อให้คน
ได้มีปฏิสัมพันธ์กับหนัง
นี่คือชุมชนที่ผมอยากสร้างกับคุณ ในบริษัทสตาร์บัคส์"
สตาร์บัคส์กำลังจะขยายสาขา พร้อมกับประกาย "แมจิค" นิดหน่อย
บริษัทสุดฮิตกำลังจับมือกับแมจิค จอห์นสัน
ที่จะเพิ่มสาขาใหม่ๆ ในย่านอาศัยทั่วประเทศ
คนไม่อยากเชื่อ แต่ปรากฏว่า
(ประธานาธิบดีบารัค โอบามา)
คนดำก็ดื่มกาแฟเหมือนกัน
แถมยังดูหนังเยอะมากด้วย
เราพร้อมกันรึยัง
เขาไม่ได้ทำการกุศล
อันที่จริง พวกเขาสร้างผลตอบแทน ให้นักลงทุนได้ดีมาก
(สปอร์ตอิลลัสสเตรทเทด) (แมจิค อินค์)
(นิวสวีค) (เป็นยิ่งกว่าเวทมนตร์)
ทุกสิ่งที่ผมเป็นบนสนามบาส
ผมก็เอามาใช้เมื่อเป็นนักธุรกิจด้วย
วินัย สมาธิ สร้างกลยุทธ์
วางแผนทำการ ทำให้ยอดเยี่ยม
เออร์วินมักจะตั้งใจที่จะ ทำให้ดีกว่าเก่าอยู่เสมอ
เราต้องเติบโตไปเรื่อยๆ ต้องทำต่อไปเรื่อยๆ
เขาซื้อเครือแฮมเบอร์เกอร์เก่าแก่ที่สุด แห่งหนึ่งของแอลเอ
เนี่ย แฟทเบอร์เกอร์ เยี่ยม
เยี่ยม
ตัดริบบิ้น เปิดธุรกิจอีกแห่ง
ฟิตเนสที่เปิด 24 ชั่วโมงใกล้ๆ โอ๊คแลนด์
เป็นการลงทุนครั้งล่าสุดของแมจิค จอห์นสัน ในย่านอาศัยกลางเมือง
เราไปรู้ว่าขาดแคลนที่อยู่อาศัย และร้านค้าในย่านอาศัยกลางเมือง
(ฮอลลีวูด)
เพราะงั้นก็จัดการกันหน่อย
โครงการนี้ไม่ได้เป็นแค่โครงการที่เยี่ยม
แต่เป็นโครงการที่จำเป็นอย่างมาก
เป้าหมายหลักคือ เอ่อ เปิดโอกาสทางอสังหาริมทรัพย์
ให้ชุมชนคนกลุ่มน้อยทั่วประเทศ
พวกกลุ่มทุนองค์กรใหญ่ๆ ไม่พร้อมสนับสนุน
คนปฏิเสธเรามากกว่าที่จะตกลงทำงานด้วยกัน
แต่เราก็พิสูจน์ให้เห็นว่าทุกคนคิดผิด
อาคารใหม่เอี่ยมที่อยู่ในย่านชุมชนเลย
ข้างบนเป็นคอนโดมิเนียม มีร้านค้าต่างๆ อยู่ด้านล่าง
ทุกคนดูออกว่าเราพยายามทำอะไร
และเราเริ่มจะทำแล้วได้ผล
เรากำลังจะกลายเป็น บริษัทพัฒนาอสังหาฯ ที่สำคัญที่สุด
สำหรับกลุ่มชุมชนกลุ่มน้อยทั่วประเทศ
ตอนนี้เขามาเล่นส่งลูกไม่มอง กับกองทุนอสังหาฯ…
(แอลแอล คูล เจ) (เพื่อนและไอคอนวงการบันเทิง)
ส่งลูกไม่มอง กับศูนย์การค้าและแฟรนไชส์ต่างๆ
มีคนบอกว่าแมจิค จอห์นสัน พลิกโฉมธุรกิจย่านชุมชนกลางเมือง
(ดิเออร์ลีโชว์)
เขาตามหาคนที่มีแรงผลักดันเหมือนกัน มีวิสัยทัศน์เหมือนกัน
และไม่กลัวที่จะทำงานเกินเวลา หรือทำเกินหน้าที่ไปไกล
นี่คือคนที่ตื่นขึ้นมาตอนตีสี่
(คริสตินา ฟรานซิส) (ประธาน - จอห์นสันเอนเทอร์ไพรส์)
และเขามีวินัยในการทำงานแบบไม่เคยหยุด
เราต้องไปทำงานแต่เช้า
(แมจิค จอห์นสัน เอนเตอร์ไพรส์)
ทำงานช่วงกินมื้อเที่ยง
ทำงานวันเสาร์และอาทิตย์ด้วย
ไม่มีวันเสาร์อาทิตย์ไหนที่ ฉันไม่ได้เข้ามาที่ออฟฟิศเลย
น่าจะติดๆ กันได้ 15 ปีแล้ว
เมื่อเลิกเล่นกีฬาอาชีพไปแล้ว
จอห์นสันหันความสนใจมายังโลกธุรกิจ
ตอนนี้เขามีหุ้นใน โรงหนัง ร้านอาหาร ศูนย์การค้า
สตาร์บัคส์และอสังหาริมทรัพย์
เป็นอาณาจักรซึ่งมีมูลค่า เกือบห้าร้อยล้านเหรียญ
เออร์วินอยากทำอะไรเยอะแยะ
และผมมักจะกังวลเสมอว่า เราพยายามทำอะไรมากเกินไป
โดยที่เขามีแค่ตัวคนเดียว
เออร์วินกับฉัน คุยกันเรื่องมีลูกมาตลอด
คุยก่อนที่เราจะแต่งงานกันอีกนะ
และเราพูดเสมอว่าอยากมีครอบครัวใหญ่ เพราะเขามาจากครอบครัวใหญ่
