A SMALL LIGHT'IN ÖNCEKİ BÖLÜMLERİNDE...
Saklanacağız. Oraya vardığımızda
yemek ve ilaç almak için yardımın gerekecek.
Burası saklanma yeri. Sessiz olman gerek.
Yürüyemez, konuşamaz veya herhangi bir ses çıkaramazsın.
-Bay Frank nasıl? -İyi.
Yahudilere baskı yaptıklarını duydum. Çok korkutucu olmalı.
Biraz daha alabilir miyim? Belki biraz daha etli bir şey?
Zavallı annen için fazladan biraz peynir.
Nasıl daha fazla yemek alacağız?
-Bu çocukları tanıyor musunuz? -Çocukları buraya kim getirdi?
SS askeri. Miep'le Jan'a bırakıp
döndüğümde çocuklar burada olmasın demiş.
Bunu yaparsan o çocuklara yardım edeceğim.
214 numaralı daire. Bir şifonyerde bıraktılar.
-Önemli evraklarla dolu bir paket. -Evraklarla dolu bir paket!
Neden söylemediniz bana? Ya...Ya onu orada bıraksaydım?
Torunlarımı mı alacaklar?
Bu akşam çıkmaları gerek. Miep'le çocukları götüreceğiz.
BU HİKÂYE GERÇEK OLAYLARDAN ESİNLENMİŞTİR. BELİRLİ OLAYLAR, KONUMLAR
VE KARAKTERLER DRAMATİK SEBEPLERLE YAZILIP DEĞİŞTİRİLMİŞTİR.
BİR KÜÇÜK IŞIK
-Sinterklaas hediyeleri mi? -Evet. Yeğenlerim için.
Yılın bu zamanına bayılıyorum.
-Sizin için öyle değil mi? -Bu sene biraz zor, değil mi?
Küçükken çok severdim.
Önceki akşamdan ayakkabılarımı hazırlardım.
Sabah erkenden kalkardım
ve Sinterklaas'ın bana ne aldığını görmek için dışarı koşardım.
-Aslında hâlâ yapıyorum. -Bir şey bırakıyor mu bari?
Evet. Aşk mektupları. Ama kocamdan.
Gördünüz mü? Zor bir senede bile kutlama yapacak bir sebep oluyor.
Evet.
Param tam yetmedi ama iş yerinde biraz daha param var.
Bunları benim için ayırır mısınız?
Hemen döneceğim. Ofise gidip geleceğim.
Tabii ki.
Olamaz.
Olamaz. Tanrım.
Lütfen orada olun.
Merhaba? Bay Frank?
Ne...
Lütfen iyi olun. Nerede bunlar?
Olamaz. Hayır.
Bay Frank?
Tanrım. Neredeler? Merhaba?
Miep!
-Tanrım. -Dün gece birkaç adam zorla ofise girdi.
Ofis mutfağından her şeyi duydum.
Havalandırma doğrudan odama çıkıyor.
Buraya girmeye çalıştılar. Kapı kolunu zorladılar.
Neyse ki kapı kilitliydi.
Neyse ki geldin. Üstelik bugün pazar.
Ofislerin hepsini yağmalamışlar.
-Muhtemelen parayı aldılar. -Tüm para gitti mi? Olamaz.
-Olamaz. O para mı? -Evet.
-Ne parası? -Hiç. Önemli değil.
Hanuka hediyelerimiz içindi.
-Hanuka mı? -Margot.
-Kulaklarım var. Duyuyorum. -Nasıl yani Hanuka?
Hanuka mı? Hanuka'yı mı dert ediyorsunuz?
Burası güvenli demiştiniz. Kale gibi demiştiniz.
Bay Pfeffer bence herkes zaten yeterince sarsıldı.
-"Doktor Pfeffer" diyeceksin Bayan Frank! -Evet.
Her şeyimi kaybettim,
en azından unvanım kalsın.
Evet.
Keşfedilmemizi engelleyen tek şey
hırsızların kilitli bir kapıyı açacak inisiyatifi olmamasıydı!
Bu arada, hırsız olduklarından
neden bu kadar eminiz? Yahudi arıyor olabilirlerdi.
-Doktor Bey, lütfen. -Kaleymiş.
Size inanmıştım.
Evet ve sizi aramıza aldık. Lütfen iyiliğimizin karşılığını
-çocuklarımızı endişelendirerek ödemeyin. -Çocuklarınız. Tabii.
Benim çocuğum İngiltere'de kardeşimle yaşıyor.
Şimdiye kadar beni unutmuştur bile. Lotte'm de yakında beni unutur.
Sadece eşim kaldı. O da...
Burada güvende değilsem en azından gidip onunla olabilirim.
-Nereye? -Dr. Pfeffer.
-Toplanıp eve gideceğim. -Hayır.
-Hayır. Bu... -Asla olmaz.
-Beni durduramazsınız. -Güvenli değil. Birine bunları...
Kimseye bir şey anlatmam.
-Sakin ol.. -Miep!
Sessiz olun!
Lütfen, otur.
Kimse bir yere gitmiyor. Ama iyi bir noktaya değindin Doktor Bey.
