Μεγαλώνοντας γίνονται πολλά πράγματα.
Είναι κάτι απρόβλεπτο.
Η ευκαιρία να αλλάξει ο κόσμος.
ΟΧΙ ΣΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ
Μεγαλώνοντας ένιωθα...
ΑΜΙΡΙ
ΙΖΑΜΠΕΛ
ΑΘΗΝΑ
ΚΛΕΡ
ΜΗ ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΕΤΕ!
Έχουμε δύναμη κι ευθύνη.
ΕΜΙΛΙ
ΝΤΕΪΒΙΝΤ
ΒΑΝΕΣΑ
ΑΛΕΞ
Ακούστε μας.
ΓΚΑΒΙΝ
ΣΟΦΙΑ
ΣΕΪΤΖ
Μεγαλώνοντας νιώθω...
-Ταραχή. -Ντροπή.
-Σύγχυση. -Άνω κάτω.
-Όμορφα. -Δίχως επιλογή.
Τα καταφέραμε!
10 ΙΣΤΟΡΙΕΣ
ΓΙΑ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ
ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ
ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ
ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΠΑΛΙ
-Γεια. -Γεια σας.
Τι θα θέλατε;
-Λέω να πάρω μια ζεστή σοκολάτα. -Εντάξει.
Μεγαλώνοντας με αναπηρία ήταν πολύ περίπλοκο
επειδή επέτρεψα στους άλλους να υποθέτουν διάφορα πράγματα για μένα
και δεν υπήρχε καμία εκπροσώπηση.
ΑΛΕΞΙΣ ΑΔΕΡΦΟΣ ΤΗΣ ΕΜΙΛΙ
-Δεκαεννέα χρόνια μετά, συνεχίζω δυνατά. -Συνέχισε δυνατά.
Συνεχίζω δυνατά.
Αποφάσισα να μοιραστώ την ιστορία μου επειδή η περιγραφή
της αναπηρίας σε μια κανονική συζήτηση έχει να κάνει εντελώς
με το πόσο τραγική είναι η ζωή ατόμων με αναπηρία.
Είμαι εδώ για να πω ότι η αναπηρία δεν είναι τραγική.
Στην πραγματικότητα, μπορεί να γίνει εκπληκτική και όμορφη και πολυδιάστατη.
ΣΠΙΤΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ 23.98
ΕΜΙΛΙ
-Σε αγαπώ, Έμιλι. -Ησυχία.
-Ευχαριστώ. -Ναι, μπορείς.
Ευχαριστώ, παιδιά.
Έμιλι, όταν ετοιμαστείς.
Γεια. Με λένε Έμιλι.
Είμαι παιδί μεταναστών πρώτης γενιάς. Και οι δυο γονείς μου
είναι από το Μεξικό και τα ισπανικά ήταν η μητρική μου γλώσσα.
Ο μπαμπάς μπήκε στον στρατό
και μετακομίσαμε μερικές φορές, αλλά τελικά φτάσαμε
στο Όστιν του Τέξας. Γεννήθηκα με μια νευρομυϊκή διαταραχή.
Η μυϊκή δυστροφία επηρεάζει καθημερινές δραστηριότητες, όπως το περπάτημα,
το ντύσιμο, το φαγητό. Κυρίως επηρεάζει τη μυϊκή δύναμη και τον μυϊκό τόνο.
Εξαιτίας αυτού, δεν μπόρεσα να περπατήσω.
Ήταν μια μεγάλη διδακτική εμπειρία επειδή δεν ήξερα πώς να προσεγγίσω
ένα παιδί με αναπηρία.
ΤΖΕΪ ΠΑΤΕΡΑΣ ΕΜΙΛΙ
Δεν ήξερα... δεν ήμουν κοινωνικά ενήμερος για όλα όσα
έπρεπε να προσαρμόσουμε. Δεν ξέραμε τι να περιμένουμε.
Προσπαθούμε να μάθουμε τι ακριβώς χρειάζεται.
ΤΕΡΕΖΑ ΜΗΤΕΡΑ ΕΜΙΛΙ
Τι είδους θεραπείες και ποιους γιατρούς. Θυμάμαι
μια εξειδικευμένη γιατρό να λέει
"Λυπάμαι, αλλά η κόρη σας θα ζήσει μόνο έξι μήνες".
