Cyprys?
Ma pani dobry węch.
Miałam kiedyś chłopaka,
który zawsze używał cyprysowej wody kolońskiej.
Musiał być pewny siebie, skoro używał tak spokojnego zapachu.
Mieliśmy po dziesięć lat.
Ale miał powód, żeby być pewny siebie.
Dziękuję, że otworzyłaś tak późno. Mam nadzieję, że cię nie obudziłam.
Skądże.
I tak nie spałam.
Jak się czuje pani ojciec?
Wciąż uparty jak baran.
Nie chce przestać pracować.
Odbiera telefony ze szpitala.
Zobaczmy.
Przykro mi, że musiała pani przyjechać tak wcześnie, Himé.
To była moja wina.
Niefortunny wypadek w pracy.
Zaraz wracam.
Szybciej z tym, dobrze?
Nic nie wiem! Przysięgam!
Przepraszam cię.
Na czym skończyłyśmy?
Jesteś prawdziwą artystką.
Na pogrzebie, na który idę, muszę wyglądać jak najlepiej.
NA KANWIE POWIEŚCI COLINA O’SULLIVANA
Wciąż tam jest?
Nie ruszyła się.
Od paru tygodni nie wyszła z domu.
Rozumiem.
To naprawdę smutne.
Myślisz, że chcę znowu przekładać?
Właśnie. Nie chcę.
Ale należę do tej świątyni dłużej, niż ty żyjesz,
więc chyba zasługuję na trochę elastyczności, co?
Rozumiem.
Tak, oczywiście. Przekaż kapłanowi moje kondolencje.
Tak.
Wspaniale.
Dziękuję.
Sala Otsuka wciąż jest dostępna.
To dobrze.
Oby tym razem udało ci się z pogrzebem.
Pomyśleć, że biedny Masa-san utknął pomiędzy światami.
Jego dusza błąka się bez stóp.
Poza tym, niestety, po weekendzie
jadę do Nagano.
A ja mam we wtorek operację zaćmy. Przykro mi.
Czyli…
jeśli znów będę musiała przełożyć pogrzeb, to was na nim nie będzie.
Niestety, Noriko-sama.
Nadal nie chce rozmawiać.
Przykro mi to słyszeć.
Przekażesz jej ode mnie kolejną wiadomość?
Oczywiście.
Jeśli wyjdzie z pokoju.
Jeśli wyjdziesz i zjesz…
obiecuję, że nie będę się odzywać.
Chcę ci tylko zmienić pościel
i trochę wywietrzyć pokój.
Dobrze?
Masa?
Należał do mojej matki.
Może Suzie jutro by go założyła.
Do salonu?
Nie możemy dłużej czekać.
Powiedz jej, proszę, że pogrzeb jest jutro.
Niestety nie mogę.
Dobrze. W takim razie sama jej powiem.
Przykro mi, Noriko-sama.
Nie jest gotowa.
Decyzja nie należy do ciebie.
Dałam jej dwa tygodnie.
Masę trzeba opłakać.
Suzie zdecydowanie to robi.
O to nie musi się pani martwić.
Zalewanie się łzami, picie i brak higieny
to nie jest przeżywanie żałoby.
Nie bez powodu mamy tradycję.
Próbowałam, ale nie chce jeść.
Prawie nie sypia. Nie wiem, co robić.
Oczywiście.
Chce poczekać,
aż będziemy mieć potwierdzenie w sprawie mojego wnuka.
Rozumiem to.
Jest jego matką.
Ale z Masą nie będziemy już dłużej czekać.
Proszę. Pytała mnie o to.
Może to ją ożywi.
Ale pamiętaj,
dopilnuj, żeby założyła ten naszyjnik z pereł.
Proszę.
Suzie?
Suzie? Gdzie jesteś?
Suzie, jesteś tam?
Suzie?
Idź sobie.
- Możemy porozmawiać? - Nie wchodź.
Pojebało cię? Mówiłam, żebyś nie wchodziła.
Zepsułaś się?
Przepraszam, chyba źle usłyszałam.
Nie masz naddźwiękowego słuchu czy coś?
- Nie chcę go nadużywać. - Czego chcesz?
- Twoja teściowa tu była. - Jezu, zabij mnie.
To nie będzie konieczne. Już poszła.
Luzik, stara.
Proszę, nie mów tak.
Odesłałam ją, ale – proszę, nie bądź zła – chce, żeby jutro odbył się pogrzeb Masy.
I żebyś założyła naszyjnik jej matki.