Belki de saklandığımız yer o kadar da gizli değildir.
Sadece bir kapı. Herkes açabilir. Bunu düzeltmemiz gerekiyor.
Belki de bu talihsizlik daha sonra daha kötü bir şey
olmasın diye başımıza gelmiştir.
Ancak bir Yahudi bir trajediyi lütuf olarak görebilir.
Hediye paralarıyla tayın belgelerini
sakladığım zarfı da almışlar. Her şeyi götürmüşler.
Sorun değil.
Nasıl? Yemek alamayacağız!
Daha kötüsü de olabilirdi.
Ya iyi niyetli bir komşu polisi arasaydı?
Sen de şöyle davranma.
-Nasıl? -İyi tarafından bakmadan önce
sinirlenemez miyim?
En kısa sürede buraya geldim. Herkes nasıl?
Dinleniyorlar. Bütün gece ayaktaydılar.
Tanrım.
Ek binanın kapısı konusunda bir şeyler yapmalıyız.
Bilmiyorum. Kapatalım ya da...
Pfeffer'ı ne yapacağız, onu da bilmiyorum.
-Pfeffer'ın nesi var? -Çok zorlanıyor.
Çocuğu olduğunu da bilmiyordum. Nasıl bilmem?
Anne'e kızdığında ona çok acıyorum.
"Çocukları anlamayan koca bir kabadayı." diyorum.
Ama anlıyor. Oğlu var. Üzgün ve yalnız hissediyor
ve ona hiç güzel bir şey söylemiyorum.
-Miep bu senin suçun değil. -Benim suçum olmadığını biliyorum!
Nazilerin suçu ama onlara bağıramam, değil mi?
Aman.
Daha iyi misin?
Evet. Çok iyi geldi. Çok üzgünüm Bay Kugler.
Tabii.
Pekâlâ. Ön kapıyı tamir edebilirim.
Kleiman yakında gelir. Hırsızlar geri gelebilir diye
geceyi burada geçireceğiz.
Hepimizin burada durmasına gerek yok. Siz ikiniz gidebilirsiniz.
Size bağırdım diye mi?
-Unuttum bile. -Gerçekten gidebilir miyiz?
Tabii ki. Hadi. Gidin ve dinlenin. Ben dostlarımızı korurum.
Boş bir günümüz oldu.
Pazar günleri ne yapardık hatırlamıyorum, ya sen?
Hiçbir şey yapmıyorduk da ondan.
Tamam. Hiçbir şey yapmayalım.
Alışveriş yapacağını söylemiştin. Ben de kardeşimle buluşacağım.
Geçen hafta görüştünüz zaten.
Evet, biliyorum. Ama iş yerinde bazı sorunlar yaşıyor.
Peynir yapıyor. Ne kadar zor olabilir ki?
-Hiç bilemezsin. -Ben de geleyim.
İnsanların sorunlarını çözmekte oldukça iyiyim, değil mi?
-Kardeşimden nefret ediyorsun. -Nefret etmiyorum.
Ediyorsun. Ona "Peynir Başkanı" diyorsun.
Sürekli peynirlerden bahsediyor da ondan. Peynirin tarihi,
peynirin dokusu, peynirin saklanacağı
ideal sıcaklık. Ben aziz değilim Jan.
Eve git. Uzun sürmez.
Yatakta seni bekliyor olacağım.
Hiç uzun sürmeyecek.
Görüşürüz.
Dostlarım, rahatlıkla söyleyebilirim ki,
bu yıl çoğumuz bu sezonun getirdiği sevinci yaşamıyoruz.
Karartma kurallarını uygulayıp bizi kendi evlerimizde bile
ışığı söndürmeye zorlayan hava saldırısı bekçilerine bakarsak
bir metafor için çok uzağa gitmeye gerek yok.
Birilerine ışık tutmak için zor zamanlar.
Miep!
Tanrım, ne oldu?
Jan, kardeşiyle buluşacağını söyledi
ama ters yöne gitti. O yüzden onu takip ettim ve...
-Şerefsiz. Seni aldatıyor mu? -Hayır! Daha da kötü.
Kiliseye gidiyor.
-Hiç komik değil. -Yapma! Kocan kiliseye gitti ve dünyanın
sonu gelmiş gibi davranıyorsun.
-Çok komik. -Dindar biri değil.
Artık öyle sanırım.
Ama ben dindar değilim. Ailem dindar değil.
Bir grup sosyalistler. Ki, bana sorarsan bu bir din.
-Bir tarikat. -Sevdiğim bir tarikat
ve Jan'in de sevdiğini düşünüyordum.
-Sesini duydum. -Selam!
-Nasılsın canım? -Çok kötü
çünkü kocası İsa ile bir ilişki yaşıyor.
Kapa çeneni! Onu dinleme. İyiyim. Sadece...
kocam gizlice kiliseye gidiyor. Garip hissediyorum.
Kiliseye giden biriyle mi evlendin? Bu iyi bir şey de olabilir.
Ben bilmem, tabii. Ben hep aldatan erkekleri buluyorum.
-Tess'in babası... Ağzımı açmayayım şimdi. -Açma. Hadi.