Εγώ τότε έκλαιγα συνέχεια. Ήταν πολύ δύσκολο.
Όταν ήμουν μικρή, η μαμά μου με βοηθούσε σχεδόν με κάθε καθημερινή δραστηριότητα.
Να ετοιμαστώ το πρωί, να ντυθώ, να κόψω μπουκιές το φαγητό μου,
να κάνω ντους, μπάνιο. Τέτοια πράγματα.
Όταν πήγα σχολείο, συνειδητοποίησα πώς αντιμετωπιζόταν η αναπηρία στην κοινωνία.
Μου συμπεριφέρονταν σαν να ήμουν πολύ διαφορετική από τους άλλους.
Θυμάμαι κάποια στιγμή, στις αρχές του δημοτικού. Μεγάλωνα τότε.
Είχα ψηλώσει λίγο.
Κι έρχεται η στιγμή που μου παίρνουν τα μέτρα για καινούργιο αμαξίδιο
για να είμαι πιο άνετα.
Θα μου έπαιρναν τα μέτρα για το καινούργιο αμαξίδιο στο σχολείο.
Μου είπαν "Γιατί δεν το δοκιμάζεις για να δεις πώς νιώθεις
στο αμαξίδιο;" Και βλέπω όλους τους συμμαθητές μου να στέκονται στον διάδρομο
και να με κοιτάνε.
Όταν διέσχιζα τον διάδρομο, άρχισαν να χειροκροτούν.
Με επευφημούσαν. Όλοι οι ενήλικες γύρω μου έλεγαν "Θεέ μου, τι γλυκό".
Έδειχνε μια πολύ χαρούμενη στιγμή για όλους τους άλλους,
αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί δεν ένιωθα εγώ χαρούμενη.
Ήμουν πολύ μπερδεμένη. Ήταν οι συμμαθητές μου, που είχαμε ίδια ηλικία,
που ζωγραφίζαμε στα ίδια μπλοκ ζωγραφικής. Που παίζαμε τα ίδια επιτραπέζια.
Με χειροκροτούσαν για κάτι που έκανα κάθε μέρα.
Σχεδόν μάθαιναν στους συνομηλίκους μου να με λυπούνται, ότι τα άτομα με αναπηρία
αποτελούσαν έμπνευση απλώς και μόνο επειδή διασχίζουν τον διάδρομο.
Ένιωσα πολύ δακτυλοδεικτούμενη και αποξενωμένη από την τάξη μου.
Σε εκείνη την ηλικία ένιωθα ότι ήμουν ουσιαστικά θέαμα λύπησης.
Ένιωσα ότι ήμουν ανήμπορη.
Είδαμε την Έμιλι να υποφέρει και δεν ξέραμε τι συνέβαινε.
Ένα πράγμα που βλέπω μέσα από τα μάτια της είναι... Αυτή με έκανε
να το δω μέσα από τα μάτια της το πώς θέλουν να γίνουν αποδεκτοί κοινωνικά.
Στο σχολείο, είχα ενήλικη φροντιστή, που ήταν κάποια
που με βοηθούσε μέσα στη μέρα. Με βοηθούσε να φάω μεσημεριανό,
να πάρω πράγματα από την τσάντα μου ή με πήγαινε στην τουαλέτα.
Επειδή εξαρτώμουν υπερβολικά από τη φροντιστή, φοβόμουν
ότι αν μιλούσα ανοιχτά ή έλεγα κάτι και την αναστάτωνα,
ενδεχομένως να μου στερούσε την πρόσβαση σε όλα όσα χρειαζόμουν.
Δεν είχα καμιά αυτονομία τότε. Υπήρχε πάντα κάποιος ενήλικος δίπλα μου
και δεν ένιωθα ότι μπορούσα να έχω την ελευθερία να εξερευνήσω ποια ήμουν.
Και τελικά άρχισα να προσπαθώ να χαροποιώ τους άλλους.
Δηλαδή, έκανα οτιδήποτε ώστε να είναι χαρούμενοι οι φροντιστές μου.
