Büyümek tek kelimeyle anlatılamaz.
Büyümek tahmin edilemez.
Dünyayı değiştirmek için bir fırsat.
REGL YOKSULLUĞUNA SON ADALETSİZ BARIŞ OLMAZ
Büyümek...
BİZİ ARTIK ÖLDÜRMEYİN!
Gücümüz ve sorumluluğumuz var.
BEYAZ SARAY WASHINGTON
Duyulmayı hak ediyoruz.
-Büyümek... -Çalkantılı.
-Utandırıcı. -Karışık.
-Karmaşık. -Güzel.
Zorunlu.
Başardık!
KENDİN OLMA CESARETİNİ
KONU ALAN
10 HİKÂYE
BÜYÜMEK!
Nebraska'da yaşayan ve koltukta uyuyan bir çocuk olarak
hayatımın böyle devam edeceğini düşündüm.
Durmadan taşınıyorduk. Her şeyi geride bırakıyorduk.
Şimdi ne olacak diye her zaman endişeliydik.
O yoksulluk döngüsünden çıkmak istiyordum.
Umarım hikâyem bulunduğu yerden
başka bir yerde olmak isteyen insanlara ulaşabilir.
Hayatta karşınıza zorluklar çıkabilir...
ama iyi taraf da her zaman orada.
Çekim iki.
Başlıyor muyuz? Öncelikle herkese hikâyelerini paylaştığı için teşekkürler.
Harika oldu. Hepiniz çok ilham vericisiniz.
Benim hikâyemi dinlediğiniz için de çok teşekkür ederim. Şimdiden ağlayamam.
Sorun yok.
Adım Gavin. 22 yaşındayım. Hemşireyim.
Nebraska ve Colorado'da büyüdüm.
Gavin'in gözleri hep istekli bakardı.
Işık görmüş geyik gibi bakar derdim.
Şaşkın bakmazdı aslında. Söylediklerinizi iyice
GAVIN'İN REHBER ÖĞRETMENİ
sindirdiğini hissederdiniz.
Değişken bir durumun içinde büyüdü. Hayatının iyiye de kötüye de
gitme ihtimali vardı.
Yakın zamanda anlam verebildiğim
hikâyeler hatırlıyorum.
Hatırladığım en eski anım Nebraska'daydı.
Yulaf ezmesi yiyordum.
Annemin aşağı inişini hatırlıyorum.
"Gavin, gidiyoruz." dedi.
Sonra arabaya bindiğimizi hatırlıyorum.
Kardeşim yanımda oturuyordu. Arka koltuktaydık.
Annem arabayı kullanıyordu. Bir elinde sigara,
diğer elinde telefonu vardı.
Direksiyonu diziyle çeviriyordu. Kaçıyor gibiydik.
Babama sorarsanız da
annem bizi kaçırıyordu.
Ondan uzaklaştırıyordu. Anneme sorarsanız
o da bizi kurtarıyordu. Sanırım o gerginlik
hayatımın başlangıcını etkiledi.
Kısa bir süre sonra ayrıldılar.
Hayatımın ilk bölümünde anılarımın tamamı Nebraska'da
pazartesiden perşembeye annemle
cuma, cumartesi, pazar da babamla geçti.
Babamın evinde
büyük bir arka bahçe vardı.
Kardeşimle mısır tarlalarında koşmaya bayılırdık.
Annem de...
Onunla yaşamak biraz farklıydı.
Annem onaylı hemşire asistanıydı ama her zaman iş değiştirirdi.
Özellikle parayla mücadelesi benim için gerçekten çok açıktı.
Babamın, annemin hayat tarzından hoşlanmadığını
hissediyordum. Sonrasında başka bir kadınla evlendi.
Kardeşimin ve benim velayetimi almak için babamı ikna etti.
Aile hayatında işler kötüleşti.
Bence...
bu çok pahalı bir süreç.
Çek defteriyle başa çıkamayan annem
avukat ödemelerini yetiştirmeye çalışıyordu.