Nie ma na to szans.
Wiem. Powiedziałam jej to, ale i tak zorganizuje ten pogrzeb.
No to ma, kurwa, pecha, bo to nie jej decyzja.
Przekazała ci też to.
ROBOT JAKO BROŃ!!
SEKS Z DOMOBOTEM KLIKNIJ TU
KLIKNIJ, JEŚLI SIĘ ODWAŻYSZ
Kurwa, Masa.
Wiesz, że nigdy cię nie skrzywdzę, prawda? Gdybym chciała, już bym to zrobiła.
Wiem, że nie powinnam tak mówić.
Tak myślisz?
Wychodzimy?
GORĄCE I PYSZNE PIECZONE BATATY
Dzień dobry.
Jeszcze zamknięte, Sakamoto-san. Proszę wrócić za godzinę.
Akurat przyszłam do Mixxy.
Zajmę się tym.
Lucy, tak?
Suzie.
Słuchaj, przepraszam za wtedy.
Miło cię poznać.
Myślałam, że ich nie znosisz.
Już jej przeszło.
Dobrze. Dasz nam chwilę?
Nie mogłaś się zdecydować?
Tak. No proszę.
Ostatnio było trochę dziwnie. W sumie dlatego przyszłam.
- Miałam nadzieję… - Przepraszam. Jestem w pracy.
Skłamałam.
Nie mam byłego.
Samolot, którym leciała moja rodzina, rozbił się przed świętami.
Mój mąż nie żyje.
Syna nie znaleźli.
Czyli wciąż szukają?
Tak czy siak, zostawił mi tego domobota
i uznałam, że może…
Przepraszam. Szef.
Oczywiście. Powinnaś wracać do…
Jeśli dasz mi swój adres…
mogę potem przyjść.
Naprawdę?
Właśnie.
Uznałam, że duża sala będzie w złym guście.
Lepiej zrobić to w domu.
Tak. Cudownie.
Do zobaczenia jutro.
Zadzwoń do… „Nie odbieraj”.
Stop.
Proszę bardzo.
- Czyli to widziałaś? - Tak.
Było na paczce kodu, który kupiłam.
Najwidoczniej moje życie finansowały seks i przemoc z udziałem robotów.
Przynajmniej to naprawdę niezłe życie.
Osobiście…
zabiłabym robota za ten fotel.
Przepraszam. Zachowuję się…
Chujowo?
Nie martw się.
To dobrze.
A co z twoim domobotem? Sunny, tak?
Wydaje się, sama nie wiem, normalna?
- Co znaczy „normalna”? - Nie możesz jej oddać?
A to suka.
- Skoro tak cię wkurza. - Próbowałam. Ale wróciła.
Hej.
Sorry. Zostały nam tylko dwa jajka, a Suzie potrzebuje kalorii.
Masz tu świerszcze.
Zwiększają IQ.
Nie jestem głodna. Mogę się podzielić.
Przynieś, proszę, drugi talerz.
Nie trzeba.
Suzie jest na diecie?
Sól to cichy zabójca.
Więc chętnie przyniosę ci sos sojowy.
W każdym razie trudno mi to przetworzyć, wiesz?
Muszę się dowiedzieć, co on kombinował.
Znaleźć jakiś dowód.
Tak sobie myślałam, że skoro tyle o tym wiesz,
może mogłabyś mi podpowiedzieć, dokąd iść albo gdzie popytać…
Słuchaj.
Wybacz, że byłam taka bezpośrednia.
Zachowałabym się inaczej, gdybym znała twoją sytuację,
ale to, o czym mówisz…
Ten kawałeczek kodu, który mam, to jak dwie komórki glonowe
na powierzchni oceanu.
Wiesz, że na dnie posapują te ślepe prehistoryczne potwory, prawda?
Nie.
Lepiej z nimi nie zadzierać.
Ale i tak możemy gadać, pić i tak dalej.
Naprawdę chcę pomóc.
Nie, nie. Jasne.
Jutro jest pogrzeb mojego męża, więc muszę wyprasować sukienkę czy coś.
Normalnie go opłakać.
O Boże. Nie o to mi chodziło.
W końcu…
żałoba to tylko próba zrozumienia czegoś,
czego nigdy nie zrozumiemy.
Nie ma w tym nic normalnego.
Słuchaj.
Kod dostałam od kolegi ze szkoły, Takumiego.
To taka dupa, ale na pewno chętnie odpowie na…
Możemy do niego iść?
- Teraz? - Tak.
