Μεγαλώνοντας γίνονται πολλά πράγματα.
Είναι κάτι απρόβλεπτο.
Η ευκαιρία να αλλάξει ο κόσμος.
ΟΧΙ ΣΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ
Μεγαλώνοντας ένιωθα...
ΑΜΙΡΙ
ΙΖΑΜΠΕΛ
ΑΘΗΝΑ
ΚΛΕΡ
ΜΗ ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΕΤΕ!
Έχουμε δύναμη κι ευθύνη.
ΕΜΙΛΙ
ΝΤΕΪΒΙΝΤ
ΒΑΝΕΣΑ
ΑΛΕΞ
ΛΕΥΚΟΣ ΟΙΚΟΣ
Ακούστε μας.
ΓΚΑΒΙΝ
ΣΟΦΙΑ
ΣΕΪΤΖ
-Μεγαλώνοντας νιώθω... -Ταραχή.
-Ντροπή. -Σύγχυση.
-Άνω κάτω. -Όμορφα.
Δίχως επιλογή.
Τα καταφέραμε!
10 ΙΣΤΟΡΙΕΣ
ΓΙΑ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ
ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ
ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ
Μικρός, ζούσα στη Νεμπράσκα και κοιμόμουν στον καναπέ.
Νόμιζα πως αυτή είναι η ζωή μου.
Μετακομίζαμε συνέχεια, αφήνοντας πίσω τα πάντα.
Ανησυχούσαμε τι πρόκειται
να συμβεί.
Ήθελα να ξεφύγω από αυτόν τον κύκλο της φτώχειας.
Ελπίζω η ιστορία να φτάσει σε ανθρώπους
που είναι κάπου και θέλουν να είναι κάπου αλλού.
Θα συμβούν πράγματα στη ζωή σας,
αλλά υπάρχει πάντα κι η άλλη πλευρά.
Δεκαοχτώ Άλφα, λήψη δεύτερη.
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ
ΓΚΑΒΙΝ
Πάμε; Εντάξει. Πρώτον, ευχαριστώ που μοιραστήκατε τις ιστορίες σας.
Είναι απίστευτο, είστε όλοι συγκλονιστικοί
κι ευχαριστώ που ακούτε τη δική μου. Δεν θα κλάψω κιόλας.
Δεν πειράζει.
Με λένε Γκάβιν. Είμαι 22, νοσοκόμος.
Μεγάλωσα στη Νεμπράσκα και το Κολοράντο.
Ο Γκάβιν έχει έναν ζήλο στα μάτια.
Σαν ελάφι στα φώτα του αυτοκινήτου.
Αλλά δεν είναι έτσι, απλώς σε ακούει…
ΝΑΤΑΛΙ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΓΚΑΒΙΝ
…και προσέχει αυτό που λες.
Προερχόταν από μια ασταθή κατάσταση κι ήξερα ότι η ζωή του μπορούσε να πάει
είτε έτσι είτε αλλιώς.
Θυμάμαι ιστορίες
που μόλις πρόσφατα κατάφερα να καταλάβω.
Η πιο παλιά μνήμη, ήμουν στη Νεμπράσκα,
έτρωγα βρώμη
και θυμάμαι τη μαμά μου να κατεβαίνει και να λέει
"Γκάβιν, φεύγουμε".
Και μετά μας θυμάμαι στο αυτοκίνητο.
Ο αδερφός μου δίπλα μου, στο πίσω κάθισμα.
Κι η μαμά να οδηγεί. Τσιγάρο στο ένα χέρι,
κινητό στο άλλο,
κρατά το τιμόνι με το γόνατο και το σκάμε.
Ο μπαμπάς μου θα έλεγε
ότι μας απήγαγε
και μας πήρε μακριά του. Αν ρωτήσετε τη μαμά μου,
θα έλεγε ότι μας έσωζε και νομίζω ότι αυτή η ένταση
χαρακτήριζε την αρχή της ζωής μου.