Ve...
kötü bir finansal çöküşe girdi.
Sürekli evden atılıyorduk.
EV BOŞALTMA SON İHBARNAMESİ
3. SINIF KOMPOZİSYONLARI GAVIN A.
"Sırt çantanı al. Yanına ne alıyorsan al,
"başka bir yere gidiyoruz."
Her ev bir öncekinden daha kötüydü.
En sonunda bir otele yerleştik.
Babamın alkol problemi vardı...
bu yüzden o dönemde o da rehabilitasyona gitti...
ve bir gün...
annem bizi almaya geldi...
ve dedi ki "Evsizler barınağına gidiyoruz..."
"bugün."
Çok şaşırmıştım.
Hepsi bir anda oldu
ve her şey yerle bir oluyordu.
Evsizler barınağına gitmek korkutucuydu.
İnsanların çoğu numaralı yataklarda uyuyordu.
Üst katta da çocuklu ailelerin kaldığı
daire gibi şeyler vardı.
Annem "Merak etmeyin, sadece haftasonu buradayız.
"Her şey iyiye gidecek." dedi.
Çok garipsemiştim.
Çok rahatsızdım.
Sadece hafta sonu kalmadık. 11 ay orada kaldık.
Servise binerken evsizler barınağından çıktığımızı görsünler istemiyorduk.
Bir blok yukarıdaki otoparkta beklerdik.
Servis bizi oradan alırdı.
Yoksul olmaktan ya da değersiz hissetmekten utanıyordum.
Okul bir kaçıştı.
Kendim olabildiğim, çocuk olabildiğim bir yerdi.
Okulda çok iyiydim.
Standart sınavlar yapılırdı.
Grafiğimi gösterirlerdi.
"Standart testte ortalama burası,
"Gavin burada." Özel olduğumu söylerlerdi.
GAVIN ORTALAMA
Evsizler barınağından biri görmüştü.
"Gavin, çok zeki bir çocuksun." demiş ve yabancılara göstermişti.
"Şu çocuğa bakın." demişti. Ben de belki de gerçekten özelim diye düşündüm.
Bir gece evsizler barınağından çıktık
ve annemle kız arkadaşının yanına taşındık.
Kötü bir ilişkileri vardı.
Annem içki içmeye başladı...
ve çok kavgacı olurdu. Fiziksel kavgalar ederlerdi.
Annemle olan ilişkim zamanla kötüleşti.
Babam rehabilitasyondan çıktı ve Colorado'ya gitti.
Ben ve kardeşimle ilişkisini baştan yaratmak istedi.
Yıllar sonra öğrendiğim bir planı varmış.
15 YILLIK YAŞAM PLANIM
15 yıllık bir plandı.
İLİŞKİ BESLENME + SPOR HEDEFİ
EMEKLİLİK PLANI
Çocuklarıyla ilişkisini düzeltmek için yaptığı bir plan.
GAVIN'İ ARA YAZLARI BENİMLE GEÇİRECEK
"15 yıl sonra Gavin 22 yaşında olacak." yazmıştı. 22 yaşındayım.
ÜNİVERSİTEDEN MEZUN OLACAK
"Umarım o zamana iyi bir ilişkim olur." yazıyordu.
Çok düşünceli, çok açıktı.
Onu affetmemin
zaman alabileceğini fark ettim.
Öyle bir ele almıştı ki bunu
ona güvenebileceğimi hissettim. Aradığım istikrar kaynağı o gibi görünüyordu.
Buna açtım.
Kardeşimle Colorado'ya babamın yanına taşındık.
Her şeyin daha iyi olacağını düşünüyordum.
Bir süreliğine çok iyi bir işi vardı.
Varlıklı değildik ama geçimimizi sağlıyorduk
ve iyi besleniyordum.
İlk kez taze meyve ve sebze yiyordum.
Ve bunca zaman hayatımda olmayan bir sürü şeyi yapıyordum.
