W POPRZEDNICH ODCINKACH
Jestem Kuno.
Kuno wpakował się w kłopoty z Partią Nazistowską,
a wy macie wolny pokój.
Brzmi świetnie.
Max, ty pracujesz w Radzie Żydowskiej. Porozmawiaj z nimi.
Tak, spróbuję się dowiedzieć, gdzie ich zabrali.
Co mówiłem, skarbie?
Naloty są dobre, bo to oznacza, że Anglicy
spuszczają łomot nazistom.
Bram prosił mnie o historię zatrudnienia. Chce ze mną porozmawiać.
Wielu z nas nie zgadza się z działaniami okupanta.
Chcemy, żebyś do nas dołączył.
- Mój kraj mnie potrzebuje. - Ja też.
Nie kłam. Zasługuję na prawdę.
Robię to, co ty.
- Ukrywasz ludzi. - Pomagam.
Ci ludzie stracili wszystko i ciągle się buntują.
Ja też chcę się buntować.
Czekam na Otto Franka, mamy spotkanie.
Pan Frank wyjechał.
Powiedz mu, że Tonny Ahlers czeka.
- A więc ta współpraca biznesowa to… - Czysty szantaż.
Wie, że ludzie się ukrywają.
- Proszę o nazwiska. - To konieczne?
Pani pierwsza.
TA HISTORIA JEST OPARTA NA PRAWDZIWYCH WYDARZENIACH.
PEWNE ZDARZENIA, MIEJSCA I POSTACI SĄ ZMYŚLONE LUB ZMIENIONE.
ŚWIATEŁKO
Szybko, chodź.
- Miep! Jan! - Hej.
Wybaczcie spóźnienie.
Przepraszamy. Jestem dobrze ubrana?
Oczywiście. Idealnie, jak zwykle.
Masz nienaganny gust.
Jan, to naprawdę twój pierwszy koncert?
- Tak. - Ten warto zobaczyć, bo wystąpią
najlepsi muzycy w Amsterdamie.
Żydowscy muzycy.
Grali w Orkiestrze miejskiej,
i wyrzucono ich, gdy weszli Niemcy.
Więc stworzyli własną orkiestrę.
Mama nazywa ich bohaterami wojennymi.
Zapomniałem, że to teatr tylko dla Żydów.
Pewnie nie spytają, ale pożyczyłem je na wszelki wypadek.
Ostatnie miejsce, gdzie dobrze być Żydem.
Chodźmy więc.
Nie chcemy stracić pierwszej części.
- O rany. - Wow.
Ty usiądź tu, a my tutaj.
Młoda damo.
- Niech usiądą razem. - Ja chcę koło Miep.
- Ten teatr jest wspaniały. - Tak, piękny.
To pierwsza skrzypaczka.
Jest Żydówką.
- To dyrygent. - On też jest Żydem.
Pierwszy utwór to Mendelssohn.
- Niech zgadnę. Żyd. - Tak.
Dziewczyny, cisza.
Proszę o klucze do domu. Dziękuję.
Ja w sprawie mojego syna. Chcę go zobaczyć.
Już pani mówiliśmy,
syn jest w żłobku po drugiej stronie ulicy.
Jakie to uczucie?
Siedzi pan z tą głupią opaską i wypełnia ich rozkazy. Pracuje dla nich.
- Chcę zobaczyć moje dziecko! - To dla jego dobra.
Tu jest zbyt duży chaos.
Pracuję w żłobku, dbam o dzieci.
Obiecuję, że spotkacie się w transporcie.
I nie, wcale mi się to nie podoba bardziej niż pani…
Poczekaj, Walter. Proszę pani, Rada Żydowska to nie wróg.
Wiemy, kto jest wrogiem.
Ci ludzie tylko usiłują nam to ułatwić.
Ratujecie samych siebie.
Dziękuję.
Miałam do ciebie przyjść.
Znasz Corry?
Tak. Jej dziecko lubi moje włosy.
Corry i jej rodzina są na liście do wywózki jutro.
Więc jeśli masz pytać, to teraz.
- Jutro? Możesz to opóźnić? - Zwiększają kontyngenty.
W mieście już nie ma Żydów.
Opróżnią to miejsce do końca miesiąca.
Musisz działać teraz.
Proszę o klucze.
Dziękuję.
Wszyscy, szybciej!
Hej! Szybko. No już.
Corry Zeldenrust, trzyosobowa rodzina.
