Dorastanie to złożony proces.
Jest nieprzewidywalne.
Pozwala zmienić świat.
DOŚĆ UBÓSTWA MENSTRUACYJNEGO
Dorastanie było…
NIE ZABIJAJCIE NAS!
Mamy siłę i obowiązek.
BIAŁY DOM WASZYNGTON
Zasługujemy na głos.
- Dorastanie jest… - Burzliwe.
- Dziwne. - Niejasne.
- Niełatwe. - Piękne.
- Konieczne. - Udało nam się!
DZIESIĘĆ HISTORII
O ODWADZE,
BY POZOSTAĆ SOBĄ
Dorastałam w kulturze perfekcjonizmu
promującej przekonanie,
że nienawiść do siebie motywuje, by stać się lepszym.
W efekcie próbowałam negocjować ze światem
akceptację dla mojego ciała.
Z czasem jednak straciłam jakiekolwiek poczucie własnej wartości.
Uczucie spokoju płynące z samoakceptacji
osiąga się w procesie, który nie musi mieć początku lub końca.
Jednak gdy zdołałam zwrócić się z miłością do siebie,
znalazłam w sobie więcej miłości dla innych.
Teraz moja historia może pomóc innym
uświadomić sobie ich wyjątkowość.
- Zaczynaj, kiedy chcesz, Atheno. - W porządku.
Jestem Athena Nair. Mam 19 lat.
Jestem artystką sceniczną. Opowiadam historie.
Myślę, że wszystkie moje pasje łączą się w akcie
opowiadania historii za pomocą śpiewu lub tańca
i łączenia się z ludźmi.
Dorastałam w Bay Area w Kalifornii.
Patrz, co mam.
To jest mój dom. Jednak studiowałam w Bostonie.
Cała moja rodzina, oprócz mamy, taty i brata, mieszka w Indiach.
Będąc rodzicami z Indii…
SRI OJCIEC ATHENY
…kładliśmy nacisk na tutejszą kulturę.
Musisz iść na dobrą uczelnię. Musisz zostać inżynierem, lekarzem,
dopasować się do tego społeczeństwa,
jednak w domu było dużo klasycznej muzyki indyjskiej
i tańca.
Zaczęłam tańczyć, gdy miałam pięć lat. Uwielbiałam kathak!
Otaczali ją ludzie, którzy wyglądali jak ona i…
UMA MATKA ATHENY
…uwielbiała się ruszać. Czuła się komfortowo.
„Kathak” pochodzi od słowa „katha”, czyli „opowiadać historię”.
Dziś opowiem wam historię…
Chciałam za pomocą tańca częściowo opowiedzieć własną historię.
Dorastając, nie wstydziłam się.
Uwielbiałam swoje jedzenie.
Uwielbiałam swój język. Nie przeszkadzał mi mój odcień skóry.
Jako dziecko nosiłam strój kąpielowy.
Nosiłam lehengę, strój odsłaniający pępek.
Nie wciągałam brzucha. Jako dziecko nie przejmowałam się.
Fascynowało mnie to, co moje ciało potrafi stworzyć.
Czułam, że mam moc.
Moje ciało potrafiło stworzyć ruch, stworzyć emocje,
wywołać emocje u innych.
Potem zaczęło się dojrzewanie.
Myślałam: „Rozwijam się w taki sposób.
„A inni nie.
„To, jakie części ciała rosną, ma znaczenie”.
Po raz pierwszy pomyślałam,
że może moje ciało powinno zmieniać się w określony sposób.
Bałam się, że przytyję.
Ludzie bywają dla siebie surowi
i jest to akceptowane.
Mierzą się z dużymi oczekiwaniami,
wpasowują się w pewne modele.
Na przykład stały związek pomiędzy jedzeniem a ćwiczeniami,
jakie przesłanie im przekazujemy?
W czwartej klasie ludzie zaczęli mówić o BMI.
WSKAŹNIK MASY CIAŁA
NIEDOWAGA – ZDROWY – NADWAGA
To nie było takie ważne,
ale miałam wyższe BMI.
