Büyümek tek kelimeyle anlatılamaz.
Büyümek tahmin edilemez.
Dünyayı değiştirmek için bir fırsat.
REGL YOKSULLUĞUNA SON ADALETSİZ BARIŞ OLMAZ
Büyümek...
BİZİ ARTIK ÖLDÜRMEYİN!
Gücümüz ve yetkimiz var.
BEYAZ SARAY WASHINGTON
Duyulmayı hak ediyoruz.
-Büyümek... -Çalkantılı.
-Utandırıcı. -Karışık.
-Karmaşık. -Güzel.
-Zorunlu. -Başardık!
KENDİN OLMA CESARETİNİ
KONU ALAN
10 HİKÂYE
BÜYÜMEK
Büyürken kusursuzluk kültürüyle sarılıydı etrafım.
Bu da daha iyi olmak için
kendimizden nefret etme fikrini doğuruyor.
Bunun sonucunda da olabildiğince kabul görmek için
vücudumla, etrafımdaki dünyayla barışık olmaya çalışıyordum.
Çok zararlı olmaya başlamıştı. Hiçbir şekilde değerli hissetmiyordum.
Kendimi kabullenme maceramın
bir başlangıcı ya da sonu yoktu.
Kendime sevgiyle yaklaşmaya başladıktan sonra
diğerlerine de daha fazla sevgiyle yaklaşabildim.
Hikâyem diğer insanlara ne kadar özel olduklarını fark ettirebilir.
BAŞLIKSIZ BÜYÜMEK DİZİSİ
-Ne zaman başlamak istersen Athena. -Tamam.
Benim adım Athena Nair. 19 yaşındayım.
Bir sanatçıyım. Hikâye anlatıcısıyım.
Anlatılmamış hikâyeleri şarkı söyleyerek, dans ederek anlatıp
başka insanlarla bağ kurmak tüm tutkularımı bir araya getiriyor.
Kaliforniya Körfez Bölgesi'nde büyüdüm.
Bak ne buldum.
Orayı evim gibi görüyorum. Boston'da okudum.
Annem, babam ve kardeşim dışında tüm ailem Hindistan'da.
Hintli ebeveynler olarak...
SRI ATHENA'NIN BABASI
...ana akıma uymaya çalışıyorduk. Uyum sağlamalıyız.
İyi bir üniversiteye gitmelisin. Mühendis ya da doktor olmalısın.
Buradaki toplumla iyi anlaşmalıyız.
Ama büyürken evde Hint müzikleri çalardı, Hint dansları edilirdi.
Beş yaşında dans etmeye başladım. Kathak'a bayılırdım. Kesinlikle!
Ona benzeyen insanların arasındaydı.
UMA ATHENA'NIN ANNESİ
Vücudunu hareket ettirmeyi severdi. Orada evde hissederdi.
Kathak, Katha kelimesinden geliyor. Bir hikâye anlatmak demek.
Bugün size bir hikâye anlatacağım.
Benim hikâyemin bir kısmını anlatmak için dans edeceğim.
Büyürken çok utanç taşımıyordum.
Yediğim yemekleri severdim.
Konuştuğum dili severdim. Ten rengimden memnundum.
Çocukken mayo giyerdim.
Lehenga giyip göbek deliğimi gösterdiğim de olurdu.
Göbeğimi içime çekmezdim. Çocukken umurumda değildi.
Vücudumun yaratabildiği şeyler beni şaşırtırdı.
Güçlü hissediyordum.
Vücudum hareket edebiliyor, duygularımı yansıtabiliyor
ve başkalarına duygu ilhamı olabiliyordu.
Sonra ergenliğe girdim.
"Tamam, bu şekilde büyüyorum.
"Bazıları böyle büyümüyor.
"Büyüyen yerlerimizin farklı değerleri var." dedim.
"Vücudum belki de değişmeli. Belli bir kalıba uymalıyım." dedim.
Kilo almaktan korkuyordum.
Kendine kızmak bizim kültürümüzde bile
çok genel ve kabul edilen bir şey.
Belli kalıplara uymak, kendinden çok şey beklemek.
Yemek yemek ve spor yapmak arasındaki bu bağlantı.
Onlara nasıl bir mesaj veriyoruz?
Sanırım dördüncü sınıfta insanlar vücut kitle indeksinden konuşmaya başladı.