Odprowadzam ją do żłobka, żeby nakarmiła swoje niemowlę.
- Ma wrócić za godzinę. - Dziękuję, proszę pana.
Corry…
jedziecie jutro do Westerbork.
Mamy szansę uratować twoją córkę.
Możemy ją ukryć. Dzisiaj.
Wiejska rodzina przechowa ją do końca wojny.
To może ją uratować.
Tylko ona? Bez nas?
Nie. Ona zostanie ze mną.
Corry, wiem, że ciężko sobie wyobrazić,
że córka może być gdzieś bezpieczniejsza niż z tobą,
ale w obozie odbiorą ci ją pierwszego dnia.
A potem zabiją.
Pozwól, że ci pomożemy.
Po wojnie znów będziecie razem, a ona będzie pyzata.
I, co ważniejsze, zdrowa.
Proszę. Możesz to dla niej zrobić?
Żegnaj.
Jutro zabierzesz tę lalkę do transportu,
żeby liczby się zgadzały.
Nie zauważą?
Nie będą patrzeć.
To zaskakujące, na co oni patrzą.
W Westerbork pokażesz się bez lalki.
Jak zapytają, dziecko umarło po drodze.
Gdy będziesz gotowa.
Zobaczymy się bardzo szybko. Dobrze?
O mój Boże!
Dobra. Znaleźliśmy go po południu.
Patrz, on tu coś ma.
Co się stało?
Zgadza się. Unosił się na wodzie.
Obróć go.
Dobrze.
O mój Boże! Ktoś wie, kim on jest?
Nasza odwaga nie zostanie zapomniana.
Dlatego zachowajcie pamiętniki i listy. Te dokumenty…
Królowa chce mój dziennik!
Anne!
…będą po wojnie miały duże znaczenie dla historii i kultury.
Powiedziała „po wojnie”. Nie mówiłaby tak,
gdyby nic nie wiedziała.
Tak. Myślę, że masz rację, Peter.
Mówi o wojnie, jakby zbliżał się koniec.
Bo tak jest. Alianci zbombardowali masowo
mosty i trakcje kolejowe w północnej Francji,
żeby Niemcy nie mogli sprowadzić zbrojeń.
Czyli możemy się stąd wydostać na nowy rok szkolny?
To możliwe.
Otto, nie rób im takich nadziei.
Dlaczego? Jest nadzieja.
Alianci są blisko. Słyszałaś.
- Jest nadzieja. - Spotkamy przyjaciół.
Znów pójdziecie do szkoły.
- Ciszej! Ciszej! - Miep!
Jest środek dnia. Zasłony są rozsunięte.
- Radio jest za głośno. To nielegalne. - Edgar zapuszcza…
Miep, jest sobota. W biurze pusto.
- I jest cicho. - Będę musiała dać je nazistom.
Nie. Nie próbuj.
Potrzebujemy informacji, koniec wojny się zbliża.
Znajdę wam małe radio na górę.
Nie chcę tam radia, Hermann będzie go ciągle słuchał,
a dzieci nie muszą słuchać o koszmarach bombardowań
i strasznych liczbach ciał.
Tak, muszą! Chcę, żeby Peter rozumiał, że faszyzm to nie tylko flagi i wiece.
To ludobójstwo.
Hermann, cicho! Dopiero mówiłeś, że jest powód do optymizmu.
Ostrożnego optymizmu, Gusti.
Królowa chce mój dziennik, wiesz?
Tak. Pójdziecie na górę?
Bo musimy wytrwać do końca wojny.
Czy wolno mi iść?
- Proszę, Hermann, przestań. - Dzięki za zrozumienie.
Czemu tu dziś jesteś? Coś się stało?
Nie, nie. Chciałam tylko sprawdzić z panią Frank…
Jest jakieś masło w sklepach, Miep?
Nie ma. Szukałam dzisiaj. Nie ma.
Ta wojna się nie skończy.
Skończy się.
Królowa nam mówi, że mamy być silni.
Ale ona jest w Anglii.
Nasza królowa ma tyle masła, ile jej się podoba.
Tak.
Czy pani to Miep Gies?
- W czym mogę pomóc? - To dla pani.
Przyszło do mnie przez pomyłkę. Mieszkam na górze.
Pan jest nowym sąsiadem!
- Jestem Miep. - Wiem. Tu jest napisane.
Gdyby pan czegoś potrzebował, proszę zapukać.
Co prawda nic nie mamy, więc to kiepska oferta.