แต่ในสมัยนั้น
ยังไม่ค่อยมีความรู้เกี่ยวกับ การที่คนไข้ติดเชื้อเอชไอวีจะมีลูก
หมอเลยแนะนำว่าอย่าลองเองดีกว่า
คือการมีลูกชายสองคน
รู้ว่าคุกกี้กับผมจะ ไม่อาจมีลูกได้เองอีกแล้ว
เราทั้งคู่จึงตัดสินใจรับลูกมาเลี้ยงเพิ่ม
เด็กที่แสนงดงามคนนี้เข้ามาในชีวิตเรา
ลูกกลับมาบ้าน ฉันอุ้มอีเจอยู่ ฉันบอกว่า
"อีเจ มาดูสิ นี่น้องสาวของลูกนะ"
ตอนนั้นเขาก็แบบ "อุ๊ย น่ารัก น้องน่ารักมาก
ทีนี้ก็เอาไปคืน"
เออร์วินจะเริ่มผูกพันกับเด็กๆ ตอนที่เขาเริ่มคลานหรือเดินเตาะแตะ
ตอนที่ลูกเริ่มไวพอที่จะเล่นกับเขาได้
เขายุ่งมาก เขาต้องตื่นไปทำงาน
แถมเขาก็เดินทางบ่อยมากด้วย เขาจึงไม่ค่อยอยู่บ้าน
ถึงพ่อจะทำงานเยอะมาก
แต่ฉันรู้ว่า เมื่อพ่อกลับมาบ้าน…
(เอลิซา จอห์นสัน) (ลูกสาว)
เราจะไปกินไอศกรีมกัน หรือไม่งั้นก็จะไปดูหนังกัน
หรือเขาจะใช้เวลาเป็นชั่วโมงๆ กับฉัน ตอนไปชอปปิ้ง
ปล่อยให้ฉันเลือกชุดโปรดอะไรอย่างนั้น
คือว่า เขาก็พาเราไปดูหนังบ่อยมาก
ทุกครั้งที่พ่อกลับมาบ้าน
หรือวันหยุด เวลาที่พ่ออยู่ก็จะเหมือน…
(อีเจ จอห์นสัน) (ลูกชาย)
เขาจะพาเราไปทุกที่เลย
ความทรงจำแรกที่ผมจำได้คือ
พ่อจะมา…
(อังเดร จอห์นสัน) (ลูกชาย)
ที่แลนซิ่ง เราจะมีวันรวมญาติกัน
แล้วตอนผมอายุประมาณสิบหรือ 11 ขวบ
ก็เริ่มบินไปหาพ่อเอง
และครั้งแรกที่ได้เห็นว่า เมืองใหญ่มันเป็นยังไงจริงๆ
หรือตอนที่ได้เห็นหาดทราย ได้ไปดิสนีย์แลนด์
สำหรับเด็กที่มาจากเมืองแลนซิ่งเล็กๆ นั่นมันดูยิ่งใหญ่มาก
พ่อจะจัดเวลาให้… เรื่องสำคัญจริงๆ เสมอ ผมว่านะ
แต่เขา นั่นแหละ พ่อก็ทำงานเยอะมาก
และเขาก็กำลังเปลี่ยนภาพลักษณ์ตัวเอง
และอาณาจักรของเขาให้เป็น ตามที่เขาอยากให้เป็น
ในตอนแรก ตอนที่ยังเด็กอยู่
พ่ออยากให้เข้าวงการกีฬาอะไรงั้น
แต่เหมือน นี่ไม่เคยมีใจรักกีฬาเลย
ถึงจะต้อง วันศุกร์กลับมาจากโรงเรียนปั๊บ เปลี่ยนชุด ไปดูบาสเกตบอล
นั่นเลือกไม่ได้เลย เราทุกคนต้องไปฟอรั่มกัน
เมื่อถึงคืนวันศุกร์ นั่นเป็นสิ่งที่เราต้องทำ
ใช่ นี่ก็อยู่ตอนที่คนแข่งชิงแชมป์ เรื่องอะไรพวกนั้น
และผู้ชายและหนุ่มๆ ทุกคนในโลก จะเดินเข้ามาหา
พูดว่า "โอ๊ย ให้ตาย มันจะเป็นยังไงนะ"
หรือ "เกมนั้นในปีนั้นๆ"
และ "ตอนพ่อของคุณส่งลูกแบบนี้" อะไรพวกนั้น
นี่ก็แบบ "นี่ไม่รู้นะว่าพูดถึงอะไรอยู่"
เราให้เขาลองเล่นทีบอล เขาก็ลงสนามไป
เก็บดอกไม้แล้ววิ่งกลับมาหาฉัน บอกว่า "ดูสิแม่ หนูเก็บดอกไม้มาให้"
คือเขาเก็บดอกไม้มาให้ฉัน
ฉันก็แบบ "อีเจ ลูกควรต้องรับบอลให้ได้"
(โคเมทส์)
ตอนที่ฉันเล่นบาสเกตบอล ฉันก็ใช้เบอร์ของพ่อ
ฉันใช้เบอร์ 32
แล้วเวลาพ่อมาดูฉันลงสนามก็กดดันมากค่ะ
รู้สึกเหมือนสายตาทุกคนจ้องอยู่
ผมย้ำกับลูกๆ ตลอดเวลา
ทุกสิ่งที่ลูกทำก็สะท้อนมาถึงคนเป็นพ่อแม่
ในฐานะพ่อคน เราก็บอกว่า "โห อยากให้ลูกมาเล่นกีฬา
และจะได้เป็นเหมือนพ่อ"
คนจะพูดเลย ถ้าผมพลาด
จะบอกว่ามันแย่กว่า ทุกครั้งที่พ่อผมพลาด
หรือถ้าเวลาเล่นแล้วออกมาดี
อ๋อ ก็ดีนะ แต่ก็ยังไม่ดีเท่าที่พ่อเล่นเอาไว้
เพราะงั้น ตั้งแต่ช่วงแรกๆ นั่นทำให้ผมไม่ชอบการเล่นบาส
แต่ประเด็นคือ ผมเชื่อนะว่า