Σκεφτόταν "Μαμά, αν πω κάτι στη φροντιστή, θα θυμώσει μαζί μου".
Και κάθε μέρα μιλούσα με την Έμιλι.
"Πρέπει να λες ό,τι θέλεις." Κι εκείνη έλεγε "Εντάξει, μαμά".
Όμως ξέρω ότι ήταν πολύ δύσκολο για την Έμιλι να μιλήσει.
Έτσι, στο γυμνάσιο, όταν προσπαθούσα να βρω τη δική μου φωνή,
θυμάμαι ότι έκανα πρόβα τι θα έλεγα στη φροντιστή μου
και περνούσα από κόσκινο την κάθε λέξη.
Νιώθω άβολα με το πόσο λίγο χώρο μου δίνεις. Θα ήθελα να περνάω
περισσότερο χρόνο με τους φίλους μου μόνη. Και θα ήθελα να έχω λίγη περισσότερη
ανεξαρτησία.
Πρέπει να πάω εκεί μέσα.
Σε ποιον μιλούσες;
Η αλήθεια είναι...
Τι συμβαίνει;
Τίποτα.
Εντάξει.
Ένιωθα τις λέξεις να κολλάνε κυριολεκτικά στον λαιμό μου.
Και δεν μπόρεσα ποτέ να τις βγάλω προς τα έξω.
Συνεχώς ευχόμουν να ήμουν κάποια άλλη.
Η ΕΜΙΛΙ ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ
Ονειρευόμουν ότι ήμουν ανεξάρτητη, ατρόμητη
και γινόμουν κάποια που δεν ήμουν.
Άρχισα να φτιάχνω πίνακες οραματισμού.
Μου άρεσε να βλέπω οπτικά
τον τρόπο που ήθελα να ζω στο μέλλον.
ΠΟΙΑ ΕΙΜΑΙ;
Όποτε ονειροπολούσα στο δωμάτιό μου, φανταζόμουν πάντα τον εαυτό μου
χωρίς αναπηρίες. Το αγαπημένο μου χόμπι ήταν να ξεφεύγω
και να ονειρεύομαι ποια θα μπορούσα να είμαι και τι θα μπορούσα να γίνω.
ΣΤΟΧΟΙ
Είδαμε το πρόβλημα που είχε στο να εκφράζεται.
Ήταν ένα δύσκολο πράγμα στη ζωή της.
Θέλουμε να την αφήνουμε να είναι ανεξάρτητη έτσι ώστε
να το νιώθει στο έπακρο.
Όμως αγχωθήκαμε στην αρχή.
Το γυμνάσιο ήταν επίσης η εποχή που εμφανίστηκαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Άρχισα να κάνω εγγραφή στο Instagram και σε όλα αυτά τα μέσα.
Το διαδίκτυο ήταν κυριολεκτικά καταφύγιο για μένα.
Ήταν επίσης η εποχή που τα αντρικά συγκροτήματα ήταν παντού.
Τότε μου άρεσαν πολύ οι One Direction.
Αυτός ήταν και ο λόγος που άρχισα να ενδιαφέρομαι για το γράψιμο.
Ειλικρινά, το θυμάμαι και ήταν το πιο ντροπιαστικό κομμάτι της ζωής μου.
"ΠΑΡΕΜΠΙΠΤΟΝΤΩΣ ΜΕ ΛΕΝΕ ΧΑΡΙ".
-Ναι, διάβαζα ιστορίες θαυμαστών. -Ναι.
"ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ." ΕΙΠΕ Ο ΧΑΡΙ...
Ναι, ίσως και να τις έγραψα.
ΛΕΣ ΝΑ ΜΕ ΕΡΩΤΕΥΤΕΙ ΣΗΜΕΡΑ; -Ε
Ήταν η πρώτη φορά που έγραφα.
Κι έτσι άρχισα να το κάνω.
Και ήταν ειλικρινά ένα από τα πιο ευχάριστα
κομμάτια της ζωής μου επειδή ήταν ένας νέος τρόπος
να ξεφύγω, ένας νέος τρόπος
να δοκιμάσω δημιουργικά κάτι καινούργιο.