Do zobaczenia.
Jan, nowy sąsiad z góry to nazista.
Widziałem, jak się wprowadzał.
Raczej nas nie słyszy.
Próbujesz kusić los?
Słuchając żydowskiej muzyki w zakazanym radio?
A jak nas aresztują?
Albo naszego nielegalnego współlokatora? Gdzie jest Kuno?
Jest w pokoju pani Stoppelman. Wszystko w porządku. Uspokój się.
„Wszystko w porządku”?
Oczywiście, że nie,
ale ukryliśmy kolejne dziecko, we Fryzji.
Urocza istota. Kluseczka.
Czasem trzeba świętować małe zwycięstwa albo…
Widzisz? Koniec z Mendelssohnem.
- Ty uwielbiasz Mendelssohna. - Jan…
Pamiętasz, jak byliśmy w Teatrze Żydowskim?
Zamknij oczy, wyobraź sobie, że tam jesteśmy.
Przypomnij mi jutro, że muszę iść na targ z samego rana.
Zobaczyć, czy mają masło.
Mogę rano zabrać radio do kryjówki,
a potem oddać hitlerowcom to, które mamy w biurze,
żeby widzieli posłuszeństwo.
Hej, hej.
- Kuno, ten człowiek nad nami… - Jest nazistą. Wiem, Jan mi mówił.
Tak, ale tylko ja i Jan jesteśmy tutaj zameldowani.
Jeśli on cię znajdzie…
Nie martw się. Będę ostrożny.
Wszystko dobrze?
Strasznie mnie boli głowa. Nie wiem, czemu. Spróbuję to przespać.
Mów, jeśli możemy ci pomóc.
Chcesz mi zabrać radio?
Po prostu mnie denerwuje. To wszystko.
Dlaczego teraz? To z powodu Urzędu stanu cywilnego?
To było dawno. Jakby mieli mnie złapać,
- już by to zrobili… - Cicho.
Widziałam martwe ciało w kanale.
Pierwszy Żyd, jakiego widzę od tygodni, dryfujący w kanale.
Pewnie zmarł w ukryciu i musieli coś zrobić z ciałem.
I to właśnie robi ruch oporu? Wyrzuca ludzi jak stare ryby?
A co byś zrobiła? Co byś mogła zrobić?
Niemcy są przyparci do muru.
Wiedzą, że nadchodzą alianci. Będzie gorzej, ale potem lepiej.
Myślisz, że będzie lepiej?
Nie, to sąsiad. Powiedziałam mu, żeby zapukał w razie potrzeby.
Dlaczego to zrobiłaś?
Taki zwyczaj.
Momencik.
Pani Gies?
Dzień dobry. O co chodzi?
Jesteśmy z funduszu powierniczego Omnia, likwidujemy żydowskie dobra.
Według naszej listy to mieszkanie należy do
Henriette Stoppelman.
To… błąd. Od dawna tu nie mieszka.
To prawda?
- Co się dzieje? - Przyszli tu!
Już dobrze.
Wszyscy wstawać! Ten budynek jest oficjalnie zamknięty.
Wszystkie dzieci idą do transportu do obozów. Natychmiast!
A potem wy pójdziecie. No już! Budzić je, ubierać. Natychmiast!
Więc zameldowani są tutaj tylko pan, Jan Gies, i Pani, Miep Gies.
- Zgadza się? - Tak. Zgadza się.
W który pokoju mieszkała ta pani?
Mój… Mój kuzyn jest…
także agentem ubezpieczeniowym.
Szczęśliwy kuzyn.
- To wasze meble? - Tak.
Macie gust jak moja babcia.
Aha, przyszliście nas obrażać, a potem zabrać nam meble?
Dobra, następny.
Sofa… dwa fotele.
No już, szybciej! Na dół!
Idziemy, idziemy! Szybko!
Ruszać się.
Chodźcie. Tędy.
Biegnijcie do domu nauczyciela, jak najszybciej.
Zapukajcie do drzwi i się ukryjcie! Idźcie, szybko.
Szybko, szybko.
Ostrożnie, ostrożnie.
Chodź tutaj.
Horvath chciał komplet do jadalni dla czterech osób?
Chciał dąb. To jest sosna.
To wasz pokój?
To konieczne?
Proszę pani?
W jaki sposób pani Stoppelberg opuściła dom?
Stoppelman.
Wyprowadziła się? Uciekła, została przesiedlona?