Λίγο μετά, πήραν διαζύγιο.
Έτσι, το πρώτο μέρος της ζωής μου, όλες οι μνήμες είναι στη Νεμπράσκα,
με τη συμφωνία να είμαι
με τη μαμά Δευτέρα με Πέμπτη
και με τον μπαμπά Παρασκευή με Κυριακή.
Στο σπίτι του μπαμπά,
είχαμε τεράστια αυλή με μεγάλο κήπο.
Με τον αδερφό μου, μας άρεσε να τρέχουμε στα καλαμπόκια.
Κι η μαμά…
η ζωή μαζί της ήταν λίγο διαφορετική.
Ήταν πιστοποιημένη βοηθός νοσηλευτή, αλλά άλλαζε συνεχώς δουλειές.
Δυσκολευόταν με τα χρήματα και μου ήταν πολύ προφανές.
Ένιωθα ότι στον μπαμπά δεν άρεσε
ο τρόπος ζωής της μαμάς και τελικά παντρεύτηκε κάποια άλλη.
Αυτή τον έπεισε να ζητήσει πλήρη επιμέλεια του αδερφού μου κι εμένα.
Τα πράγματα αγρίεψαν στην οικογένεια
και νομίζω ότι…
το κόστος αυτής της διαδικασίας είναι πολύ μεγάλο.
Η μαμά μου, που δυσκολευόταν,
τώρα είχε να πληρώνει δικηγόρους
και…
αυτό οδήγησε σε οικονομική καταστροφή.
Μας έκαναν εξώσεις.
ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΕΞΩΣΗΣ
ΤΑΞΗ 3 ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΓΚΑΒΙΝ Α.
"Πάρε την τσάντα σου, ό,τι μπορείς,
πάμε σε άλλο σπίτι τώρα."
Κάθε σπίτι ήταν χειρότερο από το προηγούμενο.
Τελικά, πήγαμε σε ξενοδοχείο.
Ο μπαμπάς ήταν αλκοολικός…
οπότε πήγε για αποτοξίνωση την ίδια περίοδο…
και μια μέρα…
η μαμά μου ήρθε να μας πάρει…
κι είπε "Πάμε σε άσυλο αστέγων…
σήμερα".
Σκέφτηκα "Θεέ μου".
Έτσι, σε μια στιγμή,
συνέβησαν όλα αυτά κι όλα κατέρρεαν.
Το να πρέπει να πας σε άσυλο αστέγων ήταν τρομακτικό.
Κοιμόταν πολύς κόσμος σε αριθμημένα κρεβάτια στη σειρά
και πάνω είχε διαμερίσματα,
για οικογένειες με παιδιά.
Είπε "Μην ανησυχείτε,
μόνο για το σαββατοκύριακο και…
όλα θα φτιάξουν".
Ένιωθα πολύ παράταιρος…
και πολύ άβολα
και δεν μείναμε το σαββατοκύριακο. Μείναμε περίπου 11 μήνες.
Δεν θέλαμε να μας δουν να μπαίνουμε στο λεωφορείο
στη στάση του ασύλου.
Πηγαίναμε πιο πάνω, σε ένα πάρκινγκ,
και μας έπαιρναν από εκεί.
Ντρεπόμουν να νιώθω ότι είχα λιγότερα ή ότι άξιζα λιγότερο.
Το σχολείο ήταν απόδραση
κι εκεί μπορούσα να είμαι ο εαυτός μου, να είμαι παιδί.
Ήμουν καλός στο σχολείο.
Γ Α Γ Δ Γ Α Β Δ
Δίναμε τυποποιημένα τεστ
κι έπαιρναν το γραπτό μου κι έλεγαν
ο μέσος όρος εδώ, ο Γκάβιν εδώ
στο τεστ. Κι έλεγαν "Είσαι ξεχωριστός".