พ่อคงจะทำใจรับได้ยากกว่า
ถ้าผมหรือเอลิซาหรืออังเดร กลายเป็นอัจฉริยะบาสเกตบอล
และเล่นได้เก่งมากๆ เป็นเหมือน ลาบรอน เจมส์หรืออะไรแบบนั้น
ในทางหนึ่ง ผมว่า เขาก็อยากได้แสงจากฝั่งนั้นอยู่คนเดียว
ตอนนั้นเรื่องที่ยากคือ… การที่เขาต้องตัดใจจากโลกเก่าของตัวเอง
เพราะมันถูกริบไปจากเขา
ตอนนั้นเขาไม่พร้อมที่จะตัดใจ
เขาชอบการแข่งขัน
มันไม่ใช่ว่าเขาอยากอยู่ในสายตาคนหรืออยากดัง
เรื่องสำคัญคือการได้ลงแข่งขัน
ผมคิดถึงศอก การโดนศอก แล้วก็การได้ศอกคนไปด้วย
ผมคิดถึงการเตรียมตัวรับคู่ต่อสู้
ผมยังอยากเล่นอยู่
ทำไมผมถึงไม่ได้ลงไปอยู่ในสนาม
เท่ากับในปี 1996
สักระยะหนึ่งตอนหลังปีใหม่ เขาบอกว่า "ผมจะกลับไปเล่น"
แต่ผมก็รู้ว่า…
รู้ว่าเขาเล่นได้ไม่นานหรอก
เช้าวันนี้ จอห์นสัน หยุดข่าวลือเรื่องการคืนสนามของเขา
ผมกลับมาแล้ว ใช่ กลับมา
ตั๋วเข้าชมเกมที่สนามฟอรั่ม ขายดิบขายดีทันทีที่แฟนๆ เลเกอร์ส
ได้ยินข่าวว่าแมจิค จอห์นสันจะกลับมาร่วมทีม
ผมตื่นเต้นมาก สองสามคืนที่ผ่านมานอนไม่หลับเลย
ผมว่านั่นปี 1996 นะ เป็นเกมที่แมจิค จอห์นสันหวนคืนสนาม
ตั๋วขายหมด วู้! แมจิคกลับมาที่แอลเอแล้วจ้า
(แมจิคเป็นประธานาธิบดีเถอะ)
ผมเป็นผู้บรรยายกีฬาทางวิทยุ
แล้วผมก็แบบ "ต้องเข้าไปดูให้ได้"
(จอห์นสันกลับมาเป็น ตัวจริงของทีมเลเกอร์สในคืนนี้)
(ยินดีต้อนรับกลับมา แมจิค)
แมจิคเป็นส่วนสำคัญในวัยเด็กของผม
(จิมมี่ คิมเมล) (เพื่อนและนักแสดงตลก)
แบบตอนยังเด็กผมเคยวาดรูปเขาเลย
การได้เห็นเขากลับมาลงสนาม ไม่ใช่แค่ลงมาเล่น แต่เล่นได้ดีมาก…
แมจิคเจาะเข้าไป ได้แต้มครับ!
เป็นการยืนยันกับชีวิตมากๆ
นี่เป็นยิ่งกว่าเรื่องกีฬา
เมื่อเขาลงสนามให้ ทีมลอสแองเจลิสเลเกอร์สเมื่อคืนนี้
แมจิค จอห์นสันเล่นได้ อย่างกับไม่ได้พักไปไหนทั้งสิ้น
เขาทำแต้มได้ 19 คะแนน รีบาวนด์ 8 ลูกและแอสซิสต์อีก 10 ครั้ง
เรื่องที่เขาจะกลับไปลงสนาม ฉันก็มีความสุขเพราะเขามีความสุข
แต่…
ก็ไม่ได้คิดว่านี่เป็นเรื่องที่ดีเท่าไหร่
แมจิค จอห์นสันบอกว่า "เอาไมเคิลมาชนเลย"
แมจิคแมนเหมือนพร้อมรับ ศึกคืนวันศุกร์
กับราชาแห่งเอ็นบีเอ ไมเคิล จอร์แดน หลังจากคืนสนามอย่างงดงามเมื่อคืนนี้
แมจิค จอห์นสันเจาะเข้าไป
โดนพิพเพนปัดออกครับ
ส่งกลับให้แมจิค หลุดจากร็อดแมนมาได้ ไม่ถึงครับ
เรื่องที่เศร้าคือ เกมที่สองก็เจอชิคาโกบูลส์เลย
และพวกนั้นขยี้เขาไม่เหลือ
ผมรู้จักกับไมเคิล ผมได้คุยกับเขาหลังจากเกมนั้น
เขาก็รู้สึกแย่
คือเขากับเดนนิส ร็อดแมนก็… พวกนั้นขยี้เขาไม่เหลือ
จำได้ว่าเดนนิส ร็อดแมนอยากประกบเขา
คือ เราก็เลยให้เดนนิสประกบเขา
แมจิคตบมือของร็อดแมนออก
พลิกเลี้ยงหนี ร็อดแมนได้ฟาลว์
และ… โอ๊ะโอ เขาจะ…
ในเกมก็พูดปากหมาใส่กันเยอะ
แบบ "คืองี้ พวก ปี 92 บอกแล้วไงว่า มีเด็กใหม่ครองสนามแล้ว"
แบบ "นี่ไม่ใช่โลกของแมจิค จอห์นสัน กับแลร์รี เบิร์ดแล้ว
นายกำลังขาลง เรากำลังขาขึ้น"
ทั้งความอึด ความเร็ว และความว่องไวไม่เหลือแล้ว
แต่เพราะเขาฉลาดและตัวใหญ่…
(เคิร์ท แรมบิส) (ฟอร์เวิร์ด เลเกอร์ส 1981-1988)
เขาจึงยังสามารถเล่นเป็นประโยชน์ต่อทีมได้