Okula gidiyordum. Ortaokuldaydım.
Arkadaş ediniyordum.
Bir anda hayatım tersine dönmüştü.
Gavin Nebraska'dan Colorado'ya taşınma hikâyesini, yeni okulunu
ve yeni arkadaşlarını anlatmaya gelirdi.
Öğle yemeğinde yanımdan ayrılmadı.
Gavin'in her zaman gölgem gibi olacağını biliyordum.
Sanırım her zaman beni dinlemeye istekliydi
ve iyi de bir dinleyiciydi.
Beni gerçekten dinlediğini anlayabiliyordum.
Çok güzel sorular soruyordu.
Aynı zamanda da gey olmakla baş etmeye çalışıyordum.
Babam dindar, çok muhafazakâr biriydi.
Futbol oynamıştı.
Oğullarından da bunu istediğini düşünüyordum.
Geylerle ilgili söylemleri vardı. O yaşam tarzına karşı olduğunu söylerdi.
Hayatımdaki bu istikrarı kaybetmek istemiyordum.
Uzun bir süre kendime sordum. "Bu rahatlığı mı tercih ediyorum,
"yoksa gey olduğumu açıklamayı mı?"
İlk söylediğim insanlardan biri Natalie'ydi.
Onu karşıma oturttum. Sana söylemem gereken bir şey var dedim.
Tam söylemeye hazırlanırken "Neden söylüyorum ki?" diye düşündüm.
"Ona gey olduğumu söylememin garip olduğunu mu düşünecek?"
"Söylediğin için teşekkür ederim. Bunu söylemen benim için çok değerli." dedi.
Kendini olduğun gibi sevmeni destekleyen bir öğretmenin olması.
"Ne olmuş yani. Ben seninle gurur duyuyorum."
Çok değerliydi.
O dönemde babamla
aynı görüşlere sahip değildik.
Bir gün tartışıyorduk
ve bana "Kim olduğunu biliyorum. Bu sen değilsin." dedi.
Ben de "Beni tanımıyorsun." dedim.
Yüzüne söylemeyecektim. O gece uyuduğundan
emin olduktan sonra ona bir mesaj attım.
Uzun bir mesajdı.
Gey olduğumu anlatan bir nevi hikâyeydi.
Uyandığında garip bir konuşma yaptık.
"Belki de dönemsel bir şeydir." dedi.
Gey bir oğlu olduğuna inanmak istemiyordu sanırım.
Herkese anlatmak istiyor musun? Anlatmak zorunda mısın?
"Açıklamak zorunda mısın?"
O günden sonra babamla ilişkimiz biraz garip oldu.
Beni anlamıyordu.
Bir keresinde evinde bir yabancı yaşıyormuş gibi hissettiğini söyledi.
Aramız zamanla açıldı. Çok ortak noktamız yoktu.
Depresyon ve anksiyeteyle baş etmek zorunda kaldım.
Çocukluğumdan bir sürü şey taşıdım.
Mücadele etmenin normal olmadığının farkında değildim her zaman.
Tamamen mücadeleyle geçen bir hayatı yaşamak zorunda değilsiniz.
Ruhsal sağlık problemlerim olabileceğini
ve birileriyle konuşmanın normal olduğunu kabullendim.
Terapi sanırım hayatımda verdiğim en iyi karardı.
Terapistim okuldandı.
Büyürken yaşadığım birçok problemi
içime attığımı fark etmiş oldum.
Hayatımın ne kadar bir bölümüne etki ettiğini fark etmemişim.
Diğer insanlarla ilişkilerime, kendimi nasıl gördüğüme.
Terapi bunları açmamı ve başa çıkma yolları bulmamı sağladı.
Koşmaktan da daha güçlü hissettiren bir şey yok.
Terapi gibi. Güçlü.
Mutluyum, eve gidiyorum.
Hayatı göğüsleyebilirim gibi hissediyorum.
Babamın sağlık problemleri çıkmaya başladı.
Diyabet hastasıydı.