ΓΚΑΒΙΝ ΜΕΣΟΣ ΟΡΟΣ
Θυμάμαι κάποια στο άσυλο το κοιτούσε και είπε
"Να πάρει, Γκάβιν, είσαι έξυπνο παιδί." Και το έδειχνε στους άγνωστους.
Έλεγε "Δείτε αυτό το παιδί". Και σκέφτηκα "Ίσως είμαι ξεχωριστός".
Και μια νύχτα, φύγαμε από το άσυλο αστέγων
και μείναμε σε σπίτι με τη μαμά μου και τη φίλη της.
Αλλά ήταν μια κακοποιητική σχέση.
Η μαμά μου άρχισε να πίνει…
και γινόταν πολύ επιθετική. Πιανόταν στα χέρια με τη φίλη της.
Η σχέση μου με τη μαμά μου άρχισε να φθίνει.
Ο μπαμπάς βγήκε από την αποτοξίνωση και πήγε στο Κολοράντο.
Κι ήθελε να ξαναφτιάξει τη σχέση του με τον αδερφό μου κι εμένα.
Κι έφτιαξε ένα πλάνο που βρήκα μετά από χρόνια.
ΤΟ 15-ΕΤΕΣ ΠΛΑΝΟ ΜΟΥ
Ένα 15-ετές πλάνο…
ΣΤΟΧΟΙ ΣΧΕΣΕΩΝ ΔΙΑΙΤΑ
ΠΛΑΝΟ ΣΥΝΤΑΞΗΣ
…για τη σχέση με τα παιδιά του.
ΓΚΑΒΙΝ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ ΜΑΖΙ ΜΟΥ
Έλεγε "Σε 15 χρόνια, ο Γκάβιν θα είναι 22". Είμαι τώρα.
ΘΑ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΤΗ ΣΧΟΛΗ
"Ελπίζω ως τότε να έχουμε καλή σχέση".
Ήταν εξαιρετικά προσεγμένο και μελετημένο.
Μόνο και μόνο που αναγνώριζε…
ότι η συγχώρεση θα αργούσε.
Το είχε χειριστεί με τέτοιο τρόπο,
που με έκανε να τον εμπιστεύομαι κι έμοιαζε σαν πηγή σταθερότητας,
που τη λαχταρούσα.
Έτσι, με τον αδερφό μου, μετακομίσαμε στο Κολοράντο με τον μπαμπά.
Νόμιζα ότι όλα θα φτιάξουν.
Κι αυτός, για καιρό, είχε πολύ καλή δουλειά.
Δεν ήμασταν πλούσιοι, αλλά είχαμε φαΐ στο τραπέζι,
κι εγώ έτρωγα διαρκώς.
Είχα φρέσκα φρούτα και λαχανικά για πρώτη φορά.
Τόσα πράγματα που δεν είχα τόσο καιρό στη ζωή μου.
Πήγαινα σχολείο. Στο γυμνάσιο τότε.
Έκανα φίλους.
Στροφή 180 μοιρών.
Ο Γκάβιν ερχόταν κι έλεγε απλώς πώς ήταν η μετάβαση
από τη Νεμπράσκα στο Κολοράντο, στο νέο σχολείο, με καινούργιο κόσμο.
Ήταν πάντα δίπλα μου στο μεσημεριανό.
Ήξερα ότι θα είναι η σκιά μου.
Πάντα ήθελε να ακούσει όσα είχα να πω
κι ήταν καλή ακροάτρια.
Ξέρεις πότε κάποιος σε ακούσει, γιατί…
έκανε καλές ερωτήσεις.
Και ταυτόχρονα πάλευα με το ότι ήμουν ομοφυλόφιλος.
Ο πατέρας μου ήταν θρήσκος, πολύ συντηρητικός
κι έπαιζε φούτμπολ και ξέρετε,
το ήθελε κι από τους γιους του αυτό.