แต่ยิ่งเล่นตามฤดูกาลไป เราจะ… ความอ่อนล้าก็เริ่มมาแล้ว
เขาไม่ได้ตื่นเต้นและมีความสุข อย่างที่คิดว่าจะมี
คือมันเป็นฤดูกาลที่โหดและไม่เหมือนเดิม
ถ้าเล่นเกมรับอย่างที่เล่นอยู่ตอนนี้
ทีมเบลเซอร์ไม่ตายหรอก
โดนอย่างนั้นเข้าไปเป็นไง
ต้องเจออย่างนั้น เขาถึงรู้ว่า "โอเค ตอนนี้เลิกเล่นจริงๆ ได้ละ
(แมจิคลาออกอีกแล้ว - จบจริงไหม)
มันไม่เหมือนเก่า
ผมไม่อยากเล่นกีฬานี้แล้ว"
นี่ไม่ใช่วันที่เศร้าหรือวันที่ไม่ดี วันนี้เป็นวันดี
เพราะพระเจ้ามอบโอกาส ให้ผมกลับมาเล่นได้
พระเจ้าจะยังคงมอบพรให้ผมต่อ หลังจากจบเรื่องนี้
(ฟุ่บ! แมจิคเล่นกลหายตัวครั้งสุดท้าย)
เขาพยายามย้อนกลับไป เพื่อปลุกชีวิตเดิมนั้นกลับมา
แต่มันไม่มีทางเป็นจริงไปได้
แต่เรื่องที่เกิดขึ้นในใจเขา…
วิธีคิดของเออร์วิน… วิธีใช้ชีวิตของเออร์วินคือ
เขาเอาแต่มองไปข้างหน้าค่ะ นั่นเป็นจังหวะที่เขาได้วิสัยทัศน์ใหม่ๆ
แล้วเขาก็จะตื่นเต้นมากๆ กับวิสัยทัศน์ใหม่ของตัวเอง
มีเรื่องอะไรมากมายที่พยายามจะทำ
นอกจากจะกลับลงสนาม ยังอยากทำรายการทีวีอีก
ในอีกไม่กี่เดือน จอห์นสันจะเป็นพิธีกร The Magic Hour
รายการทอล์คโชว์ช่วงดึก
สวัสดีครับ เป็นยังไงบ้าง โอเคนะ
(ปี 1998)
ในงานประชุม ผู้จัดรายการโทรศัพท์เมื่อไม่นานมานี้
เขาพยายามสร้างคอนเนคชั่นและ นำเสนอรายการให้ผู้บริหารทุกคน
เป็นไงบ้าง ยินดีที่ได้พบ
เราได้คุยกัน ผมว่านั่นก็เป็นไอเดียที่ดี
แต่ผมก็เตือนนะ เพราะผมเป็นผู้จัดการของเดวิด เลทเทอร์แมน
ผมให้คำแนะนำไปว่า ทำรายการแบบนั้นจะเบียดคนอื่นยากมาก
มีทั้งเลโน มีเลทเทอร์แมนแล้ว
นี่เป็นสนามที่การแข่งขันโหดมาก ซึ่งคุณกำลังจะลงไป
- ครับ - คุณทำไปทำไม
เพราะมันเป็นสนามที่โหด
สดจากลอสแองเจลิส ถึงเวลา The Magic Hour
The Magic Hour เป็น…
อย่าลืมครับ คำนี้มาจากปาก คนที่รักแมจิค จอห์นสันมาก…
เป็นหนึ่งใน… ไม่ใช่หนึ่งในรายการทอล์คโชว์ที่แย่สุด
แต่เป็นหนึ่งในรายการทีวีที่แย่สุดในประวัติศาสตร์
เหล่าฝาแฝดที่มานั่งอยู่แถวหน้าเนี่ย โห!
ดูฝาแฝดพวกนี้สิ
- จัดมาให้ผมเลยเหรอ - จัดให้คุณ
แล้วเขาก็รู้ตัวเร็วมากว่า เขาไม่ชอบทำเรื่องแบบนี้ทุกคืน
งานนี้ต้องอยู่ในใจคุณตลอด ทั้งมื้อเช้า กลางวัน เย็น
มันไม่เหมาะกับเขา
เขามีมื้อเช้ากับกลางวัน ที่ไปทำอะไรอย่างอื่น
เขาจึง… ผมว่า เขาคิดทำหลายเรื่องเกินไปจนรับไม่ไหว
ความแตกต่างระหว่างเออร์วินกับแมจิค คือเป็นสองคนที่ต่างกันลิบ
คือแมจิคเป็น… เป็น… ตัวละคร
คือเขา… เขาเป็น… คนของโลก
เขาจะอยู่หน้ากล้องแล้วก็ยิ้มกว้าง
หัวเราะ ชอบความสนใจจากคน
เหมือนกลายเป็นคนละคนเลยเวลาอยู่หน้าคนอื่น
แต่เวลาไม่อยู่ จริงๆ แล้วเขาเป็น อินโทรเวิร์ตอยู่กับตัวเองนะ
แล้วก็… เขามักกลายเป็นคนเงียบๆ
เหมือนหนังเรื่อง Split น่ะ หลายคนสู้กันเพื่อจะหาแสง
แล้วเหมือนกับ… เออร์วินอาจจะได้แสงอยู่
แล้วมีอะไรเปลี่ยนไปนิดนึง แมจิคก็เข้ามาแทน
ที่ตลกก็คือ ผมกับพ่อมี สมองที่แทบจะเหมือนกันเลย
วิธีคิด วิธีประมวลผลเรื่องต่างๆ เราทำคล้ายกันมาก
ตอนนั้นพ่อก็กำลังค้นหาตัวเอง ผมก็ค้นหาตัวเองอยู่