Baş dönmeleri başladı. Sonra görme yetisini kaybetmeye başladı.
Doktorlara gitmeye devam etti ve artık çalışamayacak kadar
çok hasta olmaya başladı.
Bu yüzden de faturaları ödeyemiyorduk.
Hükümet yardım parasını almayacak kadar da gururluydu.
O paraya ihtiyacımız vardı.
Başa çıkmak için içki içmeye başladı.
Her zaman aç hissettiğimi hatırlıyorum.
Sanırım okul o zaman da benim için kaçıştı.
Natalie burs alabileceğimi anlamama
yardım eden biriydi. Okulda çok iyi olursan
insanlar okula gitmen için para verir.
Babasının durumunu değiştirmek için yapabileceği bir şey yoktu.
Hayatında iyi görünen her şeyi konuşuyorduk.
Potansiyelini görmesi için.
Liseden sonra sonra başka bir şey olacak.
Lise üçüncü sınıfta eğitimimin
yoksulluktan kurtulma şansım olduğunu fark ettim.
ÇOCUK HEMŞİRESİ OLACAĞIM
Son sınıftan önceki yaz birkaç işte çalıştım.
Biriktirebildiğim kadarını kenara atıyordum.
Tam zamanlı çalışıyordum.
Tüm faturaları ödemiyordum. Borcun içinde yüzüyorduk.
Okul başlamadan önce babamla oturduk.
"Hesabı yaptım. Tutmuyor." dedim.
"Paramız olmadığı için liseyi bırakmak zorunda olabilirim.
"Başka seçeneğimiz yok, değil mi?"
Merak etmememi söyledi.
"Ben senin babanım. Finansal işlerle ve bütçemizle
"ben ilgilenirim. İdare edeceğiz.
"Yapabilirsin. Liseyi bitirmek için
"ne lazımsa yapacaksın."
İki işimi bıraktım.
Okula odaklanmalıyım diyordum.
CCHS ÖĞRENCİ KONSEYİ
Ne olursa olsun
devam etmeliyim. Etrafımdaki her şey yıkılıyordu.
İyi bir okula giremesem, burs alamasam bile
denemedim demeyeceğim.
Son yılın başında üniversite başvuruları yapmaya başladım.
New York'a gidip orada okuma hayalim vardı.
Üniversite başvuru yazımı yazdım. Kendime ve topluluğuma
bir şeyi kanıtlamam gerektiğini hissettiğimden bahsettim.
Yoksulluk jenerasyonundan da kurtulmak istiyordum.
Evde olan biteni kimsenin anladığını sanmıyorum.
Ne kadar hasta olduğunun
ben bile farkında değildim.
Bir gün babam
"Bugün kesin eve gel." demişti.
"Hâlâ burada olman bana umut veriyor."
Sınavdan çıkıp eve onu görmeye gittim.
3:45 civarıydı...
Onu gördüğümde ölmüştü.
Gerçekten çok...
çok bunaltıcıydı.
Babam ölmüştü.
Ve bana ne olacağını bilmiyordum.
Kimse de tam anlamıyla anlamadı.
Kardeşimi aradım.
Aileye haber verme işini o yaptı.
Şoktaydım çünkü. Gerçekten şoktaydım.
Beklemiyordum.
Adli doktor
kaç yaşında olduğumu sormuştu. 18 dedim. Bir ay önce 18 olmuştum.
Defterini kapattı ve başın sağ olsun dedi.
Bu kadardı. "Ne yapacağım?" diye sordum.
Ne istersen yapabilirsin, nereye istersen gidebilirsin.
Şey hissetmiştim...
Sanki...
hayatımdan uzaklaşmış gibi.
Çok farklı açılardan gerçeklikten uzaklaşmıştım.
Hâlâ lisedeydim. "Kimse nereye gideceğimi söylemeden
"yolumu nasıl bulacağım?" diyordum.
Bir platformun üzerinde koşuyordum.