W szóstej klasie był to problem.
FAJNA – POPULARNA SZCZUPŁA
ATRAKCYJNA SEKSOWNA
CUDNA! KSIĘŻNICZKA!
Internet stał się ważny.
Ludzie mówili o regulacji brwi,
depilacji. Modelowanie ust, Kylie Jenner.
Myślałam: „Teraz chcę mieć pełne usta”.
Uświadomiłam sobie:
„Boże. Moje ciało wcale tak nie wygląda”.
Muszę tyle zmienić lub znosić fakt,
że nie będę piękna.
W szóstej klasie dowiedziałam się, że dziewczyny chcą mieć piersi.
Myślałam: „Co? Przecież źle być grubym”.
Nie rozumiałam tego. Zastanawiałam się:
„Gdzie potrzebuję tłuszczu? A gdzie nie?”.
Po raz pierwszy zastanawiałam się: „Czym jest społeczeństwo?
„Czego mnie uczy? Co mam robić?”.
Jest kobietą,
więc będzie miała więcej wyzwań.
Świat nie jest jeszcze miejscem, w którym panuje równość.
Byłam przy niej i chciałam ją chronić,
ale też pokazać jej, że taki jest świat.
Przeniosłam się do prywatnej szkoły dla zamożnych osób, gdzie dbano o dietę.
Zrozumiałam, że jedzenie, które trafia do mojego ciała,
wpływa na mój wygląd.
Straciłam wtedy przyjemność z jedzenia.
Nie czułam się piękna.
Kiedyś lubiłam ser.
W tamtym czasie myślałam: „Nie mogę już tego jeść”.
„Jeśli zjem smażony ser, już po mnie”.
Niektóre koleżanki ograniczały się w jedzeniu.
Wiele osób zaprzeczało problemowi
zaburzeń żywienia w szkole.
Uważali, że to ich nie dotyczy.
Moje myśli o tym zaczęły brać górę:
„Jestem nieszczęśliwa,
„przepełnia mnie wstyd i nie cieszy mnie jedzenie.
„Ale to się opłaci,
„ponieważ odniosę sukces, będę ładna i akceptowana”.
Zatem stosowałam ścisłą dietę.
Bałam się jedzenia i nie jadłam w ciągu dnia.
Zbyt dużo ćwiczyłam…
i widziałam przyrost tkanki tłuszczowej.
Wydawało mi się, że wyglądam inaczej
niż w rzeczywistości.
Próbowałam osiągnąć określoną wagę,
a gdy się udało, myślałam: „Nadal nie wyglądam tak, jak chcę”.
Ten krytyczny głos był głośny.
Zaczęłam mieć obsesję.
ŚLICZNIE! PRZEPIĘKNA!
Społeczeństwo wzmacnia to zjawisko, gdyż dostawałam komplementy.
„Świetnie wyglądasz. Schudłaś”.
Więc kontynuowałam. Widocznie tego ludzie ode mnie chcą.
Dalszej diety.
Robiłam się coraz mniejsza.
Wciąż było mi słabo.
Byłam wykończona.
Torturowałam swoje ciało. Traciłam życie.
To było straszne.
Pamiętam, jak moja przyjaciółka powiedziała:
„To się musi skończyć”.
Poszła do psychologa. Na początku byłam wściekła.
„Jak mogłaś?”.
Jestem bardzo wdzięczna, że to zrobiła.
Widziała, że cierpię i potrzebuję pomocy.
Koleżanka Atheny zawiadomiła psychologa szkolnego,
że Athena nie je obiadów,
a on zadzwonił do nas
i zrozumieliśmy, że to prawdziwy problem.
Pomogliśmy jej znaleźć dietetyka,
terapeutę i odpowiednie zajęcia.
Reagowałam bardzo emocjonalnie. Wszystko było nowe i szokujące.
Najbardziej zaskoczyło mnie, jak bardzo była zraniona.
To doświadczenie sprawiło, że straciła pewność siebie.
Czułam się bardzo samotna.
