Opgroeien is zoveel dingen.
Opgroeien is onvoorspelbaar.
Opgroeien is een kans om de wereld te veranderen.
Opgroeien was...
We hebben de macht en verantwoordelijkheid.
We verdienen het gehoord te worden.
Opgroeien is... -Roerig.
Afgezaagd. -Verwarrend.
Een puinhoop. -Mooi.
Verplicht. -Het is ons gelukt.
TIEN VERHALEN
OVER DE MOED
OM JEZELF TE ZIJN
Ik groeide op in een cultuur van perfectionisme.
Dat voedde het idee dat we onszelf moesten haten om beter te worden.
Met als gevolg dat ik het op een akkoordje ging gooien met mijn lichaam...
...met de wereld om me heen, in een poging geaccepteerd te worden.
Maar toen werd het echt schadelijk en ik voelde me gewoon waardeloos.
De rust om mezelf te accepteren hoe ik ben...
...is een tocht zonder een duidelijk begin of einde.
Maar toen ik eenmaal liefde voor mezelf kon voelen...
...kon ik veel meer liefde aan anderen geven.
Ik ben nu zover dat mijn verhaal anderen kan helpen...
...te beseffen hoe bijzonder ze zijn.
Ga je gang, Athena. -Oké.
Ik ben Athena Nair. Ik ben 19 jaar.
Ik ben een performer. Ik ben een verhalenverteller.
Dat is wat mijn passies samenbrengt.
Onbekende verhalen vertellen door middel van zang of dans...
...en contact maken met anderen.
Ik ben opgegroeid in Bay Area, Californië.
Kijk wat ik heb.
Dat beschouw ik als mijn thuis. Maar ik heb gestudeerd in Boston.
Mijn hele familie, behalve mijn moeder, vader en broer, wonen in India.
Als Indiase ouders...
VADER VAN ATHENA
...waren we meer gericht op doorsnee zaken, zoals: je moet integreren.
Je moet naar een goede universiteit. Je moet ingenieur of dokter worden.
Je moet je aansluiten bij de maatschappij.
Maar er was veel Indiaanse muziek en dans thuis toen ze klein was.
Ik begon met dansen toen ik vijf was. Ik was dol op Kathak. Dat vond ik te gek.
Ze was met mensen die er hetzelfde uitzagen.
MOEDER VAN ATHENA
Ze was dol op bewegen. Ze voelde zich daar thuis.
Kathak is afgeleid van het woord Katha, een verhaal vertellen.
Ik ga jullie een verhaal vertellen...
Ik wilde met behulp van dans, deel van mijn eigen verhaal vertellen.
Als kind had ik niet veel schaamte.
Ik was dol op het eten dat ik at.
Ik was dol op de taal die ik sprak. Ik had geen probleem met mijn huidskleur.
Als kind droeg ik een badpak.
Ik droeg een lehenga en ik had een blote buik.
Ik hield mijn buik niet in. Als kind kon het me niets schelen.
Ik was gewoon gefascineerd door wat mijn lichaam kon creëren.
Ik voelde me krachtig.
Mijn lichaam kon beweging en emotie creëren, emoties bij anderen opwekken.
Maar toen begon de pubertijd.
Ik dacht: oké, ik groei op deze manier.
Anderen mensen niet.
Er wordt waarde gehecht aan welke delen groeien.
Ik dacht voor het eerst:...
...moet mijn lichaam veranderen om er op een bepaalde manier uit te zien?
Ik was doodsbang om dik te worden.
Het is normaal, zelfs in onze cultuur, om streng te zijn voor jezelf.
En hoge verwachtingen te hebben...
...in een bepaald plaatje te passen.
Voortdurend dat verband leggen tussen eten en sporten.
Wat voor boodschap geven we ze daarmee?
Het begon in groep zes, geloof ik. Toen begonnen ze over het BMI.
Het was niet echt een ding, maar ik dacht: o, mijn BMI is hoger. Ik weeg dus meer.