Ve üniversiteye gitmek olan hedefime
kendimi çok yakın hissediyordum.
Beni bir yerlere getireceğini
ve bana fırsat sunacağını düşünüyordum. Sonra platform düştü.
Beni düşerken yakalayacak çok insan varmış.
Öğrencilerden, öğretmenlerden
destek yağıyordu. İnsanlar çok ilgiliydi.
Tüm çevrem toplandı. Gerçekten destek olan
çok insan vardı.
GAVIN İÇİN YEMEK LİSTESİ
Bana yemek getirerek başladılar.
SENİ SEVİYORUZ GAVIN!
Haftanın üç günü bana yemek getirirlerdi.
"Neye ihtiyacın olursa çekinme." demiştim.
"Konuşmak istersen, sadece ağlamak istersen. Neye ihtiyacın olursa."
Tüm bu insanlar yanımda olduğu için
sınıf birincisi olarak bitirdim.
İstediğim üniversiteye de tam burslu girdim.
Harikaydı.
İhtiyacım olan finansal yardımı aldığımda ağlamıştım.
Babamın artık burada olmadığını,
tüm olanlara değdiğini göremediğini,
üniversiteye başladığımı, işlerin yoluna girdiğini göremediğini düşünürken
zaman zaman üzülüyorum.
"Platform düşerken bile
"her zaman bir yol vardır." derdi.
Şu an burada
gerçekten sadece aldığım destekle duruyorum.
Bu geçtiğimiz altı yılda, özellikle de son altı ayda
yanımda olan yüzlerce insan sayabilirim.
Büyümek dediğimiz bu karmaşık deneyimde
birlikte olduğumuz için çok teşekkür ederim.
Umarım istediğiniz her şeyi başaracak güç ve değere sahip olduğunuzu unutmazsınız.
Var olmanın bir parçası da
yaşamın zor olduğunu anlamaktır.
Yorulup yere düşebilirsiniz, dinlenmek isteyebilirsiniz.
Böyle zamanlarda devam etmek zordur ama başarıyı başarısızlıktan ayıran
devam etme gücünüzdür.
Ayağa kalkıp yola devam etmek cesaret ister.
Kolay değil.
Her zaman devam etmeyi seçin.
Teşekkürler.
Başardık!
Çok hazırdım.
Bunun için çalışıyordum ve bunu bekliyordum.
İşimden ayrıldım. Yaşadığım evden ayrıldım
ve New York'a taşındım.
Babamın hastalığı
ve ailemin sağlık sistemiyle yaşadığı problemleri görmek
bana bu konuda bir şeyler yapabileceğimi hissettirdi.
Hemşire olursam ailemde kimse
nasıl tedavi olacaklarını düşünmek zorunda kalmazlar diye düşündüm.
Ya da vücutlarında neler olduğunu.
Büyük ve parlak hayaller kurup dünyayı değiştir derler.
Hemşirelik kariyerime de tek bir insanın hayatını
değiştirirsen tüm dünyayı değiştirirsin mantığıyla yaklaşıyorum.
Kontrol edemediğiniz bir durumun içine doğmuş olabilirsiniz
ve sizin hatanız da olmayabilir.
Yine de bulunduğunuz konumdan utanıyor olabilirsiniz.
Küçük bir çocuktum. Şimdi kendime baktığımda
utanılacak hiçbir şey görmüyorum.
Sanırım bu kadar.
"Hikâyelerimizi paylaşmanın
"insanlara yardımı olur mu?" sorusuna yanıt bulmak için buradayız.
Başkasının hikâyesini dinlemenin yardımı olur mu?
Ne olacağını bilmiyorduk.
Genç olmanın nasıl bir his olduğunu anlatan bir hikâye anlatmak istedik.
Sizin için de nasıl bir deneyim olduğunu anlatmanızı istiyoruz.
Gerçek dışı bir deneyimdi.
Çok sinir olduğumu söylemeliyim.