Pewnego dnia wróciliśmy do domu i jej nie było.
Dobrze, że mieliście własne meble, prawda?
To, co robicie, to kradzież. To nie są wasze rzeczy.
Zostawiła je. A kobieta musi na czymś siedzieć.
Weźmiecie to wszystko?
Chyba wszystko mamy.
Po decyzji wrócimy, żeby wziąć meble starej Żydówki.
Odezwiemy się.
O mój Boże.
Co tu się stało?
Przyszli tu, jak po swoje!
Cóż, teraz mogą.
Wszystko w porządku?
Nie. Cały czas się trzęsę.
Dobra robota. Milimetr i byś wpadł.
Już z powrotem?
- Max. - Potrzebuję twojej pomocy.
Ukryłaś się w szafie? I nie znaleźli cię?
Wiem, ale byliśmy otoczeni.
Godzinami wywlekali stamtąd dzieci.
Gdy ucichło, wymknęłam się i wezwałam Maxa.
Betje chciała się poddać, jechać z dziećmi do Westerbork.
Dbałyśmy o te dzieci, a potem wydałyśmy je
- tym sadystom? - Musiałyśmy.
Ocaliłyście mnóstwo dzieci.
I patrzyłyśmy, jak tysiące jadą na śmierć.
A Rada mówiła, że będziemy bezpieczni.
Herbaty? Napijecie się?
Mamy z żoną zorganizowaną kryjówkę na wsi,
ale nie da się wydostać z miasta.
Może ja pomogę.
Max, Stella musi tu dzisiaj przenocować.
Nie jest już bezpieczna u was.
- Pomożesz mi z herbatą? - Tak.
Tak. Jaki masz plan?
- Jeszcze nie wymyśliłem. - Wysil się.
Niemcy wyłączyli z użycia transport, wzmocnili kontrole.
Nie da się wydostać z miasta.
Czyli oni zostaną tutaj?
Cztery osoby więcej? To nie jest plan.
Agenci Omnia się tu pchają i jeszcze sąsiad z góry.
Coś się wydarzy.
Miep, rzeczy się dzieją niezależnie od naszych działań.
- Zabierają dzieci. - O mój Boże.
Medycy mieli być bezpieczni. Nie byli.
Powiedzieliśmy wam to, bo myśleliśmy, że to prawda. Nikt nas nie ostrzegł.
Teraz rozwiązują Radę Żydowską
i zaraz przyjdą po nas.
Proszę, nad nami mieszka oficer NSB.
Na górze jest oficer NSB? Max, mówiłeś, że jest tu bezpiecznie.
Tak sądziłem. Jan?
Jest tu na tyle bezpiecznie, na ile się da.
Jeśli będziemy cicho, będziemy bezpieczni.
O Boże.
Kuno?
Całą noc robiłam mu zimne okłady, a temperatura nie spada.
To może być migrena, infekcja zatok, wirus.
Ale to może być też zapalenie opon mózgowych, śmiertelne i zaraźliwe.
Musimy go zabrać do szpitala.
Nie, nie możemy. On się tu ukrywa. Szuka go Zielona Policja.
Nie możecie mu pomóc?
Mało zrobimy, jeśli nie znamy przyczyny.
Możemy chwilę poczekać, może mu się poprawi.
- Tak. - Przyniesiesz nam wody?
- Tak. - I korę wierzby,
- przydałaby się. - Dobrze.
- I może jakiś alkohol? - Jaki? Do odkażania?
Każdy. Brandy, gin, whisky. To dla mnie.
Stella! Kiedy tu przyszłaś?
Max po mnie posłał wczoraj. Masz może dodatkowy ręcznik?
- Tak, w szafce. - Dziękuję.
Jest jeszcze tu ktoś nowy?
Porozmawiam z Bramem, dobrze? Znajdę im rozwiązanie.
Możesz iść po korę wierzby dla Kuno?
Tak. Coś jeszcze?
Co zrobimy, jeśli on…
Umrze?
Nie wiem.
Ja też nie. Nie mam pojęcia.
Dobrze. Pójdę po korę. Okej?
Okej. Muszę iść do pracy.
Nie róbcie hałasu, nie wiemy, ile on słyszy.
Chodźcie tylko w skarpetkach,
nie spuszczajcie wody. Nikogo tu nie może być.
Nie pozwólcie mu umrzeć.
Proszę się nie ruszać.
Proszę mi tego nie wbijać w dziąsło i będę spokojna.