เส้นทางการมาเป็นตัวตนที่เป็นทุกวันนี้ เป็นเรื่องยากที่สุด
ส่วนหนึ่งที่ทำให้ยากก็เพราะ ชื่อคนสำคัญที่ติดอยู่กับตัวเสมอ
พ่อจะคอย… จับตาดูตอนยังเด็ก
เหมือนคอยทดสอบ และ…
โดยเฉพาะตอนที่ยังเด็ก เพราะเห็นชัดๆ ว่าผมมักจะสนใจ
เรื่องที่ดูสวยงามอ่อนไหว หรืออะไรแบบนั้น
และพ่อ คือว่า… เขาก็ไม่อนุญาต
เขาอยากเล่นตุ๊กตาของน้องสาวเสมอ
โดยเฉพาะตุ๊กตาบาร์บี้
จับมาแต่งตัวอย่างโน้นอย่างนี้
และไม่ว่าฉันจะบอกลูกว่าอย่าเล่นแค่ไหน
พอขึ้นไปข้างบนอีกที นั่นก็เป็นสิ่งที่เขาทำอยู่
ผมแอบเอาบาร์บี้ไปไว้ใต้เตียง หรือในชุดคลุมกระโปรง
ผมจะซ่อนตัวจากพ่อ
ก็เหมือนผมมีชีวิตสองด้าน
ต่อให้มีเวลาแค่ชั่วโมงเดียว
ที่จะอยู่คนเดียวในห้อง ได้ใส่กระโปรงแล้วหมุนตัวพลิ้วๆ
แต่เป็นแม่มดใจร้ายหรือเล่นกับตุ๊กตา นั่นก็พอใจแล้ว
เวลาไปโรงเรียน ผมก็เป็นตัวของผมเต็มที่
แต่เวลากลับมาบ้าน… ไม่ได้
ตอนนั้นเป็นปิดเทอมหน้าร้อนของเด็กๆ
ตอนนั้นอีเจอายุ 13 แล้วมั้ง
นั่นเป็นตอนที่ฉันเห็นเขามองหนุ่มๆ คนอื่นแบบ… ตอนเราไปเที่ยวฮาวาย
ฉันคุยกับเขาแล้วบอกว่า
"คิดว่าตัวเองเป็นเกย์ไหม ชอบหนุ่มๆ รึเปล่า"
เขาตอบเลยว่า "ใช่ ชอบ" แล้วก็ประหม่ามากที่จะบอกฉัน
ก่อนที่เขาจะบอกด้วยซ้ำ ผมบอกว่า "อีเจ นายไม่ต้องห่วงเรื่องฉันเลย
ฉันรู้ว่านายเป็นไงมาตั้งนานแล้ว"
แล้วผมดูออกเลยว่า ความหนักใจที่เขาแบกไว้หายไปจากตัว
ผมว่าตอนนั้นเขาน่าจะได้คุยกับคุกกี้แล้วนะ
แต่เขายังไม่ได้คุยกับคุณพ่อผม
ฉันบอกว่า "แม่อยู่ข้างลูก แม่สนับสนุนและรักลูกเสมอ
งั้นก้าวต่อไป เราจะบอกพ่อยังไง"
กลับมาจากการพักร้อนรอบนั้น
ฉันตัดสินใจบอกเขาไปเลย เพราะอยากจัดการให้มันจบๆ
เพราะฉันพร้อมจะก้าวต่อแล้ว
พ่อบอกว่า "ต้องทำตัวแมนๆ ต้องเป็นอย่างนั้นอย่างนี้
นี่ไม่ใช่ชีวิตที่พ่ออยากให้แกใช้" แล้วเราก็ต้องนั่งฟัง
นั่นก็แบบ "เอ่อ นี่เป็นคำที่ฟังแล้วเสียใจมาก"
ผมจะไม่มาโกหกคุณแล้วพูดว่า เอ่อ
ผมยอมรับสิ่งที่เขาทำได้ตั้งแต่ต้นหรอก เพราะตอนแรกรับไม่ได้
อีเจเดินออกไปจากห้อง ฉันก็ด่าเขาหนักเลย
แบบ "ไม่อยากเชื่อว่าคุณพูดอย่างนั้น
นี่มันตัวตนของลูก ช่วยปล่อยให้เขาเป็นไป
ให้เขาเป็นอย่างที่เขาอยากจะเป็น"
จำได้ว่าหลังจากนั้นผมได้คุยกับอีเจ
วันนั้นโหดมาก
โหดมากจริงๆ
(ทีเอ็มซี)
- มีอะไร น้อง - ว่าไงๆๆ
คืนหนึ่งผมแค่ออกไปเที่ยวในแอลเอ ทำอะไรของผมไปเรื่อย
ผมกับเพื่อน ที่เป็นผู้ชาย… เราเดินจูงมือกัน
ตื่นขึ้นมาตอนเช้าอีกวัน ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว
คือภาพมันออกไปทุกที่
(แรงสนับสนุนลูกชายเกย์ของแมจิค)
นั่นลูกชายของแมจิค จอห์นสัน อีเจ อายุ 20 ปีแล้ว
มีภาพของเขาที่แค่เดินในเมือง เขาจูงมือกับแฟนหนุ่ม
ทุกคนพยายามจะบีบให้เราให้ข่าว
พยายามจะบอกว่า "นี่ เขาเป็นเกย์เหรอ"
เรื่องนั้นก็ทำใจยากสำหรับผม
ผมควรจะต้องปกป้องลูกๆ
พ่อผมเป็นคนสอนให้ทำแบบนั้น
ดังนั้นพอเป็นเรื่องอีเจ ผมเลยต้องคิดใหม่
และบอกเลยว่า "นี่คือตัวตนของลูก
เราไม่สามารถบีบให้ลูกใช้ชีวิตเหมือนเราได้
เราต้องเป็นฝ่ายเปลี่ยน ไม่ใช่ลูก เราเอง"