VÜCUT KİTLE İNDEKSİ
ZAYIF - SAĞLIKLI - ŞİŞMAN - OBEZ
Çok önemli bir şey değildi ama "Evet, daha kiloluyum." diyordum.
Altıncı sınıfta tam olarak farkına vardım.
EĞLENCELİ - POPÜLER - ZAYIF
ATEŞLİ SEKSİ
HARİKA KRALİÇE! PRENSES!
Sosyal medyaya çok bakıyorduk.
Birçok insan kaş aldırmak,
tüy aldırmaktan bahsediyordu. Alt dudaklar, Kylie Jenner.
Dolgun dudaklarım olmalı diyordum.
Tüm bunlardan sonra vücudumun
bunlara uymadığını fark ettim.
Değiştirmem gereken çok şey vardı. Değiştirmezsem de
güzel olamayacağımı düşünüyordum.
Altıncı sınıfta kızların göğüslerinin olmasını istediğini öğrendim.
"Ne? Yağın kötü olduğunu sanıyordum." demiştim.
Çok karmaşıktı.
"Nerem yağlanmalı, nerem yağlanmamalı?" diye soruyordum.
"Toplum nedir?" diye ilk kez o zaman sormuştum.
"Ne öğretiyorlar bana? Ne yapmam gerekiyor?" dedim.
Sırf kadın olduğu için
daha fazla zorlukla karşılaşacak.
Bu... olmak istediğimiz adil bir konum değil.
Onun yanındaydım. Hem onu korumak istiyordum
hem de ona dünyanın böyle olduğunu anlatmak istiyordum.
Özel bir okula geçiş yaptım. Çok varlıklı ve fit insanlar vardı.
"Yediklerim görünüşümü etkileyecek mi?" farkındalığıyla.
Yemekten artık zevk almıyordum.
Güzel hissetmiyordum.
Peynirli tostu çok severdim.
"Artık bunu yiyemem." dediğim bir dönem oldu.
"Peynirli tost yersem geriye dönemem." diyordum.
Bazı arkadaşlarım kendini gerçekten kısıtlıyordu.
Okulda yeme bozuklukları olmadığına dair itirazlar vardı.
"Bazıları öyle. Ben değilim." diyorlardı.
Yeme bozukluğu sesi çok güçlendi.
"Şu an perişan olabilirim,
kendimden utanıyor ve yemeğimin tadını çıkaramıyor olabilirim
ama başarılı ve güzel olacağım, kabul göreceğim." derdim.
Kendimi çok kısıtladım.
Yemekten çok korkardım ve tüm gün yemezdim.
Fazla egzersiz yapardım...
ve yağlandığımı görebiliyordum.
İleri derece beden algı bozukluğum vardı. Aynada gördüğümden
çok daha farklı olduğumu düşünüyordum.
Belli bir kiloya düşmeye çalıştım.
Ama sonra yine de istediğim gibi görünmediğimi fark ettim.
O eleştirel ses çok yüksekti.
Çok hastaydım.
ÇOK GÜZEL!! ÇOK İYİSİN!!!
Toplumun bunu desteklemesi çok üzücü. İltifatlar alıyordum.
"Çok güzel görünüyorsun. Kilo vermişsin."
Ben de devam ettim. İnsanlar sanırım benden bunu istiyordu.
Kendimi kısıtlamaya devam ettim.
Gittikçe zayıfladım.
Her an bayılacak gibi hissediyordum.
Çok yorgundum.
Vücuduma işkence çektiriyordum. Hayatımı mahvediyordu.
Çok korkunçtu.
Arkadaşlarımdan birinin "Bunu durdurmamız gerekiyor." dediğini hatırlıyorum.
Rehber öğretmene gitti. İlk başta kızmıştım.
"Bunu nasıl yaparsın?"
Ama onu yaptığı için ona çok minnettarım.
Ne kadar acı çektiğimi ve yardıma ihtiyacım olduğunu görüyordu.
Athena'nın arkadaşları rehber öğretmene gidip
öğle aralarında yemek yemediğini söyledi.
Rehber öğretmen de bizi aradı.
Bunun büyük bir problem olduğunu o zaman fark ettik.
Ona destek olmalıydık. Diyetisyen ve terapist aradık.
Dersler almaya başladı.
Çok duygulanmıştım. Çok yeni ve şaşırtıcıydı.
