Jeśli mówię, że wiem, co znaczy ból,
skąd mam wiedzieć, że znaczy on dla mnie to samo, co dla ciebie,
kiedy ty mówisz, że czujesz ból?
Filozof Ludwig Wittgenstein radzi nam
wyobrazić sobie, że każdy ma pudełko, do którego tylko on może zajrzeć.
Nikt nie może zajrzeć do cudzego pudełka,
ale każdy twierdzi, że widzi w swoim żuka.
Na podstawie oględzin zawartości mojego pudełka
wydaje mi się, że wiem, czym jest żuk.
Przypuszczalnie tobie wydaje się tak samo, kiedy zaglądasz do swojego.
Ale kto wie?
Być może mamy w swoich pudełkach coś innego.
Czy żuk jest dla mnie tym samym, co dla ciebie?
Czy możemy być tego pewni?
A może my też jesteśmy w swoich pudełkach?
NA KANWIE POWIEŚCI COLINA O’SULLIVANA
Musisz zrozumieć, że te pytania zaczęły dręczyć Masę bardzo wcześnie.
Masa-kun, jedz kolację.
Co to za hałasy?
Witałem się z moim żukiem.
Już w dzieciństwie uświadomił sobie, jak bardzo jest sam
we własnej głowie.
Złapałem go w parku.
Jest bardziej błyszczący niż inne.
- Masa, ciszej. - Ma drąg jak miecz
i dwa rogi.
Zaraz zobaczysz, jaki jest duży...
Musi nauczyć się siedzieć cicho.
Dlaczego tata mnie nie lubi?
Tata jest zmęczony.
Pokroję trochę jabłka dla twojego żuka.
Bądź grzeczny i zjedz kolację.
Ale ludzie są zaprogramowani na tworzenie więzi,
żeby po tym, kiedy umysł i ciało odmówią nam posłuszeństwa,
istniał gdzieś jakiś zapis, dowód na to, że mieliśmy znaczenie.
Dlatego Masa próbował.
Twój ojciec
jest teraz zmęczony.
Nie zostanę długo.
To nie jest dobra pora.
Ale on umrze.
Jesteś głodny?
Chodź. Zrobię ci nikujagę.
Co się jednak dzieje, kiedy próbujemy
wypełnić tę lukę, żeby ktoś nas dostrzegł i zrozumiał, ale ponosimy porażkę?
Czego możemy się nauczyć?
Już jadłem.
Moje kondolencje.
Masa?
Czy kiedy Masa zamknął wtedy drzwi,
chciał, żeby były zamknięte na zawsze?
Nie mam pewności.
Ale myślę, że uświadomił sobie, że przetrwa swoją samotność tylko wtedy,
kiedy ją zaakceptuje
i będzie nosił jak pelerynę.
Po dwóch i pół roku Masa nadal nie wyszedł ze swojego pokoju.
Wtedy zadzwoniła do mnie jego matka. Nie rozmawiałem z nią od wielu lat.
Ale była zdesperowana.
Próbowała wszystkiego.
Była gotowa spróbować nawet mnie.
Pewnie wydaję się okropną matką,
ale proszę,
nie myśl źle o Masie.
Ależ skąd.
To mądry chłopak.
Ma dobrą pracę zdalną.
Cudownie.
Czym się zajmuje?
Jest programistą w ImaTechu.
W dziale lodówek.
Programistą, tak?
Cudownie.
Na pewno jesteś dumna.
Praca to nie wszystko.
Potrzebuje rodziny.
No dobrze.
Przykro mi z powodu Shigeru-sana.
Pewnie byli sobie bliscy.
Właśnie to jest ciekawe.
Masa i mój mąż prawie ze sobą nie rozmawiali.
Cieszę się, że do mnie zadzwoniłaś.
Zrobię, co w mojej mocy.
Proszę...
rób to, co musisz.
Nie zostaniesz?
Masa-kun.
Cześć.
Jestem znajomym twojej mamy.
Uliczka Omoide.
Jungle Crows 2.
Mój ulubiony poziom.