วันหนึ่ง เราอยู่บ้านกัน
ฉันได้ยินพ่อลูกคุยกันที่ทางเดินหน้าห้องอีเจ
ฉันคิดเลยว่า "นั่นเขา… ทำไมถึงตื่นเช้าขนาดนั้น"
ผมบอกลูกว่า "ไม่ว่าลูกจะอยากเป็นอะไร
หรือเป็นตัวตนแบบไหน พ่อจะรักลูกเสมอ"
พ่อกอดผมแน่นมากๆ จนนึกว่าจะหักกระดูกผมเป็นสองท่อน
นั่นเป็นจังหวะที่ผมรู้เลยว่า "เราไหวแหละ"
(#เรื่องเด่นชีวิตจริง) (เวนดี้)
อีเจ จอห์นสันคนงาม
คุณไม่ได้แค่ออกมาจากตู้ คุณเตะจนบานพับหลุดเลย
เรื่องสำคัญที่สุดมีแค่นี้
- ผมจะรักเขาอย่างที่เขาเป็น และ… - ใช่แล้ว
(สัมภาษณ์ แมจิคและครอบครัว)
การที่เขาคอยอยู่ข้างผม
นั่นช่วยส่งสารที่แกร่งมาก ไปยังครอบครัวมากมาย
และคู่พ่อกับลูกชายทั้งหลาย
(ลูกชายแมจิค จอห์นสัน เปิดตัวแฟนหนุ่ม พ่อแม่ภูมิใจมาก)
โดยเฉพาะครอบครัวคนผิวสี
ผมเห็นแต่ความรักที่พ่อมีให้ลูก
และเห็นความภูมิใจเวลาที่เขาพูดถึงอีเจ
ผมไม่รู้เลยว่าตัวเอง จะต้องเจอเรื่องคล้ายกันในอีกหลายปีต่อมา
(ดเวย์น เวด) (การ์ด ฮีท 2003-2016, 2018-2019)
(การที่ดเวย์น เวดหนุนหลัง ลูกสาวข้ามเพศจะช่วยเด็กคนอื่น)
แล้วผมก็ย้อนกลับไปคิดถึงเรื่องนั้น
กลับไปเป็นคุณพ่อที่ภูมิใจ เมื่อได้พูดถึงลูก แค่นั้นเอง
พ่อให้เกียรติผม ตัวตนของผม และการนำเสนอตัวตนของตัวเอง
และการที่ทำอะไรไม่ต้องกลัว
สิ่งที่ลูกทำให้วัยรุ่นจำนวนมาก
ทำให้ผมรู้สึกดีมาก
พ่อเคยพูดกับผมมาก่อน
พ่อบอกว่า "พ่อได้ คือ… ได้เรียนรู้อะไรมากมายแค่จากการเป็นพ่อของลูก
ได้นั่งดูลูกและ…"
ผมว่านั่นเป็นจุดที่เขาได้เห็นว่า
ที่จริงแล้วเรามีส่วนเหมือนกัน มากกว่าส่วนที่ต่างกัน
เรื่องตลกก็คือ มองจากภายนอกไม่มีทางรู้เลย ว่าเราสนิทกันยิ่งกว่าสนิท
เออร์วินเห็นว่ามีเยาวชนมากมายที่ลำบาก
เราเลยจะขยายมูลนิธิ
จากที่มุ่งแค่เรื่องเดียว เรื่องเอชไอวีกับเอดส์ เราจึงขยายไปเป็นทุนการศึกษา
(แอมเบอร์ แกรนท์) (นักวิชาการมูลนิธิแมจิค จอห์นสัน)
มูลนิธิแมจิค จอห์นสันเป็น ครอบครัวขยายของฉันค่ะ
ผมเป็นอดีตผู้ได้รับทุน
(เดวิด จอห์นส์) (นักวิชาการมูลนิธิแมจิค จอห์นสัน)
จากโครงการทุนการศึกษา แมจิค จอห์นสัน/เทย์เลอร์ ไมเคิลส์
ทุนการศึกษานี้ มุ่งหานักเรียนนักศึกษา
ที่ไม่ใช่แค่ต้องการทุนทางการเงิน แต่ต้องการที่ปรึกษาชีวิตด้วย
นักศึกษาส่วนใหญ่ที่ได้รับเลือก เคยผ่านอุปสรรคใหญ่หลวง
พวกเขาคะแนนเรียนดีพอที่จะเข้ามหาวิทยาลัย แต่ไม่มีเงินทุนเพียงพอ
มูลนิธิแมจิค จอห์นสันก็จะเข้าไปช่วยเรื่องนั้น
เราไม่ได้ให้แค่ทุนการศึกษา
แต่มอบสิ่งที่จำเป็นต้องใช้ เพื่อให้ประสบความสำเร็จด้วย
เรารู้ว่าให้แต่เงินค่าเล่าเรียนมหาวิทยาลัย อย่างเดียวมันไม่พอ
พวกเขาจำเป็นต้องได้รับการสนับสนุนทุกทาง
เราตั้งศูนย์เทคโนโลยีในหลายเมือง
เพื่อให้ยืมแลปท็อป ฝึกการเขียนประวัติสมัครงาน ฝึกการเข้าสัมภาษณ์งาน
ตอนเริ่มโครงการนี้ มีผู้รับทุนประมาณ 30 คน
และแต่ละปี โครงการก็โตขึ้นเรื่อยๆ
เด็กเป็นพันๆ คน เยาวชนพวกนั้น
ที่เราส่งให้เรียนมหาวิทยาลัย
มันก็… เป็นเรื่องที่งดงามมากนะ
แมจิค จอห์นสัน เราตั้งฉายาให้ว่า "ป๋าเอิร์ฟ
เป็นเหมือนพ่อคนที่สอง