Beni en çok şaşırtan, onu ne kadar derinden yaraladığıydı.
Ve, sanki, onu... Evet, onu çok... güvensiz hissettirdi.
Sanırım çok yalnız hissediyordum.
Ailemle birlikte rehber öğretmenden yardım almam gerektiğine karar verdik.
İlk zamanlar çok kötüydü.
İyileşme süreci çok aşamadan oluşuyor. Düz bir yol da değil.
Sadece yemek yemek zorunda kalmak ve korkunç hissetmek.
Ailemi yatıştırmak, onları rahatlatmak,
arkadaşlarımı endişelendirmemek içindi.
O zaman öyle düşünüyordum.
"Her şey başkaları için."
O zamanlar hâlâ zayıf arkadaşlarımdan daha değersiz hissediyordum.
Kendimi kısıtlamaya o kadar alışmıştım ki dans etmek, hareket etmek
çok daha zor gelmeye başlamıştı.
Hâlâ vücudumla barışık değildim. Düzgün beslensem de
"Vücudum çirkin. Neden böyle görünüyorum?" diyordum.
"Sanırım ben böyleyim.
"Her zaman değersiz hissedeceğim.
"İnsanlar beni beğenmeyecek." diyordum.
"İnsanların beni kabul etmesi için daha fazla çalışacağım."
Yenilgiyi kabul etmek gibi bir şeydi.
Depresyonumun başlangıcı da oydu.
Her şeyden uzaklaşmıştı. Hiç sosyal olmak
istemiyor gibiydi. Hiç onluk bir davranış değildi.
Konuşmak istemediği...
zamanlar olurdu.
Bir başarısızlık gibi hissettim.
Hiçbir anlamda değerli hissetmiyordum. Yük gibi hissediyordum.
Çok karanlık bir dönemdi.
Bir uçuruma çekiliyor gibiydi. Sanki...
Eve gelecek mi gelmeyecek mi bilmiyordum.
Onu taşımak istiyordum...
ve çoğu zaman da çaresizdim.
Bunu atlatması için dua ediyordum.
İyileşme sürecinde kimse
kendini sevme ve kabul etmenin bunun bir parçası olduğunu söylemedi.
Bir arkadaşım Lindy West’in kitabını önerdi. Shrill.
Kitabınız çok dokunaklı. Komik kısımları da var.
Size büyük denilmesini istemediğinizi açıkça belirtmişsiniz.
Şişman demelerini istiyorsunuz.
Şişman olmakta utanılacak bir şey yok.
Uzun ya da sarışın gibi bir tanımlayıcı.
İnsanların vücudumu anlatmak için bir örtüye ihtiyacı olduğunu
düşünmesini istemiyorum. O benim. Ben vücudumum.
İlk kez o zaman "şişman" kelimesini bir saldırı olarak algılamadım.
Çok uzun zamandır bir saldırı olarak kullanılıyordu bana.
"Aman Tanrım." dedim.
Sen kısasın, sen uzunsun demek gibi bir şey.
Sen, esmersin, sen sarışınsın. Sen şişmansın, sen de zayıfsın."
"Aman Tanrım. Neden daha önce öğretmediler bunu?"
VÜCUDUNU NASIL SEVERSİN
Beden pozitifliğini araştırdıktan ve tüm o hareketi öğrendikten sonra
asıl iyileşme sürecim başladı.
SEZGİSEL YEMEK
OKUYUCULARIN %89'U UTANDIĞINI SÖYLÜYOR
Çok şey öğrendim. Kilo fobisinin tarihi.
Her kiloda sağlık bilimi.
AŞIRI KİLOLU VE SAĞLIKLI?
Vücut kitle indeksi bir doktor
ya da sağlık geçmişi olan biri tarafından yapılmamış.
BEDEN KİTLE İNDEKSİ FİYASKO
Lisedeyken kitle indeksi kâğıtlarını doldurduğumuz
ve paylaştığımız günü hatırlıyorum.
Benim indeksim çok yüksekti.
"Tamam da ne olmuş?" demiştim.
"Bütün sınıfın önünde vücudumu değiştirmem gerektiğini mi söyleyeceksin?"
Acı verici.
Vücut kitle indeksi sağlığı ölçen bir şey değil.
1800'lerde Fransız ve İskoçların yaptığı bir istatistik.
