Dorastanie to złożony proces.
Jest nieprzewidywalne.
Pozwala zmienić świat.
DOŚĆ UBÓSTWA MENSTRUACYJNEGO
Dorastanie było…
NIE ZABIJAJCIE NAS!
Mamy siłę i obowiązek.
BIAŁY DOM
Zasługujemy na głos.
- Dorastanie jest… - Burzliwe.
- Dziwne. - Niejasne.
- Niełatwe. - Piękne.
Konieczne.
Udało nam się!
DZIESIĘĆ HISTORII
O ODWADZE,
BY POZOSTAĆ SOBĄ
Gdy jako dziecko mieszkałem w Nebrasce i sypiałem na kanapie,
uważałem, że takie jest życie.
Wciąż przeprowadzaliśmy się, pozostawiając wszystko za sobą.
Zawsze martwiliśmy się
o kolejny dzień.
Chciałem wyrwać się z tej biedy.
Mam nadzieję, że moja historia trafi do tych,
którzy chcą innego życia.
W życiu bywa różnie…
ale zawsze jest drugi brzeg.
Ujęcie drugie.
Zaczynać? Okej. Przede wszystkim dziękuję za wasze historie.
To niesamowite, jesteście bardzo inspirujący
i dziękuję, że mnie słuchacie. Nie chcę teraz płakać!
W porządku.
Nazywam się Gavin. Mam 22 lata. Jestem pielęgniarzem.
Dorastałem w Nebrasce i Kolorado.
Gavin zawsze uważnie się przypatruje.
Kiedyś myślałam, że się boi.
Ale tak naprawdę po prostu przysłuchiwał się…
PEDAGOG SZKOLNA
…bardzo uważnie.
Jego sytuacja rodzinna była niestabilna, więc jego życie mogło
różnie się potoczyć.
Pamiętam różne historie,
które dopiero niedawno zrozumiałem.
W moim najwcześniejszym wspomnieniu, w Nebrasce,
jem owsiankę,
a moja mama schodzi po schodach i mówi:
„Gavin, wyjeżdżamy”.
Potem pamiętam, że byliśmy w samochodzie.
Mój brat siedział obok.
Mama prowadziła. Z papierosem w jednej ręce,
telefonem w drugiej,
kierowała kolanem i tak uciekaliśmy.
Mój tata powiedziałby,
że nas porwała,
odebrała mu nas. Mama powiedziałaby,
że nas ratowała i myślę, że to napięcie
charakteryzowało początek mojego życia.
Niedługo potem rozwiedli się.
Wspomnienia z pierwszego etapu życia dotyczą Nebraski
i układu, w którym
kilka dni spędzałem z mamą,
a weekend z tatą.
W domu taty
mieliśmy wielki ogród.
Uwielbialiśmy z bratem biegać po polach.
A mieszkanie z mamą…
wyglądało trochę inaczej.
Była wykwalifikowaną pielęgniarką, ale wciąż zmieniała pracę.
Jej problemy finansowe były dla mnie oczywiste.
Czułem, że tacie nie podoba się
styl życia mamy i ostatecznie ożenił się z inną kobietą.
Przekonała go, żeby zażądał wyłącznej opieki nad nami.
Życie rodzinne zrobiło się trudne…
i myślę, że…
ten proces był bardzo kosztowny.
Mama, słaba ekonomistka,
musiała opłacać prawnika.
I…
skończyło się to katastrofą finansową.
Ciągłe eksmisje.
NAKAZ EKSMISJI
WYPRACOWANIE CELUJĄCY
„Bierz swój plecak,
„przeprowadzamy się natychmiast”.
Mieszkania robiły się coraz gorsze.
W końcu trafiliśmy do hotelu.
Tata miał problemy z alkoholem…
i w tamtym czasie musiał iść na odwyk.
Pewnego dnia…
mama przyjechała po nas…
żeby zabrać nas do schroniska…
dla bezdomnych.
Pomyślałem: „O Boże”.
W mgnieniu oka
wszystko zaczęło się rozpadać.
Przeprowadzka do schroniska była straszna.
Wielu ludzi spało na ponumerowanych łóżkach,
a na piętrze były pokoje
dla rodzin z dziećmi.
Powiedziała, że zostaniemy
na weekend i…
potem będzie już lepiej.
Czułem się obco…
i bardzo niekomfortowo.
Nie zostaliśmy tam na weekend, tylko na 11 miesięcy.