In groep acht begon het echt.
LEUK- POPULAIR- DUN
We keken meer op sociale media.
Het ging over wenkbrauwen, ontharing, opgeblazen lippen, Kylie Jenner.
Ik dacht: nu moet ik volle lippen.
Al dat soort dingen, en ik dacht: o, God, mijn lichaam lijkt daar totaal niet op.
Ik moet zoveel veranderen. Of gewoon lijden onder het feit dat...
...ik niet mooi ben als ik het niet doe.
Ik weet nog dat ik in groep 8 hoorde dat meiden borsten wilden.
En ik dacht: wat? Ik dacht dat vet slecht was.
Het was zo verwarrend. Waar moet dat vet? Waar moet het niet?
Toen dacht ik voor het eerst: wat is dit voor maatschappij?
Wat leren ze mij? Wat hoor ik nou te doen?
Alleen omdat ze vrouw is, zullen er meer uitdagingen op haar pad komen.
We zijn niet...nog niet zo billijk als we zouden moeten zijn.
Ik leefde mee. Aan de ene kant wilde ik haar beschermen.
Aan de andere kant wilde ik haar laten zien dat de wereld zo is.
Toen ging ik naar een dure privéschool, waar echt een dieetcultuur heerste.
Daar besefte ik dat het eten dat ik in mijn lichaam stop...
...invloed had op hoe ik eruitzag.
Ik verloor mijn plezier in eten. Ik voelde me gewoon niet mooi.
Ik was vroeger gek op tosti's. En opeens dacht ik: dat mag ik niet meer.
Als ik tosti's eet kan ik het wel vergeten.
Sommige vrienden aten heel weinig.
Er was een hoop ontkenning: 'Eetstoornissen zijn hier geen probleem.
Het zijn er maar een paar, maar ik niet.'
Dat eetstoornisstemmetje werd zo sterk dat ik dacht: oké, ik voel me nu beroerd.
En ik schaam me voor mezelf en ik geniet niet van mijn eten.
Maar het is het waard want straks ben ik succesvol, knap en hoor ik erbij.
Dus ik ging heel weinig eten.
Ik ontwikkelde veel angst omtrent eten en ik at niets overdag.
Ik ging overmatig sporten...
...en ik zag vet groeien.
Ik had ook ernstige lichaamsdysmorfie. Dus ik zag iets heel anders in de spiegel.
Ik had een bepaald streefgewicht...
...maar als ik dat bereikt had, was ik nog niet tevreden.
Dat kritische stemmetje was zo sterk.
Ik was echt heel ziek.
Helaas versterkt de maatschappij dat, want ik kreeg zo veel complimenten.
'Je ziet er goed uit. Je bent afgevallen.'
Dus ik ging door. Ik dacht: dit wil men dus voor mij.
Ik bleef heel weinig eten.
Ik werd steeds dunner.
Ik voelde me de hele tijd zwak.
Ik was gewoon zo uitgeput.
Ik martelde mijn lichaam. Het verscheurde mijn leven.
Het was echt eng.
Ik weet nog precies dat een vriendin zei:...
...'Dit moet ophouden.'
Zij is naar de decaan gegaan. Eerst was ik woedend.
Ik dacht: hoe kon je dit doen? Maar ik ben haar zo dankbaar.
Ze kon zien hoeveel pijn ik had en besefte dat ik hulp nodig had.
Athena's vriendin waarschuwde de decaan dat Athena...haar lunch niet at.
De decaan belde ons en toen beseften we dat we echt een probleem hadden.
We moesten haar helpen een diëtist en therapie te vinden en lessen te volgen.
Ik was zo emotioneel. Het was zo nieuw en ik schrok er erg van.
Wat me nog het meest verbaasde, was hoeveel schade dit had aangericht.
Het had haar... Ja, het had haar zo...onzeker gemaakt.
Ik voelde me gewoon super alleen, denk ik.