Ήθελα απλώς να είμαι στο διαδίκτυο συνέχεια. Θέλω να πω
ότι με βοήθησε να κρύψω την αναπηρία μου και να είμαι μια τυπική προέφηβη.
Όμως, παρόλο που μου άρεσε να βρίσκομαι σε αυτές τις κοινότητες,
ένιωθα επίσης ντροπή επειδή ήξερα ότι στην ουσία έλεγα ψέματα
για το ποια ήμουν. Δεν ανέφερα τίποτα για την αναπηρία μου.
Έβλεπα τον εαυτό μου ως αηδιαστικό
και χωρίς αγάπη.
Υπήρξε μια περίοδος στο γυμνάσιο που το Τμήμα Ειδικής Αγωγής
έτρωγε σε ξεχωριστό τραπέζι στο κυλικείο. Θυμάμαι ότι ένιωθα πολύ αμήχανα.
Δεν ήθελα να με σχετίζουν με παιδιά με αναπηρία,
παρά την αναπηρία μου.
Η ΕΜΙΛΙ ΣΤΟ ΛΥΚΕΙΟ
Θυμάμαι ότι ήμουν στην πρώτη λυκείου και η φροντιστής μου μαζί με δυο άλλους
φροντιστές στο Τμήμα Ειδικής Αγωγής σκέφτηκαν
ότι θα ήταν πολύ ωραίο να πάω στον χορό αποφοίτησης μαζί με έναν άλλο μαθητή
από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής.
Δεν με ρώτησαν καν αν ήθελα να πάω στον χορό. Ένιωσα ότι με υποτιμούσαν.
Πήγαμε στον χορό.
Και φορούσα ένα φόρεμα γεμάτο πούλιες και γκλίτερ,
μια πολύ γελοία εμφάνιση χορού.
Θυμάμαι ότι κάποια προθυμοποιήθηκε να με πλησιάσει.
Μου ήρθε μια φοβερή ιδέα. Θα ήταν τόσο συγκλονιστικό αν χόρευε
μαζί σου ο κούκλος παίκτης φούτμπολ.
Δεν το νομίζω.
Έλα τώρα. Είναι τόσο καλό παιδί. Θα τον ρωτήσω.
Μη σε νοιάζει γι' αυτόν.
Δεν πειράζει. Χόρεψε με το αγόρι μου.
Κουνιόταν αμήχανα. Σκεφτόμουν πολλά πράγματα εκείνη την ώρα.
Κατ' αρχάς, ποια ήταν η πραγματική της γνώμη για μένα.
Ξεκάθαρα δεν με έβλεπε σαν απειλή. Αν ήταν οποιοδήποτε άλλο κορίτσι,
δεν θα ήθελε να χορέψει το αγόρι της με άλλη κοπέλα.
Το λύκειο είναι το σημείο βρασμού για όλα
και εκείνη η νύχτα ήταν σαν ένα σημάδι. Με έκανε να θυμώσω πολύ
επειδή μου φέρονταν σαν να ήμουν στην κυριολεξία ένα κατοικίδιο.
Τα άλλα παιδιά πρέπει να βλέπουν τα παιδιά με αναπηρία σαν όμοιούς τους.
Υπήρχε ξεκάθαρα ένα σύμπλεγμα ανωτερότητας.
Βοηθώ τα παιδιά με αναπηρία.
Ξέρω ότι ακούγεται απίστευτο, αλλά μου έχουν μάθει
περισσότερα από όσα τους έμαθα εγώ.
Κατάλαβα ότι έστω και λίγη από την προσοχή μου πραγματικά
κάνει τη διαφορά στη ζωή τους.
Όταν βλέπεις ένα άτομο με αναπηρία, κοιτάς αυτομάτως εμένα
και σκέφτεσαι "Χαίρομαι που η ζωή μου δεν είναι έτσι".
Χρειάζεται μεγάλη ενδοσκόπηση όσον αφορά
στο τι σε κάνει να πιστεύεις ότι η ζωή μου είναι τόσο τραγική.
Θεωρείς πραγματικά ότι αξίζω λιγότερο;
Στη δίχως αναπηρία κοινωνία,
λειτουργούμε σύμφωνα με ένα ιατρικό μοντέλο της αναπηρίας...
ΙΑΤΡΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΤΗΣ ΑΝΑΠΗΡΙΑΣ
...το οποίο ουσιαστικά σημαίνει ότι η αναπηρία θεωρείται ως κάτι που χρήζει
θεραπείας και πρέπει να θεραπευτεί.
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ: Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ
Σε αντίθεση με το κοινωνικό μοντέλο της αναπηρίας.
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΑΝΑΠΗΡΙΑΣ
Αυτή η θεωρία ουσιαστικά λέει ότι δεν είναι η αναπηρία
που θέλει φτιάξιμο.
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ: ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΦΡΑΓΜΟΙ
Είναι η δυσπρόσιτη κοινωνία που θέλει φτιάξιμο
και που πρέπει να γίνει πιο προσβάσιμη σε διαφορετικούς ανθρώπους.
ΘΕΛΕΙ ΒΟΗΘΕΙΑ - ΕΛΛΙΠΗΣ - ΑΡΡΩΣΤΟΣ
Αυτό μου άλλαξε κυριολεκτικά τη ζωή.
Ήταν η απάντηση σε όλα όσα ένιωθα.
ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ - ΔΥΣΠΡΟΣΙΤΑ ΚΤΙΡΙΑ - ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΗ
Σκέφτηκα ότι ανήκω πραγματικά εδώ.
Η ζωή αξίζει όσο και των άλλων ανθρώπων και μου αξίζει η αυτονομία
και μου αξίζει η ανεξαρτησία, όπως και σε κάθε άνθρωπο.
Με αυτήν την αφύπνιση αναρωτήθηκα περισσότερο για την ταυτότητά μου
και για το τι σήμαινε η αναπηρία. Άρχισα να οραματίζομαι το μέλλον μου
και άρχισε να γίνεται λίγο πιο ξεκάθαρο.
ΓΙΝΕ ΤΕΛΕΙΟΣ ΣΗΜΕΡΑ
Το λύκειο είναι η περίοδος που όλοι αρχίζουν
να βρίσκουν τις πρώτες δουλειές τους και ήθελα κι εγώ την πρώτη μου δουλειά.
Έτσι άρχισα να ψάχνω δουλειές συγγραφής για εφήβους στο διαδίκτυο.
Και μάλιστα τα κατάφερα. Βρήκα μια αγγελία
για ένα περιοδικό
κι έψαχναν συγκεκριμένα έφηβους συγγραφείς. Έτσι έστειλα μια επιστολή
εκδήλωσης ενδιαφέροντος κι έναν μήνα αργότερα πήρα απάντηση. Δεν το πίστευα.
Μου ανέθεσαν να κάνω ρεπορτάζ για ένα θέμα.
ΤΟ "ΑΦΩΝΟΣ" ΤΟΥ ABC ΕΧΕΙ ΠΟΛΛΑ ΝΑ ΠΕΙ ΤΗΣ ΕΜΙΛΙ ΦΛΟΡΣ
Με ενδιέφερε η έλλειψη εκπροσώπησης κοριτσιών με αναπηρίες στην ποπ κουλτούρα.
ΚΛΑΙΩ ΚΑΙ ΓΕΛΑΩ ΜΕ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ.
Όταν το ξεκίνησα, άρχισα να ανακαλύπτω μια διαδικτυακή κοινότητα με αναπηρία
και κυριολεκτικά άλλαξε τα δεδομένα.
Πιστεύω πως η δίχως αναπηρία κοινωνία υποθέτει ότι
η κοινότητα με αναπηρία είναι ένας μονόλιθος και είμαστε όλοι το ίδιο.
Όμως στην πραγματικότητα είμαστε πολύ διαφορετικοί
και έχουμε πολύ διαφορετικές εμπειρίες. Πλέον όταν έβλεπα
τους ανθρώπους πίσω από την κοινότητα με αναπηρία, έβλεπα
έναν πολιτισμό και μια ταυτότητα.
ΜΠΡΙ
Αυτό το αμαξίδιο είναι η ελευθερία μου. Το αμαξίδιο μου είναι κομμάτι μου.
Είναι σαν ένας σύντροφος στη ζωή μου που με μεταφέρει στον κόσμο.