Έλεγε διάφορα για τους γκέι, ότι διαφωνούσε με τον τρόπο ζωής τους.
Δεν ήθελα να χάσω τη σταθερότητα
και για πολύ καιρό το ερώτημα ήταν "Είμαι διατεθειμένος για αυτήν την άνεση
να μην αποκαλυφθώ;"
Στη Νάταλι το είπα από τους πρώτους.
Την έβαλα να κάτσει και είπα "Πρέπει να σου πω".
Κι όπως ετοιμαζόμουν να το πω, σκέφτηκα "Γιατί το λέω σ' αυτήν;
Θα της φανεί παράξενο που της λέω ότι είμαι γκέι;"
Και είπε "Ευχαριστώ που μου το είπες,
σημαίνει πολλά για μένα".
Να έχεις μια δασκάλα να σου λέει ότι μπορείς να είσαι αυτός που είσαι.
"Δεν είναι κάτι κι είμαι περήφανη για σένα".
Σήμαινε πολλά.
Εκείνη την εποχή, ο μπαμπάς κι εγώ αρχίσαμε…
να μη συμφωνούμε απόλυτα.
Μια μέρα, μαλώναμε και είπε
"Ξέρω τον χαρακτήρα σου και δεν είναι αυτός".
Και είπα "Βασικά, δεν με ξέρεις".
Δεν θα του το έλεγα κατά πρόσωπο, οπότε εκείνο το βράδυ, όταν πήγε για ύπνο
και σιγουρεύτηκα ότι κοιμάται, του έστειλα μήνυμα,
ένα πολύ μεγάλο μήνυμα,
μια ιστορία βασικά, όπου του έλεγα ότι είμαι γκέι.
Ξυπνήσαμε κι είχαμε μια αμήχανη συζήτηση,
που μου είπε
"Ίσως είναι μια φάση".
Νομίζω ότι δεν ήθελε να πιστέψει ότι είχε γιο ομοφυλόφιλο.
"Θες να το πεις σε όλους; Χρειάζεται;
Χρειάζεται να το αποκαλύψεις;"
Από τότε, τα πράγματα ήταν περίεργα
και κάπως αμήχανα.
Δεν με καταλάβαινε.
Κάποια στιγμή, είπε ότι ένιωθε πως είχε σπίτι του έναν ξένο.
Απομακρυνθήκαμε, νομίζω, και δεν είχαμε πολλά κοινά.
Άρχισα να έχω κατάθλιψη, άγχος.
Όλα αυτά αναδύθηκαν από το παρελθόν μου
και δεν ήξερα πάντα ότι δεν είναι φυσιολογικό να δυσκολεύεσαι.
Δεν χρειάζεται να ζεις μια ζωή μες στις δυσκολίες.
Αναγνωρίζοντας ότι χρειάζομαι βοήθεια για την ψυχική μου υγεία
και δεν πειράζει να μιλήσω σε κάποιον.
Η ψυχοθεραπεία ήταν η καλύτερη απόφαση της ζωής μου.
Η ψυχοθεραπεύτριά μου ήταν στο σχολείο.
Έμαθα πώς εσωτερίκευα πολλά προβλήματα
που είχα μεγαλώνοντας.
Γιατί δεν καταλάβαινα τι μέρος της ζωής μου επηρέαζε,
τις σχέσεις μου, το πώς έβλεπα τον εαυτό μου.
Με την ψυχοθεραπεία το ανέλυσα κι έμαθα μηχανισμούς αντιμετώπισης
και δεν υπάρχει κάτι πιο εμψυχωτικό από το τρέξιμο.
Είναι πολύ θεραπευτικό και δυνατό…
και χαίρομαι και πάω σπίτι
και νιώθω ότι μπορώ να αντέξω τα προβλήματα.
Άρχισαν τα θέματα υγείας του πατέρα μου.
Είχε διαβήτη.
Άρχισε να έχει ζαλάδες και μετά άρχισε να μη βλέπει καλά.