Mijn ouders en ik besloten dat ik hulp nodig had van de schooldecaan.
Het begin was echt beroerd.
Het herstel gaat in fases en het is niet-lineair.
Ik moest eten en voelde me beroerd.
Het was een manier om mijn ouders en vrienden gerust te stellen.
Zo dacht ik namelijk nog steeds: het is allemaal voor anderen.
Ik voelde me nog steeds minder waard dan mijn vrienden die dun waren.
Dansen en bewegen werden steeds moeilijker vanwege mijn beperkte voedselinname.
Ik strafte mijn lichaam nog steeds, ook al at ik nu normaal.
Nu dacht ik: maar mijn lichaam deugt niet. Waarom zie ik er zo uit?
Ik dacht: ik moet het maar accepteren. Ik zal me altijd wel minderwaardig voelen.
Men zal me niet leuk vinden.
Ik zal beter mijn best moeten doen om geaccepteerd te worden.
Ik voelde een soort verslagen acceptatie.
Dat was het begin van mijn depressie.
Ze trok zich terug. Het leek of ze niet sociaal wilde zijn, wat heel ongewoon was.
Er waren periodes dat ze...
...gewoon niet wilde praten.
Ik voelde me een mislukking.
Ik voelde me waardeloos. Ik voelde me alleen maar een last.
Dat was echt een hele donkere periode.
Het is alsof je de afgrond wordt ingetrokken.
Je weet niet of ze weer thuiskomt.
Ik wilde haar, zeg maar, dragen...
...maar vaak voelde ik me hulpeloos.
Ik kon alleen maar bidden dat ze hierdoor zou komen.
Tijdens mijn herstelperiode was mij nooit verteld dat...
...herstel kan betekenen: van jezelf houden en jezelf accepteren.
Een vriendin raadde me het boek aan van Lindy West, Shrill.
Je boek is zeer aangrijpend en soms ook erg grappig.
Je schrijft heel duidelijk dat je niet 'flink' wilt worden genoemd.
Je wilt 'dik' worden genoemd.
Er is niets mis met dik zijn. Het is 'n descriptor, zoals lang of blond.
Ik wil niet dat men denkt met een eufemisme...
...aan mijn lichaam te moeten refereren. Want dat lichaam, dat ben ik.
Voor het eerst hoorde ik 'dik' niet als belediging gebruikt.
Ik was heel lang 'dik' genoemd als een belediging.
Ik dacht: o, mijn God. Dus het is net als klein of lang zijn.
Of een brunette of blondine. Oké, jij bent dik, jij bent dun.
Ik dacht: o, mijn God. Waarom heb ik dit niet eerder geleerd?
Ik herstelde pas echt toen ik ging lezen over body positivity...
...en een hele beweging ontdekte.
INTUÏTIEF ETEN
Ik las heel veel informatie. The history of fatphobia...
...The science behind health at every size.
TE ZWAAR MAAR GEZOND?
Het BMI is niet bedacht door een arts...
...of iemand uit de gezondheidszorg.
BMI IS EEN FLOP
Op de middelbare school moesten we op een keer...
... onze BMI invullen en die onderling delen.
Ik weet nog dat mijn BMI te hoog was.
Ik dacht: dus jij zegt, midden in de klas, dat ik mijn lichaam moet veranderen?
Dat is pijnlijk, weet je?
De BMI is geen maatstaaf voor gezondheid.
Het is een statistiek gebaseerd op Fransen en Schotten rond 1800.
We hebben veel vooruitgang geboekt in het ontmantelen van...
...de pseudowetenschap, eugenetica, en zo. Maar gewicht en gezondheid zit echt vast.
Er zijn betere manieren om gezondheid te meten.
Ik was bezig met het ontrafelen van wat mij geleerd was.
HET LEVEN IS MEER DAN REKENINGEN EN AFVALLEN
En ik veranderde mijn sociale media-feed.
Ik ging body positive-activisten volgen.
Mensen met allerlei maten, kleuren, vormen en identiteiten.