Zdecydowałam z rodzicami,
że muszę zasięgnąć pomocy psychologa w szkole.
Początek był okropny.
Dochodzenie do zdrowia przebiega fazami, nieliniowo.
Musiałam jeść i czułam się okropnie.
Dzięki temu rodzice się uspokoili,
koleżanki nie martwiły się o mnie.
Wówczas wciąż myślałam,
że wszystko jest dla innych.
Wciąż wierzyłam, że jestem warta mniej niż moje szczupłe koleżanki.
Taniec stał się trudny,
ruch stał się trudny, gdyż był związany z ograniczeniem.
Wciąż karałam swoje ciało. Mimo że jadłam normalnie,
myślałam: „Moje ciało jest do niczego. Dlaczego tak wyglądam?”.
„Taki los mi przypadł.
„Widać taka już jestem. Zawsze będę się czuć gorsza.
„Ludzie nie będą mnie lubić.
„Będę musiała pracować ciężej, by ludzie mnie akceptowali”.
Pogodziłam się z porażką.
Tak zaczęła się moja depresja.
Wycofywała się ze wszystkiego. Mieliśmy wrażenie, że nie chce
żadnego towarzystwa, co zaskakiwało.
Czasami…
nie chciała rozmawiać.
Czułam się jak przegryw.
Nie miałam poczucia własnej wartości. Uważałam, że jestem ciężarem.
To był mroczny czas.
Jakbyśmy byli wciągani w otchłań.
Nie wiedzieliśmy, czy wróci.
Chcieliśmy ją wspierać…
a przez większość czasu czuliśmy bezradność.
Modliliśmy się, żeby wydobrzała.
W trakcie leczenia nikt mi nie powiedział, że wyzdrowienie
może oznaczać pokochanie i zaakceptowanie siebie.
Koleżanka poleciła mi książkę Shrill Lindy West.
Pani książka jest przenikliwa i bardzo zabawna.
Pisze pani, że nie lubi być nazywana „dużą”.
Woli określenie „gruba”.
Bycie grubym to nic złego.
To określenie, takie jak „wysoka” czy „blond”.
Nie chcę, żeby ludzie myśleli, że potrzebują eufemizmu
mówiąc o moim ciele, czyli o mnie. Moje ciało to ja.
Po raz pierwszy słyszałam, że „gruba” nie musi być obelgą.
Dotychczas nazywano mnie „grubą”, by obrazić.
O Boże.
Tak samo jak „jesteś niska lub wysoka.
„Jesteś brunetką lub blondynką. Jesteś gruba lub chuda”.
Myślałam: „O Boże. Dlaczego nie dowiedziałam się wcześniej?”.
JAK KOCHAĆ SWOJE CIAŁO
Wyzdrowiałam, gdy poznałam pozytywny stosunek do ciała
i związany z nim ruch.
JEŚĆ INTUICYJNIE
89% CZYTELNIKÓW WYTYKANO WAGĘ
Uczyłam się. O fatfobii.
O zdrowiu osób w każdym rozmiarze.
ZDROWIE MIMO NADWAGI?
BMI nie stworzył lekarz
ani osoba zajmująca się zdrowiem.
BMI TO OSZUSTWO
W liceum kiedyś musieliśmy
wypełnić tabelę BMI i podzielić się swoim wynikiem.
Moje BMI było zbyt wysokie.
Pomyślałam: „Co z tego?
„Każecie mi przed całą klasą
„zmienić swoje ciało?”.
To boli.
BMI nie jest wskaźnikiem zdrowia.
To parametr oparty na populacji Francuzów i Szkotów w XIX wieku.
Dokonaliśmy postępów, kwestionując pseudonaukę,
eugenikę i tym podobne. W kwestii wagi i zdrowia utknęliśmy.
Istnieją lepsze wskaźniki zdrowia.
Zweryfikowałam wiele rzeczy, których mnie nauczono.
NIE ŻYJESZ PO TO, BY CHUDNĄĆ
Obserwuję inne osoby.
