Dorastanie to złożony proces.
Jest nieprzewidywalne.
Pozwala zmienić świat.
DOŚĆ UBÓSTWA MENSTRUACYJNEGO
Dorastanie było…
Mamy siłę i obowiązek.
Zasługujemy na głos.
Dorastanie jest…
- Burzliwe. - Dziwne.
- Niejasne. - Niełatwe.
- Piękne. - Konieczne.
Udało nam się!
DZIESIĘĆ HISTORII
O ODWADZE,
BY POZOSTAĆ SOBĄ
Przez długi czas odmawiałam sobie prawa do szczęścia,
gdyż dorastając, nie widziałam w telewizji osób takich jak ja.
W wielu miejscach ludzie nie rozumieją, że mogę być otwarcie queer,
być szczęśliwa. Zbyt często…
DZIECIAKI Z OKŁADKI
…nie mamy szansy zobaczyć siebie w historiach
o szczęściu i miłości. Chcę to zmienić.
Sage, kiedy będziesz gotowa.
- Zaczynajmy. - Mam zacząć mówić?
Jestem Sage. Mam 20 lat, dorastałam w Maryland.
Teraz mieszkam w Nowym Jorku.
Hej, słodziaku!
Jestem bardzo dumna…
KAREN MATKA SAGE
…że jestem mamą Sage. Myślę, że nikt, kto ją poznał,
nie zapomni jej.
Nigdy się nie wahała. Była silna. Pewna siebie.
Nie przepraszała za to, kim jest.
Ta siła i pewność siebie rosły razem z nią.
Najważniejsze dla mnie jest to, że miała możliwość
stać się osobą, którą chce być.
IVAN OJCIEC SAGE
Dla mnie ważne jest to, żeby mogła budować swoją przyszłość.
Moje najwcześniejsze wspomnienie jako małej dziewczynki
to naśladowanie tego, co robiła moja mama.
Aktywizm stanowił nieodłączny element mojego dorastania.
WYBÓR TO WOLNOŚĆ
Patrząc, jak rodzice walczą o swoje,
znalazłam odwagę, by robić to samo.
Odkąd byłam mała, wiedziałam, że jestem dziewczyną.
Pamiętam, że w sklepie
zawsze wskazywałam na pudełka ze zdjęciami dziewczynek i mówiłam:
„Mamo, to ja”.
Wszystko przerabiałam na sukienki lub długie włosy, co mnie bawiło,
jednak wiedziałam, że w pewnym stopniu musi to pozostać w domu.
Że nie byłam tym, kim widzieli mnie inni.
Moi rodzice byli bardzo otwarci. Chodziłam nawet do klubu
„Chłopcy, którzy lubią dziewczyńskie rzeczy”.
Gdy widziałam inne dziewczynki, którym mówiono,
że są małymi chłopcami i gdy mogłam napisać
wybrane przeze mnie imię,
być uznana za dziewczynkę, czułam się znakomicie.
Organizowały pokazy mody, były bardzo dojrzałe na swój wiek,
choć były małe.
Potem, gdy nieco podrosła, gdy miała jakieś 10 lat,
zaczęła się identyfikować jako chłopiec i gej.
Nie znała innych określeń. „Kim innym mogę być?”.
MIŁOŚĆ
Pamiętam mój pierwszy obóz. Miałam 11 lat.
Pamiętam, jak weszłam do mojego domku dla chłopców.
- Hej. - Była tam inna dziewczynka.
Byłam zaskoczona. Zdezorientowana.
Podekscytowana.
Jakaś część mnie zobaczyła siebie.
Ten kolor jest dla ciebie.
Wyjaśniła, że jest osobą transpłciową.
Ważne było dla mnie poznanie słów dla wyrażenia mojej tożsamości.
Wcześniej nie umiałam przekazać swojego sposobu widzenia siebie.
Od razu mnie zauroczyła.
Moja ulubiona.
Nie mogłam się doczekać, żeby nauczyć się od niej więcej, ale przede wszystkim
zachwyciła mnie jej walizka.
To zmieniło moje życie,
spotkanie z inną transpłciową dziewczyną o mieszanej rasie
oko w oko.
- Sportowa, ale ładna. - Od tej chwili wiedziałam
na sto procent, że jestem trans, ponieważ nareszcie poznałam
odpowiednie słowo.
Na zawsze zapamiętam ten moment.
Nie utrzymuję z nią kontaktu. Nie widziałyśmy się od czasu obozu.
Jednak dziękuję jej za to, że pokazywała, kim jest.