Ik dacht: o, mijn God. Deze mensen bestaan en zijn gelukkig in hun lichaam. Onwijs.
MIJN LICHAAM IS PERFECT
Het psychologische effect van mijn feed veranderen, was enorm.
Er is een toekomst voor mij. Er is een toekomst voor mensen als ik.
Ik dacht: mijn lichaam is zoveel waard. Mijn leven is zoveel waard.
Ik begon me te richten op body positivity.
En toen begon mijn lichaam te veranderen. En ik was echt superblij.
En toen zag ik de reacties van mensen.
Ze probeert alle anderen dik te maken zodat ze zelf niet hoeft af te vallen.
'Je wilt ons dik maken.'
Ze zoekt gewoon een excuus om lui te kunnen zijn.
'Sport kan je niks schelen.'
Prima voor haar, maar niks voor mij.
Men koestert zoveel haat en wrok tegen deze fantastische beweging.
De angst kwam bovendrijven en mensen gingen van zich af slaan.
Dat was moeilijk om mee om te gaan.
Maar toen ontdekte ik een geweldige organisatie...
The Body Positive, wat me echt op dit nieuwe pad heeft gezet.
Dat was aan het einde van de vijfde klas.
Er was een bepaald moment in de workshop van The Body Positive.
Onze taak is om schoonheid terug te winnen voor onszelf.
Er waren activiteiten om een bepaald deel van je lichaam terug te winnen.
Ik ben altijd gepest om mijn huidskleur...
...en mijn schoonheid is mijn huidskleur.
Dat voelde echt speciaal en belangrijk.
Ik ben altijd gepest om mijn dubbele kin.
Mijn schoonheid is mijn dubbele kin.
Ik weet nog hoe nerveus ik was, toen het bijna mijn beurt was.
Ik dacht: o, mijn God.
Dit is zo'n grote strijd geweest voor zo'n groot deel van mijn leven.
Het moment dat ik uitsprak wat mijn schoonheid was, was zo moeilijk.
Ik was zo bang, tot aan het moment dat de woorden mijn mond uitkwamen.
Ik ben altijd gepest om de vetrollen op mijn buik.
Mijn schoonheid is...
...de vetrollen op mijn buik.
Alleen al het zeggen is gelijk krachtig.
Het klinkt zo triviaal, maar dat moment was zo belangrijk.
De workshop van The Body Positive heeft zeker mijn leven veranderd...
...maar het nam niet gelijk mijn worstelingen weg.
Die gevoelens van schaamte en onzekerheid komen voortdurend naar boven bij mij.
Ik had bepaalde regels in mijn hoofd.
'Als ik vetrollen heb, kan ik 't niet aan. Als ik dit heb, kan ik dat niet dragen.'
Ik was dus doodsbang.
Maar ik besloot het risico te nemen.
En ik besefte dat ik hier ben om in mijn lichaam te bestaan.
Wat heb ik nou echt te verliezen door vrij te zijn?
Ik zag een kans om van mezelf te houden...
...een kans om misschien aan te komen...
...en dat totaal te accepteren.
Schoonheid kan zijn wat we maar willen.
Iedereen wil mooi zijn op zijn eigen manier.
Als je dat wegneemt kan het zoveel problemen veroorzaken.
Als de beeldvorming zou zijn: 'Mijn lijf ziet er zo uit, en kan toch mooi zijn.
En die schoonheid is niet één ding, huidskleur of maat...
...want er is niet één schoonheidsnorm.'
Beeldvorming is macht, want degene die ik zie...
...is degene die ik normaal vind, en die kan bestaan in de wereld.
Mensen zijn geschokt als ik zeg, als 19-jarige, dat ik van mijn lijf hou.
En ik probeer niet af te vallen. Dan zegt men: 'Hoe doe je dat?'
Maar dat zouden we van kinds af aan moeten leren.
Een gemeenschap opbouwen was zo belangrijk voor mij.