Ama bana bu küçük meleği verdi, değil mi?
Nasıl biri olduğunu biliyorum.
Sizi biraz yalnız bırakayım.
-Daha sık gel Miep. -Tamam. Sizi gördüğüme sevindim.
Görüşürüz.
Sağlığı nasıl?
Aynı işte.
Evet.
Radyoterapi işe yaramıyor.
Daniel, kimyasal kullanan bir Alman doktor varmış diyor.
-Bilmiyorum. Onu araştırıyoruz. -Çok görüşemedik. Üzgünüm.
Senin suçun değil. Annem ölüyor.
Çok can sıkıcı.
Bazı günler ben bile burada olmak istemiyorum.
Bu yüzden kötü biri miyim?
Hayır.
Bence yapar.
Belki de Jan ile kiliseye gitmeliyim.
Neden bana söylemedi?
Yalan söyledi.
Çünkü yargılayıcı birisin.
-Değilim. -Evet, öylesin.
-Bazen yargılanmış hissediyorum. -Benim yüzümden mi?
Evet. İşin var.
-Paran var. -Çok değil.
Evet ama kendine bakıyorsun. Yani, benim şu anda bir işim yok.
Seni yargılamıyorum.
Tamam. Belki de kendimi yargılıyorumdur.
-Çok şeyin var. -Erkek arkadaşım var.
Paris'te moda okuyacaksın.
-Gerçekten olacağına inanıyor musun? -Evet.
-Savaş biter bitmez. -Aman tanrım. Savaş.
Savaştan nefret ediyorum.
-Aklıma çok iyi bir fikir geldi. -Ne?
Savaştan, kanserden ve yalancı kocalardan uzaklaşmaya ihtiyacımız var.
Buz pateni partisi yapalım.
-Buz pateni mi? -Evet, okuldayken
yaptığımız gibi. Hatırlıyor musun? Harikaydı.
Kanallar donuk değil.
Daniel'ın ailesinin evinde yaparız.
Bahçe çalışanlarına avluya hortumla su tutmalarını söylerim
ve avluyu piste çeviririz.
"Bahçe çalışanlarına avluya hortumla su tutmalarını söylerim
-ve avluyu..." -Hadi ama. Bayan Yargılayıcı.
-İşte kendini gösterdin. -Üzgünüm.
Grubumuz tüm yardımların için minnettar.
Dürüst olmak gerekirse yardım ettiğimden emin değilim.
Son zamanlarda perişan hâlde.
Ağlıyor ve ölmek istediğini söylüyor.
İnsanlar onu duyarsa... Yanlış türden insanlar...
Hepimiz Yahudileri saklamaktan sorumlu tutulabiliriz.
Bütün cemaatim risk altında olur.
Bu yüzden buradayım. Umarım bu onu sakinleştirir.
Kendi kendime diyorum ki...
Onu hayatta tutmaya çalışıyorum ama ne pahasına?
Sorun yok.
Kendisi bir arkadaşım.
Merhaba.
Adım Jan.
Bir fotoğraf getirdim. Oğlunuzun fotoğrafı.
Oraya geç gittim. Hava kararıyordu ama elimden gelenin en iyisini yaptım.
İşte.
Yüzü. Gülümsemesi. Bu bizim oğlumuz.
O... O kadar uzun değil.
Uzamış. Sekiz ay oldu. Bu, o.
O değil.
O fotoğrafı iki gün önce kendim çektim. İnanın bana, o sizin oğlunuz.
Nerede o?
Onun güvenliği için söyleyemem.
Annesi olarak nerede olduğunu bilemez miyim?
-Ben annesiyim! -Maya...sakin ol.
Sakin mi? Ondan vazgeçmem için beni ikna etmene izin verdim.
Şimdi onu görmek istiyorum ama göremiyorum. Oğlumu görmüyorum.
-Bir yabancı görüyorum. -Maya.
-Oğlumu görmek istiyorum! -Maya!
-Bırakın onu göreyim! -Maya!
-Sessiz olun, lütfen. -Maya. Sessiz ol!
-Biliyorum. -Bebeğimizi özlüyorum.
Biliyorum. Tamam mı? Biliyorum.
İşe yarayacağını düşündüm.
Ben de.
-Merhaba. Güzel kokuyor. -Balık pişiriyorum.
-Bayan Stoppelman... -Dışarı çıktı.
Banyoya gireceğim.
Uzun sürmez.
Sence ben yargılayıcı mıyım?
-Bilmem. Sence? -Tess öyle düşünüyor.
Tess mi? Öyle mi?
Bugün evine gittim.
Sen kilisedeyken.
Seni takip ettim ve kardeşinin evine gitmedin.
-Beni takip mi ettin? -Beni aldatıyorsun sandım.
Seni aldattığımı mı sandın?
Şimdi söylediğim her şeyi tekrarlıyorsun.
Seni aldatmıyorum.
Ama günü benimle geçirmek yerine kiliseye gittin.
-Miep... -Bana yalan söyledin.
Başka ne konuda yalan söylüyorsun? Seni yargıladığımı düşündüğün için mi?
Hayır.
Hayır. Üzgünüm, tamam mı? Yalan söylememeliydim.