Dziękuję, że była sobą, zanim ja mogłam zrobić to samo.
Cieszę się, że rodzice mnie zaakceptowali,
kochali mnie i wspierali na wiele sposobów.
Nie musieli tego robić.
Społeczeństwo poparłoby ich,
gdyby odwrócili się ode mnie. To szczególny rodzaj bólu,
który towarzyszy ci co rano, gdy budzisz się, wiedząc, kim jesteś,
ale zakładasz niewłaściwe ubrania,
używasz niewłaściwego imienia i niewłaściwych zaimków.
Wiesz dokładnie, kim jesteś,
ale musisz iść przez życie z niewłaściwą identyfikacją płciową. To boli.
Zaczęłam przechodzić tranzycję poza szkołą.
Po powrocie do domu
zakładałam legginsy, włosy i ciężkie buty,
ponieważ wtedy odczuwałam euforię.
Pamiętam, że chciałam przejść tranzycję w szkole.
Błagałam rodziców, błagałam mamę,
„Proszę, mamo. Pozwól mi być dziewczyną w szkole”. Więc zapytała szkołę.
Odpowiedzieli: „Nie ma opcji.
„Nie może przejść tranzycji.
„To za bardzo przeszkadzałoby innym dzieciom”.
Mogłam więc wyrażać siebie tylko poza szkołą,
a chciałam być sobą z przyjaciółmi.
Kiedyś wysłałam im zdjęcia siebie jako dziewczyny.
Byliśmy na angielskim, podszedł do nas jakiś chłopak.
Wziął telefon mojej przyjaciółki i zaczął przeglądać jej zdjęcia.
Zobaczył moje zdjęcia po tranzycji.
Gdy robiłam zadanie z angielskiego,
słyszałam brzęczenia telefonów i nagle
wszyscy w klasie podnieśli wzrok. Patrzyli na mnie.
Od razu wiedziałam, że ujawniono moją tożsamość.
Czułam gorąco w klatce piersiowej. To było straszne.
Jeden chłopak powiedział do mnie: „Zakład, że jutro
„nie przyjdziesz przebrany”.
Przyjęłam zakład.
Następnego dnia założyłam legginsy, perukę…
ciężkie buty.
Weszłam do szkoły i wszyscy zamarli.
Wszyscy nauczyciele, pracownicy administracji, ochroniarz.
Wszyscy przy szafkach zamarli i patrzyli.
Straciłam przyjaciół. Ludzie przestali ze mną rozmawiać.
Wielu z nich zrobiło to nie ze względu na własne odczucia,
ale z powodu rodziców.
Jednocześnie byłam szczęśliwa,
ponieważ teraz szkoła nie mogła nic mi powiedzieć.
Wszyscy wiedzieli, że jestem trans.
Nie było odwrotu. Wiecie, żaden komentarz,
żadne działanie kogokolwiek w szkole
nie byłoby dla mnie bardziej bolesne, niż udawanie.
Oczywiście było wiele dzieciaków transpłciowych,
ale nie ujawniali się. Sage była pierwsza.
Świadomość, że dziecko musi doświadczać
braku akceptacji, boli. Bywało ciężko,
ale też uczyliśmy się.
Cieszę się, że zapewniła nam tę edukację.
Latem po ósmej klasie
pojechałam na ten sam obóz
i musiałam być w domku dla chłopców.
Tym razem weszłam do niego jako dziewczyna.
Pamiętam, że gdy weszłam, wszyscy chłopcy patrzyli na mnie…
Co tu robisz?
Kazali mi być w domku dla chłopaków.
- W domkach dla dziewczyn nie ma miejsca? - O co chodzi?
Na co odpowiedziałam:
„Cóż, jestem transpłciowa.
„Nie pozwolili mi mieszkać w domku dla dziewczyn”.
Ktoś zapytał: „Co to znaczy?”.
Odpowiedziałam: „Po urodzeniu uznano mnie za mężczyznę, ale jestem dziewczyną”.
Ktoś powiedział: „Głupio, że nie możesz mieszkać z dziewczynami”.
Jeden chłopak poprosił, żebym im o sobie opowiedziała.
„Trans” to skrót od „transpłciowy”…
Myślę, że fakt, iż ci chłopcy zaakceptowali i uznali mnie,
dowodzi, jak bardzo wyuczona jest transfobia.
Wielu z tych chłopców, którzy byli bez swoich rodziców,
którzy nigdy nie spotkali osoby trans,
było gotowych uczyć się i okazać akceptację.
Był jednak też jeden obozowicz, któremu przeszkadzała moja transpłciowość.