Przypuszczam, że wylądują w Hiszpanii.
Stolica to Madryt.
- Lub w Portugalii. - Stolica to Lizbona.
- Co robisz? - Powtarzam,
żeby nie być do tyłu po wojnie.
- Dobry pomysł. - Wiem.
Chociaż lepsza by była Francja, nie?
- Paryż! - Paryż!
- Proszę.
Mamo, na wolności
jedźmy do Paryża. Zobaczymy, gdzie mieszkał Renoir.
- A czemu miałabym tego chcieć? - Uwielbiasz Renoira.
- Naprawdę? - Miep! Radio.
- Proszę, daj je tutaj. - Och.
Zostawiłam je w domu.
Jak nie możemy słuchać…
Zapomniałam.
- Przyszłam po listę zakupów. - Edith ją ma.
- Czyli nie mamy radia? - Edith?
Mamo, lista zakupów.
- Nie mam jej. - Masz.
Nie będziemy poinformowani.
Tak. Mam ją. Tak.
Nie mogę znaleźć kubka. Umyłaś go?
Nie, mamo, jest na blacie. Obok ciebie.
Dziś będzie Gerrit.
- Miep? - Gerrit?
- Od ziemniaków. - Miep,
radio jest teraz najważniejsze.
Alianci mogą być blisko.
- Musimy to wiedzieć. - Od ziemniaków.
Mówię za siebie.
- Informacje są ważniejsze od jedzenia. - O nie.
On mówi za siebie, Miep.
Są jeszcze dobre ziemniaki na strychu?
Anne! Peter! Idźcie na górę i sprawdźcie, czy są dobre ziemniaki.
Weźcie też worek fasoli, dobrze?
I niektóre spleśniałe.
Południe Francji brzmi sensownie, ale Normandia…
Nie mogę znaleźć kubka.
- Jest tutaj. - Normandia? To…
- Dokładnie. - Margot!
Anne! Anne! Zaraz otwierają biuro.
- Możesz nie krzyczeć? - Mogę.
Przestańcie!
- Przestańcie natychmiast! - Przestańcie!
To nie jest śmieszne. Gerrit może być na dole!
Dzień dobry.
Jest tam kto?
To Gerrit. Posprzątajcie to. Albo nie.
Zrobicie zbyt dużo hałasu.
Nic nie róbcie.
Gerrit? Cieszę się, że się nie spóźniłam.
To gość z NSB, ten, który szantażował Otto.
- Tonny Ahlers? - Domaga się rozmowy z tobą.
Mówię panu po raz ostatni,
że nie wiem, gdzie jest pan Frank.
Jasne. Zaginął w Szwajcarii.
O ile nie przyszedł pan po przyprawy, nie pomogę panu. Proszę wyjść.
Czasy się zmieniły. Rozejrzyj się.
To inne miasto. Bez brudnych Żydów.
Moje gratulacje.
Niedobór podbija cenę, prawda?
Może pani teraz dostać więcej pieniędzy za wydanie Żyda.
Pani wie, gdzie są Frankowie. Wiem o tym.
Znajdę kogoś, kto wie, to może też być pani.
Pani działka będzie spora…
Proszę to przemyśleć.
- Powiedział, że… - Słyszałem.
Myślisz, że podejrzewa, że są tutaj?
Dzień dobry.
Gerrit! Bałam się, że się spóźniłam.
Tamten facet węszył tu, gdy przyjechałem.
Odczekałem. Pomyślałem, że nie chcecie,
żeby widział, jak dużą macie dostawę.
Uważajcie na niego. Nie podoba mi się.
Dobrego dnia.
Czy Gerrit powiedział to, co myślę?
Jakby to było jasne! Brzmiało jak: „Dla Żydów, których ukrywacie!”.
Może Tony Ahlers też to wie?
Nie wiem. Nie sądzę.
Po co by się ze mną dzielił? Jest bardzo kiepsko.
Co?
Co? Pani Frank, nie może pani tu być.
Chciałam tylko wyjść na minutę.
I zobaczyłam słońce w holu. Potrzebowałam trochę słońca.
Możemy porozmawiać?
Oczywiście, pani Frank, ale w środku.
Nie, nie wytrzymam tam sekundy dłużej.
Te ich pogaduszki, planowanie,
radość z końca wojny, jakby to już się stało.
I jakby dziewczynki były już wolne i bezpieczne.
Jest mi tak wstyd.
