Opgroeien is zoveel dingen.
Opgroeien is onvoorspelbaar.
Opgroeien is een kans om de wereld te veranderen.
Opgroeien was...
We hebben de macht en verantwoordelijkheid.
We verdienen het gehoord te worden.
Opgroeien is...
Roerig. -Afgezaagd.
Verwarrend. -Een puinhoop.
Mooi. -Verplicht.
Het is ons gelukt.
TIEN VERHALEN
OVER DE MOED
OM JEZELF TE ZIJN
Ik heb mezelf zo lang en op zoveel manieren geluk ontzegd...
...omdat ik als kind nooit iemand zag op tv die op mij leek.
Op veel plaatsen waar ik kom als openlijk en gelukkige queer...
...begrijpt men dat niet. We krijgen niet vaak...
...de kans om onszelf terug te zien in verhalen...
...over liefde en vreugde. En dat wilde ik veranderen.
Oké, Sage. Ga je gang.
Toe maar, Sage. -Dus, ik...begin gewoon te praten?
Ik ben Sage. Ik ben twintig en ben opgegroeid in Maryland, D.C.
Ik woon nu in New York.
Hoi, schatje.
Ik ben heel trots...
KAREN MOEDER VAN SAGE
...om de moeder van Sage te zijn en iedereen die Sage ontmoet...
...zal haar niet gauw vergeten.
Ze aarzelde nooit. Ze was sterk. Ze was zelfverzekerd.
Ze verontschuldigde zich niet voor wie ze was.
Die kracht en dat zelfvertrouwen werd sterker naarmate ze ouder werd.
Het belangrijkste voor mij is dat ze de vrijheid kreeg...
...te worden wie ze wil worden.
IVAN VADER VAN SAGE
Voor mij is het belangrijk dat ze haar leven opbouwt hoe ze dat wil.
Mijn vroegste herinnering als meisje is het nadoen van mijn moeder.
Activisme speelde een grote rol in mijn jeugd.
Ik zag hoe mijn ouders een plek voor zichzelf creëerden...
...en dat gaf me moed dat ook te doen.
Vanaf dat ik klein was, wist ik dat ik een meisje was.
Als ik ging winkelen met mijn moeder, wees ik naar dozen met meisjes erop...
...en zei: 'Mam, dat ben ik.'
Ik maakte overal een jurk of lang haar van, en vond dat zo fijn.
Maar ik wist, min of meer, dat dat alleen binnenshuis kon.
Ik wist dat ik niet per se was hoe anderen me zagen.
Mijn ouders stonden er totaal voor open. Ik ging zelfs naar een clubje...
...als kind, dat heette: Jongens Die Van Meisjesdingen Houden.
Toen ik al die andere meisjes zag, aan wie was verteld...
...dat ze een jongetje waren, en het mogen schrijven...
...van de naam die ik zelf had gekozen, een dagje als meisje te worden gezien...
Dat voelde zo fijn.
Ze deden modeshows, ze waren erg vroegrijp, en erg jong.
Toen ze iets ouder werd, negen, tien, elf, ging ze zich identificeren als homojongen.
Omdat ze niet over de taal beschikte. 'Wat kan ik dan zijn?'
De eerste keer dat ik op kamp ging, was ik elf jaar oud.
Ik liep naar de hut van de jongens.
Hoi. -En daar was nog een meisje.
Ik was zo verbaasd. Ik was in de war.
Ik was opgewonden.
Een deel van mij... zag mezelf.
Deze kleur staat je echt super.
Ze vertelde dat ze transgender was.
Het was zo belangrijk de taal te vinden om mijn eigen identiteit uit te drukken.
Voor die tijd kon ik niet communiceren hoe ik mezelf zag.
Ik was onmiddellijk verliefd.
Een persoonlijke favoriet.
Ik was zo blij om meer van haar te leren, maar wat ik echt spannend vond...
...was een kijkje te nemen in haar koffer.
Het was zo'n ingrijpende ervaring om te ontdekken...
...dat er nog een transmeisje van gemengde afkomst bestond....
...die hier recht voor me stond.
Sportief, maar erg leuk. -Op dat moment wist ik...
...honderd procent zeker dat ik trans was, omdat ik het eindelijk een naam kon geven.
Dat moment zal ik nooit vergeten.
We hebben geen contact meer. Ik heb haar niet gesproken sinds het kamp.
Maar ik ben haar dankbaar dat ze daar kwam zoals ze was.
Ik ben dankbaar dat ze zichzelf was voordat ik mezelf kon zijn.
Ik ben echt blij dat mijn ouders me hebben geaccepteerd...
...van me hielden en me hoop gaven zoals ze dat hebben gedaan.