Benim için çok yeni bir şey. Diğer hikâyeleri dinlerken
hepimiz yakınlaştık ve aynı şeyleri hissettik.
Bunu saklayamam. Çok korkmuştum.
Çok kokmuştum. Televizyona çıkmak korkutmuştu.
Kendimi tüm dünyaya açmak.
Çok utanç taşıyordum. Sadece sizin önünüzde değil
tüm dünyanın karşısına çıkmak çok korkutucu bir şey.
Burada oturup kendimi, sizi dinlerken bir şeyi fark ettim.
Utanç akıp gidiyordu.
Sizle daha fazla konuştukça
ortadan kayboldu.
Büyüme konusunda evrensel şeyler var.
Hepimiz bir bağlantı, yönlendirme, aşk ve gelişim arıyorduk.
Bu utancın olmadığı bir dünyada yaşasaydık
nasıl olurdu merak ediyorum.
Çocukların kendilerinden
nefret etmeyi öğrenmedikleri,
o aşkla kaldığımız bir dünya.
Tüm bunlar bana büyük bir umut verdi.
Çok büyük bir umut.
İnsanlar bu bölümleri izleyecek diye çok heyecanlıyım.
Trans olmayan insanlara da hitap edecek.
Benim bölümüm sadece trans insanlar için değil.
Herkesin öğrenebileceği bir şeyler var.
Farklı sınavlar vermişiz, problemler yaşamışız.
Ama bu hiçbirimizin deneyimini daha az geçerli yapmıyor.
Belli bir imtiyazın var diye duygularını hiçe sayman gerekmiyor.
Hepimizin imtiyazları var.
İnsanların travmalarını masaya yatırdığı
bir program değil sadece bu. Etüt yapıyoruz.
Şiir dünyası gibi. İnsanlar toplanıp
travmalarını anlatıp alkış almıyor. O sağlıklı değil.
Bazı durumlarda nasıl iyileşileceğini
anlatan adımlar gibi bu.
Bu projede hoşuma giden şey, büyürken
temsil arama hikâyelerimizin mutsuz bitmemesi.
-Bu hikâyelerin... -Evet.
-mutsuz -Evet.
sonlanmadığını görmek çok güzel. Hepimizinki mutsuz bitmedi.
Normalde çok uzun süren bağlar kurduk birbirimizle. Son derece
kişisel şeyler anlatmamız istendi.
Yalnız olmadığını hissetmek çok özgür hissettiriyor.
Konuşmam bittikten sonra insanların gelip bana "Söylediklerinle
"büyük bir bağ kurdum." demeleri
içimi çok rahatlattı.
Ben de onlara teşekkür ettim.
Sanırım her birimizin bunu yapmak istemesinin sebebi
insanların içlerini rahatlatmak istememiz.
"Birinin bunu yaptığına inanamıyorum. Bu sadece
"benim başıma geldi sanıyordum."
-Sizinle tanıştığım için çok mutluyum. -Evet, çok güzeldi.
Teşekkürler.
Grup sarılması!
Büyümek tek kelimeyle anlatılamaz.
Büyümek tahmin edilemez.
Büyümek çalkantılı bir deneyim.
Büyümek karmaşık.
Kim olduğunun farkındasın ama kim olacağını henüz bilmiyorsun.
Büyümek bir protestodur.
Büyümek hata yapmaktır.
Garip, zor.
Büyümek yalnız hissettirebilir. Etrafınızdaki herkes aynı yoldan geçiyor.
Karşınıza ne çıkar bilemezsiniz.
Kendinizle ve olmak istediğiniz insanla ilgili çok şey öğreniyorsunuz.
Dünyanın sizin etrafınızda dönmediğini
Ama yine de önemli olduğunuzu anlıyorsunuz.
Dünyada düşündüğünüz kadar yalnız olmayabilirsiniz.
Bir topluluk bulmak önemli.
Büyümek zorunlu. Ama atlatacaksınız.
Alt yazı çevirmeni: Oğuz Bahadır Özgeçit