Znalazłeś wyrwę w mapie za kawiarnią Kojimaya?
Za kissaten są trzy drzwi.
Jeśli staniesz przed środkowymi i wciśniesz B...
Nie, czekaj...
Wciśnij naraz A i strzałkę w górę.
A potem użyj monety, żeby obrócić się powietrzu, i wciśnij B.
Robiłem kontrolę jakości tej gry.
Miałem załatać wyrwy, ale ta była fajna, więc ją zostawiłem.
Słyszałem, że też jesteś programistą.
Jeśli jesteś zainteresowany, mam nad jeziorem Biwa pracownię.
Możesz tam zamieszkać.
Byłbyś zupełnie sam.
Może pomogłoby, gdybym się przedstawił.
Masz na imię Masa...
bo ja mam na imię Hiromasa.
Masa-kun...
jesteś moim synem.
Niedaleko jest rynek, gdybyś chciał wyjść.
Wrócę za parę tygodni, żeby przywieźć ci zakupy.
I jedzenie od Noriko.
Od twojej mamy.
Sporo tu niedokończonych projektów.
- Zawsze przy czymś grzebię. - Wiemy, że nie umiesz się zaangażować.
To było dziwne. Wyraźnie widziałem w nim siebie.
Ale zbudował wokół siebie taką fortecę,
że nie wiedziałem, jak dostać się do środka.
Masa-kun,
jeśli chcesz mnie o coś spytać, to możesz.
Rekompensujesz sobie coś?
INNOWACJA PRZYSZŁOŚĆ
NOWA GENERACJA DOMOBOTÓW POZWOLI KOBIETOM PRACOWAĆ POZA DOMEM
I JEDNOCZEŚNIE DBAĆ O RODZINĘ
Skurwysyn.
Przepraszam.
Co to ma być?
Witaj. Jestem Shō.
Jestem śmieciobotem.
Potrzebujesz chyba moich usług. Mogę?
Rób, co chcesz.
Śmieć!
Hej, to moje urządzenie! Co ty robisz?
Nie rozumiem.
Wszystkie obiekty w tym pokoju zostały skatalogowane przez Hiro-sana.
Ten nie został, a zatem jest śmieciem.
Każdy nieskatalogowany obiekt jest dla ciebie śmieciem?
Zgadza się.
Rany. Ale partanina.
Przepraszam.
Obiekty można zgniatać albo deformować na wiele sposobów.
Bez odpowiedniego katalogu trudno mi je rozpoznać.
To nie powinno być trudne.
Jak to?
Nieważne.
Zaprogramował cię jakiś kretyn.
Masz. Baw się dobrze.
Śmieć!
Czas pracy start.
Śmieć!
Dobra, poddaję się.
Zobaczmy, z jakich śmieci zrobił ci mózg ten cymbał.
Połącz się ze śmieciobotem.
O rany.
Od lat Masie
nie zależało na niczym tak,
jak nagle zaczęło mu zależeć na tym, żeby mnie pokonać.
Spędził więc w tamtej chacie wiele tygodni,
próbując dać mojemu śmieciobotowi więcej inteligencji, niż ja bym zdołał.
Śmieć!
Źle.
Shō! To nie jest śmieć!
- Śmieć! - Źle!
Śmieć!
Nie!
Wciąż trochę zostało.
Śmieć!
Spisałeś się.
Był dobrze odżywiony.
I chyba się uśmiechał.
Uśmiechnął się do ciebie?
Nie do mnie.
Nie wszedłem do środka, ale...
Zajrzałem tam.
Przez okno.
Jesteś oburzona?
Przepraszam. Patrzyłem tylko chwilę.
Ja robiłam to samo.
Chociaż... na pewno nigdy się nie uśmiechał.
Czyli robi postępy.
Postępy?
Mieszkając z dala od mamy?
Masa to dorosły mężczyzna, Noriko.
Sam musi sobie radzić ze swoimi problemami.
Ale jego krzywy uśmiech zdecydowanie jest twój.
Mój uśmiech nie jest krzywy.
Jasne. Kiedy przekrzywisz głowę.