Nie byłam dobra. Nie byłam odpowiednia. Coś było ze mną nie tak.
Dawał mi to wciąż do zrozumienia.
Czasem mówił, że mnie nienawidzi,
czasem mówił, że jestem ohydna.
Powiedział: „Nikt nigdy nie pokocha dziewczyny takiej jak ty”.
Wierzyłam w to. Łatwo było w to uwierzyć.
Czułam, że to będzie moja przyszłość.
Pewnej nocy wracałam do domku
z jedyną inną osobą trans na obozie.
Ten chłopak nas zaatakował.
Krzyczałyśmy o pomoc. „Ratunku! Pomocy!”
Nikt nie przyszedł.
W końcu nadszedł wychowawca i zabrał nas wszystkich do biura.
Usiedliśmy przed kierownikiem obozu i oficjalna wersja była taka,
że to nie było motywowane nienawiścią. To po prostu chłopięce wybryki.
Dlatego postanowiłam się ukrywać.
Żeby nikt nie myślał, że jestem trans, a każdy uważał, że jestem dziewczyną cis.
Zmieniłam szkołę
i w liceum chciałam być dziewczyną cis.
Kiedy ten chłopak powiedział, że nikt cię nie pokocha
taką, jaką jesteś, to dla mnie znajome uczucie.
Myślę, że wiele osób…
musi się nauczyć akceptować siebie jako godnych miłości.
Czułam, że jedyny sposób na to, by być wartościowa,
to dać się wcisnąć w szufladkę, która nie była moja.
Odrzucałam siebie. Odmawiałam sobie ubrań, które noszę teraz,
rajstop, spódnic.
Bo czułam się niekomfortowo w swoim ciele,
ale też czułam, że jestem światu winna pewną wersję kobiecości,
która nie była dla mnie autentyczna.
NIKT CIĘ NIE LUBI
DZIWADŁO!
Odmawiałam sobie szczęścia, gdyż czułam, że na nie
nie zasługuję.
OHYDA
Szkoda, że nie zdobyłam pewności siebie i szczęścia wcześniej.
Pamiętam jeden z ważniejszych momentów. Mama odebrała mnie
ze szkoły i pojechałyśmy na obiad. W telewizji pokazywali
wywiad z Janet Mock.
Zachęca inne kobiety trans…
WYWIAD Z JANET MOCK
…by były szczęśliwe.
Janet Mock rozmawia z nami o swoim życiu,
wyzwaniach i książce.
WYMAGAJĄCA PODRÓŻ
Chcę dać lustro dziewczynom,
które dorastały tak jak ja.
Wszyscy mają potrzebę bycia reprezentowanym w kulturze,
w mediach i w literaturze.
Janet Mock podważyła wiele przekonań na temat bycia trans, w które wierzyłam.
Miała kochającego partnera. Robiła karierę.
To, jak się prezentowała, było dla mnie inspiracją.
Promując swoją książkę, przyjechała do Waszyngtonu.
Stanęłam w kolejce po autograf. I rozpłakałam się.
Pamiętam, że podeszła do mnie.
Uściskała mnie. I poczułam, że jest dla mnie szansa.
W tym momencie obiecałam sobie, że zrobię wszystko, co w mojej mocy,
by stać się tym, kim chcę. Wiedziałam, że bycie trans
w szkole jest straszne. Niebezpieczne. Bolesne. Brutalne.
Chciałam to zmienić.
GOŚĆ BIAŁY DOM, WASZYNGTON
W drugiej klasie
reprezentację uczniów wysłano do Waszyngtonu na zjazd
dotyczący sytuacji osób różnych ras, queer i gejów w szkołach.
Na sali było mnóstwo edukatorów, którzy mieli wpływ
na zmianę kultury w szkołach.
Dyrektor tej inicjatywy zapytał…
Czego uczniowie trans potrzebują od szkół?
Nigdy nie pytano mnie, dziewczyny trans, czego potrzebuję od szkoły,
więc długo zastanawiałam się
nad odpowiedzią.
Czego uczniowie trans potrzebują od szkół?
Prawa do stosowania swoich zaimków.
Prawa do stosowania wybranych imion.
Chcę prawa do korzystania z toalety damskiej.
Chcę, żeby nie mówiono:
„Chłopcy staną po tej stronie,
„a dziewczynki po przeciwnej”.
To wszystko musi się skończyć. Zasługujemy na to, by nas dostrzegano,
zasługujemy na głos i zasługujemy na szacunek.
Pomyślałam: „Nareszcie to powiedziałam. Jestem oficjalnie trans, mogę oddychać”.