Mensen die vochten voor hetzelfde als ik.
Ik had weer plezier in dansen want dat was ik een beetje verloren.
Mijn eerste Kathak-solo was echt een enorme mijlpaal.
En dat was na de training van The Body Positive.
Ik kon weer aanwezig zijn in het moment...
...dus het ging weer veel meer over mijn relatie met dans...
...in plaats van hoe dans mijn lichaam beïnvloedt.
Dat eetstoornisstemmetje werd zo sterk...
...omdat ik geobsedeerd was met dat beeld van mezelf om dun te zijn...
...en niet gewoon focuste op de beleving.
Ik begon weer met eten te spelen en te genieten van eten.
Ik kon weer blij worden van eten en niet bang te zijn.
Dat aroma voordat je iets eet, dat genot.
En die kinderlijke opwinding als je een ijsje krijgt...
...of begint aan een heerlijke maaltijd of lekker sappig fruit.
Eten is brandstof maar het is ook genot, cultuur en familie.
Hoe mensen samenkomen.
Misschien hebben we een honger naar warmte, of troost of gemeenschap.
Meestal als men zegt: 'Ze heeft zichzelf laten gaan.'
Dan gaat het over een vrouw die dikker is geworden.
Maar je kan ook zeggen: 'Oké, klinkt goed.'
Mezelf laten gaan, bevrijd van die ketenen, dat klinkt prima.
Dat wil ik wel.
Ik wil anderen vinden die dat ook wel willen.
Mijn idee en droom over de toekomst begint met de vraag:...
...'Als je je lijf nou eens niet eerst hoefde te haten voordat je ervan hield?'
Het is zo maf oude foto's te zien. Ik was een mooi kind.
En ik was vrolijk. Ik kan niet geloven dat iemand mij dat gevoel gaf.
Ik zie mijn ogen glinsteren. Vreselijk dat ik me zo lelijk voelde.
Koppel je eigenwaarde nooit aan het lichaam waarmee je geboren bent.
Koppel je eigenwaarde nooit aan dergelijke dingen.
Als ik de kans had dat nog eens te benadrukken...
...toen ze jonger was, had ik dat gedaan.
Ze is nog steeds aan het opgroeien en er zijn momenten...
...dat ik veel van haar heb geleerd. Ik denk dat het...
Nog steeds. -Ja.
We houden allemaal zoveel van haar. Wat ze ook doet.
We zijn allemaal trots op haar.
Men zegt vaak: 'Je bent niet mollig, of stevig...
...of dik. Je bent mooi.' Dan denk ik: ik kan het allebei zijn.
Iedereen kan het allebei en allemaal zijn. Jouw lijf is jouw lijf en het verandert.
Je welzijn hangt af van zoveel aspecten.
Dus we hebben acceptatie en liefde nodig. Vooral van onszelf.
Die pijn die ik voelde als 13-jarige, is er nog steeds.
Ik leef er gewoon mee. Ik heb mijn wonden verbonden.
Alle angst die we voelen over body positivity en van onszelf houden...
...dat is genezen en blijft genezen.
Mijn lichaam is van mij en dat is iets prachtigs.
En het voelt heel bijzonder om nu op deze plek te zijn.
Mijn schoonheid is mijn striae. -Mijn schoonheid is mijn neus.
Mijn schoonheid is dat ik lang ben, en luidruchtig ben, en aandacht trek.
Mijn schoonheid is emotioneel zijn.
Mij schoonheid is precies wie ik moest zijn.
Mijn schoonheid is anderen kunnen begrijpen.
Mijn schoonheid is mijn huidskleur.
Mijn schoonheid is mijn afkomst.
Mijn schoonheid is mijn hand opsteken in de klas.
Mijn schoonheid is meer lachen dan wie dan ook.
Mijn schoonheid is mijn natuurlijk haar, mijn door God gegeven huid, en mijn hart.
Bedankt voor het luisteren.
Ondertiteld door: Els Churchill