Może wybierzesz się tam ze mną?
Jadę w Dniu Kultury.
Też mogłabyś zajrzeć.
Moglibyśmy zajrzeć razem.
Dobrze.
Ale nie zajrzymy razem.
Zajrzymy osobno.
Nikt nie zostaje robotykiem przez przypadek.
Każdy z nas czegoś szuka.
Masa nie wiedział jeszcze czego, ale był już coraz bliżej.
Krążył dookoła problemu, który przez całe życie próbował rozwiązać.
Swojej samotności.
Zaczynamy.
- Co to jest? - Śmieć!
Tak.
- Co to jest? - Nie-śmieć!
Tak.
- Co to jest? - Śmieć!
Tak.
Nie-śmieć?
Wspaniale. Zgadza się.
- Śmieć! - Nie!
Jak możesz nadal być taki głupi?
Pewnie zaprogramował mnie jakiś kretyn.
Zaprogramowałeś mnie, żebym recyklingował puszki.
Problem w tym, że to była moja puszka.
Czekaj! Dokąd zabierasz moją ładowarkę?
Do śmieci. Wyrzucę ją.
To nie jest śmieć. Nie rób tego.
Bardzo się od siebie różnimy, ale pewne wzorce są takie same.
Czemu tak bardzo chcesz mieć tę ładowarkę?
Potrzebuję jej do ładowania.
A ja potrzebuję do ładowania mojej kawy.
Czyli puszki po kawie są nie-śmieciami?
Nie wystarczy klasyfikować obiekty, bo ich wartość może się z czasem zmieniać.
Musisz się więc zastanowić.
Co ta rzecz znaczy w danej chwili dla osoby, do której należy?
Nieważne.
Najwidoczniej muszę wrócić do twojego kodu.
Czyli mówisz, że kawa ma dla ciebie taką wartość,
jaką dla mnie ma moja ładowarka?
- Tak. - Czyli w tej chwili jest nie-śmieciem.
Tak!
Tak. Właśnie!
I kto jest teraz kretynem?
Słyszałem to w filmie. Fajne, nie?
Skoro tak mówisz, to musi tak być.
Dobra. Spróbujmy czegoś innego.
Mamy dobrą passę.
Śmieć?
Czy nie-śmieć?
Nie-śmieć.
Zgadza się?
Chodźmy.
Potrzebujesz wyzwania.
Wychodzimy?
Tak.
JESIENNY FESTIWAL KULTURALNY
Śmieć!
Śmieć czy nie-śmieć?
Patrz, tato.
Nie-śmieć.
Mówiłeś, że szukasz wzorców.
Krzywo patrzysz na przedmioty, które są dla ciebie wartościowe.
A to dlatego, że cenisz sobie smutek.
Dlaczego się teraz śmiejemy?
Masa nie przypominał żadnego znanego mi robotyka.
To nie zainteresowanie robotami przyciągnęło go do tej dziedziny.
Przepraszam, że nie rozumiem twoich żartów.
Dobrze się spisałeś, Shō-kun.
Jego celem nie było nauczyć roboty,
jak odkryć swoje człowieczeństwo.
Ekscytowało go doprowadzenie do tego, żeby pomogły nam odkryć nasze własne.
Poszło ci aż za dobrze.
Widzę cię!
Co ty robisz?
Tak, do ciebie mówię.
Nie myśl, że nie zadzwonię na policję!
Nie możesz tam tego wrzucać.
Uciekaj!
To są śmieci do spalenia!
Szybko!
Uciekaj! Szybko!
Pośpiesz się!
O kurde.
- Cześć. - Masa.
Śmieć.
Masa. Poczekaj, proszę...
Co się stało z tym śmieciobotem?
Co ty, kurwa, wyprawiasz? Dlaczego go kopnąłeś?
Ten złom mnie zaatakował!
Chciał wyrzucić śmieć.
- Masa. - Co?
Jak inaczej nazwać kogoś, kto porzuca dziecko,
- żeby wychował je inny? - Dość tego, Masa.
Naprawdę go bronisz?
- Oszalałaś? - Nie mów tak do matki.