Potem przypomniałam sobie: „Chodzę z nimi do szkoły.
„Kto się dowie? Komu powiedzą?
„Co będzie jutro?”.
Tego dnia postanowiłam, że chociaż strasznie będzie
wrócić do szkoły i strasznie będzie słuchać tego, co ludzie powiedzą,
nie ma mowy, żebym nadal się ukrywała.
Nie chciałam już ukrywać tego, że jestem trans.
Zamierzałam spędzić resztę życia w prawdzie.
Czułam ogromną radość i dumę z bycia trans.
Mój aktywizm ewoluował.
Zajęłam się dziennikarstwem, przemawiałam.
Pamiętam tekst o byciu kobietą trans,
na Marsz Kobiet.
SOLIDARNOŚĆ
„JESTEŚMY TU, JESTEŚMY TRANS”
Napisałam o mojej walce o kobiecość.
Mój artykuł zamieszczono w publikacji Conde Nast poświęconej
Marszowi Kobiet…
POWSTAŃCIE! MARSZE KOBIET
…i zostałam jedną z ich pierwszych młodych autorek trans.
MŁODE DZIEWCZYNY DLA TEEN VOGUE
SPRAWDŹ TO DZIĘKUJĘ
Była świetną mówczynią i pisarką.
Nie przestaje pisać.
Chcę, żeby była szczęśliwa i zdrowa,
żeby mogła nadal robić wszystko, co chce.
ŚWIATŁO NA AUTORA
WIĘCEJ NIŻ CZASOPISMO. TO RUCH.
Gdy zaczęłam pisać i angażować się w politykę,
chciałam połączyć to z edukacją w sposób, który byłby dla mnie autentyczny.
Postanowiłam stworzyć własne czasopismo.
Powstało ono z potrzeby znalezienia autentycznej reprezentacji
dla siebie i moich rówieśników.
Pamiętam naszą pierwszą sesję zdjęciową.
Było strasznie. Nerwowo.
Nie działa.
Już są.
Pamiętam lęk, który mnie ogarnął,
jednak wszystko jest okazją do nauki.
Hej. Jestem Sage. To jest Zahri. Poprowadzimy sesję.
Super, że jesteście. Wyglądacie pięknie.
To będzie okładka pierwszego wydania.
Chcemy uchwycić siłę, jaką dysponujecie.
Nie tylko jako przedstawiciele pokolenia Z,
ale jako artyści i twórcy.
Świetnie. Zaczynajmy.
To mnie nauczyło, jak ważna jest społeczność
oraz że stanowimy najcenniejszy zasób.
Uwierzyli, że się uda i udało się.
ZA ZESPÓŁ
Team Mag zapewnia młodym czarnym i brązowym artystom…
OKŁADKA
…możliwość tworzenia i odbierania sztuki,
która przedstawia ich w kontekście miłości, celebracji, akceptacji i radości.
Oto my, rok później, wciąż twórczo pracujący.
Chodziłem z tobą do szkoły i widziałem, jaka byłaś silna, dzielna,
widziałem twoje działania na co dzień.
Bardzo mi przykro, że musiałaś poświęcić część siebie.
Lecz nie na próżno, gdyż jest
teraz w naszej szkole wiele osób queer, które czują się całkowicie
kochane przez administrację.
To niesamowite, jak bardzo zdołałaś…
zmienić kulturę szkoły. Wiele ci zawdzięczamy,
bo naprawdę utorowałaś nam drogę.
Dziękuję ci bardzo.
Moja droga do pokochania samej siebie była długa,
trudna i jeszcze się nie skończyła.
Chcę otworzyć drzwi dzieciakom takim jak my,
aby mogły opowiadać swoje historie autentycznie i nie przepraszając.
Realizowanie pasji doprowadza
do społeczności, w której jest się docenianym i kochanym.
Byłam dziewczyną, ponieważ lubiłam to, co lubiły inne, nazywane dziewczynami.
Nauczyłam się tego od mamy. Widziałam z korytarza,
jak po prysznicu zawija włosy w ręcznik.
Ojciec pokazywał mi, jak chodzić, ale to nie było dla mnie.
Więc nauczył mnie, jak śmiać się im w twarz
i uśmiechać się, gdy się krzywią. Udawać chłopca
z błyszczykiem w kieszeni. Spoglądanie w lustro bolało.
Bycie chłopcem nigdy nie było dla mnie. Zawsze to wiedziałam.
Wiem, kim jestem. A ty?
Napisy: Karolina Bogdanowicz-Surmiak