Dat hadden ze niet hoeven doen.
De maatschappij zou totaal achter ze hebben gestaan...
...als ze zich van me hadden afgekeerd. Er is een hele specifieke pijn...
...die je voelt als je iedere ochtend wakker wordt, en weet wie je bent...
...en de verkeerde kleding aandoet...
...de verkeerde naam opspeldt, en de verkeerde voornaamwoorden gebruikt.
Terwijl je precies weet wie je bent...
...maar door het leven moeten gaan met het verkeerde gender. Dat doet pijn.
Dus ik begon buiten school met mijn transitie.
Iedere keer als ik de bus uitkwam en het huis instapte...
...deed ik mijn leggings aan, deed mijn haar, trok legerkistjes aan...
...omdat ik een soort gendereuforie voelde.
En ik wilde in transitie gaan op school.
Ik smeekte mijn ouders, ik smeekte mijn moeder.
'Mam, alsjeblieft, ik wil in transitie op school.' Dus, ze vroeg het aan school.
Ze zeiden: 'Nee, dat gebeurt niet. Geen sprake van dat ze in transitie gaat.
Dat is een te grote afleiding voor de andere kinderen.'
Dus ik kon me alleen uiten buiten school en dat wilde ik delen met mijn vrienden.
Op een dag besloot ik ze foto's te sturen van mezelf in transitie.
We hadden Engels en een jongen kwam naar mij en mijn vrienden toe.
Hij pakte haar mobiel af en begon haar foto's te bekijken.
Toen zag hij foto's van mij in transitie.
En terwijl ik bezig was met mijn proefwerk Engels...
...hoorde ik overal piepjes gaan en opeens...
... kijkt iedereen naar me. Ze staren me allemaal aan.
En ik wist direct dat ik ontmaskerd was.
Ik voelde een soort hitte op mijn borst. Het voelde verschrikkelijk.
Een jongen zei: 'Ik daag je uit morgen in vrouwenkleding te komen.'
En die uitdaging ging ik aan.
De volgende ochtend trok ik mijn leggings aan, deed mijn pruik op...
...mijn legerkistjes.
En toen liep ik de school binnen, iedereen stond vastgenageld aan de grond.
Alle leraren in de gang, de schooladministratie, de beveiliging.
Iedereen bij de lockers bleef staan en staarde me aan.
Ik heb vrienden verloren. Mensen praatten niet meer tegen me.
Dat lag vaak niet aan wat zij vonden...
...maar aan wat hun ouders vonden.
Tegelijkertijd voelde ik me gelukkig.
Want nu kon de school niets meer zeggen.
Iedereen wist dat ik trans was.
Er was geen weg terug. Ze konden niets meer zeggen of doen...
...dat meer pijn zou doen dan een leven leiden dat niet 't mijne is.
Er waren wel veel kinderen die transgender en queer waren...
...maar zij waren niet uit de kast. Dus Sage was de eerste.
Als je weet dat je kind momenten zal meemaken...
...waar men haar niet accepteert, dat is pijnlijk. Het is moeilijk geweest.
Maar het is ook een leerproces.
En ik ben heel blij dat zij mij die kennis heeft bijgebracht.
De zomer voor ik naar de derde klas van de middelbare school zou gaan...
...ging ik terug naar hetzelfde zomerkamp en moest in de hut van de jongens slapen.
En deze keer ging ik als meisje de hut van de jongens binnen.
Ik liep naar binnen en alle jongens keken naar me...
Wat doe jij hier?
Ik moest naar de hut van de jongens gaan.
Was er geen ruimte bij de meisjes? -Jawel. Wat is je probleem?
En ik zei:...
...'Nou, als je het echt wilt weten, ik ben transgender.
En ze zeiden dat ik niet bij de meisjes mag slapen.'
En volgens mij zei iemand: 'Maar wat betekent dat dan?'
En ik zei: 'Als baby ben ik geregistreerd als jongen, maar ik ben een meisje.'
En iemand zei: 'Dat is klote dat je niet bij de meisjes mag slapen.'
En toen vroeg één jongen of ik mijn verhaal wilde vertellen.
Nou, trans is een afkorting van transgender, en...
De manier waarop deze jongens accepteerden en erkenden wie ik was...
...liet weer eens zien in welke mate transfobie aangeleerd is.
Veel van deze jongens, die daar waren zonder hun ouders...
...die nooit een trans ontmoet hadden...
...waren bereid te leren, te accepteren, wanneer ze er de kans voor kregen.
Maar er was één persoon die er echt een probleem mee had.
Ik was niet goed. Ik deugde niet. Er was iets mis met me.
En dat wilde hij me goed duidelijk maken.