DOŚĆ PRZYMUSU DIETY
Akceptujące ciało.
MÓWIĄ „BĄDŹ LASKĄ LATEM”, A JA
JESTEM NIĄ CAŁY ROK
O różnych wymiarach, kolorach i tożsamości.
Myślałam: „O Boże.
„Oni istnieją i są szczęśliwi w swoim ciele. To niepojęte”.
MAM DOSKONAŁE CIAŁO
Efekt zmiany obserwowanych treści był ogromny.
Jest przyszłość dla mnie i dla takich jak ja.
KAŻDA CZĘŚĆ TWOJEGO CIAŁA JEST PIĘKNA.
Myślałam: „Moje ciało jest wiele warte. Moje życie jest wiele warte”.
Skupiłam się na pozytywnym nastawieniu do ciała.
CZY WIESZ…
Wtedy moje ciało zaczęło się zmieniać. To było ekscytujące.
Słyszałam komentarze innych ludzi.
Chyba chce, żeby wszyscy wokół przytyli,
by nie musiała chudnąć.
„Chcesz, byśmy przytyli”.
Szuka wymówek dla swojego lenistwa.
„Nie uprawiasz sportu”.
Może jej to odpowiada, ale ja bym tak nie mogła.
Ten niezwykły ruch spotyka się z nienawiścią i niechęcią.
Ludzie poczuli strach i zaczęli odreagowywać.
Walka z tym była trudna.
Znalazłam jednak nadzwyczajną organizację…
The Body Positive, która naprowadziła mnie na tę ścieżkę.
Wówczas byłam w pierwszej klasie liceum.
Pamiętam ważny moment podczas warsztatów ciałopozytywności.
Pracujemy nad tym, by odzyskać poczucie bycia pięknym.
KOCHAJ SWOJE CIAŁO, KOCHAJ ŻYCIE
Mieliśmy polubić jakąś część ciała.
Dokuczano mi z powodu koloru skóry…
kolor mojej skóry jest piękny.
To było szczególnie ważne.
Dokuczano mi z powodu podbródka.
Mój podbródek jest piękny.
Pamiętam oczekiwanie na swoją kolej.
Myślałam: „Boże.
„Przez tyle czasu z tym walczyłam”.
Chwila, gdy uznałam publicznie swoje piękno, była trudna.
Bałam się do momentu, gdy wypowiedziałam te słowa.
Dokuczano mi z powodu fałdek na brzuchu.
Moje fałdki…
są piękne.
Wypowiedzenie tych słów ma potężny efekt.
Brzmi trywialnie, ale to był ważny moment.
Warsztat ciałopozytywności zmienił moje życie,
ale nie zlikwidował od razu problemów.
Uczucie wstydu i braku pewności siebie cały czas do mnie wraca.
Miałam w głowie zasady:
„Mam fałdki, nie mogę nosić tych rzeczy.
„Mając je, nie mogę nosić tego”.
Byłam zatem przerażona.
Postanowiłam jednak podjąć ryzyko.
Zrozumiałam, że jestem tu po to, by żyć w swoim ciele.
Co mogę stracić, będąc wolną?
Dostrzegając możliwość pokochania samej siebie,
dostrzegając możliwość potencjalnego przybrania na wadze w tym procesie
i zaakceptowania tego faktu.
Piękne jest to, co za piękne uznamy.
Każdy chce czuć się piękny.
Jeśli nie może, prowadzi to do wielu problemów.
Gdyby widać było podejście:
„Moje ciało wygląda tak i jest piękne”.
I to, że piękno nie ogranicza się do jednego koloru skóry czy rozmiaru,
bo nie ma jednego wzorca piękna.
W reprezentacji tkwi siła, ponieważ tego, kogo widzę,
uważam za właściwego, uprawnionego do funkcjonowania w świecie.
Ludzie nie wierzą, kiedy mówię im, jako 19-latka, że kocham swoje ciało.
Nie próbuję schudnąć. Pytają: „Jak to robisz?”.
A tego powinniśmy uczyć się od początku.