Πήγαινε συνέχεια σε γιατρούς και αρρώστησε βαριά,
δεν μπορούσε να δουλέψει
κι έτσι δεν μπορείς να πληρώνεις τους λογαριασμούς.
Ήταν και περήφανος, δεν δεχόταν κρατική βοήθεια,
την οποία χρειαζόμασταν.
Άρχισε να πίνει, για να αντέξει.
Και θυμάμαι ότι πεινούσα συνέχεια.
Το σχολείο ήταν και τότε το καταφύγιό μου.
Η Νάταλι με βοήθησε να καταλάβω
ότι υπάρχουν υποτροφίες. Μπορείς να τα πας καλά στη σχολή
και θα σου δώσουν χρήματα να πας.
Δεν μπορούσε να αλλάξει την κατάσταση του πατέρα του.
Μιλούσαμε πολύ
για πράγματα ευνοϊκά για αυτόν.
Για να δει την προοπτική, ξέρετε,
ότι θα υπάρχει κάτι μετά το λύκειο.
Στο τέλος της δευτέρας λυκείου, άρχισα να συνειδητοποιώ
ότι με τη μόρφωση θα έφευγα από τη φτώχεια.
ΘΑ ΓΙΝΩ ΝΟΣΟΚΟΜΟΣ
Το καλοκαίρι πριν την τρίτη τάξη, δούλευα
και μάζευα όσα λεφτά μπορούσα.
Είχα πλήρες ωράριο
και δεν έφταναν για όλους τους λογαριασμούς. Χρεωνόμασταν.
Πριν αρχίσει το σχολείο, κάθισα κάτω τον πατέρα μου και του είπα
"Τα υπολόγισα. Δεν βγαίνουν.
Ίσως χρειαστεί να αφήσω το σχολείο, δεν έχουμε λεφτά.
Ξέρεις ότι δεν γίνεται αλλιώς;"
Και είπε "Μη σε νοιάζει αυτό.
Είμαι ο πατέρας σου. Εγώ θα ανησυχώ για τα οικονομικά
και τον προϋπολογισμό και θα τα καταφέρουμε.
Θα τα καταφέρεις. Θα κάνεις ό,τι χρειάζεται
για το σχολείο".
Έτσι, άφησα δύο από τις δουλειές.
Σκέφτηκα ότι το σχολείο είναι αυτό που πρέπει να κάνω.
ΜΑΘΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ
Πρέπει να συνεχίσω,
ό,τι και να γίνει. Όλα κατέρρεαν γύρω μου.
Αν δεν μπω σε καλή σχολή, αν δεν μου πληρώσουν τη σχολή,
δεν θα είναι γιατί δεν προσπάθησα.
ΓΚΑΒΙΝ ΑΡΝΕΣΟΝ
Στην αρχή της τρίτης λυκείου, άρχισα τις αιτήσεις σε σχολές.
Ονειρευόμουν να ζήσω στη Νέα Υόρκη και να σπουδάσω εκεί.
Έτσι, έγραψα την επιστολή αίτησης εισαγωγής. Έγραψα ότι ένιωθα
πως είχα να αποδείξω κάτι στον εαυτό μου και στην κοινωνία.
Επίσης ήθελα να ξεφύγω από αυτήν τη γενιά της φτώχειας.
Δεν νομίζω ότι καταλάβαινε κανείς
τι συνέβαινε στο σπίτι, ούτε εγώ δεν ήξερα καν
πόσο άρρωστος ήταν.
Μια μέρα, ο μπαμπάς μου είπε
"Φρόντισε να έρθεις σπίτι απόψε.
Μου δίνει ελπίδα που είσαι ακόμα εδώ".
Έγραψα ένα διαγώνισμα στο σχολείο, πήγα σπίτι να δω τι κάνει…
έφτασα γύρω στις 3:45…
και τον βρήκα, είχε πεθάνει.