Neden kiliseye gittin?
Hayatım anlamlıymış gibi hissetmeye çalışıyorum.
Ben anlamlı değil miyim?
-Evliliğimiz anlamlı değil mi? -Tabii ki anlamlı.
İlk evliliğini düşünüyorum da...
Değişip birbirinizden uzaklaşmıştınız.
Miep, hayır o... O çok farklıydı.
Biz iyiyiz, harikayız.
Sadece kiliseye gittim.
Yalan söyledim, üzgünüm.
Keşke kapıdan kurtulabilsek.
Nasıl yani? Duvarla onları oraya mı kapatalım?
Hayır. Sahte bir duvarla önünü kapatalım.
Nasıl yapacağız bunu peki?
Miep seni görmek isteyen biri var.
Ne olduğunu söylemedi.
Lotte! Arkadaşım Carlotta, Lotte ile tanışın millet.
Dişçimle nişanlı. Dr. Pfeffer'dan bahsetmişimdir.
-Merhaba. -Memnun oldum Lotte.
-Merhaba. -Merhaba.
Miep habersiz geldiğim için üzgünüm ama sana bir şey getirdim.
Sinterklaas'ın kutlu olsun.
Vay canına! Teşekkürler. Hiç gerek yoktu.
Seninle özel olarak konuşabilir miyim?
Tabii ki. Mutfağa geçelim.
-Gel. -Tamam.
Böyle ansızın geldiğim için üzgünüm ama sepeti Fritz için getirdim.
-Tahmin ettim. -Hanuka için.
Belki yakında kırsal kesime onu ziyarete gidersin diye.
Gidecek misin?
Evet.
Beni yanında götürebilir misin?
Tabii.
Şaka yapıyorum, tabii ki. Çok yalnız bir bayram olacak.
Bir şeye bakmam gerek Lotte. Hemen döneceğim.
Hayır. İş günü seni rahatsız ediyorum.
-Hayır! -Gideyim.
Saçmalama. Otur. Orada kal.
Çapraz yap.
Sorun yok.
Dr. Pfeffer, size bir sürprizim var.
Orada bekleyin.
Kusura bakma Lotte. Ona neler getirdin göster.
Duygusal şeyler.
Bu, sevdiği marmelat.
Makaron...
...ve çikolatalı babka.
Ben yaptım.
İlk randevumuzda füme ringa yemiştik.
Bir sokak satıcısının yanından geçiyorduk ve Fritz dönüp dedi ki,
"Umarım ringa seviyorsundur çünkü seviyorsan
-hayallerimin kadınısın." -"Hayallerimin kadınısın."
Onu gördüğümde ona söylememi istediğin bir şey var mı?
Onu sevdiğimi söyle.
Ona güçlü olduğumu söyle. Tıpkı benden istediği gibi.
Güçlü olması için onu teşvik et.
Yakında tekrar birlikte olacağız.
Bana nasıl bir hediye verdin, bilemezsin.
-Çok hoş biri. -Evet.
Evet, öyle.
-Ben de çikolatalı babka istiyorum. -Anne.
Ben de istiyorum.
-Kalverstraat. -Sökül paraları!
Sanırım yazar olacaksam fakir olmaya alışmalıyım.
Belki çok başarılı olursun.
Bu ne kalabalık?
Sepeti arıyorsan hâlâ yatağının ucunda.
Hayır.
İşte orada.
-Bizi kışkırtıyor. Çok ayıp. -Kibar ol.
O kibar olsun. Hanuka için hiçbir şeyimiz yok.
Birlikteyiz ya?
Beni sinirlendirmek için mi yapıyorsun?
-Neyi? -"Birlikteyiz ya?"
Evet birlikteyiz ama makaronumuz olsa güzel olurdu.
-Merhaba. -Yatağın ucunda.
-Ne? Hâlâ mı? -En azından Miep'in planı işe yarıyor.
Pfeffer artık gitmekten bahsetmiyor.
"Lütfen Dr. Pfeffer deyin."
Peter.
Üzgünüm. Cidden Hanuka özel olsun istedim.
Biliyorum. Özel bir konuğumuz olabilir! Miep sen gelebilirsin.
-Evet. -Aynen.
-Evet. -Evet, lütfen.
-Yarın gel. -Margot şarkı söyler.
-Lütfen. -Harika bir davet
ama gelemem. Yarın parti gibi bir şeye katılacağım.
Parti.
-Nasıl bir parti? -Evet. Nasıl bir parti?
Hiçbir şey. Arkadaşım Tess'le
-buz pateni partisi veriyoruz. -Buz patenini özledim.
-Partileri de. -Arkadaşlarımı da.
Herkesi çağırdım ve hepsi geleceğini söyledi.
-Harika. Kat? -Evet!
Kat mi? Kat artık partilere gelmiyor. Damızlık at gibi.
Işık hızıyla çocuk doğuruyor.
Sofia?
Hayır. Sofia ile aramız açıldı.
-Ne? Neden? -Kat'e damızlık at dediğim için.
-Tess. Onlar kız kardeş. -Evet. Unuttum.
Davetli listesini endişe etme artık.