คือพ่อของฉันก็เป็นพ่อที่เยี่ยมนะคะ แต่เขาเหมือนพ่อที่ได้โบนัสมาเพิ่ม
เราเรียกเขาว่า "ป๋าเอิร์ฟ" จนตอนนี้ผมลำบากใจที่จะเรียก "แมจิค" แล้ว
เด็กๆ เรียกเขาว่า "ป๋าเอิร์ฟ"
เขาเป็นส่วนสำคัญมากๆ ในชีวิตพวกนั้น
เวลาอยู่กับเรา เขาไม่ใช่ดาราบาสเกตบอล
คือไม่ใช่เออร์วิน "แมจิค" จอห์นสัน
เขาอบอุ่น เขาอ่อนโยน และเขาเห็นอกเห็นใจคนอื่นเก่งมาก
เขาเป็นคนที่ชอบเห็นคนเจริญเติบโต
เขาชอบที่ได้เห็นศักยภาพ ลงทุนกับมัน สนับสนุน รดน้ำพรวนดิน
เขามอบความมั่นใจให้พวกเรา แบบ ยืนหลังตรง เชิดหน้า ยืดไว้
พวกเธอเป็นคนสำคัญ พวกเธอมีอะไรจะพูด และคนจะต้องฟัง
ไม่ต้องกลัว เดินหน้าเลย
นั่นทำให้พ่อเป็นตำนานและเป็นตัวอย่าง ในสายตาของผม
และเขาประสบความสำเร็จสูง น่าจะสูงกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก
แล้วพ่อก็ยังทำต่อไปและต่อไปอีก ทำต่อไปและต่อไปอีก
เขาเป็นหนึ่งในการ์ดที่เก่งที่สุด
น่าจะเป็นนักบาสเกตบอลที่เก่งที่สุดตลอดกาล
นักกีฬาคนแรกที่ ชนะระดับมัธยม
เอ็นซีเอเอและเอ็นบีเอ และได้แชมป์โอลิมปิกด้วย
เขาได้รางวัลเอ็มวีพีห้ารอบ ได้แหวนแชมป์ทั้งหมดห้าหน
จอห์นสันสร้างความแตกต่าง ในฐานะนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ
เขาช่วยพลิกชีวิตให้กับย่านอาศัยกลางเมือง
เขากลายเป็นตัวแทนของ เมืองลอสแองเจลิสและอะไรอีกหลายอย่าง
วันนั้นพาแม่มา จำได้นะ เพราะคุณพ่อไม่ได้มา
แล้วจู่ๆ แม่… ผมเห็นแม่ร้องไห้
ผมถามว่า "แม่ เป็นอะไรไป"
แม่บอกว่า "ไม่อยากจะเชื่อ คุณตาของแก…
คงจะตื่นเต้นสุดๆ ไปเลย
ที่ได้รู้ว่า… แจ็คกี้ โรบินสันเป็นนักเบสบอลคนโปรดของตา
เขาเชียร์แจ็คกี้ ฟังทุกเกมที่ถ่ายทอดทางวิทยุ
และตอนนี้ทีมซึ่งแจ็คกี้เคยเล่นให้ เป็นของลูก เป็นหนึ่งในเจ้าของทีม"
ผมก็แบบ "ว้าว"
(แจ็คกี้ โรบินสัน) (บรูคลิน ด็อดเจอร์ส 1947-1956)
ผมคลอดหลังจากแจ็คกี้ โรบินสัน เล่นให้บรูคลินเกมแรกแค่วันเดียว
นั่นเป็นเรื่องสำคัญมากในบ้านผม
(คารีม อับดุล-จาบบาร์) (เซนเตอร์ เลเกอร์ส 1975-1989)
หกสิบปีต่อมา…
กลายเป็นแมจิค
นั่นเป็น เอ่อ โชคดีในแบบที่ เราไม่สามารถกำหนดเองได้
มันก็แค่เกิดขึ้นเอง
แมจิค จอห์นสันร่วมทีมใหม่ แอลเอด็อดเจอร์ส
ประวัติชัยชนะ กับทีมเลเกอร์สและรอยยิ้มสว่างโร่
มีแค่นั้นและทันใดนั้นก็
เหมือนจะยกภูเขาออกจากอก ของทีมด็อดเจอร์สและแฟนๆ
นั่น… นั่น… ผมไม่สามารถ…
ผมพูดไม่ออกด้วยซ้ำว่ารู้สึกอย่างไร
คือ เอ่อ นี่เป็นเวลาที่ดีครับ
พ่อผมเน้นเรื่องที่เรา ห้ามเป็นหนี้อะไรใครทั้งนั้น
พ่อจะสอนเสมอว่า เราต้องเป็นเจ้าของรถที่เราขับ
เป็นเจ้าของบ้านที่เราอยู่
นั่นคือพลังในชาติอเมริกา
ด็อดเจอร์สชนะได้แชมป์ในปี 2020
นี่แหละเรื่องสำคัญ
รู้ไหมว่าผมบอกเขาว่าไงตอนซื้อทีมมา
"ผมมีแหวนแชมป์เลเกอร์สมาแล้ว อยากได้แหวนเวิล์ดซีรีส์เบสบอล"
แล้วในที่สุดก็ได้มาแล้ว เย้!
ไอ้เด็กดำจากแลนซิ่ง มิชิแกน
สิ่งสำคัญคือการเป็นเจ้าของตัวเอง
นั่นคือเกมที่เขาเล่นอยู่
อีกครั้งครับ จอห์นสันจะเสกมนตร์แมจิค
กลับไปสู่ทีมซึ่งเป็นที่รัก
เขาบอกว่า "ซื้อทีมสปาร์คส์กัน" ผมก็ว่า "โอเค จัดกันเลย"
จัดเลย สปาร์คส์!