Ναι, και ήταν…
ήταν συντριπτικό.
ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣ
Ο μπαμπάς πέθανε.
Δεν ήξερα τι θα μου συμβεί.
Και κανείς δεν καταλαβαίνει.
Πήρα τον αδερφό μου
και ανέλαβε να πάρει όλη την οικογένεια,
γιατί… εγώ βρισκόμουν σε κατάσταση σοκ. Είχα σοκαριστεί πραγματικά.
Δεν το περίμενα.
Κι ο ιατροδικαστής μου είπε
"Πόσων ετών είσαι;" Είπα "Είμαι 18". Έναν μήνα τα είχα κλείσει.
Κι έκλεισε το τετράδιό του και είπε "Λυπάμαι πολύ".
Αυτό ήταν όλο. Και είπα "Τι θα κάνω;"
Είπε "Ό,τι θες, να πας όπου θες".
Κι ένιωσα…
τόσο…
εκτοπισμένος από τη ζωή μου.
Σαν φτερό στον άνεμο από τόσες απόψεις.
Και πήγαινα σχολείο. Σκεφτόμουνα "Πού θα πάω,
αν δεν έχω κανέναν να μου πει πού;"
Ήταν σαν να έτρεχα σε μια πλατφόρμα
και να κόντευα στον προορισμό μου,
που ήταν να σπουδάσω.
Το έβλεπα σαν κάτι που θα με πήγαινε κάπου
και θα μου έδινε μια ευκαιρία. Και η πλατφόρμα έπεσε.
Αλλά ήταν εκεί τόσοι να με πιάσουν.
Η περίσσεια στήριξης που δέχτηκα από μαθητές,
δασκάλους. Από ανθρώπους που νοιάζονταν.
Όλη η κοινότητα μαζεύτηκε γύρω μου και είχα τόσο κόσμο
να με στηρίζει…
ΓΕΥΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΚΑΒΙΝ
…να μου φτιάχνει φαγητό…
ΧΟΥΑΝ Ρ. - ΚΑΛΤΣΟΝΕ
…μαγείρευαν τρία βράδια τη βδομάδα.
Θυμάμαι, είπα "Ό,τι χρειαστείς.
Αν θες να μιλήσεις. Αν θες να κλάψεις, ό,τι χρειαστείς".
Και τελείωσα το σχολείο, πρώτος στην τάξη μου,
χάρη σε όλους αυτούς που με στήριξαν.
Και μπήκα στο πανεπιστήμιο που ήθελα με πλήρη υποτροφία,
που ήταν τρελό.
Έκλαψα όταν πήρα την οικονομική βοήθεια που χρειαζόμουν.
Είχα στιγμές θλίψης, που σκεφτόμουν ότι
ο μπαμπάς μου δεν είναι εδώ και δεν έμαθε
ότι άξιζε τον κόπο και θα σπουδάσω τώρα
και όλα καλά.
Η διάθεσή του να πει "Ακόμα κι όταν η πλατφόρμα πέφτει
πίσω σου, υπάρχει τρόπος".
Στέκομαι τώρα εδώ,
κυριολεκτικά χάρη στη στήριξη που δέχτηκα.
Σκέφτομαι εκατοντάδες ανθρώπους που ήταν εκεί
τα τελευταία έξι χρόνια και ειδικά τους τελευταίους έξι μήνες.
Ευχαριστώ που ήρθατε για όλους εμάς
που βιώνουμε τη δύσκολη εμπειρία του μεγαλώματος.
Ελπίζω να θυμάστε την αξία σας και τη δύναμή σας να πετύχετε οτιδήποτε
θέλετε πραγματικά.
Μέρος του να ζεις είναι η αναγκαιότητα
να καταλαβαίνεις τις δυσκολίες.
Κουράστηκες και έπεσες, θες ένα διάλειμμα.