Dekorasyonları ve ikramları
-konuşalım ve... -İkramları mı?
Evet, ikramlar. Yorum yapmayı bırak.
Hediyeler. İşte.
-Sana bir şey aldım. -Hayır! Savaş yüzünden
-hediyeleşmeyeceğiz demiştik. -Biliyorum ama fikrimi değiştirdim.
Bir şey söyleyeceğim ama gülemezsin, tamam mı?
Gülersen utanırım
ve gülerim. Sonra da hapşırıp ağlamaya başlarım. Çok...
Ağlarken çok çirkin oluyorsun.
Yapma! Tamam.
Seninle ilk tanıştığımda,
Viyana treninden yeni inmiş cılız bir şeydin.
Ben de babası ve arkadaşlığı olmayan bir kızdım.
Ama birlikte dünyayı daha az yalnız hâle getirmeyi başardık.
Geçen gün uğradığında, seni ne kadar özlediğimi anladım.
En yakın arkadaşımsın.
Artık cılız ve tuhaf değilsin.
İnanılmaz bir şeye dönüştün.
Çok güzel bir kelebek gibisin.
Hadi, aç.
-Vay canına. Kelebek mi? -Safir.
Zincir de gerçek altın.
Bunu hak ediyorsun. O yüzden normal saçmalıklarına hiç başlama, tamam mı?
-Çok güzel. -Gel, takayım.
Hadi.
Bunu nasıl aldın?
Zengin ve çok cömert bir erkek arkadaşım var.
O kadar güzel ki yatarken de takabilirim.
Satmak zorunda kalmadan önce takabildiğim kadar takmalıyım.
Satmam gerek, değil mi?
Ve...
Sahip olduğumu en güzel şey.
Sonuçta satın almadım. Bu bir hediye.
Bu sırada Anne Frank Hanuka şekeri bile yiyemiyor.
Hayır. Satacağım. Partide takacağım ki
Tess taktığımı görsün. Sonra da satacağım. Mantıklı, değil mi?
Ne partisi?
-Ne? Tess'in partisi. Partimiz. Yarın. -Tanrım. Partiye gitmek istemiyorum.
Ne? Eğlenceli olacak.
Öyle mi? Ülkenin yarısı saklanıyor, aç ve ölüyor.
Kimse partiye falan gitmemeli.
Arkadaşlarımız içerideyken dışarıda olmaktan suçluluk mu duyuyorsun?
Sen duymuyor musun?
Bu yüzden mi kiliseye gidiyorsun? Suçluluğunla başa çıkmak için mi?
Evet. Belki de.
Sana söylemeyi unuttum. Ben bir dâhiyim. Pfeffer sorununu çözdüm.
Lotte ofise geldi. Onu mutfağa götürdüm
ve Pfeffer konuşurken onu dinledi.
-Sesini mi? -Havalandırmadan.
Sesini duymak onu rahatlattı.
-İşe yarayabilir. -Yaradı.
Bana neredeyse on kez teşekkür etti. Somurtmayı bıraktı.
Bu harika.
Sen bir dâhisin!
Onun güvenliği için çok sessiz olmalısınız.
Evet.
Maya?
Tamam.
Hadi.
Çok uzun kalamazmış. Yanında top getirdi.
Yakalamaca oynamayı seviyormuş.
İyi duruyor. Sağlıklı duruyor.
-Ağlıyor. Onu sevmiyor. -Hayır. O...
Üşüyor. Sadece üşüyor.
Nathan. Nathan!
-Hey! -Nathan!
Maya, dur!
Hayır!
Lütfen oğlumu görmeme izin verin! Hayır! Nathan!
Hayır!
-Bep, ne oldu? -Sürpriz!
-Aman tanrım! -Harika değil mi?
Şimdi şuna bak.
-Vay canına! -Burası Amsterdam'ın en güvenli yeri.
Miep, geri gelmişsin! Bize Hanuka mucizesi mi getirdin?
Bu koşullar altında size biraz şalgam
ve yarım kilo peynir getirmem bir mucize.
Otto sahip olduklarımız için şükretmemiz gerektiğini söylerdi.
O yüzden büyüklük yapmaya çalışacağım.
Tembel küçük hanım, yemeğe yardım et.
-Miep partisi için hazırlanacak. -Zaten hazırım.
Böyle gitmeyeceksin değil mi?
-Böyle gideceğim. -Olmaz.
-Evet. Çok şık oldun. -Evet.
-Dikkat çekersin. -Palto giyme.
Ne? Parti dışarıda olacak. Hava çok soğuk. Buz pateni partisi.
Umurumda değil. Edith'in muhteşem elbisesini
ağır yün bir paltoyla kapatamazsın. Düşünsene bir.
Kısa bir pelerin giyebilir.
Böyle bir şeyi nasıl istersin?
Elbiseye çok yakışır.
O pelerini alamazsın. Onu bana büyükannem verdi.
Opera balosunda giydiğim elbiseyi giyiyor.
-Kumaş da Paris'ten. -Ne? Bu fazla şık bir şey.
-Bunu giyemem. -Giyeceksin.
-Hayır. Bayan Frank, cidden... -Hayır. Yüzünde...