Gdy budowałam społeczność, ważne dla mnie było,
by ludzie walczyli o to samo, co ja.
Chciałam odnaleźć radość z tańca, ponieważ częściowo ją straciłam.
Moje pierwsze solo w kathak było ważnym punktem zwrotnym.
To było po szkoleniu ciałopozytywności.
Mogłam przeżywać tę chwilę
i skoncentrować się na swojej relacji z tańcem,
zamiast na tym, jak taniec wpływa na moje ciało.
Zaburzenie żywieniowe stało się tak silne,
ponieważ miałam obsesję na punkcie obrazu szczupłej siebie,
zamiast skupić się na odczuciach.
Znów zaczęłam bawić się jedzeniem i delektować się nim.
Cieszyć się jedzeniem, a nie bać się go.
Napawać się aromatem przed zjedzeniem, odczuwać tę przyjemność.
To dziecięce podekscytowanie, jak przed zjedzeniem lodów
lub pysznego posiłku czy soczystego owocu.
Jedzenie to paliwo, ale też radość, kultura, rodzina.
Łączy ludzi.
Może odczuwamy głód ciepła, pocieszenia lub towarzystwa.
Zwykle, gdy ludzie mówią: „Ojej, nie ogranicza się”,
dotyczy to kobiety, która przytyła.
Ale ma to też pozytywny wydźwięk.
Uwolnienie się z pewnych kajdan, to brzmi świetnie.
Chcę to zrobić.
Chcę znaleźć innych, którzy tego chcą.
„MOJE CIAŁO” ATHENA NAIR
Moje wyobrażenia i marzenia o przyszłości wychodzą od pytania:
„Co by było, gdybyś nie nienawidził swojego ciała, zanim je pokochasz?”.
Tak dziwnie patrzy się na zdjęcia. Byłam ślicznym dzieckiem.
Pełnym radości. Nie wierzę, że ktoś sprawił, że tak się poczułam.
Widzę światło w swoich oczach. To straszne, że czułam się taka brzydka.
Nigdy nie uzależniaj swojej samooceny od wrodzonych fizycznych atrybutów.
Nigdy nie uzależniaj samooceny od tych elementów.
Gdybym mogła podkreślić to przesłanie wcześniej,
zrobiłabym to.
Nadal dorasta, jeszcze nie jest dorosła, a chwilami
to ja uczyłem się od niej. Myślę, że…
- Ja nadal to robię. - Właśnie.
Wszyscy tak bardzo ją kochamy. Cokolwiek robi.
Tak, jesteśmy z niej dumni.
Ludzie często mówią: „Nie jesteś pulchna
„ani gruba, jesteś piękna”. Jedno nie wyklucza drugiego.
Każdy może być i jednym, i drugim. Twoje ciało to twoje ciało, zmienia się.
Nasz dobrobyt zależy od tak wielu aspektów.
Potrzebujemy akceptacji i miłości. Zwłaszcza od siebie samych.
Ból, który odczuwałam jako 13-latka, wciąż istnieje.
Przepracowałam go. Dosłownie opatrzyłam rany.
Wszystkie lęki, które żywimy w związku z kochaniem swojego ciała i siebie,
udało się wyleczyć i ten proces trwa.
Moje ciało należy do mnie i to jest piękne.
Czuję się wyjątkowo, będąc tu i teraz.
- Moje rozstępy są piękne. - Mój nos jest piękny.
Piękne jest to, że jestem wysoka, głośna i ludzie zwracają na mnie uwagę.
Moja wrażliwość jest piękna.
Piękne jest to, kim się urodziłem.
Moja umiejętność rozumienia innych jest piękna.
Mój kolor skóry jest piękny.
Moja kultura jest piękna.
To, że zgłaszam się na zajęciach, jest piękne.
To, że uśmiecham się więcej niż inni, jest piękne.
Moje naturalne włosy, ciemna skóra i serce są piękne.
- Dziękuję za uwagę. - Tak!
Napisy: Karolina Bogdanowicz-Surmiak