- Wstyd? - Tak.
Mam złe przeczucie, Miep. Nie mogę się go pozbyć.
Mam czarną dziurę w brzuchu, która mi mówi, że wojna się nie skończy.
A Margot i Anne na mnie patrzą
i mają tyle światła w oczach.
Tyle nadziei teraz. A…
Ja nie mogę tego odwzajemnić.
Zabiję to.
Zniszczę ich nadzieję, jeśli spojrzą mi w oczy.
To już dwa lata, Miep.
Dwa lata, od kiedy byłam na zewnątrz.
Jest lepiej?
Powiedz mi, że tam jest lepiej.
Dużo lepiej jest, żeby pani teraz była w środku.
Tak.
APTEKARZ
Wiesz, że brakuje gumy? Zabieramy twój rower.
Ale potrzebuję roweru do pracy. Mam na to papiery.
Wojsko potrzebuje gumy.
Nie chcesz pomóc na wojnie?
Nie, nie, pracuję dla naszego rządu.
Pracuję u Brama Beckera. Nie możecie mi zabrać roweru.
Będziesz mi mówił, co mi wolno?
Nie. Przepraszam.
Będziesz nam pyskował, społeczniku?
Oczekujesz specjalnego traktowania?
„Mam przepustkę!”.
- Ja nie… - Lubisz pracować dla rządu?
W Niemczech jest obóz pracy, gdzie się spełnisz.
- Idziemy. - Hej, hej.
Nic złego nie zrobiłem.
Powiedz mi jeszcze raz, co się stało?
Pani Frank właśnie wkroczyła prosto do biura.
- Prawie padłem. - Czemu to zrobiła?
Są zestresowani. I nieostrożni. Wszyscy się stajemy nieostrożni.
Chyba Gerrit wie. Sprzedawca ziemniaków. Nie powiedział tego wprost, ale…
- Musimy być bardziej ostrożni. - A da się?
Musimy karmić ludzi.
Robimy wszystko dobrze. Po prostu inni są domyślni.
Musimy ich przenieść, prawda? Nie mogą tu zostać.
Przenieść ich? Ośmioro?
On ma rację. Znamy kogoś, kto ukrywa ludzi na wsi?
Jak ich tam weźmiemy? Nie pojadą osobno.
Pan Frank się nie zgodzi.
Nie możemy wyrzucić ośmiu osób na ulicę.
To może ich zamknijmy?
Czy to naprawdę pomoże?
Odbierzesz?
Opekta.
Nie róbcie tego.
Nie. Powiedz im, żeby czekały. Proszę! Zaraz tam będę!
O mój Boże.
- Co się dzieje? - Nic, nic.
- Nowy więzień. - Stać spokojnie.
Pracuję dla ratusza.
- Pracuję społecznie. - Cicho.
Popełniacie błąd. Mam ważną pracę do wykonania…
Gdzie idziesz? Musimy go wpisać.
Pogadamy sobie. Nie podoba mi się jego pyskowanie.
- Zaraz. Mam ważną pracę. - Właź.
To nieporozumienie. Ja tylko pracuję.
Powiedz mi, pracowniku społeczny, pracujesz u Brama Beckera?
Tak, mówiłem już.
Tak przypuszczam.
Uciekaj.
Obezwładnił mnie nieznany obywatel,
który uciekł z aresztu.
Co? Jak pobiegnę, strzelisz mi w plecy.
Biegnij, idioto, zanim ktoś zobaczy!
Pozdrów Brama Beckera.
Próbowałem ich zbyć.
- Myślę, że powinny go wziąć. - Tak. Chodźmy.
Nie możecie go zabrać do szpitala.
Musimy.
Jan przyniesie korę wierzby.
Teraz to nic nie da.
- On potrzebuje lekarza. - Na pewno umiera?
Co? Nie, ale nie wiemy, co mu jest.
Wiem, ale jeśli go złapią, umrze.
Aresztują nas i was,
jego matkę, jego matkę, i ośmioro innych ludzi,
w tym dzieci. I wszyscy umrą. Tyle ludzi, jeśli…
No jest. Jan, kora wierzby.
Mówiłam ci, że to już nie pomoże.
Spróbujcie. Jan?
Nie mam tego.
Co? Poprosiłam cię o jedną rzecz.
Idziemy. Nie chcę mieć kolejnego życia na sumieniu.
- O Boże! - Kuno!
O Boże.
Czuję się…
dużo lepiej.