Κατάλαβα τι ήταν αυτό που μου έλειπε σε όλη μου τη ζωή.
Οι άνθρωποι που περνούσαν ακριβώς τις ίδιες καταστάσεις με μένα.
Ο κόσμος νομίζει συνεχώς ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.
Αλήθεια; Θα σου αποδείξω το αντίθετο.
ΤΙΦΑΝΙ
Ήταν τόσο ισχυρό. Ήμασταν διαφορετικοί σε πολλά πράγματα,
όμως μοιάζαμε επίσης σε τόσα πολλά.
Πιστεύω πως όλοι θέλουμε κάποιον
να μας εκπροσωπεί.
ΣΙΝΤΝΕΪ
Και νιώθω άνετα με τον εαυτό μου,
έτσι επιλέγω να επικοινωνώ με τους ανθρώπους.
Άνθρωποι αναρτούσαν παρόμοια προβλήματα με τα δικά μου.
Η κοινωνία πρέπει να καταλάβει πως υπάρχουν πολλά είδη
και ποτέ μου δεν έχω δει κάποιον...
ΚΕΪΛΑ
...που γεννήθηκε με διαφορετικά άκρα να περνάει τέλεια.
Ποτέ μου δεν το είδα αυτό. Είναι πάντα μια δακρύβρεχτη ιστορία.
Αυτή είναι μια φριχτή εντύπωση να αφήσεις σε κάποιον.
Μπορούσα επιτέλους να δω πώς θα μπορούσε να είναι το μέλλον μου
και ποια ήμουν εκείνη τη στιγμή.
Τα σώματα δεν οφείλουν να έχουν μια συγκεκριμένη εικόνα για χάρη των ΜΜΕ.
ΚΕΛΣΙ
Μέχρι τότε στη ζωή μου δεν είχα πραγματικά κανέναν φίλο
με αναπηρία. Με έκανε να νιώσω πολύ περήφανη για την αναπηρία μου
για πρώτη φορά στη ζωή μου.
Αφού έγραψα εκείνο το άρθρο, ένιωσα ότι υπήρχε μεγάλη υποεκπροσώπηση
των νέων με αναπηρία. Άρχισα να δουλεύω ως ελεύθερη επαγγελματίας
σε άλλες εκδόσεις, κάνοντας ρεπορτάζ για την αναπηρία.
Και με πήραν στην Teen Vogue.
ΔΕΝ ΠΑΩ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΤΟΥΑΛΕΤΕΣ ΛΟΓΩ ΑΝΑΠΗΡΙΑΣ
ΤΟ #METOO ΑΠΟΚΛΕΙΕΙ ΤΙΣ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ
Αγάπησα το να λέω αληθινές ιστορίες για την αναπηρία.
Πώς είναι μια καλή εκπροσώπηση της αναπηρίας;
ΑΛΕΞ
Το πρώτο βήμα, είτε πρόκειται για μια εκπομπή ή ένα βιβλίο ή μια ταινία,
είναι να έχεις ηθοποιούς ή συγγραφείς ή σεναριογράφους
με αναπηρία. Επειδή τις περισσότερες φορές είναι ο καλύτερος τρόπος
να εξασφαλίσεις την αξιοπιστία και την ειλικρινή εκπροσώπηση
μιας ιστορίας για την αναπηρία.
Σε πολλές εταιρίες που απευθύνονται σε άτομα με αναπηρία,
υπάρχουν άτομα χωρίς αναπηρία σε θέσεις ισχύος.
Γι' αυτό το περιεχόμενο είναι τόσο πατροναριστικό. Κι έτσι σκέφτηκα
πώς θα μπορούσα όχι μόνο να χρησιμοποιώ τη φωνή μου μα να πολλαπλασιάσω κι άλλες.
Για να μπορούν τα άτομα με αναπηρία να έχουν φωνή και να δημιουργούν
και να παρουσιάζουν αληθινές ιστορίες.
Κι έτσι δημιουργήθηκε το Περιοδικό του Σακάτη.