Birçok sözdebilim, negatif söylemleri
geride bıraktığımızı düşünüyorum. Kilo ve sağlıkta takıldık ama.
Sağlığı ölçen çok daha iyi yöntemler var.
Bana öğretilen çoğu şeyi çözmeye başlamıştım.
FATURA ÖDEMEK VE KİLO VERMEK İÇİN YAŞAMIYORSUNUZ
Sosyal medyamı değiştirdim.
DİYET KÜLTÜRÜNÜ ÖĞRENENLER
Daha fazla beden pozitifliği insanını takip ediyordum.
Birçok farklı vücutta, renkte,
şekilde ve kimlikten insanlar.
"Aman Tanrım" dedim.
"Bu insanlar vücutlarıyla mutlular. İnanılmaz."
MÜKEMMEL BİR VÜCUDUM VAR
Akışımı değiştirmenin yarattığı psikolojik etki büyüktü.
Benim için bir gelecek vardı. Benim gibi insanlar için bir gelecek.
HER YERİN GÜZELDİR. TOPLUM İNANSIN YA DA İNANMASIN.
"Vücudum çok değerli. Hayatım çok değerli." diyordum.
Beden pozitifliğine odaklanıyordum.
BİLİYOR MUSUN...
Sonra vücudum değişmeye başladı. Çok heyecanlanmıştım.
İnsanların yorumlarını duymaya başladım.
Sanki zayıflamamak için
diğerlerini de şişman yapmak istiyor.
Bizi şişmanlatmaya çalışıyorsun.
Bence tembelliğini örtüyor.
"Sporla ilgilenmiyorsun."
Onun için yeterli olabilir ama benim için değil.
Bu inanılmaz harekete karşı çok fazla nefret ve karşıtlık vardı.
Korkmaya başladılar ve insanlar saldırmaya başladı.
Bununla savaşma hikâyem zordu.
Ama sonra inanılmaz bir organizasyon buldum.
BEDEN POZİTİFLİĞİ
Beden Pozitifliği. Beni yeni bir yola soktu.
Üçüncü sınıfın sonlarıydı.
Beden Pozitif atölyesinde farklı bir an yaşamıştım.
Bizim görevimiz kendi güzelliklerimizi tekrar ortaya çıkarmak.
VÜCUDUNU SEV HAYATINI YAŞA
Vücudunuzun bölgelerini geri kazanma alıştırması yapardık.
Ten rengimden dolayı çok sataştılar...
ama güzelliğim ten rengimde.
Çok özel ve önemli hissettim.
Benim uğraşılan bölgem gıdım.
Güzelliğim gıdımda.
Sıra bana gelirken düşündüklerimi hatırlıyorum.
"Aman Tanrım." dedim.
"Hayatımın çoğunda zorlandığım bir şey bu."
Başkalarının önünde güzelliğimi ilan ettiğim o an gerçekten çok zordu.
Konuşmaya başlayana kadar korktuğumu hatırlıyorum.
Benim uğraşılan bölgem göbek katlarım.
Benim güzelliğim...
göbek katlarım.
Söylemek bile güç vericiydi.
Önemsiz geliyor belki ama o an çok önemliydi.
Beden Pozitifliği atölyesi kesinlikle hayatımı değiştirdi
ama zorlukları bir anda alıp götürmedi.
Utanma ve öz güvensizlik hissi her zaman devam ediyordu.
Kafamda "Göbek katların varsa bunları giyemezsin." gibi kurallar vardı.
"Alırsam giyemem."
Korkuyordum.
Ama risk almaya karar verdim.
Sonra tek yaptığımın vücudumla var olmak olduğunu fark ettim.
Özgür olmakla ne kaybederim?
Kendimi sevme ihtimalini görmek,
bu süreçte de kilo alabileceğimi bilmek
ve bunu kötü karşılamamak.
Güzelliği her şeyle bağdaştırabiliriz.
Herkes bir şekilde güzel hissetmek ister.
Bunu birinden alırsanız çok fazla probleme sebep olur.
"Benim vücudum böyle. Böyle de güzelim."
diye bir temsil olmalı.
Bu güzellik de tek bir şey değil. Tek bir ten rengi ya da boyut değil.
Çünkü güzellik tek bir şey değildir.
Temsil bence çok önemli.
Neyin uygun olduğunu, nasıl insanların yaşadığını görüyorsunuz.