Τότε είναι δύσκολο να συνεχίσεις, αλλά αυτό ξεχωρίζει την επιτυχία σου
από την αποτυχία σου, η ικανότητά σου να συνεχίζεις.
Θέλει κουράγιο να ξανασηκωθείς και να συνεχίσεις μπροστά.
Δεν είναι εύκολο.
Να διαλέγεις πάντα να συνεχίζεις.
Ευχαριστώ.
Τα καταφέραμε!
Ήμουν πανέτοιμος,
για αυτό προσπαθούσα, αυτό περίμενα.
Άφησα τη δουλειά μου. Έκλεισα το διαμέρισμα που έμενα
και πήγα στη Νέα Υόρκη.
Βλέποντας την αρρώστια του πατέρα μου και τις δυσκολίες
σε σχέση με το σύστημα υγείας γενικά…
ένιωσα ότι μπορώ να κάνω κάτι για αυτό.
Είπα "Αν γίνω νοσοκόμος, κανείς στην οικογένεια
δεν θα αναρωτιέται πώς να φροντίσει τον εαυτό του
ή τι έχει το σώμα του".
Λένε κάνε μεγάλα όνειρα κι άλλαξε τον κόσμο.
Κι εγώ προσεγγίζω το επάγγελμα του νοσοκόμου, τώρα τουλάχιστον,
ως "αν αλλάξεις τη ζωή κάποιου, αλλάζεις όλο τον κόσμο".
Μπορεί να γεννηθείς σε μια κατάσταση που δεν μπορείς να ελέγξεις
και να μην κάνεις τίποτα λάθος
και να νιώθεις ντροπή για το πού βρίσκεσαι.
Ήμουν παιδί. Και τώρα το βλέπω και σκέφτομαι
ότι δεν έπρεπε να ντρέπομαι.
Κι αυτά είναι όλα, μάλλον.
Ξεκινήσαμε αυτήν την παρέα με το ερώτημα
αν βοηθάει να λες την ιστορία σου.
Αν βοηθάει να ακούς κάποιου άλλου.
Δεν ξέραμε τι θα συμβεί.
Θέλαμε απλώς να πούμε την ιστορία του πώς είναι να είσαι νέος,
αλλά θέλω να ακούσω από σας πώς ήταν αυτή η εμπειρία.
Ήταν ειλικρινά η πιο σουρεαλιστική εμπειρία.
Παραδέχομαι ότι είχα πολλή νευρικότητα.
Και ήταν πρωτόγνωρο, αλλά το ότι άκουσα τόσες άλλες ιστορίες,
όλοι είχαμε απήχηση κι είχαμε σχεδόν τα ίδια συναισθήματα.
Δεν θα πω ψέματα, φοβόμουν πολύ.
Φοβόμουν, σκεφτόμουν "Εγώ, στην τηλεόραση;" και…
Σοβαρά, και το να εκτεθώ σε όλο τον κόσμο,
αλλά γιατί κουβαλούσα πολλή ντροπή και ντροπή να μπορείς
να ξεγυμνωθείς, όχι μπροστά σ' εσάς, παιδιά
αλλά σε όποιον θα το δει αυτό, είναι πολύ τρομακτικό.
Μα κατάλαβα, όταν καθόμουν και με άκουγα
και άκουγα όλους εσάς,
ότι η ντροπή ήταν λιμνούλες με νερό
και όσο μιλούσα, και όσο σας άκουγα,
απλώς έφυγε.
Όταν μεγαλώνεις, υπάρχουν πράγματα οικουμενικά.
Όλοι ψάχναμε για επαφή, καθοδήγηση, αγάπη, εξέλιξη.
Σκέφτομαι συνέχεια "Πώς θα ήταν αν…
αν ζούσαμε σε έναν κόσμο χωρίς ντροπή;
Αν ζούσαμε
σε έναν κόσμο που τα παιδιά δεν μισούν τον εαυτό τους,
αλλά μέναμε με την αγάπη;"
Κάτι που αντλώ από αυτό είναι πολλή ελπίδα.