ΤΑ ΜΜΕ ΤΟΥ Σ*Κ*ΤΗ
Το ονόμασα "Του Σακάτη" επειδή πολλά μέλη της κοινότητας με αναπηρία θέλουν
να αποκαταστήσουν την προσβολή "σακάτης"...
ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΚΟΣΜΕ!
...και να νιώσουν περήφανοι
και σκέφτηκα ότι ήταν πολύ ισχυρό. Επίσης το βρήκα έναν καλό τρόπο
να αρχίσουν ειλικρινείς συζητήσεις για την αναπηρία...
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΟΥ ΣΑΚΑΤΗ ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΚΟΣΜΕ!
...με το πρώτο περιοδικό για νέους με αναπηρία...
Η ΕΝΤΑΞΗ ΤΗΣ ΑΝΑΠΗΡΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΠΑΪΝΤΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ
...από νέους με αναπηρία.
Το έκανε μόνη της. Εννοώ, τα πάντα.
ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΝΟΣ ΤΡΑΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΡΑΥΛΙΣΜΟ ΤΟΥ ΜΠΑΪΝΤΕΝ
Εκφραζόταν γράφοντας.
Και στην αρχή σκεφτήκαμε ότι μάλλον ήταν κάτι
που το έκανε ως χόμπι.
Όμως το πράγμα σοβάρεψε πολύ σύντομα.
ΕΜΙΛΙ ΦΛΟΡΣ ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΚΤΡΙΑ
Όταν ξεκίνησε το περιοδικό της, έλεγε "Έχω συγγραφείς. Έχω εκδότες".
Και παρατήρησα ότι η Έμιλι χαιρόταν που έκανε περισσότερους φίλους.
ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ Σ*Κ*ΤΗ
ΦΛΟΡΣ - ΛΟΣΟΝ ΖΑΧΕΝΤΙ - ΣΚΑΛΕΣΕ
Η ομάδα μεγάλωσε κι άλλο.
Μεταδίδαμε περισσότερες ιστορίες.
Ανεβάσαμε μεγαλύτερο περιεχόμενο κι έναν χρόνο μετά μας ανέφεραν
στους New York Times. Και ήταν απλώς μια υπενθύμιση...
ΝΕΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΝΕΩΝ
...της επίδρασης που έχει...
ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΝ ΟΙ ΝΕΟΙ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ
...η αληθινή και σωστή απόδοση της αναπηρίας.
Έκλαιγε. Τη ρώτησα "Τι έγινε;" Και μου είπε
"Όλα καλά, μαμά. Κλαίω από χαρά".
"Θεέ μου, Έμιλι, είμαι πολύ περήφανη!"
Απίστευτα περήφανοι. Ήταν ενθουσιασμένη κι εμείς σκεφτόμασταν
"Τι θα συμβεί τώρα;"
Όταν ίδρυσα τον Σακάτη, μπόρεσα να οραματιστώ το μέλλον μου λίγο περισσότερο.
Και όταν το έκανα αυτό, συμπεριέλαβα επιτέλους την αναπηρία μου
και μπόρεσα τελικά να φανταστώ
μια καθημερινή ζωή όπου ήμουν ανεξάρτητη.
Η ΕΜΙΛΙ ΣΤΟ ΚΟΛΕΓΙΟ
Όταν μετακόμισα κι άρχισα το κολέγιο,
ένιωσα ότι είχα πραγματικά δύναμη.
Η μετακόμιση ήταν μεγάλη αλλαγή.
Δεν είχαμε συνηθίσει να είμαστε μόνοι και ξαφνικά η Έμιλι...
"Τι να κάνει τώρα;"
Δεν είχα μείνει ποτέ μόνη μου και ήμουν μόνο εγώ και η φροντιστής μου.
Δυσκολευόμουν να υπερασπιστώ τον εαυτό μου
και να της πω πώς ήθελα να μου φέρεται.
ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΓΝ*ΡΙΜΙΩΝ ΤΑ ΛΕΜΕ ΑΠΟΨΕ! ΑΝΥΠΟΜΟΝΩ ΝΑ ΣΕ ΓΝΩΡΙΣΩ...
Ωραία, ώρα να ετοιμαστείς. Καλύτερα να μαζέψεις τα μαλλιά σου.