...o ifade varken onunla tartışamazsın. Kazanamazsın.
Evet. Partiye o elbiseyle gideceksin. Çok güzel.
Tamam.
Olamaz.
-Bunu giyemez. -Anne yatağımın altındaki
sandığı aç ve pelerini getir.
-Tamam. -Çok kötü. Çıkar şunu.
Evet. Hiç olmadı. Hayır.
Berbat.
Ne? O benim en yakın arkadaşım. Bütün kıyafetlerimi biliyor.
-Ona ne diyeceğim? -Yalan söylemen gerekecek.
"Pahalı duruyor ama ucuz bir şey" de.
Hayır. Ona yalan söylemekten bıktım. Bundan nefret ediyorum.
Ona yalan söyleyeceğim.
Bu odaların ardını ve normal hayatımızı...
hayal ettiğimde... Ki, her gün bunu hayal ediyorum...
Dışarıda insanları gördüğümü...
Dostlarıma sarıldığımı, yemeğe çıktığımı, mektup gönderdiğimi hayal ettiğimde...
...bu pelerini giyiyorum.
Hayat normale döndüğünde bu pelerini giyeceğim.
Bu akşam bu pelerini benim için giy Miep.
Gerçek dünyaya göster onu.
Teşekkür ederim.
Gelmişsin.
Parti yeri burası demek.
-O adamda ne gördüğünü şimdi anladım. -Gelmeyeceksin sanıyordum.
Seçeneğim olduğunu bilmiyordum.
Baksana. Seçeneğin var. Eve git.
-Üzgünüm. Bu partiyi... -Ciddiyim.
-Gidebilirsin. Ben... -Eğlenmek için...
Eğlenmeye ihtiyacım var.
Hayat, uzun bir dertler listesi değilken
Tess ve benim nasıl olduğumuzu hatırlamam gerek.
Seninle nasıl olduğumuzu da
hatırlamam gerek çünkü hiçbir fikrim yok.
Oraya gidip bir gecelik de olsa olan her şeyi...
...unutmak istiyorum. Bencilce olduğunu biliyorum.
Evet, biliyorum. Ama hayatın güzel olduğunu hatırlamam gerek ki,
her şey bittiğinde tekrar güzel olacağına inanabileyim.
Sen bunu istemiyorsun. Sorun değil. Cidden. Umurumda değil. Sadece...
Eve git ki ben de eğlenebileyim.
Hayır.
Çok güzel olmuşsun.
Biliyorum.
Teşekkür ederim.
-Tanrım! -Vay canına!
Miep.
-Selam. -Selam!
Tanrım! Selam. İkinizi de gördüğüme çok sevindim.
-Tess, bu parti... -Harika değil mi?
Şu hâline bak. Çok güzelsin.
-Bu kuğu tüyü mü? -Çok güzel, değil mi?
Bu... Bu, annemindi. Tutabilir misin?
-Bunu da. -Hadi. Çok heyecanlıyım.
-Vay canına! Bu... -Ben içkileri alayım.
-...çılgınca. -Değil mi?
Hiç böyle olacağını düşünmüş müydün?
-Gerçekten inanılmaz. -Öyle, değil mi?
-Peki... Buz pateni nerede? -Her şey dışarıda hazırlandı.
Kızlar şu an onunla çok ilgilenmiyor ama eminim
-şimdi ilgilenirler. Evet. -Kızlar kim?
Kızlar. Seninle tanışmayı çok istiyorlar. Neredeler? İşte! Hadi.
Elke, Halle. Bu Miep.
-Merhaba. -Selam!
En yakın arkadaşım ve bu partinin
-ilham kaynağı. -Hayır. Ben öyle demezdim.
Aramızda yaptığımız bir şey. Okuldayken başlamıştık.
Kolyeni çok sevdim. Kelebek mi onlar?
-Nereden aldın? -Aslında,
Tess'in hediyesi.
Tess, senden nefret ediyorum. Çok zevklisin.
-Yapma. -Tess reçel yaptığını söylemişti.
Satıyorum. Reçel değil, pektin. Reçeli koyulaştırmak için kullanılıyor.
Reçel çok severim.
Öyle mi? Harika. Bu... Evet.
Tess, herkes nerede? Bizim eski...
Unuttun mu? Kat gelmeyecek.
Evet ama Helen ve Leni? Yani, buradaki kimseyi tanımıyorum.
Helen ve Leni ile hâlâ konuşuyor musun?
İki şampanya lütfen.
-Cidden mi? -Öyle mi?
Bir de... Büyük bir viski. Teşekkürler.
Aslında bir fabrikayı yeniden yapılandırmak
o kadar da karmaşık değil.
Biz şöyle düşünüyoruz. Bu personel kamyonları
bir bakıma teslimat kamyonu gibi.
Ama... Şu bahsettikleri tank kontratları...
Gies, gelmişsin!
Çaba göstermen güzel.
Çok teşekkürler.
-Evet, pardon. Bu, Peter. -Memnun oldum.
Gelip herkesle tanışmalısın.
-Tamam. Birazdan geleceğim. -Pekâlâ.