Πολλή ελπίδα.
Ανυπομονώ να δουν όλοι κάθε επεισόδιο,
γιατί θα μιλήσει και σε κόσμο που δεν είναι τρανς.
Το επεισόδιό μου δεν είναι μόνο για τρανς άτομα.
Υπάρχει κάτι για τον καθένα να μάθει.
Όλοι είχαμε τα πάνω και τα κάτω μας,
αλλά αυτό δεν μειώνει την αξία των εμπειριών μας.
Μην κάνεις συναισθηματικές εκπτώσεις,
επειδή έχεις κάποια προνόμια.
Όλοι έχουν κάποια προνόμια.
Δεν λέμε απλά τον πόνο μας.
Σαν μια κριτική
από τον χώρο της ποίησης. Ήρθαμε εδώ
να μας χειροκροτήσουν; Αυτό δεν είναι υγιές.
Αλλά είναι βήματα για το πώς μπορείς
να συνέλθεις.
Το αγαπημένο μου σημείο σε αυτό το πρότζεκτ,
αφού μεγαλώσαμε και ψάξαμε κάτι να μας αντιπροσωπεύει είναι το καλό τέλος.
-Είναι πολύ σημαντικό… -Ναι.
-…να το προβάλουμε… -Ναι.
…και να δείξουμε ότι τέτοιες ιστορίες μπορούν να έχουν καλό τέλος
και τελείωσαν καλά για όλους εμάς.
Συνδεθήκαμε τόσο που συνήθως χρειάζεται
πολύς καιρός να συμβεί, γιατί αναγκαστήκαμε
να μιλήσουμε εξαιρετικά προσωπικά.
Είναι απελευθερωτικό να ξέρεις ότι δεν είσαι μόνος
κι ένιωσα τεράστια ανακούφιση να με ξεχειλίζει, όταν
άλλοι δάκρυζαν για μένα ή έρχονταν,
αφού είχα μιλήσει, και μου έλεγαν "Ταυτίστηκα με όσα είπες".
Κι έλεγα "Ευχαριστώ".
Νομίζω γι' αυτό το κάναμε. Θέλω να το δει κόσμος
και να νιώσει ανακούφιση να τον ξεχειλίζει.
Να σκέφτεται "Απίστευτο, κάποιος το έκανε, νόμιζα ότι μόνο εγώ
ένιωθα έτσι".
-Χαίρομαι πολύ που σας γνώρισα. -Ναι, Ήταν πολύ ωραία.
Ευχαριστώ.
Ομαδική αγκαλιά!
Μεγαλώνοντας γίνονται πολλά πράγματα.
Είναι κάτι απρόβλεπτο.
Μεγαλώνοντας νιώθεις ταραχή.
Νιώθεις άνω κάτω.
Να καταλαβαίνεις ότι, αν και ξέρεις ποιος είσαι, δεν ξέρεις ποιος θα γίνεις.
Το να μεγαλώνεις είναι διαμαρτυρία.
Είναι να μπορείς να αποτύχεις.
Είναι περίεργο, δύσκολο.
Μεγαλώνοντας ίσως νιώσεις μοναξιά, αλλά το κάνουν κι όλοι οι άλλοι γύρω.
Ποτέ δεν ξέρεις πού θα πέσεις.
Μαθαίνεις τον εαυτό σου και ποιος θες να γίνεις.
Μαθαίνεις ότι ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω σου,
μα οι ανάγκες σου είναι σημαντικές.
Ότι δεν είσαι μόνος, όπως νομίζεις.
Άρα, είναι σημαντικό να βρεις παρέα.
Μεγαλώνοντας νιώθεις δίχως επιλογή, μα θα τα καταφέρεις.
Υποτιτλισμός: Ναυσικά Χριστοδουλάκου