Soms zei hij hoe erg hij me haatte.
Soms zei hij hoe walgelijk ik ben.
Hij zei: 'Niemand zal ooit houden van een meisje zoals jij.'
En ik geloofde dat. Het was niet zo moeilijk om te geloven.
Ik dacht dat dat mijn toekomst zou zijn.
Op een avond, liep ik naar mijn hut met de enige andere trans op het kamp.
En hij kwam op ons af en toen viel hij ons aan.
We schreeuwden om hulp: 'Help, help ons.' En niemand kwam.
Uiteindelijk kwam er een kampbegeleider en we moesten allemaal naar het kantoor.
We werden toegesproken door de kampleider, die besliste dat....
...dit geen haatdaad was, maar gewoon een kwajongensstreek.
Als gevolg daarvan besloot ik om het geheim te houden. Snap je?
Dat niemand zou weten dat ik trans was. Dat iedereen me zou zien als cis meisje.
Dus ik ging naar een andere school...
...en probeerde het daar geheim te houden.
Toen die jongen zei dat niemand van je zou houden...
...zoals je bent, dat klinkt heel bekend voor mij.
Voor veel mensen, denk ik...
...geldt dat ze moeten leren accepteren dat ze de liefde van anderen waard zijn.
Ik had het gevoel dat ik alleen enige waarde had...
...als ik mezelf in een hokje zou stoppen waar ik niet in paste.
Ik ontkende mezelf. De kleding die ik nu draag: panty's, rokjes.
Omdat ik niet op mijn gemak was in mijn eigen lichaam...
...en omdat ik dacht dat ik de wereld een vrouwelijke versie verschuldigd was...
...die eigenlijk niet bij mij paste.
NIEMAND VINDT JOU LEUK
NIEMAND ZAL VAN JE HOUDEN
Ik ontkende mezelf geluk omdat ik dacht dat ik dat niet verdiende.
GRUWEL
Ik wou dat ik dat zelfvertrouwen en dat geluk eerder had gevonden.
Een van de meest ingrijpende momenten was toen mijn moeder me ophaalde...
...uit school en we ergens gingen eten. Er hing een tv in de hoek...
...en het interview met Janet Mock verscheen in beeld.
Ze spreekt zich uit en moedigt andere transvrouwen aan...
...om hun leven openlijk en gelukkig te leven.
Janet Mock is hier om met ons te praten over haar leven, uitdagingen en haar boek.
Ik heb het geschreven om meiden, die opgroeien als ik, 'n spiegel te geven.
Iedereen moet zichzelf kunnen herkennen, in popcultuur...
...in media en in literatuur.
Janet Mock weerlegde echt zoveel ideeën die ik had over trans zijn.
Ze had een liefhebbende partner. Ze was het bewijs van een carrièrevrouw.
De manier hoe ze zich presenteerde vond ik zo inspirerend.
Ze deed promotie voor haar boek, en ze kwam naar Washington D.C.
Ik stond in de rij voor het signeren. En ik begon te huilen in de rij.
Ze kwam naar me toe.
Ze gaf me een knuffel. Het voelde alsof er ergens een kans lag voor mij. En...
...op dat moment beloofde ik mezelf dat ik mijn best zou doen...
...om te worden wie ik wilde zijn. Ik wist dat de realiteit van trans zijn...
...op school, afschuwelijk was. Beschadigend. Pijnlijk. Gewelddadig.
Dat wilde ik veranderen.
BEZOEKERSPAS HET WITTE HUIS
Toen ik in de derde klas zat, nodigde de overheid...
...een aantal scholieren uit voor een conferentie op het Witte Huis...
...over zwart, bruin, homo en queer zijn op school.
Het was een zaal vol onderwijskundigen die daadwerkelijk invloed hadden...
...om de schoolcultuur te veranderen.
De uitvoerend directeur van het Witte Huis-initiatief vroeg:
Wat kunnen scholen doen voor transscholieren?
Het was me nooit gevraagd als transmeisje wat mijn school voor mij kon doen...
...en het was een antwoord waar ik al heel lang over had nagedacht.
Wat kunnen scholen doen voor transscholieren?
We moeten onze voornaamwoorden kunnen gebruiken.
We moeten de door ons gekozen naam kunnen gebruiken.
Ik moet het damestoilet kunnen gebruiken.
Mijn leraren moeten ophouden met:
'Jongens aan deze kant, en meisjes aan de andere kant.'
Dit moet onmiddellijk ophouden. Want wij verdienen het gezien te worden...
...gehoord te worden, en we verdienen gerespecteerd te worden.
Ik dacht: wauw, ik heb eindelijk openlijk gezegd dat ik trans ben, ik heb lucht.