Wstydziliśmy się, że wsiadamy do autobusu
przed schroniskiem.
Szliśmy na pobliski parking
i stamtąd byliśmy odbierani.
Wstydziłem się uczucia, że mam mniej, że jestem mniej warty.
Szkoła była schronieniem,
miejscem, gdzie mogłem być sobą, być dzieckiem.
Dobrze się uczyłem.
Zdawaliśmy dużo testów
i często moje wyniki
znacznie wykraczały poza średnią
dla standaryzowanych testów. Mówili mi: „Jesteś wyjątkowy”.
GAVIN ŚREDNIA
Kiedyś pani w schronisku popatrzyła na mnie i powiedziała:
„Kurczę, Gavin, bystry z ciebie dzieciak”. I pokazywała mnie obcym.
Mówiła: „Patrzcie na tego dzieciaka”. Pomyślałem, że może jestem wyjątkowy.
Pewnego dnia wyprowadziliśmy się ze schroniska
i zamieszkaliśmy z dziewczyną mamy.
Jednak to był przemocowy związek.
Mama zaczęła pić…
i robiła się agresywna. Biła się ze swoją dziewczyną.
Moja relacja z mamą pogorszyła się.
Tata skończył odwyk i wyjechał do Kolorado.
W końcu chciał odbudować więź ze mną i z moim bratem.
Opracował plan, który znalazłem po latach.
MÓJ PLAN NA ŻYCIE
To był 15-letni plan…
RELACJE DIETA + SPORT
PLAN EMERYTALNY
…odbudowy relacji ze swoimi dziećmi.
WSPÓLNE WAKACJE Z GAVINEM
Napisał: „Za 15 lat Gavin będzie miał 22 lata”.
GAVIN SKOŃCZY STUDIA
„Będziemy w dobrych stosunkach”.
Ten plan był bardzo przemyślany, bardzo celowy…
i uwzględniał, że mogę potrzebować…
czasu, by mu wybaczyć.
Rozegrał to tak,
że wzbudził moje zaufanie i zapewnił mi stabilność,
której bardzo potrzebowałem.
Przeprowadziliśmy się z bratem do Kolorado.
Myślałem, że będzie dużo lepiej.
Przez jakiś czas tata miał dobrą pracę.
Nie byliśmy bogaci, ale nie brakowało na jedzenie
i dobrze się odżywiałem.
Po raz pierwszy miałem świeże owoce i warzywa.
Wszystko to, czego tak długo brakowało w moim życiu.
Chodziłem do szkoły. Byłem wtedy w gimnazjum.
Miałem przyjaciół.
Zmiana o 180 stopni.
Gavin przychodził i opowiadał o tym, jak sobie radzi
po przeprowadzce z Nebraski do Kolorado z nową szkołą, nowymi ludźmi.
Zawsze jadł ze mną lunch.
Chodził za mną jak cień.
Zawsze była gotowa mnie wysłuchać.
Była bardzo dobrym słuchaczem.
Dobrego słuchacza można rozpoznać po tym…
że zadaje właściwe pytania.
W tym czasie borykałem się z faktem, że jestem gejem.
Ojciec był religijny, bardzo konserwatywny,
grał w futbol i myślę,
że tego samego oczekiwał od synów.
Powtarzał, że nie akceptuje stylu życia gejów.
Nie chciałem stracić stabilizacji
i długo zastanawiałem się, czy jestem gotów zapłacić za ten komfort
ukrywaniem się?
Natalie dowiedziała się wcześnie.
Usiedliśmy i powiedziałem: „Muszę pani coś powiedzieć”.
Kiedy się zbierałem, zastanawiałem się, po co jej o tym mówię?
Nie uzna za dziwne, że mówię jej o tym?
A ona podziękowała, że jej powiedziałem,
bo czuje się wyróżniona.
Mieć nauczyciela, który mówi, że to w porządku być sobą.
„To nic złego i jestem z ciebie dumna”.
To wiele znaczyło.
W tym czasie tata i ja…
przestaliśmy się dogadywać.
Pewnego dnia kłóciliśmy się i powiedział:
„Znam cię i to nie jesteś ty”.
Na co ja: „Wcale mnie nie znasz”.
Nie chciałem mu powiedzieć twarzą w twarz, więc w nocy,
gdy byłem pewny, że zasnął, wysłałem mu SMS-a.
To była długa wiadomość,
w zasadzie opowieść, w której wyznałem, że jestem gejem.