Zamknij się.
Rozumiem.
To był twój pomysł.
Wiedział?
Nie on.
Twój mąż.
Wiedział, że nie jestem jego synem?
Nienawidził mnie...
przez całe moje życie.
A ja nie wiedziałem dlaczego.
Nie powinnam była przyjeżdżać.
Nie. Co?
Ani się waż. Musisz mi to wyjaśnić.
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Dlaczego mi nie powiedziałeś?
Dlaczego mi, kurwa, nie powiedział?
ImaTech ma umowy poufności. Bardzo rygorystyczne.
Pieprzenie.
Nie objęli umową całego jego życia.
Ciebie wciągnął w te cholerne roboty, nie?
Nie wiem, dlaczego ci nie powiedział.
Może czuł się bezpieczniej, zachowując cząstkę siebie w ukryciu.
Masa przyszedł do mnie
na parę dni przed wylotem, w środku nocy.
Był zdenerwowany. Zmartwiony.
Byłem zaszczycony, że szuka u mnie pomocy.
Ale nie było z nim dobrze.
Był przerażony.
Może za dużo wypił.
Dał mi domobota.
Przekazałem go tobie, zgodnie z jego poleceniem.
Czego się bał? Mówił?
Nie wiem, Suzie-san.
Powtarzał tylko ciągle...
Tylko ty możesz mi pomóc.
Muszę ich chronić.
Czyli uciekał. Wiedział, że yakuza chce go dopaść.
Proszę. Przysięgam.
Kiedy tylko się zorientowałam, że jesteś na nie zła, to je wyrzuciłam.
Odesłałam je.
Ale do mnie nie zadzwoniłaś.
Powinnam była. Prze...
Nie lubię tajemnic.
Risa.
Proszę. Bot zaatakował jej przyjaciółkę.
Tylko tyle wiem.
Już czas.
Już idę!
Chodźmy znaleźć Suzie.
Nigdy nie była agresywna, zanim zyskali do niej dostęp?
Gdzie jest teraz?
U mnie w domu. Są trzy lokalizacje GPS, więc...
Właściwie cztery.
Co? Nie, trzy.
Cztery. Patrz.
Co to ma być?
Żółty to...
Noriko jest w więzieniu.
Co?
Wiem, ale wygląda na to, że świetnie się tam odnalazła.
Zielony to ty.
Pomarańczowy był w mojej obrączce, ale włożyłyśmy ją do Sunny.
A niebieski?
Nie wiem.
To sprawdźmy historię.
Działają tylko dwa dni.
Mój syn robi tak samo.
Proszę bardzo.
29 - 30 - 31 STYCZNIA
Byłaś na farmie?
Może to nie yakuza je ukryła. Może...
- Może... - To Nowy Rok.
Chwila. Czemu ten się nie rusza?
28 - 29 GRUDNIA
No już.
Boże Narodzenie.
21 GRUDNIA
Teraz się rusza.
O Boże.
Gdzie to...
O Boże. To...
Lotnisko.
Mój dom.
To musi być on, prawda?
Muszę znaleźć syna.
O nie. Sunny też idzie w stronę niebieskiego.
Przepraszam.
FESTIWAL MANKAKUJI SETSUBUN
Tędy, szybko!
Co się dzieje?
Jeśli tam wejdę, a ich nie będzie...
Nadzieja jest straszna.
Robią mnie w chuja.
Co?
Rusza się.
Halo?
Zen!
Masa-san!
Masa? Zen?
Zen! Kochanie!
Zen? Masa.
Halo?
Mamo!
Zen?
Kochanie, już idę!
- Zen. - Mamo!
Kochanie. Zen.
Mamo!
Zen!
Mamo!
Idź! Nie ruszaj się, póki nie powiem.
I siedź, kurwa, cicho.
Zen.
O Boże. Kochanie!
Kochanie!
Co? Nie.
Nie dotykaj go. Nie...
Zen!
Chodź po nią.
Suzie, nic ci...
Suzie!
Pomocy!
Suzie!
Suzie.
Napisy: Marzena Falkowska