Το λατρεύω, δείχνει υπέροχο. Αυτό θα δείχνει πολύ όμορφο.
Είσαι καλά;
Ήξερα ότι έπρεπε να πω κάτι,
αλλά οι λέξεις είχαν κολλήσει στον λαιμό μου πάλι.
Υπάρχει κάποιο πρόβλημα;
Λοιπόν... Ξέχνα το.
Είσαι σίγουρη;
Δεν είμαι σίγουρη πώς να το θέσω
επειδή χρειάζομαι βοήθεια,
αλλά νιώθω άβολα να με βοηθάει κάποιος άγνωστος με τόσο προσωπικά πράγματα.
Και θέλω να είμαι όσο το δυνατόν πιο ανεξάρτητη,
αλλά δεν θέλω να μου φέρονται σαν να μην έχω προτιμήσεις ή γνώμη.
Απλώς... θα ήθελα να με ρωτάνε.
Εννοείται. Είμαι εδώ μόνο για να βοηθάω.
Ευχαριστώ. Μου πήρε πολύ χρόνο για να μπορέσω να το πω αυτό.
Για να είμαι ειλικρινής, θα ήθελα να αφήσω τα μαλλιά μου κάτω
και θα ήθελα κάτι κόκκινο αντί για το ροδακινί
και εκείνο το μπουφάν.
Τέλεια. Ας το κάνουμε.
Αυτό ήταν πολύ σημαντικό για μένα.
Αναγκάστηκα να αντιμετωπίσω την αναπηρία μου για πρώτη φορά
και κατάλαβα ότι χρειάζομαι βοήθεια με πολλά πράγματα.
Και ότι έπρεπε να χρησιμοποιήσω τη φωνή μου.
Μου αρέσει. Είσαι έτοιμη για το ραντεβού;
Έχω λίγο άγχος, αλλά θα το κάνω.
Και τα πρώτα μου ραντεβού ήταν πολύ ενδιαφέροντα επειδή ήταν κάτι
που δεν είχα εξερευνήσει καθόλου.
Όμως το πρώτο μου ραντεβού δεν κατέληξε ακριβώς όπως το περίμενα.
Ήταν με ένα μέλος αδελφότητας του κολεγίου.
Ήμασταν μέσα κι αυτός φορούσε ακόμα γυαλιά ηλίου.
Κι εγώ ήμουν νευρική.
Σκεφτόμουν ότι είναι νοστιμούλης.
Προσπαθούσα να αγνοήσω τα γυαλιά
και το ότι ανήκε σε αδελφότητα.
Ήταν μια περιπέτεια από μόνο του.
Ίσχυε το ίδιο στις σχέσεις.
Όπως έμαθα και με τους φροντιστές μου.
"Όχι, το αξίζω και η ταυτότητά μου ως γυναίκας με αναπηρία
είναι πλήρης και όμορφη."
Γεια σου, Πέιτζ.
Έχω καιρό να σε δω.
Θεέ μου. Τι κά... Θεέ μου, μπαίνουν όλοι μέσα.
Χαίρομαι που σας βλέπω όλους.
Κι εμείς χαιρόμαστε.
Έχετε καμιά ιδέα για ιστορίες ή άρθρα;
Τα ΜΜΕ του Σακάτη βάζουν νέους με αναπηρία σε θέσεις ισχύος,
σε ηγετικές θέσεις όπου μπορούν να ελέγχουν
το περιεχόμενο που δημιουργείται για τους ίδιους. Και είναι υπέροχο
να συμβαίνει.
Ωραία! Ναι, μου αρέσει.
Και μπορώ να πω ότι ακόμα αλλάζω και είναι καλό.
Και τώρα βλέπω απλώς το μέλλον μου και ξέρω ότι μπορώ να ανταποκριθώ
σε αυτό που θέλω να γίνω.
Είμαι ενθουσιασμένη να το βλέπω να ζωντανεύει.
Ελπίζω ο Σακάτης να γίνει μια πλατφόρμα, να μεγαλώσει, να γίνει ένας χώρος
όπου οι νέοι με αναπηρίες θα βρουν τη δύναμή τους.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Υποτιτλισμός: Νάντια Τσεπελίδου