Gdy się obudził, odbyliśmy niezręczną rozmowę,
w której powiedział…
„Może to taka faza”.
Myślę, że nie chciał uwierzyć, że ma syna geja.
„Chcesz powiedzieć wszystkim? Musisz?
„Czy to musi… czy ty musisz się ujawnić?”.
Odtąd między mną a tatą było dziwnie.
Dość niezręcznie.
Zupełnie mnie nie rozumiał.
Kiedyś powiedział, że czuje się, jakby w mieszkał z kimś obcym.
Nasze drogi się rozeszły i niewiele nas łączyło.
Zacząłem borykać się z depresją i lękiem.
To wszystko wynikało z mojej przeszłości,
nie zawsze zdawałem sobie sprawę, że ciągłe zmaganie nie jest normalne.
Że w życiu nie trzeba wciąż się z czymś zmagać.
Uświadomiłem sobie, że chyba potrzebuję pomocy psychologicznej
i że mogę o tym z kimś porozmawiać.
Terapia zapewne była najlepszą decyzją w moim życiu.
Terapeuta, do którego chodziłem, pracował w mojej szkole.
Zrozumiałem, że chowałem w sobie wiele problemów
z okresu dorastania.
Nie zdawałem sobie sprawy, jak bardzo wpływały one na moje życie
i relacje z innymi ludźmi oraz postrzeganie siebie.
Terapia pomogła mi to zrozumieć i poznałem sposoby radzenia sobie,
a najwięcej poczucia siły dało mi bieganie.
To bardzo terapeutyczna i wzmacniająca aktywność…
która uszczęśliwia mnie i daje poczucie, że poradzę sobie z problemami.
Mój tato zaczął mieć problemy ze zdrowiem.
Miał cukrzycę.
Pojawiły się zawroty głowy, a potem zaczął tracić wzrok.
Chodził często do lekarza i jego stan się pogarszał,
aż nie mógł pracować,
a przez to nie był w stanie opłacać rachunków.
Był bardzo dumny i nie chciał korzystać z pomocy państwowej,
której potrzebowaliśmy.
Zaczął pić, żeby sobie poradzić.
Pamiętam, że cały czas byłem głodny.
Również w tym okresie szkoła była moim schronieniem.
To Natalie uświadomiła mi,
że mogę dostać stypendium. Mogę dobrze się uczyć
i dostać pieniądze na dalszą naukę.
W żaden sposób nie mógł zmienić sytuacji swojego ojca.
Rozmawialiśmy o rzeczach,
które go czekają,
żeby dostrzegł swój potencjał,
przyszłość po liceum.
Na koniec pierwszej klasy uświadomiłem sobie,
że edukacja to moja szansa na wyrwanie się z biedy.
BĘDĘ PIELĘGNIARZEM
Latem w ostatniej klasie dużo pracowałem
i oszczędzałem, ile się dało.
Praca na pełen etat
nadal nie pozwalała mi opłacić wszystkich rachunków. Mieliśmy długi.
Tuż przed rozpoczęciem szkoły, powiedziałem tacie:
„Policzyłem wszystko. Nie dajemy rady.”
„Może będę musiał rzucić szkołę, bo nie mamy pieniędzy.
„Nie mamy wyboru”.
Na co on: „Nie martw się o to.
„Jestem twoim ojcem. To ja zajmuję się pieniędzmi
„i budżetem. Poradzimy sobie.
„Możesz wiele osiągnąć. Zrób wszystko, żeby skończyć szkołę”.
Rzuciłem zatem dwie prace.
Postanowiłem skoncentrować się na szkole.
SAMORZĄD 2014-2015
Musiałem iść dalej,
bez względu na wszystko. Sytuacja się pogarszała.
Jeśli nie dostanę się na dobrą uczelnię lub nie zdobędę stypendium,
to nie z powodu braku starań.
W ostatniej klasie zacząłem składać podania na uczelnie.
Marzyłem o przeprowadzce do Nowego Jorku i studiowaniu tam.
W eseju aplikacyjnym napisałem, że czuję potrzebę
udowodnienia czegoś sobie i swojemu otoczeniu.
Chciałem też uniknąć dziedziczonego ubóstwa.
Nie sądzę, by ktokolwiek wiedział,
co naprawdę się działo w domu. Ja też nie wiedziałem,
jak bardzo był chory.
Pewnego dnia tata powiedział:
„Koniecznie wróć dziś do domu.
„Twoja obecność daje mi nadzieję”.