-Jan! Benimle paten sür! -Miep!
-Çok güzel. -Miep! Gidiyoruz.
Ne? Ne oldu?
Arkadaşların Nazi. Olan bu.
-Tanrım, Jan. -Miep
Daniel Ulusal Sosyalist Hareket'ten. Bütün arkadaşları da öyle.
Nereden biliyorsun?
Rozetini takıyor. Kendin de görebilirsin.
-Ne? -Hadi.
Şunları çıkaralım.
-Ben de. -Biriyle birlikte değil.
Paltolarımızı alacağım.
-Tess? -Selam. Tanıştınız mı?
Daniel Ulusal Sosyalist Hareket'ten mi?
-Ne? -Rozetini takıyor.
Miep. Pardon, izin verir misin?
-Ne yapıyorsun? -Ulusal Sosyalist Hareket'ten mi? Söyle.
Rozet takıyor. Tamam mı?
Ama sadece gösteriş için. İşi için. Tamam mı?
Herkes işini bu şekilde...
-Tess. Hayır! -Lütfen yapma Miep. Şimdi olmaz.
Her şey yolunda mı?
Tess bana Nazilerle iş yaptığını söyledi.
Babamın otomobil parçası işi var, evet.
-Sözleşmeler var. -Ne? Ülkemizi parçalayan,
Yahudileri evlerinden eden ve onları öldüren insanlarla mı?
Tanrım Miep.
Gies, kız arkadaşın ne kadar içti?
Yeterince içmedim.
-Hiç şaşırmadım. -Miep, yapma.
-Kendinden utanmalısın. -Yapma.
-Sen! Nasıl... -Miep, yapma.
Dışarı çık.
Çok özür dilerim.
Miep'i biliyorsunuz. Biraz içince
tavır takınıp saygısızlık etmeye başlıyor.
Bu harika akşam için teşekkürler. Çok güzeldi. Tekrar özür dilerim.
Hayır. Çıkarken bir içki al.
-Teşekkürler. -Biraz eğlenmeye çalış.
Miep.
O da neydi? Benimle öyle konuşma.
-Benim adıma özür dileyip... -Beni dinle.
Bunlar Nazi. Etrafımız sarılı. Sanırım Nazi olmayan tek biziz.
Tutuklanabilirsin. Bu, bizim için de
dostlarımız için de iyi olmaz.
Onlarla ne zaman savaşacağımıza biz karar vereceğiz. Onlar değil.
Tamam mı?
Hadi, buradan çıkalım.
-Bu ne? -Sihir.
Gelmişsin!
Bu mumu yakarak binlerce yıllık
kahramanlık ve hayatta kalma mücadelesi ile bağ kuruyoruz.
Atalarımız Makabiler'in Yunanlılara karşı ayaklanması gibi
biz de bu ek binada kendi çapımızda ayaklanıyoruz.
Çünkü Bay Hitler, tanrısız subay ordusu, hatta geçen gece güven algımızı
paramparça eden davetsiz misafirlerin
bizden kurtulma girişimlerine rağmen,
buradayız ve bizi korumak için her gün hayatlarını riske atan
arkadaşlarımızla burunlarının dibinde bu hayatı yaşıyor ve kutluyoruz.
O yüzden Hanuka'nın ilk gecesinde
ve diğer tüm geceler için...
...atalarımızın ve kendimizin cesaretini
ve dayanıklılığını kutluyoruz.
Hepinizin bildiği gibi, ben...
...dindar bir adam değilim.
Bu hikayeyi daha önce birçok kez duydum...
...ama normalde dinlemem.
Normalde, hikaye bittiğinde yiyeceğimiz yemeği
düşünmekle meşgulüm.
Ama bugün dinledim.
Ve bana büyük bir rahatlık verdi, o yüzden...
Teşekkürler Hermann. Geçmişten gelen tüm bu
hikâyelerin bize geleceğe nasıl bakacağımızı gösterdiğini hatırlattın.
Bize umut verdin. Hikâyemin bir parçası olduğunuz
ve bana umut edecek bir şey verdiğiniz için hepinize çok minnettarım.
Yishar koach!
Normalde ikramlarımız olurdu ama...
Öncelikle Bayan Van Pels, teşekkür ederim.
Partide çok yemek vardı.
O yüzden...
-Yok artık. -Buyurun.
Tanrım! Pasta getirmişsin.
-Kurabiye de. -Rulo kek.
-Dahası da var. -Şampanya!
-Parti nasıldı? Güzel miydi? -Hayır.
-Çok kötüydü. -Evet.
Pardon.
Anne istek dolu bakışları, iç çekişleri ve pek de üstü kapalı olmayan
yorumlarıyla sepetimi paylaşmayarak
bencillik ettiğimi bana çok net bir şekilde gösterdi.
Affedin dostlarım. Biraz zamana ihtiyacım vardı.
Bu hediyeyi benimle paylaşırsanız onur duyarım.
Hepsini yemekten büyük onur duyarız.
Fritz.
Bu kolyeyi nereden buldun?
Bu... Bunu satacağım zaten.
-Bir arkadaşım hediye etti. -Kim? Kim hediye etti?