On dokuz yaşında vücudumu seviyorum dediğimde insanlar şaşırıyor.
Kilo vermeyi de bıraktım. "Nasıl yapıyorsun?" diye sordular.
"En başından beri bunu öğretmeleri gerekiyormuş." dedim.
Benim savaştığım şeyle savaşan insanları bulma konusunda
topluluk çok önemliydi.
Dans etmekten daha fazla zevk almaya başladım. Bir kısmını kaybetmiştim.
İlk Kathak solom büyük bir dönüm noktasıydı.
Ve bu, Beden Pozitifliği eğitiminden sonraydı.
Anı yaşamayı öğrenmiştim.
ve böylece dansın vücudumu nasıl etkilediğinden çok
dansla olan ilişkimle ilgili oldu.
Yeme bozukluğu sesi zayıf olmaya taktığım için
çok yüksekti.
Hisse odaklanamıyordum.
Yemekle oynamaya başladım. Yemekten tekrar zevk alıyordum.
Yemekle ilgili heyecan duymak ve bundan korkmamak.
Yemeden önceki aroma. O his.
Dondurma, güzel bir yemek ya da sulu bir meyve yemeden önce
hissettiğim çocukça bir his.
Evet yemek enerji ama aynı zamanda bir kültür ve aile.
İnsanlar yemekte bir araya geliyor.
Sıcaklık, rahatlık ya da toplum olma hissi açlığı gibi.
Genellikle insanlar "Kendini bıraktı" diyorlar.
Kilo almış bir kadın hakkında.
"Tamam... Harika." diyordum.
Tüm bu olanlardan özgür kalmak kulağa çok güzel geliyor.
Onu yapmak istiyordum.
Böyle başka insanlar bulmak istiyordum.
"VÜCUDUM" ATHENA NAIR
Fikrim ve gelecek hayallerim tek bir soruyla başlıyor.
"Ya vücudunu sevmeden önce vücudundan nefret etmen gerekmeseydi?"
Eski fotoğraflara bakmak garip. Güzel bir çocuktum.
Mutluydum. Birinin beni böyle hissettirdiğini hatırlamıyorum.
Gözlerimde o ışığı görüyordum. Çirkin hissetmem çok acıydı.
Öz güveninizi birlikte doğduğunuz fiziksel özelliklere bağlamayın.
Ve asla öz saygınızı o kısma bağlamayın.
Eğer ona bu mesajı
daha önce verme şansım olsaydı verirdim.
Hâlâ bir yetişkin olmak için büyüyor ve ondan çok şey
öğrendiğim anlar oldu, değil mi? Sanırım, bu..
-Hâlâ da öyle. -Evet.
Onu hepimiz çok seviyoruz. Ne yaparsa yapsın.
Bizi gururlandırıyor.
İnsanlar çok söylüyor. "Şişman değilsin, dolgunsun.
"Kilolu değilsin. Çok güzelsin." "İkisi de olabilirim." diyorum.
Herkes ikisi de olabilir. Vücudunuz vücudunuzdur ve değişir.
İyi olmaya dair o kadar daha fazla şey var ki.
Kabul görmeye ve sevgiye ihtiyacımız var. Ve en önemlisi kendimizden.
13 yaşında hissettiğim acı hâlâ burada.
Onunla ilgilendim. Yaralarını sardım.
Kendimizi sevmek ve beden pozitifliğiyle ilgili
tüm bu korkularımız ya iyileşti ya da iyileşmeye devam ediyor.
Vücudum benim ve çok güzel.
Burada olmak çok özel hissettirdi.
-Güzelliğim çatlaklarımda. -Güzelliğim burnumda.
Güzelliğim uzun, sesli olmam ve bir yere girdiğimde kafaların çevrilmesinde.
Güzelliğim duygusallığımda.
Güzelliğim doğduğumdan beri olmam gereken insanda.
Güzelliğim başkalarını anlayabilmemde.
Güzelliğim ten rengimde.
Güzelliğim mirasımda.
Güzelliğim sınıfta ilk parmak kaldırmamda.
Güzelliğim herkesten çok gülmemde.
Güzelliğim doğal saçım, kahverengi tenim ve kalbimde.
-Dinlediğiniz için teşekkürler. -Evet!
Alt yazı çevirmeni: Oğuz Bahadır Özgeçit