Dwie pijane kobiety wypytujące dilera kodu
to chyba nie najlepszy pomysł.
To najlepszy pomysł tygodnia.
To tutaj.
UWAGA NA ZBOCZEŃCÓW
Miku-chan.
Czy ktoś już ci mówił, że twoje oczy mienią się kolorami?
Taku, leci ci krew.
Naprawdę?
Zadowalacz działa dobrze?
Cierpi na lekki przerost formy nad treścią.
Dobra. Przyjmuję wyzwanie.
Znajdę ci coś w sam raz.
Ja mam pewne konkretne potrzeby.
Szuka czegoś innego.
Czyli… jesteście parą?
Zastanawiałam się, czy wszystkie te zabawki mają…
swój własny tajny kod?
Chce mnie pani pogrążyć?
Co? Oczywiście, że nie.
Nie wierzę, że wygadałaś.
Takumi-san, moja właścicielka jest nieszkodliwa.
Parę razy sparzyła się na fałszywych napędach,
ale Mixxy mówi, że ty naprawdę się liczysz.
Tak powiedziałaś?
No jasne.
Cały czas o tobie mówi.
Po prostu w tej chwili żadnych nie mam.
Nie szkodzi.
Ale możesz nam powiedzieć, dokąd iść? Kogo spytać?
Rzuć nam jakiś strzępek.
Powiedzmy, że gdybym dziś nie pracował,
zaprosiłbym cię na kolację do…
Wanted.
I spytałbym o Tendo.
Dziękuję.
Chodź.
Witamy w Wanted!
Napijcie się ze swoim wymarzonym mężczyzną.
Proszę tędy.
Klub hostów?
Kto się wam podoba?
Wybór należy do was.
Nie rozumiem. Nabrał nas?
Kto? Gość, który awaryjnie odpala sekszabawki?
Nie. Nigdy by tego nie zrobił.
DJ!
Ta cudowna księżniczka zamówiła szampana.
- Zaraz wrócę. - Chwila. Możesz…
Spokojnie.
- Wrócę i się napijemy. - Nie, nie chcemy pić.
Przyszłyśmy do Tendo.
VIP?
Proszę ze mną.
Robotów nie wpuszczamy.
Suzie?
Zobaczymy się na dole.
Gdzie jest Tendo?
Robi je dziewczyna z Sapporo.
Dyplomowana artystka.
Dziękuję za cierpliwość.
Miałeś gości?
Powiedz Tendo, co z nimi zrobić.
Oczywiście.
Co jest, kurwa?
Nikogo nie widziałem.
Mam się nimi zająć, jakby co?
Czekaj, właśnie weszły.
Tendo-san.
Którego chcecie?
Chwila, co?
Milion jenów.
Co?
Za wstęp.
Przyszłaś na walki robotów, tak?
Tak, oczywiście.
Jesteśmy ich fankami.
Ona nie.
Tylko ty.
Szlag.
Mówi Suzie Sakamoto. Zostaw wiadomość.
Zgubiłaś się?
Na co czekasz? Właścicielka cię szuka.
Suzie pana przysłała?
Oczywiście.
Oj, to było ostre.
A teraz mały, ale mocny…
- Uważaj! - Przepraszam.
Brawa dla Grubaska!
Ten to ma jaja ze stali.
Samotny wilk Tetsuro!
Przed wami
kolejne krwawe starcie w…
Złomowej…
Lidze!
Nie, mamo. Źle to mówisz.
Nie, mamo.
Naucz ją.
Liga juniorów sumo.
Panie i panowie, witajcie w finale mistrzostw
Załamanej Ligi!
- Nie! - Boże.
Nie mogą krzywdzić ludzi.
Zwycięża Grubasek!
A teraz
Teksańska piła mechaniczna zmierzy się z waszym ulubieńcem…
VitaBlitzerem!
Jego przeciwnikiem będzie słodki dzieciak, debiutant…
Baby Boi!
Do piachu, smarkaczu.
O Boże. Sunny, nie!
- Suzie. - Chodź, kurwa.
Spokojnie.
- To tylko mała walka. - Nie. Chodźmy.
Twój robot będzie walczyć!
Nie dotykaj jej!
- O Boże. - Kurde, sztuczny.
Idź, szybko.
Wygląda na to, że Baby Boi się wystraszył.
Ale nie martwcie się.
Przed wami jeszcze wiele akcji.
Co się stało? Nic ci nie jest?
Nie. Masa był chyba…
Napisy: Marzena Falkowska