En yakın arkadaşım Tess. Neden? Ne oldu?
Yahudi mi?
Hayır, değil. Neden?
Kolyeye bakabilir miyim?
Tabii.
Bay Frank, neden?
Beni korkutuyorsunuz.
Yahudilerin Hristiyanlığa geçmeyince öldürüldükleri zamanda
annemin arkadaşında bu kolyeden vardı.
Kadınlar bunları bir sır olarak takıyormuş.
Açıkken bir grup kelebek gibi duruyor
ama kapatınca...
Üzgünüm Miep ama bu kolye arkadaşının hediye edebileceği bir şey değil.
-O... Kesinlikle bunu... -Muhtemelen çalıntı bir kolye.
Bu arkadaşını ne kadar iyi tanıyorsun?
-Miep, dur. -Hayır. İstemiyorum.
Bunu istemiyorum.
Dokunmak bile istemiyorum. Bay Frank canavar olduğumu düşünüyordur.
-Öyle düşünmüyor. -Sence Tess biliyor mu?
Bunu nereden aldığını biliyor mu?
Tabii ki biliyor.
Tanrım. Artık kimseyi tanıyamıyorum.
Seni bile tanıyamıyorum.
-Tanıyorsun tabii ki. -Hayır! Kiliseye gidiyorsun.
Tanrı ya da bir rahiple konuşuyorsun. Benimle konuşmanı istiyorum.
-Ben yeterli olmak istiyorum. -Kiliseye gitmiyorum.
Senin yaptığını yapıyorum.
-Ne diyorsun sen? -Sen Bay Frank'e evet demiştin.
Ben de evet dedim.
-Ne? Birilerini mi saklıyorsun? -Bir şeyler yapıyorum, tamam mı?
Yardımcı oluyorum. Daha fazla bir şey söyleyemem.
-Jan, daha fazlası olmayacak dedik. -Hayır.
İçeride konuşulanları duymadın mı?
Bu insanlar her şeylerini kaybetti ama hâlâ direniyorlar.
Ben de direnmeliyim.
Buna mecburum.
Bekle. Hayır. Sana önemli bir şey söylemeliyim.
-Öyle mi? Neymiş? -Bence benimle kalmalısın.
-Öyle mi? -Evet. Lütfen. Hayır.
Hayır, lütfen. Beni kurtar. Hayır!
Tess, bana verdiğin kolyeyi nereden aldın?
-Ne? Neden? -Cevap ver.
Garip ve dramatik davranıyorsun.
-Yoruldum. -Bana cevap ver!
Daniel'in tanıdığı biri mücevher satıyordu.
-Bunu Yahudi birinden çalmışlar. -Ne?
Naziler Yahudilerden bir şeyler çalıyor.
-Miep, çok geç oldu. -İnsanları öldürüyorlar!
-Daniel kimseyi öldürmüyor. -O iyi biri değil Tess.
Onlarla iş yapıyor. Yaptıkları şeyleri sorun etmiyor.
Nereden biliyorsun? Onu tanıma zahmetine girmedin bile.
Geçinmek için bunu yapmamız gerek Miep.
Nazilerle iş yapmamız gerek.
Ne yapalım?
Ne?
"Ne yapalım" mı?
Ne gerekiyorsa onu Tess. Bu insanlar...çok kötü.
Hadi ama. Bana bak.
Annem ölüyor Miep.
O öldüğünde tek başıma kalacağım.
-Bir tek Daniel kalacak. -Hayır. Ben varım.
Öyle mi? Sen hiçbir zaman yanımda değilsin.
Tess. Ayrıl ondan. Lütfen.
Ben sadece bir kişiyim Miep.
Daniel'dan ayrılmam savaşı durdurmayacak.
-Hiçbir şeyi değiştirmeyecek. -Seni değiştirecek!
Neyin doğru olduğunu hatırlayacaksın.
Sen beni yargılamak dışında yardım etmek için ne yapıyorsun?
Gitmeni istiyorum. Lütfen, git.
-Tess, lütfen. -Lütfen, Miep. Git.
Yani...
Bir gün bu savaş bitecek.
Ve bu yaptığınla yaşamak zorunda kalacaksın.
Yardım edebilir misin? Bir şekilde güvende tutabilir misin?
Tutabilecek birilerine ulaştırırım.
Geri dönenler için böyle şeyleri
saklayan insanlar var.
İyi misin?
Biz tam olarak ne yapıyoruz?
İnsanları saklıyoruz. Sonra ne yapıyoruz?
Kendilerini toparlamalarını istiyoruz.
"Düzelecek. Bekle."
-Bundan fazlasını yapıyoruz. -Bunlar yeterli değil.
Bizim de saklanmamız gerekiyor.
Sadakatimizi gizlememiz gerekiyor. Nefretimizi gizlememiz gerekiyor.
Daha fazla saklayamayacağım. Patlayacağım.
Tecrübelerime göre, böyle hissettiğinde yapabileceğin tek bir şey var.
Daha fazlasını.
Tüfekler...
-...tabancalar, el bombaları. -Ne yapacağız?
Harekete geçeceğiz.
Alt yazı çevirmeni Beyza Yıldız