En toen bedacht ik me: ik zit op school met deze mensen.
Wie komt erachter? Aan wie gaan ze het vertellen?
Wat gaat er morgen gebeuren?
Die dag besloot ik, ondanks dat het eng zou zijn...
...terug te gaan naar school, en te horen wat ze zeiden...
...dat ik echt niet meer geheim ging doen.
Ik wilde niet langer verbergen dat ik trans ben.
Ik wilde de rest van mijn leven trouw aan mezelf zijn.
Ik voelde zoveel vreugde en trots om trans te zijn.
Mijn activisme ontwikkelde zich.
Ik ging meer doen in journalistiek, openbaar spreken.
Ik schreef een stuk over transvrouw zijn op een vrouwenmars.
'WIJ ZIJN ER, WIJ ZIJN TRANS ZIJN PLAN HEEFT GEEN KANS'
Ik schreef over de strijd voor mijn vrouwelijkheid.
Het artikel werd gepubliceerd in Conde Nast, in de herdenkingsuitgave...
...van de vrouwenmars...
KOM IN OPSTAND
...en ik werd een van de eerste transjongeren, die een bijdrage leverde.
Ze kon zich goed uitdrukken en kon geweldig schrijven.
Ze bleef schrijven en hield gewoon niet meer op.
Ik wil dat ze gelukkig en gezond is en alles kan blijven doen wat ze maar wil.
Nadat ik was begonnen met schrijven en veel beleidsorganisatie deed...
...wilde ik iets gaan doen met die kennis op een manier die beter bij mij paste.
Dus ik besloot om mijn eigen tijdschrift te beginnen.
Het kwam voort uit een verlangen om mezelf, en mensen zoals ik...
...op een meer authentieke manier te laten zien dan we gewend waren.
Ik herinner me onze eerste fotosessie.
Het was eng. Het was zenuwslopend.
Hoe werkt dit?
Ze zijn er.
En ik weet nog hoe de angst me overmeesterde...
...maar alles is altijd een leermoment.
Hoi, ik ben Sage. Dit is Zahri. We zijn de regisseurs.
Fijn dat jullie er zijn. Jullie zien er geweldig uit.
Dit wordt de omslag van het Genesis nummer.
Wat we willen laten zien is de kracht die jullie allemaal hebben.
Niet alleen als de Gen Z-generatie, maar als kunstenaars en creatievelingen.
Oké, goed zo. Laten we beginnen.
Ik heb geleerd wat het belang van een gemeenschap is...
...en dat wij onze eigen grootste inspiratiebron zijn.
Zij hadden er vertrouwen in en ze hadden gelijk.
Team Mag richt zich op kansen creëren voor jonge zwarte en bruine kunstenaars...
...om kunst te creëren en om kunst te consumeren...
...wat hen laat zien in de context van liefde, viering, acceptatie en vreugde.
We doen het nu al een paar jaar en creëren nog steeds.
Ik zat bij je op school en ik zag hoe sterk en moedig je was...
...in het alledaagse leven bij alles wat je deed.
Ik vind het zo erg dat je dat deel van jezelf moest opofferen.
Het was niet voor niks. Er zijn zoveel...
...queerjongeren nu op school die zich absoluut, helemaal...
...geliefd voelen door alle medewerkers.
Het is ongelooflijk hoe je erin bent geslaagd om...
...een omslag in de cultuur op school te realiseren. We zijn je zo dankbaar.
Jij hebt je echt voor ons opgeofferd, echt waar.
Heel erg bedankt.
Het pad wat ik moest bewandelen om van mezelf te houden was lang...
...en zwaar. Ik ben nog steeds onderweg.
Ik wil deuren openen voor jongeren zoals wij...
...zodat ze hun verhaal kunnen vertellen, op een authentieke en trotse manier.
Volg je vreugde en het zal je leiden...
...naar de gemeenschap die je viert en van je houdt, zoals je verdient.
Ik was meisje omdat degenen die 'meisje' heetten, kennelijk hetzelfde leuk vonden.
Dit heb ik van mijn moeder geleerd. Ik keek toe vanuit de gang hoe ze...
...na het douchen, haar haar in een handdoek wikkelde.
Mijn vader leerde me lopen, maar dat paste niet bij me.
Dus leerde hij me hoe ik ze moest uitlachen...
...en te glimlachen als ik werd bespot. Ik gedroeg me als jongen voor de wereld...
...met lipgloss in mijn zak. Kijken in de spiegel deed pijn.
Ik hoorde geen jongetje te zijn. Dat heb ik altijd geweten.
Ik weet wie ik ben. Wie ben jij?
Ondertiteld door: Els Churchill