Tak, lepiej mi.
Byłem na górze i słyszałem krzyk. Wszystko w porządku?
- Tak, wszystko dobrze. - Tak, wszystko dobrze.
Przepraszam. Zrzuciłem sobie żelazko na stopę.
Krzyknąłem jak wariat.
- Dziękujemy za troskę. - Nie ma za co.
Proszę położyć na tym lód.
- Dziękuję. - Tak.
- Dobrze. - Dziękujemy.
Jakby mi nagle młot wisiał w ustach!
I nagle wyszedł.
To musiał być zainfekowany wrzód, który pękł.
Musimy przy nim czuwać, gdyby mu się pogorszyło,
ale chyba z nim lepiej.
To świetnie.
Podziękuj gwiazdom, że mamy w domu dwie cudowne
pielęgniarki, co, Kuno?
- Co jest? - Nic.
Poprosiłam cię, żebyś zrobił jedną rzecz.
Żywię w pracy ośmioro Żydów, ty sprowadzasz mi do domu pięcioro.
I nie możesz iść kupić kory wierzby?
Kupiłem ją, ale mnie aresztowali.
Co?
Już dobrze, puścili mnie. Zabrali mi rower na opony.
Czemu cię złapali?
- Bo mogą, Miep. - Ale co zrobiłeś?
Nic. Powiedziałem, że potrzebuje roweru, a oni nagle mnie aresztowali.
Co powiedziałeś?
Czemu pytasz?
Bo cały dzień wyobrażałam sobie, jak wleczemy martwe ciało Kuno
i wrzucamy je do kanału!
Nie mam pojęcia, co innego byśmy zrobili.
Wszystko się rozpada, a ty…
Jak wracam, chcesz świętować zwycięstwa albo…
Jan…
Pani Frank dzisiaj wyszła z kryjówki.
- Co? - Tak, po prostu wyszła.
Mogła wyjść na ulicę.
Albo iść do fryzjera.
Ona jest na skraju załamania, Jan,
a ja mogę do niej dołączyć. I wtedy będzie ci trudno.
A ty ciągle przyprowadzasz kogoś do domu.
My już ich nie ratujemy,
tylko narażamy na większe ryzyko. Musi być granica!
Naziści codziennie łapią nowych ludzi,
więc musimy ratować ich więcej.
Nie możemy całkiem przestać tego robić.
Nie możemy się zastanawiać, czy mogliśmy zrobić więcej.
Myślisz, że tego nie wiem?
Gdzie idziesz?
Posiedzieć z Kuno, żeby na pewno nie umarł.
Rano pogadam z Bramem,
może uda się
wywieźć czwórkę Żydów za miasto pomimo lockdownu.
A ja się zastanowię,
jak nakarmić czwórkę Żydów i zanieść nielegalne radio
- ósemce innych w pracy. - To nie jest konkurs!
Nazista.
Okej, chodźmy. Tędy.
Dostaniemy tam dokumenty?
Następny kontakt wam je da.
Dodaliśmy ci pracy.
Co zrobisz, jak nas nie będzie?
Na pewno coś znajdę, Max.
- Halt! - Czekajcie!
Nie ruszać się.
Ręce na mur.
Róbcie, co mówi. Na mur.
Do zobaczenia.
Możemy biec.
- Powinniśmy biec? - Nie.
Róbcie wszystko, co mówi. Cokolwiek wam każą.
Słuchajcie pana z Opieki Społecznej. Odwrócić się.
Idziemy.
To… jest nasz kontakt.
Wszyscy do ciężarówki. Szybko.
Do ciężarówki.
Świnie!
Jest tu kto?
Pan Kleiman? Pan Kugler?
Tacy nieostrożni!
Wszystkie krzesła wokół radia,
nielegalnego radia BBC. Rozumiecie niebezpieczeństwo?
A jakby była obława?
- Miep, słuchaj. - Przepraszam,
ale nie możecie schodzić. Musicie tu zostać.
Nie podoba mi się to, ale mam was trzymać przy życiu,
- i jeśli mi nie pomożecie… - Miep.
Alianci wylądowali we Francji.
Nazwali to D-day.
- Co? - Są tutaj.
Dlatego słuchaliśmy na dole.
- Gdzie wylądowali? - W Normandii.
Tak jak mówiła królowa. Będziemy wyzwoleni.
Miep, dzięki za radio.
Normandia. O tutaj.
Otto, kiedy? Pod koniec roku?