Przystąpiłem do egzaminu końcowego w szkole, wróciłem do domu…
byłem tam około 15.45…
i znalazłem go. Już nie żył.
To było bardzo…
przytłaczające.
Mój tata umarł.
Nie wiedziałem, co będzie dalej.
Nikt tego nie zrozumie.
Zadzwoniłem do brata,
a on wziął na siebie poinformowanie całej rodziny,
bo ja byłem w szoku. Naprawdę byłem w szoku.
Zaskoczyło mnie to.
Koroner zapytał,
ile mam lat, odpowiedziałem, że 18. Skończyłem 18 lat miesiąc wcześniej.
Zamknął notes i powiedział: „Bardzo mi przykro”.
I tyle. Zapytałem, co mam zrobić.
Odpowiedział: „Możesz zrobić, co chcesz”.
Poczułem się…
zupełnie…
wytrącony ze swojego życia.
Nieosadzony w rzeczywistości.
Wciąż byłem w liceum. Zastanawiałem się gdzie iść,
skoro nikt nie mówi mi, gdzie pójść.
Czułem się, jakbym biegł po pomoście,
zbliżając się do celu,
którym były studia.
Uważałem, że to one pozwolą mi coś osiągnąć
i dadzą mi szanse na lepsze życie. A ten pomost się zawalił.
Wielu ludzi jednak czekało, by mnie złapać.
Otrzymałem mnóstwo wsparcia od uczniów,
od nauczycieli. Ludzie bardzo się mną przejmowali.
Całe moje otoczenie zebrało się wokół
i okazało mi wsparcie…
POSIŁKI DLA GAVINA
…organizowali mi posiłki…
KOCHAMY CIĘ, GAVIN!
…trzy razy w tygodniu.
Powiedziałam: „Mów, czego potrzebujesz.
„Porozmawiać. Wypłakać się. Czegokolwiek potrzebujesz”.
Ukończyłem szkołę jako najlepszy uczeń na roku,
dzięki tym wszystkim ludziom, którzy mi pomogli.
Dostałem się na wybrane studia, z pełnym stypendium,
co było niesamowite.
Popłakałem się, kiedy dostałem potrzebne wsparcie finansowe.
Czasem ogarniał mnie żal,
że taty nie ma i nie dowie się,
że wysiłek się opłacił i idę na studia,
że będzie dobrze.
On uczył mnie, że nawet jeśli pomost za mną się wali,
zawsze jest jakieś wyjście.
Jestem tu teraz
tylko dzięki wsparciu, jakie otrzymałem.
Setki ludzi udzieliło mi pomocy
w ciągu tych sześciu lat, a zwłaszcza ostatnich sześciu miesięcy.
Dziękuję, że byliście tu dla nas
podczas trudnego doświadczenia, jakim jest dorastanie.
Pamiętajcie, że jesteście wartościowi i możecie osiągnąć wszystko,
na czym wam zależy.
Ważną życiową lekcją jest zrozumienie,
że życie jest ciężkie.
Bywa się zmęczonym, przybitym, marzy się o wytchnieniu.
W takich chwilach ciężko jest iść dalej, jednak to właśnie odróżnia sukces
od porażki. Zdolność do tego, by iść dalej.
Potrzeba odwagi, by podnieść się i kontynuować.
Nie jest to łatwe.
Zawsze idźcie dalej.
Dziękuję.
Udało nam się!
Hurra!
Byłem gotów.
Na to pracowałem i na to czekałem.
Rzuciłem pracę. Wyprowadziłem się z mieszkania
i przeniosłem do Nowego Jorku.
Choroba taty oraz zmagania mojej rodziny
z systemem opieki zdrowotnej…
sprawiły, że chciałem coś z tym zrobić.
Uznałem, że jeśli zostanę pielęgniarzem, moi bliscy
nie będą musieli się zastanawiać, jak o siebie zadbać.
Albo czy są zdrowi.
Podobno trzeba celować wysoko i zmieniać świat.
Moje nastawienie do zawodu pielęgniarza, przynajmniej teraz,
ilustruje zasada: „jeśli zmienisz życie jednej osoby, zmienisz cały świat”.
Możesz urodzić się w warunkach, na które nie masz wpływu
i nie zrobiwszy nic złego,
wstydzić się tego, jak żyjesz.
Byłem tylko dzieciakiem. A teraz patrzę wstecz i myślę o sobie,
że nie miałem czego się wstydzić.