ถ้าไปถามเขาตอนนี้ว่า "ต่อไปจะทำอะไร"
เขาคงตอบว่า "ดีจังที่ถาม คือว่างี้นะ…"
ไอคอนแห่งแอลเอ แมจิค จอห์นสัน
เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มทุนมหาศาล ที่มอบทุนให้ทีมแอลเอเอฟซี
ทีมฟุตบอลใหม่ที่เอ็มแอลเอส เพิ่งอนุมัติให้ตั้ง
นั่นคือสิ่งที่ผมชอบเห็น คือชายผิวดำอาวุโส
(บ๊อบ แมคอาดู) (เซนเตอร์ เลเกอร์ส 1981-1985)
ที่ลุกขึ้นมาทำสิ่งที่ เราไม่มีทางคิดฝันว่าจะทำได้
เออร์วินเป็นผู้เบิกทางให้ทุกสิ่งมาตลอด
ผมว่าเรื่องสำคัญที่สุดคือ…
เราไม่ได้แค่เตะให้ประตูเปิดออก
(เอริค โฮโลแมน) (ซีอีโอ เอควิทรัสต์ประกันชีวิต)
เราต้องเปิดค้างเอาไว้… และทำทางให้คนอื่นๆ ตามเรามาด้วย
(ดเวย์น เวดร่วมลงทุน กลุ่มทุนเจ้าของทีมแจ๊ส)
ทุกอย่างที่ผมอยากทำให้ได้
หรือครั้งหนึ่งไม่เคยคิดว่าจะคว้ามาได้
แมจิคทำให้เห็นอีกครั้งว่า "นี่ พวกเรา เราทำได้นะ"
นั่นคือหนึ่งในเหตุผลที่ พี่น้องชาวบาสทุกคนนับถือแมจิค
เขาเป็นคนแรกที่สอนเราว่า จะหาเงินอื่นนอกจากการเล่นบาสได้ยังไง
และยังคืนกำไรให้กับชุมชน และเปิดโอกาสลืมตาอ้าปากให้คนผิวสี
นั่นเป็นความสำเร็จครั้งใหญ่
เราทุกคนเป็นหนี้บุญคุณแมจิค
(ชาคีล โอนีล) (เซนเตอร์ เลเกอร์ส 1996-2004)
คือ เราพูดกันเรื่องนี้ไปรุ่นต่อรุ่น
ผมก็เป็นหนี้บุญคุณแมจิค
แมจิค จอห์นสัน ทำให้มันกลายเป็นเรื่องปกติ…
ที่ห้ามมีข้ออ้างที่จะล้มแล้วนอนนิ่งอยู่อย่างนั้น
เพราะถ้าใครสักคนจะล้มไม่ลุก…
(สตีเฟน เอ. สมิธ) (ผู้สื่อข่าวกีฬา อีเอสพีเอ็น)
เขาไม่ควรจะลุกได้อีก แต่เขาไม่ยอมล้ม
แล้วดูสิว่าทุกวันนี้เขาโดดเด่นแค่ไหน
ถึงเขาจะเดินอ้อมไปไกลมาก
(มาร์ชา อีสลีย์ ออเดรย์ เวบสเตอร์)
(เพนนีย์ วินเทอร์ส-แกรี) (เพื่อนสมัยมหาวิทยาลัย)
กว่าจะมาถึงจุดนี้
แต่การที่เขาดูแลคุกกี้…
- มันยอดมาก - เป็นสิ่งที่ทุกคนต้องการ
- นี่เป็นเรื่องรักที่ยอดเยี่ยม - มันเป็นๆ… ใช่ นั่นแหละ
ไม่ว่าสองคนนี้ไปไหน ถ้าไปเป็นคู่
เขาจะคอยมองหาคุกกี้เสมอ "คุกกี้อยู่ไหน"
เขาจับมือเธอไว้หรือไม่งั้นก็มองหาเธออยู่
- ใช่ - ฉันชอบวิธีที่เขาทำต่อเธอ
วิธีที่เขาเอาใจเธอ แม้แต่สายตาที่เขามองเธอ
มันแค่… เราบอกได้… มีความรักเหลือล้น ฉันก็…
นั่นเป็นหนึ่งในเรื่องที่ฉันชอบสุด จากความสัมพันธ์ของพวกเขา
คือความรักที่สองคนนั้นมีให้กัน
ไปจนถึง งานสุดหรูในนีซ ฝรั่งเศส
- มันมหัศจรรย์มาก - ผมมีคลิปงานนั้น ว้าว
- และ ใช่ เขาทำทุกอย่างเพื่อเธอ - ซานต์-โทรเปซ์
มันสุดยอดไปเลย
เซอร์ไพรส์!
เราอยากบอกว่าขอบคุณที่มา เป็นส่วนหนึ่งของการฉลองแต่งงาน 25 ปี
เมื่อมองย้อนและคิดกลับไป เพราะมันตั้ง 25 ปีมาแล้ว ฉันก็…
ถึงจะยังภาวนาอยู่ทุกวัน
คิดว่าจะต้องมีปาฏิหาริย์อะไรสักอย่าง
ฉันก็นึกได้ว่าปาฏิหาริย์เกิดขึ้นแล้ว
เพราะเขายังอยู่ตรงนี้
เขายังสุขภาพดี
เรากำลังใช้ชีวิตในปาฏิหาริย์
จะเถียงยังไงก็ได้ว่า ใครเป็นนักบาสยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล
จะพูดถึงบิล รัสเซลล์ เจอร์รี เวสต์, ออสการ์ โรเบิร์ตสัน
วิลต์ แชมเบอร์แลนจนถึงคารีม อับดุล-จาบบาร์
หรือจะพูดถึงไมเคิล จอร์แดน เลอบรอน เจมส์
ไล่ชื่อไปได้ไม่จบ
ไม่ใช่ว่าผมเป็นโค้ชของเขานะ
ไม่ใช่เพราะผมรักเขา แต่ผมว่าเขาคือนักบาสที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล
คือทุกคนก็มีความคิดเห็นของตัวเอง
ผมก็มีความคิดเห็นของตัวเอง
แต่ใครจะเก่งกว่าก็ไม่สำคัญ
เราจะถูกโยงไว้ด้วยกันไปจนกว่าจะตาย
เขาชื่อแมจิค
เรารู้อยู่แล้วว่าจะต้องเป็นอะไรที่มีมนตร์ขลัง
เขาไม่รู้หรอกว่าชื่อนั้นจะ สร้างผลกระทบอะไรแค่ไหน
ชื่อเขาจะคงอยู่อย่างนั้นตลอดกาล
ผมไม่เคยชอบชื่อ "แมจิค"
ผมไม่นึกว่ามันจะกลายเป็นฉายาติดตัว และไม่คิดว่าคนจะเรียกกันไปยาวๆ
แต่วันนี้ก็มาอยู่ตรงนี้
ตอนนี้ผมอายุ 61 ปี คนยังเรียกผมว่าแมจิคอยู่เลย
คิดว่าผมคงคิดผิดน่ะนะ
และคนอื่นๆ คิดถูกกันหมดเลย
คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์