To możliwe. Obstawiam środek października.
Myślisz, że pójdziemy jesienią do szkoły?
To możliwe, skarbie.
Pierwsze, co zrobię, to pójdę do prawdziwego dentysty. Bez urazy.
- Gerrit? - Mogę wejść?
To nie pana zwykły dzień. Coś się stało?
Jeden z dostawców miał nadwyżkę.
Pomyślałem, że ucieszy was coś słodkiego, dla odmiany.
Możecie się podzielić z kimś,
kto mógłby się ucieszyć.
Truskawki!
- Nie wierzę! - O Boże!
O mój Boże.
- Nie zjemy tego. - Możemy spróbować.
Czasem trzeba poświętować. Więc zrobimy dżem!
Zamknęłam wcześnie, zabarykadowałam dół.
Potrzebuję kilku par rąk i mistrza produkcji dżemu.
- Kto to? - Ja.
Światowej sławy…
Okej. Spróbuj. Gotowy?
Ja chcę spróbować.
Myślę, że pójdą na północ.
Raczej nie. Jak myślisz, Miep?
Myślę, że jest pan złodziejem truskawek!
Tak. To ustalone.
Chyba nie potrzebujemy wszystkiego?
Kto tu jest ekspertem od dżemu? Pani czy ja?
Miep się robi wredna.
Nie. Miep jest idealna.
Chyba wyjadę do Palestyny. Do kibucu.
Co? Nie, nie. To za daleko.
- Za daleko? - Ja też tam będę.
Chce być położną. Pomagać dzieciom się rodzić.
A ty, mamo? Co zrobisz po wojnie?
Tak, co chcesz zrobić?
Nie myślałam o tym wiele. Może…
poczujemy słońce na twarzach. Razem. Na zewnątrz.
Wszyscy wiemy, że Anne będzie pisarką.
Może pewnego dnia będzie w Hollywood,
jak ludzie z jej ściany.
Jeśli opublikujesz ten dziennik, Anne, chcę go przeczytać pierwsza.
Nie ma takiej opcji.
Tylko fragmenty o mnie. Opisałaś, jak włosy utknęły mi w zlewie?
Mówiłam wam, przeczytacie, jak będzie gotowy, nie wcześniej.
Dziękuję ci za to.
Proszę podziękować Gerritowi.
Przypomniało mi się, jak cię poznałem.
Całymi dniami uczyłaś się robić idealny dżem,
poznawałaś pułapki i sztuczki. Nigdy się nie poddałaś.
- Chciałam tej pracy, więc pana słuchałam. - I nie znosiłaś tego.
„Panie Frank, nie jestem kurą domową, nigdy nie chciałam nią być!”.
Dlaczego pan mnie nie zwolnił?
Wyobrażasz sobie, co by wtedy z nami było?
- Tato! - Tak?
Co będziesz robił po wojnie?
To samo, co teraz.
Czytał Dickensa i słuchał cudownego szumu
mojej rodziny.
Ale będę jadł czekoladę…
i pił prawdziwą, wysokiej jakości kawę.
I nie będziemy musieli więcej dzielić tej śmierdzącej łazienki.
Jest okropna.
Co?
Wszystko mi się zdaje inne.
Miasto, ludzie, powietrze. Gdy wiem, że alianci nadchodzą.
Nic się nie zmieniło. Rozejrzyj się.
Kilka tygodni temu w kanale pływało martwe ciało.
Masz rację.
Ostatnio czułem, że nie ma szans,
żeby wszystko wróciło do normalności. Ale dzisiaj…
Widzę to. Czujesz to?
Chcę tego. Ale wiesz,
nadal codziennie muszę robić listę zakupów,
dać Pfefferowi list od Lotte,
opowiedzieć Anne, co robiłam cały dzień.
I pilnować, żeby pani Van Pels i pani Frank się nie pozabijały.
To mi nie pomaga tak myśleć.
Muszę robić to, co robię, aż do ich uwolnienia.
Wtedy… poczuję się inaczej.
Jest pan okropny.
- Kawa gotowa, jeśli ktoś chce. - Dzięki.
Co jest tak zabawne?
Kugler.
Kugler. Co…
Nazwałabym go na sto sposobów, ale nie „zabawnym”.
A ty co tu robisz? Będziemy tu znajdować fasolę
aż do końca wojny.
Nie ruszaj się.
Stój nieruchomo.
Napisy: Anna Mrzygłodzka