I to chyba wszystko.
Zaczęliśmy to spotkanie, zastanawiając się,
czy podzielenie się swoją historią jest pomocne?
Czy pomaga wam wysłuchanie cudzej historii?
Nie wiedzieliśmy, co się wydarzy.
Chcieliśmy tylko opowiedzieć o tym, jak to jest być młodym,
chcę jednak usłyszeć od was, jak odebraliście to doświadczenie.
Szczerze mówiąc, to było zupełnie surrealistyczne doświadczenie.
Przyznaję, że bardzo się denerwowałam.
To było dla mnie coś nowego, ale historie, których wysłuchaliśmy,
wszystkich nas poruszyły i mieliśmy prawie takie same odczucia.
Nie będę kłamać, okropnie się bałam.
Byłam przerażona, myślałam: „Nie mogę być w telewizji i…
„opowiadać o sobie całemu światu”.
Było we mnie dużo wstydu i perspektywa ujawnienia go,
nie przed wami,
ale przed każdym, kto zobaczy ten program, była straszna.
Jednak siedząc tu, słuchając samej siebie i was wszystkich, zrozumiałam,
że ten wstyd jest jak kałuża,
i w miarę, jak opowiadałam i was słuchałam,
po prostu wysychał.
W dorastaniu jest coś uniwersalnego.
Wszyscy szukamy kontaktu, ukierunkowania, miłości, rozwoju.
Cały czas myślę, co by było,
gdybyśmy żyli w świecie bez tego wstydu.
Co by było, gdybyśmy żyli
w świecie, gdzie dzieciaki nie uczą się nienawidzić siebie,
ale pozostają w miłości.
Dla mnie to było źródło nadziei.
Ogromnej nadziei.
Nie mogę się doczekać, aż ludzie zobaczą wszystkie odcinki,
ponieważ trafią one do osób, które nie są transpłciowe.
Mój odcinek nie jest tylko dla osób trans.
Każdy może się czegoś z niego nauczyć.
Wszyscy mieliśmy pewne trudności,
jednak nasze doświadczenia nie są mniej prawdziwe.
Nie można dyskredytować czyichś uczuć tylko dlatego,
że jest uprzywilejowany.
Każdy ma pewne przywileje.
Nie przedstawiamy wyłącznie
traumatycznych przeżyć. To zarzut
wobec poetów. Czy to nie po prostu ludzie,
którzy obnoszą się z cierpieniem? To niezdrowe.
To jednak dla niektórych etap
potrzebny, by dojść do siebie.
Dorastając, szukałem reprezentacji,
a w tym projekcie najbardziej lubię to, że nie kończy się smutno.
- To bardzo ważne… - Tak.
…by przekazywać
… i przedstawiać historie bez smutnego zakończenia,
jak większość naszych.
Nawiązaliśmy relacje, które zwykle
buduje się przez długi czas, ponieważ musieliśmy mówić
o wyjątkowo osobistych rzeczach.
Świadomość, że nie jestem sam, jest wyzwalająca
i zalała mnie fala ulgi,
kiedy ludzie mnie zachęcali lub podchodzili
po mojej opowieści i mówili: „Znam to uczucie”.
Dziękowałem im.
Myślę, że dlatego wszyscy to zrobiliśmy. Chcę, żeby ludzie obejrzeli ten program
i odczuli taką samą ulgę:
„Nie wierzę, że ktoś to przeżył, a wydawało mi się, że tylko ja
„znam to uczucie”.
- Cieszę się, że was spotkałam. - Było super.
Dziękuję.
Wspólny uścisk!
Dorastanie to złożony proces.
Jest nieprzewidywalne.
Dorastanie to burzliwe doświadczenie.
Dorastanie jest niełatwe.
Chociaż wiesz, kim jesteś, nie wiesz, kim się staniesz.
Dorastanie to protest.
To licencja na porażki.
Jest dziwne, trudne.
Dorastając, czujesz się samotny, jednak wszyscy wokół przez to przechodzą.
Nie wiesz, co szykuje ci los.
Uczysz się tego, kim jesteś i kim chcesz być.
Uświadamiasz sobie, że świat nie kręci się wokół ciebie,
ale twoje potrzeby też są ważne.
Że nie jesteś tak osamotniony, jak ci się wydaje.
Ważne, by znaleźć wspólnotę.
Dorastanie jest obowiązkowe, ale poradzisz z nim sobie.
Napisy: Karolina Bogdanowicz-Surmiak